Recherche 'dis...' : 1567 mots trouvés

• disontiñ
  disontiñ

  v. intr. Perdre pied (dans l'eau).

  ●(1732) GReg 729a. Perdre plante dans l'eau, tr. «Van[netois] diçzonteiñ.»

  ●(1904) DBFV 59b. disontein, v. n., tr. «perdre plante, dans l'eau.»

• disoporiñ
  disoporiñ

  v. tr. d. Désassoupir.

  ●(1744) L'Arm 103a. Desassoupir, tr. «Dissoporein.»

  ●(1904) DBFV 59b. disoporein, v., tr. «désassoupir.»

• disorb
  disorb

  adj.

  I. Attr./Épith.

  (1) (Vie) sans soucis, tranquille.

  ●(1790) Ismar 282. er vuhé dissorb. ●(17--) VO 84. carein er vuhé dissorb. ●(17--) TE 350. er vuhé dissorb.

  ●(1825) COSp 9. Cärein e rant er silance hac er vuhé dissorb. ●(1855) BDE 8. er vuhé dissorb.

  ●(1904) DBFV 59b. disorb, adj., tr. «(vie) tranquille.» ●(1922) EOVD 230. buhé disorb en ermited.

  (2) (Personne) sans souci, tranquille.

  ●(1905) IMJK 20. Eurus en dud disorb, rak ind e gavou ur peah bras. ●(1912) BUEV 22. hum gavet hoah ur huéh disorb ha dijab é ti en Eutru Doué. ●(1922) EOVD 81. hou kalon e chom ataù disorb édan deulegad en Eutru Doué.

  (3) (en plt d'un endroit) Tranquille.

  ●(17--) BSbi 285. Er léh dissorb-man peb tra zou bourrable.

  ●(1831) RDU 234. Cavouet ul léh dissorb. ●(1839) BESquil 90. en hoant hé doé de bassein hé buhé én ul léh dissorb benac.

  ●(1904) DBFV 59b. disorb, adj., tr. «(lieu) écarté.»

  II. Adv. Tranquillement.

  ●(1912) BUEV 2. eit pedein didrouz ha disorb. ●(1913) HIVR 9. de bedein Doué disorb ha didrouz.

• disorbet
  disorbet

  adj. Débarrassé.

  ●(1787) BI 174. disorbet ag enn ambarasseu ag er bed.

  ●(1854) PSA I 68. é spered dissorbet a folleaheu er bed.

• disorbiñ
  disorbiñ

  v.

  (1) V. tr. d. Tranquilliser.

  ●(1838) OVD 194. eit dissorbein me sperèd ag en anné ordinær ag er vuhé. ●(1855) BDE 6. dissorbein er spered.

  ●(1922) EOVD 197. eit disorbein me spered ag en trebilleu ag er vué.

  (2) V. intr. Se réveiller.

  ●(1792) CAg 172. O hui, m'Apostolet fidele ! / Dissorbet : men gloés ë zou garhuë.

  ●(1829) CNG 4. inou é tissorbe ag en huné calet ag er pehet.

  ●(1904) DBFV 59b. disorbein, v. n., tr. «se remettre, s'éveiller (d'un songe trompeur), se désabuser.»

• disorc'henn
  disorc'henn

  adj. =

  ●(1889) CDB 216. Aman zo eunn torkad dizorc'hen, tr. «Il y a ici un groupe de sans-souci.»

• disorc'henniñ
  disorc'henniñ

  v. tr. d. =

  ●(1896) LZBt Mae 24. An de a zav dam zizorc'heni.

• disorc'hiñ
  disorc'hiñ

  v. intr. Déborder. cf. esorc'h

  ●(1928) FHAB Eost 8/296. Kemend a zour a gouezas ma oa beuzet an holl draoniennou hag e pep lec'h ar steriou a zizoc'he. ●(1931) VALL 184a. Déborder, tr. «disorc'hi L[éon].»

• disorn
  disorn

  m. Dégel.

  ●(1732) GReg 257b. Degel, tr. «Van[netois] disorn.»

• disorniñ
  disorniñ

  v. intr. Dégeler.

  ●(1659) SCger 38a. degeler, tr. «disorni.» ●41a. deglacer, tr. «disorni.» ●(1732) GReg 257b. Degeler, tr. «Van[netois] disorneiñ.»

  ●(1977) PBDZ 763. (Douarnenez) disorniñ (= diskornañ), tr. «dégeler.»

• disorsañ / disorsiñ
  disorsañ / disorsiñ

  v. tr. d. Désensorceler.

  ●(1659) SCger 43a. desorceller, tr. «disorça.» ●(1732) GReg 274a. Desensorceler, tr. «Disorçza ; pr. disorçzet.»

  ●(1876) TDE.BF 163b. Dizorsa, v. a. C[ornouaille], tr. «Désensorceler.»

  ●(1904) DBFV 59b. disorsein, v. a., tr. «désensorceler, désenchanter.» ●(1958) BRUD 3/31. barreg da zizorsa ahanon. ●(1962) EGRH I 64. disorsañ v., tr. « désensorceler. »

• disorseliñ
  disorseliñ

  v. tr. d. Désensorceler.

  ●(1904) DBFV 59b. disorselein, v. a., tr. «désensorceler, désenchanter.»

• disorserezh
  disorserezh

  m. Désensorcèlement.

  ●(1904) DBFV 59b. disorsereh, m., tr. «désenchantement.»

• disorsiñ
  disorsiñ

  voir disorsañ

• disortapl
  disortapl

  adj. Mal assorti, qui ne sied pas.

  ●(1904) DBFV 59b. disortabl, adj., tr. «mal assorti, qui ne sied pas.»

• disotaat
  disotaat

  v. intr. S'assagir.

  ●(1977) BAHE 95/22b. An hini a zo sot hag a oar a zisota, pa gar.

• disouchañ
  disouchañ

  v.

  I. V. tr. d. Débusquer.

  ●(1866) FHB 66/110b. Eur mestr e oa da zizoucha ar bodennou beo. ●(1872) ROU 80a. Débusquer, tr. «dizoucha.»

  II. V. intr.

  (1) Sortir de sa cachette.

  ●(1876) TDE.BF 131b. Dijoucha, dizoucha, v. n., tr. «Sortir du lieu où l'on s'était tapi pour se cacher, soit en jouant, soit avec l'intention de se soustraire au danger ou de mal faire.» ●(1890) MOA 153b. Sortir de sa cachette, tr. «dizoucha.» 

  (2) Se lever du lit.

  ●(1659) SCger 41b. desendormir, tr. «dissoucha.» ●144a. disoucha, tr. «eueiller.»

  ●(1995) BRYV II 56. (Milizag) dizoucha dioustu.

• disoudañ
  disoudañ

  v. tr. d. Dessouder.

  ●(1732) GReg 278a. Dessouder, tr. «Disouda. pr. disoudet.»

  ●(1914) DFBP 93b. dessouder, tr. «Disouda.»

• disoudanenn
  disoudanenn

  adj. Sans soutane.

  ●(1763) SE 87. ar belec a vrest a yoa disoudanen.

• disoudard
  disoudard

  adj. Qui n'est pas soldat, civil.

  ●(1917) LILH 27 a Wengolo. tud disudard. ●(1937) DIHU 313/302. Fransizion disoudard ha merhed. ●(1939) DIHU 338/golo i. skrivagnerion disoudart. ●(1941) DIHU 357/234. En dud disoudard e zo aman ne talvant ket uieu brein.

• disoudardañ / disoudardiñ
  disoudardañ / disoudardiñ

  v. tr. d. Démobiliser, libérer.

  ●(1918) LILH 23 a viz Du. disudardein er ré goh. ●(1918) LILH 24 a Gerzu. ne vemb ket disudardet arauk en 29 a henvér, ni Bretoned. ●(1920) MVRO 44/1a. dizoudarda an niver a dud (…) a zo a re dindan an armou. ●(1970) BHAF 46. unan yaouank nevez disoudardet.

  ►[en apposition à l'inf.]

  ●(1941) ARVR 15/5d. al levrig-soudard, paper-disoudarda.

• disoudardiñ
  disoudardiñ

  voir disoudardañ

• disouezhadenn
  disouezhadenn

  f. –où Déception.

  ●(1969) BAHE 60/40. Pebezh disouezhadenn.

• disouezhenn
  disouezhenn

  f. –où Mauvaise surprise.

  ●(1909) FHAB C'hwevrer 51. eun disouezenn hag unan vad a dapint. ●(1910) FHAB Meurzh 111. paket gantan eun dizouezen vrao. ●(1911) BUAZperrot 376. tapet gantan eun dizouezen vrao. ●861. nag a zizouezennou. ●(1941) FHAB Du/Kerzu 95. gantan hepken ne daper dizouezenn ebet ! ●(1978) BRUDn 19/18. Ma ne lakom ket a evez e hellom paka eun dizouezenn.

• disouezher
  disouezher

  m. –ioù Chasse-roue.

  ●(1924) NFLO. pierre à l'entrée de la porte-cochère p[our] empêcher de toucher le mur, tr. «an dizouezer.» ●(1931) VALL 114a. Chasse-roue, tr. «disouezer L[éon] m.»

• disouezhiñ
  disouezhiñ

  v. =

  ●(1872) ROU 80a. Dégourdir, tr. «dizouezi, au moral seulement.»

• disoufridigezh
  disoufridigezh

  f. (religion) Impassibilité.

  ●(1732) GReg 516a. Impassibilité, tr. «Disouffridiguez.»

• disoufrus
  disoufrus

  adj. (religion) Impassible, qui ne souffre pas.

  ●(1732) GReg 516a. Les corps glorieux seront impassibles, tr. «Ar c'horfou eürus a vezo ê pep fæçzoun disouffrus.»

  ●(1846) DGG 93-94. corfou an dud just a vezo da guenta disouffrus.

• disouilh
  disouilh

  adj. Qui n'est pas souillé.

  ●(1854) MMM 113. ne eller besa dissouill diout-y, nemet dre an teac'h. ●(1866) FHB 57/35aa. e devoa dalc'het dizouil sae venn he badiziant. ●(1866) FHB 100/381b. da ene disouil.

  ●(1905) KANngalon Ebrel 364. eur c'horf glan ha dizouill. ●(1906) KANngalon Gwengolo 216. ho mab a ziztroio d'ar gear goude he zaou vloaz, dizouill, digatar.

• disouilhañ
  disouilhañ

  v. tr. d. Nettoyer.

  ●(1859) MMN 237. evit ma vezo disouillet dioc'h ar pec'het.

• disouladeg
  disouladeg

  f. –où Déchaumage.

  ●(1908) BOBL 05 septembre 193/2b. Digouezet omp e mare an dizouladegou.

• disoulañ / disouliñ
  disoulañ / disouliñ

  v. tr. d. Déchaumer.

  ●(1904) DBFV 57b. disoulein, v. a., tr. «étraper, ôter le chaume.» ●(1908) BOBL 05 septembre 193/2b. dizoula ar parkeier. ●(1914) DFBP 78b. déchaumer, tr. «Dizoula.»

  ►absol.

  ●(1909) DIHU 50/314. disoulein aben arlerh men dé trohet en ed. ●315. diseulet aben arlerh en est. ●(1954) BISO.llmm 29. Ne dan war-dro an tachennoù gwinizh nemet pa zisouler.

  ►[impl. comme subst.] Déchaumage.

  ●(1908) BOBL 05 septembre 193/2b. An dizoula a zistruj ar griou fall diwannet etouez an ed. (…) kaout eun dizoula mad.

• disoulas
  disoulas

  adj. Sans consolation.

  ●(1575) M 2008. Ha differanç digraç, disoulaç difæçon, tr. «Et une différence fâcheuse, désolante, funeste.» ●2269. an boul disoulaç, tr. «le jeu impitoyable.»

• disoulerez
  disoulerez

  f. –ioù Déchaumeuse.

  ●(1908) BOBL 05 septembre 193/2b. eun arar mod neve hanvet dizoulerez.

• disoulerezh
  disoulerezh

  m. Déchaumage.

  ●(1909) DIHU 50/314. Tuchant e vou diskaret rah en ed ; cheta enta er hours de gonz ag en diskolp pé en diseulereh.

• disoulet
  disoulet

  adj. Déchaumé.

  ●(1909) DIHU 50/314. en doar diseulet.

• disouliñ
  disouliñ

  voir disoulañ

• disoursi .1
  disoursi .1

  adj.

  I. Attr./Épith.

  (1) Insouciant.

  ●(1659) SCger 112a. qui est sans soucy, tr. «disourci.» ●144a. disourci, tr. «qui n'a aucun soucy.» ●(c.1718) CHal.ms iv. sans souci, tr. «dibreder, diuelconi, dissourci.»

  ●(1838) CGK 23. Merc'het mignon a disourci. ●(1852) MML 179. dirisq ha dizourzi. ●(1889) ISV 476. me a vevo dizoursi, dizoursioc'h eget an aotronez vraz.

  ●(1904) DBFV 59b. disoursi adj., tr. «sans inquiétude, tranquille.» ●(1905) KANngalon Here 510. tadou hag a zo re zizoursi var ar poent-ze. ●519. ken dizourci ha tra. ●(1908) PIGO II 170. Ya, en ho touez, me a zo dizourzi. ●(1909) KTLR 9. Ama'zo eun abad dizousi. ●(1912) MMKE 31. Plac'hig dinec'h ha dizoursi. ●(1977) PBDZ 772. (Douarnenez) disoursi, tr. «insouciant.»

  (2) Disoursi àr : indifférent à.

  ●(1904) DBFV 59b. disoursi adj., tr. «sans soin, négligent, insouciant, indifférent (ar, à), gaillard.»

  (3) Disoursi diouzh : qui ne se soucie pas de.

  ●(1659) SC 61. ez int disourci eus o siluidiguez. ●(1792) BD 848. disoursy nem gueffen dious ar maro fette, tr. «Je n'avais aucun souci de la mort aujourd'hui.»

  (4) Qui a du temps libre, du loisir.

  ●(1659) SCger 38b. deloisir, tr. «disourci.»

  II. Adv.

  (1) Insouciamment, tranquillement.

  ●(1904) DBFV 59b. disoursi adv., tr. «sans inquiétude, tranquille.»

  (2) Négligemment.

  ●(1904) DBFV 59b. disoursi adv., tr. «sans soin, négligent, insouciant, indifférent (ar, à).»

  III. Disoursi evel ur c'had en he ched : voir gad.

• disoursi .2
  disoursi .2

  m.

  (1) Insouciance.

  ●(1659) SC 100. AN disourci da disqui ar pez, so necesser da veza saluet. ●(1659) SCger 69a. inconsideration, tr. «disourci.» ●(1688) MD I 34. distrugea ar pec'het a ziegui ac an disourci eus ar silvidiguez. ●(1710) IN I 117. ar sourci varlerc'h an disourci.

  ●(1873) FHB 463/361b. dre ziegi pe dizoursi.

  ●(1904) BOBL 8 octobre 3/2c. eur vue leun a joa hag a zizoursi. ●(1904) DBFV 59b. disoursi, s. m., tr. «insouciance.»

  (2) Indifférence, négligence.

  ●(1904) DBFV 59b. disoursi, s. m., tr. «manque de soin, indifférence, négligence.»

• disoursiaj
  disoursiaj

  m.

  (1) Insouciance.

  ●(1787) BI 26-27. hum glemm à zissourciage hou zutt. ●(17--) VO 29. punissein men dissourciage.

  ●(1904) DBFV 59b. disoursiaj, s. m., tr. «insouciance.» ●(1906) BOBL 18 août 100/1a. al leziregez eüruz hag an dizoursiach.

  (2) Indifférence, négligence.

  ●(1904) DBFV 59b. disoursiaj, s. m., tr. «manque de soin, indifférence, négligence.»

• disoursiañs
  disoursiañs

  f. Insouciance.

  ●(1821) SST 150. a pe za quasi ol en desordreu a zissouciance en tadeu. ●223. dré zissourciance.

• disoursius
  disoursius

  adj. Insouciant.

  ●(1659) SC 100. pa zeu an tat hag ar vam ar Mæstr pe ar Mæstrés da veza disourcius da disqui de laquat da disqui d'are, so dindan o c'harg ar pez, so necesser da disqui evit beza salver (lire : salvet).

  ●(1838) CGK 19. Yaouancq a disourcius.

• disouten
  disouten

  adj.

  (1) (en plt de qqc.) Qui n'a pas de tuteur.

  ●(1766) MM 25. crenit plant sempl a Disouten tr. «Tremblez, plantes ployantes et veuves de soutien.»

  (2) (en plt de qqn) Sans soutien.

  ●(1837) GET 8. tudigou paour, dinoas ha disouten. ●(1866) LZBt Genver 67. Skoazel-vad a ra d'ar bevien, d'ann dud dic'halloud ha dizoutenn. ●(1869) BSGc 6. tud paour ha dizouten. ●(1884) FHB 15/119b. da gement den (...) a zo dizouten.

  ●(1935) KANNgwital 391/67. ne fell ket dezan hon lezer hon-unan, hon lezer dizouten.

• disoutil
  disoutil

  adj. Qui n'est pas malin.

  ●(1939) RIBA 15. Kleuet hui, tudchentil, disontil oh hui ; ned dér ket de vout médisinour a daoleu bah.

• dispac'h .1
  dispac'h .1

  m./f. –où, –ioù

  I.

  (1) Agitation corporelle.

  ●(1659) SCger 144a. dispac’h, tr. «remuement de gens ou de terre.»

  ●(1821) GON 170a. Dispac’h s. m., tr. « Action de gratter. Remuement. Geste, mouvement du corps, des mains, des bras. » ●List hô tispac’h, tr. « laissez votre remuement. » ●Kalz dispac’hiou a ra pa gomz, tr. « il fait beaucoup de gestes en parlant. »

  (2) [au plur.] Mouvements désordonnés.

  ●(1876) TDE.BF 147a. Ober dispac’hiou, tr. «faire beaucoup de gestes en parlant, comme un homme en colère ou un faiseur d’embarras.»

  ●(1909) FHAB Genver 6. al laboused, a zant an arne araog ma teu : an den ne c’hoar aliez ez eus erru amzer fall nemet war boues evesaat ouz ho dispac’hou.

  II. [sens figuré]

  (1) Émeute, sédition, révolte, etc.

  ●(1821) GON 170a. Dispac’h s. m., tr. « émeute. Sédition. Soulèvement. Révolte. Trouble. » ●Eunn dispac’h a zô bed diwar-benn ann éd, tr. « il y a eu une émeute au sujet du blé. » ●(1847) FVR 73. Kerkent e savaz dispac’h. ●(1872) ROU 76b. Boulversement, tr. «Dispac’h, dispac’hou.» ●(1877) EKG i 212. neuze, kerkoulz ha breman, pa vez trouz ha dispac’h er vro, pep hini a zalc’h tost d’he arc’hant. ●(1889) ISV 56. daoust d’hon dispac’hiou daoust d’hon holl reuziou.

  ●(1910) FHAB C’hwevrer 48. esperans o deuz da gaout eun dra benag pa zavo dispac’h. ●(1927) GERI.Ern 112. dispac’h, tr. «agitation, geste violent.»

  (2) Révolution.

  ●(1877) BSA 86. Epad an derveziou a vrezel hag a zispac’h. ●(1889) ISV 94. En amzer an dispac’h braz.

  ●(1911) BUAZperrot 130. e savas eun dispac’h vras. ●(1912) MMKE xv. an de ma teuas an Dispac’h villiget. ●(1927) GERI.Ern 112. dispac’h, tr. «sédition, révolution.»

  ►special. (histoire) An Dispac’h : la Révolution.

  ●(1847) FVR 27. eur pevar bloaz goude e tistroaz da Blougiel, hag e talc’haz eno bete divez ann Dispac’h. ●63. Ne oe ger euz a vadou ann dudchentil, nag euz ar madou all gwerzet e pad ann Dispac’h. ●(1870) FHB 279/141a. ar Manac’h-ty-koz revinet pe da viana disneüet epad an dispac’h vraz. ●(1877) BSA 298. an dispac’h vras eus ar bloas 1793. ●(1878) EKG ii 311. Epad an dispac’h oa chomet kuzet er vro.

  ●(1910) ISBR 265. Breih épad en dispeah bras ha goude. ●(1912) BUAZpermoal 932. an Dispac’h a deuas, gant e vorzoliou dizakr. ●(1963) LLMM 99/268. a rank klask en koulz hag en amzer an tu d'en em ziwall diouzh an Dispac'h. ●(1956) LLMM 57/45. troidigezhioù diwar flemmganoù gallek a-enep an Dispac’h ez eus bet ur bern anezho hervez ar pezh a ziskouez an Dielloù.

  III. [empl. par emphase avec un art. ind.] Un dispac’h : un désordre.

  ●(1909) KTLR 197. Hag e porz ar palez oa eur freuz hag eun dispac’h ma na oa guelet biskoaz.

• dispac'h .2
  dispac'h .2

  voir dispac'hañ

• dispac'hadeg
  dispac'hadeg

  f. –où

  (1) Sédition, révolution.

  ●(1927) GERI.Ern 112. dispac’hadeg f., tr. «sédition, révolution.»

  (2) Émeute, mutinerie.

  ●(1931) VALL 249a. Émeute, tr. «dispac’hadeg f.» ●488a. (une) mutinerie, tr. «dispac’hadeg f.»

• dispac'hadenn
  dispac'hadenn

  f. –où

  (1) Sédition, révolution.

  ●(1927) GERI.Ern 112. dispac’hadenn f., tr. «sédition, révolution.»

  (2) Mutinerie.

  ●(1931) VALL 488a. (une) mutinerie, tr. «dispac’hadenn f.»

• dispac'hadur
  dispac'hadur

  m. Action de disperser, etc.

  ●(1732) GReg 470a. L'action de gratter, tr. «dispac'hadur.»

  ●(1927) GERI.Ern 112. dispac'hadur, tr. «action de fouiller, fourgonner, brouiller, mettre en désordre, écarter, disperser.»

• dispac'hañ / dispac'hat / dispac'h
  dispac'hañ / dispac'hat / dispac'h

  v.

  I. V. tr. d.

  (1) Disperser, étaler, remuer.

  ●(1659) SCger 144a. dispac'hat, tr. «remuer la terre.» ●(1732) GReg 249b-250a. Decheveler, decoëffer une femme par violence, tr. «dispac'ha bléau ur c'hrecq bennac.» ●313b. Écarter, disperser, tr. «Dispac'hat. pr. dispac'het.» ●801b. Remuer la terre, tr. «Dispac'hat an doüar.»

  ●(1857) CBF 93. Dizoura al lin (…) He zispac'ha da graza, tr. «Retirer le lin du routoir (…) Le sécher au soleil.»

  ●(1927) GERI.Ern 112. dispac'ha, dispac'hat, tr. «fouiller, fourgonner, brouiller, mettre en désordre, écarter, disperser.»

  (2) spécial. Dispac'hañ an tan : détiser, tisonner le feu.

  ●(1732) GReg 280a-b. Detiser, ôter les tisons du feu. tr. «dispac'hat an tan.»

  ●(1876) TDE.BF 147a. Dispac'hat ann tan, tr. «tisonner le feu.»

  ●(1935) CDFi 5 octobre. en eur zispac'ha an tan dindan ar gaoter.

  (3) Révolutionner.

  ●(1914) DFBP 290a. révolutionner, tr. «Dispac'ha.»

  II. V. intr.

  (1) Se révolter.

  ●(1821) GON 170a. Dispac’ha, tr. « se soulever, se révolter. » ●Rèd eo miroud out-hô na zispac’hint, tr. « il faut les empêcher de se révolter. » ●(1847) FVR 25. War gement-se ar Vretoned a welaz e oa mad d'ez-ho dispac'ha. ●74. Ar Vretoned a zispac'haz dre ma lamet digant-ho ho beleien hag ho Relijion.

  (2) Remuer, bouger, s'agiter, se débattre.

  ●(1889) ISV 392. Ar forban a ioa o tispac'hat e creiz ar ster.

  ●(1910) MAKE 51. Kaer o doa ar ronsed gwinkal ha dispac'ha. ●(1935) NOME 7. Ehana a ri pelloc'h dispac'ha ha termi ?

  (3) Se livrer à des ébats sexuels agités.

  ●(1834-1840) BBZcarn I 50. ha ié monet da zispac'h didan an bout lauré.

  III. V. pron. réfl. En em zispac'hañ.

  (1) S'agiter vivement.

  ●(1876) TDE.BF 147a. En em zispac'hat, tr. «se démener.» ●(1890) MOA 109b. S'agiter vivement, tr. «en em zispac'hat.»

  (2) Se démener pour faire aboutir qqc.

  ●(1732) GReg 263b. Se demener, se tremousser pour faire réüssir quelque affaire, tr. «hem dispac'hat. pr. hem dispac'het.»

  ●(1927) GERI.Ern 112. en em zispac'ha, en em zispac'hat, tr. «se démener.»

  (3) En em zispac'hañ (ouzh) : se révolter (contre).

  ●(1893) IAI 32. An iliz a rankas derc'hel penn alies d'he bugale he-unan a en em zispac'he outi.

  ●(1927) GERI.Ern 112. en em zispac'ha, en em zispac'hat, tr. «se révolter.»