Devri

Recherche 'man...' : 216 mots trouvés

Page 3 : de manez-mogn (101) à manket-1 (150) :
  • Manez-Mogn
    Manez-Mogn

    oronyme (Séglien).

    ●(1925) SFKH 31. Ur had tamet é mañné Gugan, diù tapet é mañné Guillerm, tér aral diskaret d’en dias é mañné Moign.

  • Manez-Restermen
    Manez-Restermen

    oronyme (Langoëlan).

    ●(1925) SFKH 16. ér holern hag ér hreiz-noz, borh Laoulan en un devalen goleit a goed, ha groñnet dré er Mañné-Bras, mañné er Gerneùé hag hani Restermen : pelloh borhig Ziliek…

  • manganez
    manganez

    m. (minéralogie) Manganèse.

    ●(1907) BOBL 16 novembre 164/2b. klor, silis, manganez, holen. ●(1981) DGBD 186. ar manganez, bet dizoloet e reter ar vro.

  • mangez
    mangez

    coll. (botanique)

    (1) Mangues.

    (2) Gwez-mangez : manguiers.

    ●(1944) DGBD 90. disheoliet gant gwez mangez. ●129. un nebeudig gwez mangez.

  • mangnelon
    mangnelon

    =

    ●(1957) BRUD 1/121. Mad, dabord, paotrez, ma rez mangnelon, e-po meur a daol botez c'hweg ; an dra-ze ne vo ket c'hoari an «din» vezo ken.

  • mangorzh
    mangorzh

    m. (harnachement) Collier de cheval en jonc.

    ●(1907) VBFV.bf 50a. mangord, mangolh, tr. «m. pl. eu, collier de cheval.» ●(1934) BRUS 280. Un collier, tr. «ur poul ou mangorh (en jonc).»

  • mangounell
    mangounell

    voir bangounell

  • mangoust
    mangoust

    m. –ed (zoologie) Mangouste.

    ●(1954) VAZA 92. mangousted, ul loenig un tamm brasoc'h eget ur razh.

  • mangrovenn
    mangrovenn

    f. Mangrove.

    ●(1985) DGBD 60. ar pezh a ra an douaroniourien ar vangrovenn anezhañ.

  • mani .1
    mani .1

    Mani evel : comme une manière de.

    ●(1787) PT 55. Mar en dès groeit enta mani el miracleu.

  • mani .2
    mani .2

    s. =

    ●(1952) LLMM 34/45. (Douarnenez) Mane : fiñv. Evit sankañ mane en ho korf bras. Henne 'zo mane en ennañ.

  • mani .3
    mani .3

    s. –où =

    ●(1857) HTB 233. dre da diempennidigez ha da vaniou dibled a rez d'in bemdez eur c'holl benag.

  • maniamant
    maniamant

    m. –où Maniement, action de manier.

    ●(1732) GReg 599a. Maniement, action de manier avec les mains, tr. «Maneamand.»

  • maniañ
    maniañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Manier, manipuler.

    ●(1659) SCger 76a. manier, tr. «manea.» ●(c.1680) NG 896-898. en innefueu (…) / Maniet vaint eual dirë hem besouet consomet. ●(1732) GReg 598b. Manier, toucher avec les mains, tr. «Manea. pr. maneët.»

    ●(1846) BAZ 321. pere o devoa er scoliet ha boazet da vanea mad an armou. ●(1847) BDJ 340. lod-hall o vanea kartou, an diçzou. ●(1872) ROU 91a. Maniable, tr. «Eaz da vania.» ●(1883) MIL 19. ma ne ouije ket mania divlam an armou.

    ►absol.

    ●(1846) DGG 83. an daouarn a vani, an treid a vale.

    (2) Bouger, remuer.

    ●(1877) MSA 203. ne c'helle he manea an disterra.

    (3) Maniañ e zaouarn : remuer les mains.

    ●(1847) BDJ 94. An nep (...) a renk mania he zaoüern, tr. (GMB 392) «remuer les mains.» ●(1894) BUZmornik 861. ne c'helle ket manea he zaouarn.

    (4) Manœuvrer.

    ●(1906) KANngalon C'hwevrer 32. Bleina, manea eun ene n'eo ket tra eaz.

    II. V. intr.

    (1) Bouger.

    ●(1896) GMB 392. pet[it] Trég[uier] mañnial bouger, remuer.

    ●(1934) PONT 125. Ar vugale a wele he muzellou o vania. ●(1952) LLMM 34/45. (Douarnenez) Maneal : fiñval.

    (2) par ext. Travailler.

    ●(1847) BDJ 161. Nep en devezo maniet.

    III. V. pron. réci. En em vaneañ : s'entre-toucher.

    ●(1732) GReg 355b. S'entre-toucher des mains, tr. «em vanea. pr. em vaneët.»

    IV. [empl. comme subst.] Geste.

    ●(1880) SAB 35. Peb paz, peb camed a reont, peb mania, e adont. ●45. ne re mania ebed, finva ebed.

  • maniel / manier
    maniel / manier

    m., prép., adv. & conj. –où

    I. M.

    (1) Espèce de.

    ●(1612) Cnf 33a. dré manyer à viaticq.

    ●(1659) SCger 76a. maniere, tr. «maniel.» ●(1790) MG 204. cablus ag ur maniél-laironci.

    ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 123. ur menièr cambrik. ●(1855) BDE 106. ur meniér mantél. ●(1869) SAG 144. Eur maniel all.

    ●(1901) LZBg 59 blezad-2l lodenn 110. ur menier suler é. ●(1907) BSPD II 56. ur meniér auter. ●(1982) PBLS 322. (Langoned) manier droug 'm-eus, tr. «j'ai un peu mal.»

    (2) Manière, façon (de faire qqc.).

    ●(1499) Ca 131a. Manier. g. maniere. ●(1530) J p. 17. Ha sellomp moean ha manier / En berr amser da quemeret / Iesus, tr. «cherchons le moyen et la manière de prendre promptement Jésus.» ●(1557) B I 233. Na pe en manier ez preder amseraff, tr. «De quelle façon pense-t-elle passer son temps ?»

    ●(1659) SCger 80a. moien, tr. «maniel.»

    (3) Manière, apparence (de qqn).

    ●(1530) J p. 104a-b. Heruez e manyer hac e roll / He man so sot pe diot oll / Pe morfoll heruez ma holl spy, tr. «A en juger par ses manières et sa conduite, celui-ci est un insensé ou un idiot, ou un charlatan qui trompe toutes mes espérances.»

    ●(1860) BAL 175. E oll maniel, an ear anezi, e c'homzou, e mouez a ziscueze ar c'heuz a ioa en e c'halon. ●(1868) KMM 172. Den mad ervez ar bed, maniel vrao a zen. ●223. tud ken difazi, ken direbech en o arvez ac en o manielou. ●(1880) SAB 32. un dro, ur vaniel respeduz. ●(1890) BSS 3. e oberou ac e gomzou, e vaniel e peb ent, a ziscueze oa un den a zescadurez. ●6. e vaniel humbl ha modes a zisplije dezo ive.

    (4) Trouble, embarras.

    ●(c.1680) NG 345-348. Pa vellas Herodes / Na retournesant de ty, / E cresquas e anquin / Hac e vanier muy.

    (5) Propriété.

    ●(1575) M 2021-2022. Er an tan an bet man, homan eu é manier, / A goast net aredec, pan crecq ha pan lecquer, tr. «Car le feu de ce monde, c'est sa propriété, / Consume tout à fait douloureusement (?) quand il prend et qu'on l'allume.»

    II. Prép. Comme.

    ●(1993) MARV xi 44. (Rieg) e oa mañiel strafuillet e spered.

    III. Loc. adv.

    (1) E-manier-arall : autrement.

    ●(1499) Ca 76b. En manyer arall. g. aultrement.

    (2) Er manier-mañ : de cette manière.

    ●(1499) Ca 77b. En manyer man. g. en telle manyere.

    (3) Nep manier : en aucune façon.

    ●(14--) N 1569-1570. [Aduocatus Alani] A te touhe tam an tra man || breman da Alan nep manier ? [Rygoall] Ya tizmat hep nep atfer, tr. «Jurerais-tu bien ceci maintenant à Alain en aucune façon ? Oui, à l'instant, sans hésiter.»

    IV. Loc. conj. Er manier ma : en telle manière que.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 390). en vannyer ma en telle manière.

  • manier .1
    manier .1

    voir maniel

  • manier .2
    manier .2

    m. ion Homme qui manie (de l’argent, etc.).

    ●(1880) SAB 202. ur Publican pinvidig, ur manieur arc’hant.

  • manifest
    manifest

    adj. Manifeste.

    ●(c.1500) Cb 19a. Auoez. alias : manifest. g. manifeste. l. palam prepositio.

  • manifestadeg
    manifestadeg

    f. –où Manifestation.

    ●(1962) BAHE 30/1. Diskrogadeg-labour a voe divizet, ha neuze manifestadegoù.

  • manifestamant
    manifestamant

    adv. Manifestement.

    ●(1612) Cnf.epist 8. è comps manifestamant ves an holl ré à so promouet en vrzou sacr.

  • manifestañ / manifestiñ
    manifestañ / manifestiñ

    v. tr. d. Manifester, révéler.

    ●(1499) Ca 131a. Manifestaff. g. manifester. ●(1612) Cnf 50b. Manifestiff an pechet maruel ves an nessaff pe-heny à yoa secret ha cuz, so pechet maruel.

  • manifester
    manifester

    m. –ion Manifestant.

    ●(1907) BOBL 15 juin 142/2e. manifesterien Montpellier.

  • manifestiñ
    manifestiñ

    v. intr. Manifester, participer à une manifestation.

    ●(1907) BOBL 15 juin 142/1a. an niver a dud a zeu da «vanifesti» d'ar c'heariou.

  • manifik
    manifik

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Magnifique.

    ●(1633) Nom 54a-b. Cœna genialis, dapalis, pontificalis, opipara, opima, adipalis, adipata, dubia, saliaris, Persicus apparatus : vn banquet magnifique : vr bancquet caezr, ha magnific. ●126b. Domus augusta, augustale, basilica, prætorium, palatium : palais, maison royale & magnifique : palæs, ty royal ha magnificq.

    (2) Parfait.

    ●(1633) Nom 285b. Heros, semideus : homme ayant quelque vertu plus que de l'homme, demy dieu : vn den pehiny en deffe vn vertuz bennac muy euit na apparchant ouz vn den, un den magnificq, vn anter douè.

    ●(1659) SCger 54b. excellant, tr. «magniuic.» ●158a. magnivic, tr. «excellent.»

    II. Adv. Très bien.

    ●(1633) Nom 54b. Saliarem in modum epulari : banqueter magnifiquement & richement : banquegaff magnific ha pinuidic.

    ●(1856) VNA 168. se vêtir superbement, tr. «hum husquein manific.» ●(1859) MMN 129. pini a oar manivic e ra fall o sacreal. ●(1869) SAG 22. Guelet a ran manifig n'ententit netra var ben an dud hag an traou koz.

    ●(1919) FHAB Kerzu 184. gout a oui manifik chom war eur marc'h.

  • manifikad
    manifikad

    m. Magnificat.

    ●(1499) Ca 130a. Magnificat. g. idem.

  • manifisañs
    manifisañs

    f. Magnificence.

    ●(1499) Ca 130a. Magnificance. g. idem.

  • Manikean
    Manikean

    m. –ed (religion) Manichéen.

    ●(1911) BUAZperrot 311. e gerent a oa manicheaned. Hogen ar vanicheaned a oa en amzer-ze ar pez m'eo ar Frank-Masoned en amzer-man.

  • manikin
    manikin

    m./f. –où

    (1) Mannequin.

    ●(1633) Nom 157a. Panarium & panariolum : vne corbeille où l'on remet le pain : vn maniquin, pe paner bras ma lecquær an bara.

    ●(1732) GReg 598a. Manequin, sorte de panier, tr. «Mannquein. p. mannouquein. manneqin. p. manneqinou.» ●(17--) EN 445. seier, maniquinou, tr. «des sacs, des mannequins.»

    ●(1834) SIM 9. sammet eus a zaou vaniqin carguet a varc'hadourez. ●(1866) FHB 92/320a. daou valikin carguet a c'hedon. ●(1889) ISV 313. eur pez malikin. ●(1922) EMAR 70. Me a zammo arc'hoaz vintin / War va marc'h diou vaninkin.

    ●(1954) VAZA 51. Leun kouch e veze he mannekin, ha dougen a rae ar bec’h-se kempouez-mat war he fenn. ●(1987) GOEM 146. La hotte, ar manikin.

    (2) (?) Tamis (?).

    ●(c.1825-1830) AJC 285-287. a nin pa gemergomb dour evid ober souben / e voa red esilan dre eur vaniquen / leun a gontron ru a hues fal gantan, tr. «Mais nous, quand nous voulûmes prendre de l'eau pour faire de la soupe, / Nous fûmes obligés de la passer à travers un tamis : Elle était plein de vers rouges et sentait mauvais.»

  • manikinad
    manikinad

    m./f. –où Contenu d'un mannequin.

    ●(1732) GReg 598a. Plein un mannequin, tr. «Manneqinad. p. manneqinadou.»

  • manikl
    manikl

    m. –où

    (1) Menotte.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. menottes, tr. «manegueu hoarn', – manicleu.» ●(1744) L'Arm 49b. Ceps de prisonniers, tr. «Manicqle.. eu ; mantiqle.. eu. m.» ●228b. Manicles, tr. «Mantiqle.. qleu. m.»

    ●(1907) VBFV.fb 42b. fer (…) chaînes, menottes, tr. «mantikl m. (pl. eu).» ●(1934) BRUS 305. Les menottes, tr. «er manikleu.»

    (2) Fer à pieds.

    ●(1857) LVH 335. Laqueit e hoès er manticleu ar me zreid.

  • manikliñ
    manikliñ

    v. tr. d. Menotter.

    ●(1744) L'Arm 128b. Emmenotter, tr. «Mantiqlein enn deournn.»

  • maniok
    maniok

    m. (botanique) Manioc.

    ●(1896) LZBt Mae 24. hada manioc.

    ●(1912) LZBl Genver 335. Ar maniok a zo breinet en douar. ●(1917) LZBt Gouere 21. Tapet an evoa ma manioc. ●(1920) AMJV 72. hada pez, manioc, riz, maïs. ●(1929) SVBV 116. Ar maniog, anavezet-mat gant kement gounideg a zo er vro. ●(1935) LZBl Gwengolo/Here 175. hervez giz ar vro : maniok, banan, viou, yer. ●(1964) ABRO 47. Karet am bije kavout maniok.

  • manipul
    manipul

    m. (religion) Manipule.

    ●(1911) BUAZperrot 295. Ar manipul hag ar stol a zo eur skeuden eus ar chadennou.

  • mañj-karo
    mañj-karo

    = (?).

    ●(1868) KTB.ms 14 p 199. Na vanke na manj-pain na manj-karo.

  • mañjer
    mañjer

    m. –ioù

    (1) par iron. Mets.

    ●(1954) VAZA 168. Sed aze 'vat ur manje !

    (2) Repas.

    ●(1958) BRUD 5/97. goude ar mañjer. ●(1959) BRUD 7/81. eur mañjer mad a rejont. ●(1976) HYZH 108/56. (Douarnenez) Daou vañjar a vie. Ha setu goude ar mañjar kentañ, a teue an eured adarre var droad. ●(1977) VWMZ 73. (Treboull) da zebriñ o mañjer. ●(1997) CHVI 170. Debret e oa ar mañjer. ●(1982) HYZH 147/59. (Treboull) ur mañjer er gêr, ur banne pe zaou ha mat pell zo !

    (3) Mañjer echu : repas de fin de construction de maison.

    ●(1988) TIEZ II 110. Dans le Cap-Sizun et le nord-ouest du Pays bigouden, on dit ar manjer-achu. Seuls y prennent part les maçons, parfois les charpentiers, jamais les couvreurs.

  • mañjouer .1
    mañjouer .1

    m. (anatomie) Mâchoire.

    ●(1499) Ca 131a. Manchouer. g. manchouere. ●(1633) Nom 19b. Mandibula, maxilla : machoire : mangoüer.

    ●(17--) CBet 1956. o cafet manjouer un asen, tr. «il trouva une mâchoire d'âne.» ●(1896) GMB 388. On dit en pet[it] Tréc[orois] mañjour m. mâchoire, sans aucune idée de plaisanterie. ●(1899) HZB 56. en e vañchour. ●57. eur mañjour azen.

  • mañjouer .2
    mañjouer .2

    m. Mangeoire.

    ●(1633) Nom 133a. Præsepe, præsepium : la creiche, auge d'vne estable, mangeoire : an creig, laoüer vn craou, mangouër.

    ●(1727) HB 252. Eno er mangeouer en lequeas da repos.

    ●(1869) SAG 230. a loan a zebr foen euz he rastel, pe kerc'h euz he vanjouer. ●(1870) FHB 257/378b. eur manjouer da rei dezhan da gavel. ●(1894) BUZmornik 410. he rastell leun a foenn hag he vanjouer leun a gerc'h.

  • mañjourenn
    mañjourenn

    f. mañjourioù (anatomie) Mâchoire.

    ●(1910) EGBT 173a. manjouren, tr. «f. pl. rio, mâchoire.»

  • mank .1
    mank .1

    adj.

    (1) (en plt d'un endroit) Mal aéré.

    ●(1957) BRUD 2/37. war al leur striz ha mank. ●(1958) BRUD 3/105. Mank : heb êr, diêz tenna an alan ennañ.

    (2) (en plt de qqn) Estropié, manchot.

    ●(14--) Jer.ms A 87. Manc ha fall ha dygalloet, tr. «Estropié et faible et impuissant.» ●(1499) Ca 131a. Manc. g. deffaict de main. ●(1530) Pm 178. An map se manc quet ne vihe, tr. «Ce fils ne serait pas estropié.» ●(1647) Am 778(a). Deja ouf scuys stang a mang, tr. « Déjà je suis complètement fatigué et estropié »

    ●(1744) L'Arm 225b. Qui n'a pas l'usage de la main ou qui ne l'a point du-tout, tr. «Manque.»

    ●(1948) KROB 2/6. goût a ran n'eo ket mank ar re all a gari... pa gari !

    (3) (en plt des jambes) Affaibli par la fatigue.

    ●(1857) GUG 57. É déad e zou foénhuet, é sèl e zou béhus, / É zivar e zou manq.

    ●(1925) SFKH 33. men diùhar e zou mank, me hanal ne gerh ket.

    (4) (en plt de la main) Mutilé.

    ●(1633) Nom 272b. Mancus : manchot : vnan en deffe vn dorn mancq, pe nammet.

  • mank .2
    mank .2

    m. –ed Manchot (homme).

    ●(1732) GReg 597b. Manchot, ote, qui n'a qu'une main dont il se puisse aider, tr. «mancq. p. mancqed.» ●(1744) L'Arm 228a. Manchot, tr. «Mancq.»

    ●(1907) AVKA 72. Jesus (…) a laras d'ar mank : (…).

  • mank .3
    mank .3

    m., prép., adj. & conj. –où

    I. M.

    (1) Manque, défaut.

    ●(1792-1815) CHCH 48. Ean en des kavet pemzek mank ag é varteloded, tr. « Il a trouvé qu’il manquait quinze parmi ses matelots. »

    ●(1877) BSA 268. N'e ket manc a labour a zo en eun tiegez.

    (2) Manque.

    ●(1647) Am 778(b). Livirit a na vezit mang, tr. « Dites et ne manquez pas »

    ●(17--) CT Acte II 462. ne vezout quet avanq, tr. «sans manque.»

    ●(1846) BAZ 102. o velet oa mank en ho denvet.

    (3) Hep mank : sans faute.

    ●(1870) FHB 270/66a. Mar tolan eur mean en ear, e coezo d'an douar ep mank.

    (4) Manquement, faute.

    ●(1732) GReg 599b. Manquement, faute, tr. «Mancq. p. mancqou.»

    ●(1860) BAL viii. goulenn pardon eus ho mancou.

    ●(1900) MSJO 81. An Aviel ne lavar ket en dije bet ar fals pinvidik eur mank all ouspenn.

    (5) Défaut.

    ●(1921) PGAZ 56-57. n'en doa ken mank nemet ma loske Jarneou pa n'e zea ket he labour ervez he c'hoant. ●64. Diez braz eo kaout var an douar eun den ha na ve mank ebet enn'han.

    (6) Lacune dans une plantation.

    ●(1942) VALLsup 136a. la pluie qui tombe les huit derniers jours de mai et les huit premiers jours de juin glao ar wenn-gaouenn. Elle passe (à Plougerneau) pour être favorable à la végétation : Mankou a zo en avalou-douar : glao ar wenn-gaouen a ray vad d'ezo (Perrot).

    II. Prép.

    (1) Faute de.

    ●(1790) MG 75. manq a éhuéhad doh er péh e rét.

    ●(1896) HIS 104. mès er geliren e séh mañk a zoustér.

    (2) Dre vank a, da : faute de.

    ●(1860) BAL 14. ar re a zo en Ifern a zo eat tout da goll dre vanc da bedi.

    ●(1910) MBJL 175. hag an oll a dle santout ec'h ê koueet ar gouarnamant er luiasen-man dre vank a sans vat. ●(1980) LIMO 19 avril. kollet dre vank a ziwall.

    III. Loc. conj. Mank na =

    ●(1839) BEScrom 55. manque n'ou dou reit dehai un desquemant santel.

    IV. Attr. Bezañ mank en ub. = bezañ faziet.

    ●(1906) KANngalon C'hwevrer 38. Merc'hed Lourd, lem a spered, a velaz dioc'htu, e pe du ez oa mank er gardian.

  • mankadell
    mankadell

    f.

    (1) (botanique) Cigüe.

    ●(1909) SPON 25. Get boketeu brulu, lakeit er vankadel (1). (Cigüe). ●(1919) DBFVsup 47b. mankadel, f., tr. «plante des marais qui fait maigrir le bétail.»

    (2) sens fig. Défaut d'une chose.

    ●(1919) DBFVsup 47b. mankadel, f., tr. «fig. défaut d'une chose.»

  • mankadenn
    mankadenn

    f. –où

    (1) Faute, erreur.

    ●(1947) YNVL 63. Techet eo an holl d'ober mankadennoù. ●(1974) YABA 23.02. er mem mankadenneu.

    (2) Absence.

    ●(1972) SKVT I 61. evit e vankadenn er skol. ●69. e vankadennoù er skol.

  • mankamant
    mankamant

    m./f. –où Manquement.

    ●(1710) IN I 184. ur mancamant a gouraich hac a generusdet. ●(1732) GReg 599b. Manquement, faute, tr. «mancqamand. p. mancqamanc'hou (lire : mancqamanchou).» ●(1790) PEdenneu 116. me ol manquemanteu a respét.

    ●(c.1802-1825) APS 48. en ol manquemanteu a respect hac a zevotion. ●(1824) BAM 292. Dre vancamant da ober ar pez so ordrenet. ●(1864) SMM 205. pec'het em eus (...) dre vancamant. ●(1888) LTU 66. n'euz pec'hed ebed er mankamanchou a rafet d'ar reolenn, gat na vezo netra a hent all er vankamant-ze a enep gourc'hemennou Doue.

  • mankard
    mankard

    m. –ed Manchot.

    ●(1744) L'Arm 228a. Manchot, tr. «Mancartt. m.»

  • mankart
    mankart

    adj. Manchot.

    ●(1913) AVIE 213. guel é d'is bout mankart.

  • manked
    manked

    m. –ed Manchot.

    ●(1732) GReg 597b. Manchot, ote, qui n'a qu'une main dont il se puisse aider, tr. «Van[netois] mancqed. p. mancqeded.»

  • mankell
    mankell

    f. –ed Manchote.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. une manchotte, tr. «ur vanquell'.»

  • mankenn
    mankenn

    f. –où

    (1) Endroit vide, lacune, solution de continuité.

    ●(1872) ROU 90a. Lacune, tr. «Mankenn.» ●108a. Il y a des vides, tr. «mankennou a zo, (d'un sillon semé, planté, etc.).» ●(1890) MOA 516b. Il y a des vides (des lacunes), tr. «mankennou a zo (parlant d'un sillon semé, ou d'un lieu planté.).»

    (2) par antiphr. Complément, supplément.

    ●(1890) MOA 177a. Complément, tr. «Mankenn, f.» ●481b. Supplément, tr. «Mankenn, f.»

  • manket .1
    manket .1

    adj.

    (1) (Femme) qui a fauté.

    ●(1848) SBI I 282. Margodic ar C'helennec a zo eur plac'h manquet, tr. «Margodic le Quélennec est une fille faillie.»

    (2) Manchot de la main.

    ●(1659) SCger 76a. manchot, tr. «manquet.» ●(1744) L'Arm 225b. Qui n'a pas l'usage de la main ou qui ne l'a point du-tout, tr. «Manquætt.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...