Devri

Recherche 'sko...' : 316 mots trouvés

Page 4 : de skop-skop (151) à skort-1 (200) :
  • skop-skop
    skop-skop

    adv. Toujours en train de cracher.

    ●(1732) GReg 230b. Il ne fait que crachoter, tr. «E ma bepred scop-scop.»

    ●(1876) TDE.BF 574b. Ema atao skop-skop, tr. «il crache partout.»

  • skopad
    skopad

    s. –où Coupe, tasse de.

    ●(1866) LZBt Gouere 138. rein d'in eur skopad the. ●146. em euz roet eur skopad the d'ehan.

  • skopadenn
    skopadenn

    f. –où

    (1) Crachat.

    ●(1876) TDE.BF 574b. Skopadenn, s. f., tr. «Crachat avec bruit et effort.» ●(1890) MOA 193a. Crachat, Celui qui se fait avec bruit et effort, tr. «skopadenn, f. (C[ornouaille]).»

    ●(1929) FHAB Genver couv. Kasit ho kwad, ho skopadennou, ho troaz. ●(1931) VALL 167a. (un) crachat, tr. «skopadenn f.»

    (2) (sismologie) Éruption.

    ●(1909) BOBL 23 janvier 213/1a. skeupadennou ar meneziou-tan.

  • skopadur
    skopadur

    m. –ioù Crachement.

    ●(1744) L'Arm 83a. Crachement, tr. «Scopadur.. reu.»

  • skopañ / skopat / skopiñ
    skopañ / skopat / skopiñ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Cracher.

    ●(1732) GReg 230b. Cracher, tr. «(H[aute] Cor[nouaille] Scopat. pr. scopet) Van[netois] Scopeiñ. pr. scopet.» ●(1744) L'Arm 83a. Cracher, tr. «Scopein.» ●(1790) MG 202. scopein é creis deulagad er sort tud-ce.

    ●(1876) TDE.BF 574b. Skopat, v. n., tr. «Cracher avec effort et bruit, comme les enrhumés.» ●(18--) SAQ I 162. ar zoudardet o skopad ouz ho tâl.

    ●(1907) VBFV.bf 70a. skopein (skopat), v. n., tr. «cracher.» ●(1913) AVIE 324. ind (...) e skopé én é fas.

    (2) (en plt des yeux) Sortir des orbites.

    ●(1904) CDFi août-septembre. Teñval eo c'hoaz an amzer, ha ne c'hellont ket dianaout ar sant ervat. Met e sae satin glas hag e vantell aour flamm a ra d'ezo toui eo kaer dispar, ken a skop o daoulagad. (d'après KBSA 105).

    II. V. tr. d. Cracher.

    ●(1907) VBFV.bf 70a. skopein (skopat), v. a., tr. «cracher.»

  • skoped
    skoped

    m. –où

    (1) Écope.

    ●(1876) TDE.BF 574b. Skopet, s. m. V[annetais], tr. «Ecope, sorte de pelle à rebords pour vider l'eau d'un bateau.»

    (2) Palette pour jouer au volant.

    ●(1876) TDE.BF 574b. Skopet, s. m. V[annetais], tr. «palette pour jouer au volant.»

    (3) Pelle pour enleber les balayures.

    ●(1876) TDE.BF 574b. Skopet, s. m. V[annetais], tr. «pelle pour enlever les balayures.»

  • skoper
    skoper

    m. –ion Cracheur.

    ●(1732) GReg 230b. Cracheur, qui crache souvent, tr. «scoper. p. yen.» ●(1744) L'Arm 83a. Cracheur, tr. «Scopour.. perion. m.»

    ●(1876) TDE.BF 574b. Skoper, s. m., tr. «Cracheur.»

    ●(1907) VBFV.bf 70a. skopour, m. pl. –erion, tr. «cracheur.»

  • skopigellat
    skopigellat

    v. int. Crachotter.

    ●(1732) GReg 230b. Crachoter, tr. «H[aute] C[ornouaille] Scopiguellat.»

  • skopigeller
    skopigeller

    m. –ion Crachotteur.

    ●(1876) TDE.BF 574b. Skopigeller, s. m., tr. «Celui qui crachotte fréquemment.»

  • skopigenn
    skopigenn

    f. –où Crachat.

    ●(1732) GReg 230b. Crachat, tr. «Van[netois] scopiguenn.»

  • skopitell
    skopitell

    f. –où

    (1) Salive.

    ●(1744) L'Arm 159b. Flegme, tr. «Scopitell stleigennêc.» ●347a. Salive, tr. «Scopiteêll.. leu.» ●(1790) MG 284. Mæs, pérac é laq hoah er Belêg ag é scopitèll e discoharn hac é diffrèn er hroaidur ?

    ●(1838) OVD 192. mar dé dangerus bras hanal ha scopitel er ré dantet guet ur hi clan. ●(1861) BSJ 160. guet é scopitel.

    ●(1907) VBFV.bf 70a. skopitel, f. pl. leu, tr. «salive.»

    (2) Crachat.

    ●(1744) L'Arm 83a. Crachat, tr. «Scopiteell.. leu.» ●(1732) GReg 230b. Crachat, tr. «Van[netois] scopitell.»

    ●(1821) SST 43. goleit a scopitel én é face. ●(1861) BELeu 120. er fang hag er scopitelleu-zé !

    ●(1907) VBFV.bf 70a. skopitel, f. pl. leu, tr. «crachat.»

  • skopitelladur
    skopitelladur

    m. –ioù Crachement.

    ●(1744) L'Arm 83a. Crachement, tr. «Scopiteelladur.. reu.»

  • skopitellat
    skopitellat

    v. intr. Crachotter.

    ●(1744) L'Arm 83a. Crachotter, tr. «Scopiteellatt.»

  • skor
    skor

    m. –ioù

    I.

    (1) Étai.

    ●(1893) IAI 194. Petra reer pa vez c'hoant da ziskar eun ti ? Diskar da genta ar skoriou.

    (2) sens fig. Soutien, support, appui.

    ●(1909) FHAB Ebrel 100. eun hevelep ene a gouez, pa vank he scor, hag a varv. ●(1911) BUAZperrot 137. skor ar vro. ●(1914) KANNgwital 144/483. an hini a ioa pe a dlie beza ho skor en ho kozni.

    (3) Reiñ skor da ub. : aider, soutenir qqn.

    ●(1906) KANngalon Eost 174. ar skor a roont d'ho misionerien. ●(1912) CHEG 9. da rei skor d'ezo. ●(1912) FHAB C'hwevrer 54. me fell d'in rei skor d'it. ●(1912) FHAB Du 345. rei a reoc'h skor d'an dud reuzeudik ha d'an dud klañv. ●(1915) HBPR 243. rei skor d'ar veleien.

    II. [emploi pléonastique] Sikour ha skor : secours, aide.

    ●(1915) KANNlandunvez 44/334. nemed o devez stourmet, poaniet da jom en ho zav, ha m’o do klasket sikour ha skor. – Sikour ha skor, digant piou ?

  • skorañ
    skorañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Étayer, soutenir.

    ●(1876) TDE.BF 574b. Skora, skola, v. a., tr. «Soutenir, étançonner, étayer.» ●(1889) SFA 73. oc'h en em harpa ouc'h mogerriou an Iliz, ha, gand he ziouskoaz, ouz ho skora evit miret out-ho da goueza. ●(1894) BUZmornik 831. sevel mogeriou nevez da skora ar re goz.

    ●(1921) PGAZ 5. kerreg huel ha divent o skora an enezen. ●(1922) KAAG 34. eur pount da rapari, eun ti da skora.

    (2) Assister, aider, soutenir (qqn, une œuvre, etc.).

    ●(1866) LZBt Gwengolo 199. evit skoran hag astenn Breuriez ar Fe. ●(1878) EKG II 271. da zevel he vugale, d'ho c'helenn, d'ho skora.

    ●(1900) MSJO 256. Skorit hon ene paour / Pa deui hon enebour / D'an diveza stourmad, / Patron ar maro mad. ●(1905) IVLD 310. Bale a rea he-unan, eb baz na branell, eb den evit he skora. ●(1911) KANNgwital 101/28. Me zo dinerz, skorit ac'hanon, va zikourit e peb mare. ●(1912) KANNgwital 111/107. skora an oll oberiou kristen. ●(1916) KANNlandunvez 53/375. mes dourn Doue a skor c’hoaz hor bro pe guir e sikour anezhan da zelc’her penn d’he enebourien ken gallouduz, ha roet dezhan ar gounid meur a dro. ●(1925) BUAZmadeg 12. Falvezet eo gant Doue diskouez petra a c'hell eun den da ober pa vez aketuz, evesiant da zenti ouz he vouez, ha skoret gant he c'hras.

    (3) Faciliter.

    ●(1864) KLV 16. Evit skora ive labour ann ostillou, ann hada zo bet great a roudennou.

    (4) Skora komzoù ub. : appuyer, étayer les dires, les propos de qqn.

    ●(1911) BUAZperrot 246. Miraklou all a deue c'hoaz da skora e gomzou.

    (5) Garer (un véhicule), le faire s'arrêter.

    ●(1925) BILZ 154. ar mevel a skoras ar c'harronz dirak ti ar brigadier.

    (6) Enrayer.

    ●(1876) TDE.BF 574b. Skora, skola, v. a., tr. «enrayer une roue pour l'empêcher de tourner.»

    II. V. pron. En em skorañ.

    (1) V. pron. réfl. S'aider.

    ●(1869) FHB 221/94b. Similien a ioa ganthan he vaz evit en em scora.

    (2) V. pron. réci. S'entraider, se soutenir.

    ●(1906) KANngalon Meurzh 63. evit en em skora an eil egile. ●(1914) KANNgwital 140/438. o ranna poaniou ha joaiou, oc'h en em skora e peb tra. ●(1927) KANNgwital 299/93. Red eo en em skora, en em skoazia, rag an amzer a zo fall.

    III. V. intr. (en plt d'un véhicule) S'arrêter, se garer.

    ●(1925) BILZ 180-181. Ar merc'her goude kreiste eur c'harr a skoras war ar c'haë dirag ar Varikita.

  • skorbut
    skorbut

    m. (pathologie) Scorbut.

    ●(1792-1815) CHCH 49. A gement en dés er skorbut, debrein biskuit kalet.

    ●(1915) HBPR 198. Drebet oant ez veo, gant ar skorbut. ●(1932) ALMA 44. Fransez a varvas eno gant ar skorbut.

  • skord
    skord

    a. (Cheval) emballé.

    ●(1931) VALL 247a. (cheval) emballé, tr. «skord.»

  • skordet
    skordet

    a. (Cheval) emballé.

    ●(1931) VALL 247a. (cheval) emballé, tr. «skordet.»

  • skorer
    skorer

    m. –ion Personne qui aide, qui soutien, pilier.

    ●(1911) BUAZperrot 431. Doktor ar wirionez ha skorer an Iliz evel ma oa, ar bed holl e reas kaonv d'ezan. ●(1931) VALL 15b. un aide, tr. «skorer.»

  • skoret
    skoret

    adj.

    (1) Coincé.

    ●(1925) BILZ 173. An tôliou-mor a yud war ar Vran dismantret. Met tre a zo hag ac'hane n'ec'h aio ket : skoret mat eo eno.

    (2) Garé, arrêté.

    ●(1925) BILZ 156. Skoret ar c'harronziou e-tal dor ar vered.

    (3) Bezañ skoret war : être étayé sur.

    ●(1926) FHAB Here 365. Ar goueliou a lidomp edoug ar bloaz a zo savet holl evit meuli Doue, met pep hini a zo skoret war eur menoz dishenvel.

  • skorf
    skorf

    s. –où

    (1) Décharge d'étang.

    ●(1732) GReg 372a. La grille, ou la decharge de l'eau superfluë d'un étang, tr. «scorf. p. scorfou.»

    ●(1876) TDE.BF 575a. Skorf, s. m., tr. «Grille ou décharge de l'eau d'un étang.»

    (2) Poull-skorf : décharge d'étang.

    ●(1732) GReg 372a. La grille, ou la decharge de l'eau superfluë d'un étang, tr. «poull scorf. p. poullou-scorf.»

    (3) Bief.

    ●(1931) VALL 66a. Bief, biez, tr. «skorf pl. –ou.»

  • Skorf
    Skorf

    hydronyme Ar Skorf : Le Scorff (affluent du Blavet, 80 km de long).

    ●(1910) ISBR 8. Glanneu er Blañoeh ha ré er Skorù e zou bourus pen-der-ben. ●(1914) ARVG Mae 80. Ar Skorv, deut eus Leskouet, a dreuz ar Gemene ha Pont-Skorv, hag a dizouc’h ive dirak an Oriant. ●(1931) GUBI 61. A vro er Skorff, de vro er mor. ●(1943) TNKN 17. aberioù ar Rañs, (...), ar Skorv. ●(1962) GERV 88. treizet ganti ar ster Elle dre eur roudour hag ar Skorf dre ar pont a zoug he ano. ●(1975) YABA 08.03. hed ha hed d'er stér e za a len er Pontkelleg d'er Skorv.

  • skorj .1
    skorj .1

    m. (pêche) Liège.

    ●(1924) DIHU 158/128. (Groe) Skorj, tr. «liège.» (Dastumet de Vleimor 1913). ●(1934) BRUS 261. Du liège, tr. «skorj.» ●(1944) GWAL 165/307. (Ar Gelveneg, Leskonil) e Leskon e leverer skolj, ur skoljenn evit «spoue, ur spoueenn». Er Gelveneg e leverer, ouzhpenn skolj, lij, ul lijenn. Biskoazh ne glevis skoljennoù, lijennoù. ●(1970) GSBG 366. (Groe) eñ en doa cheñchet ar skorj, tr. «il avait échangé le liège.» ●(2000) BRLE II 120. (Lechiagad) skolech g., tr. «liège.»

  • skorj .2
    skorj .2

    voir skorz

  • skorjañ .1
    skorjañ .1

    v. tr. d. (pêche) Garnir de liège.

    ●(1944) GWAL 165/307. (Ar Gelveneg) Ouzh kordenn al laez e vez staget tammoù spoue : skoljet eo ar roued.

  • skorjañ .2
    skorjañ .2

    v. intr. Se mettre en colère.

    ●(1982) PBLS 151. (Langoned) skorjañ, tr. «se mettre en colère.»

  • skorjenn
    skorjenn

    f. –où (pêche) Flotteur de liège.

    ●(1944) GWAL 165/307. (Ar Gelveneg, Leskonil) e Leskon e leverer skolj, ur skoljenn evit «spoue, ur spoueenn». Er Gelveneg e leverer, ouzhpenn skolj, lij, ul lijenn. ●(1978) MOFO 11. Gwell am eus war skolchenn ar boue da lizerennou gentañ P.J.C. ●(2000) BRLE II 120. (Lechiagad) skolechenn b., tr. «flotteur de liège.»

  • skorlotenn
    skorlotenn

    f. –où (habillement) Barbe de coiffe.

    ●(1744) L'Arm 228a. Manche (…) qui se dit aussi des barbes de coëffe, tr. «Scorloteenn..neu. f.»

  • skorn .1
    skorn .1

    adj. Glacé.

    ●(1846) DGG 440. un avel scorn.

  • skorn .2
    skorn .2

    m.

    I.

    (1) Glace.

    ●(1499) Ca 182a. Scorn. g. gelee. ●(1633) Nom 222. Glacies : glace : sclaçc, scorn.

    ●(1659) SCger 62b. glace, tr. «scorn.» ●(c.1718) CHal.ms ii. glace tr. «sclas, scourn', cler', cleren.» ●(1732) GReg 458b. Glace, eau gelée, liqueur fixée par le froid, tr. «Scourn. scôrn. sôrn.» ●459a. Glace fort épaisse, tr. «Scourn. scôrn.»

    ●(1849) LLB 111-113. hou ler (…) / Eid hi gouarn doh er skorn. ●(1878) EKG II 162. terri ar skourn. ●(1896) GMB 610. dial[ecte] de Batz sourn glace.

    (2) Gel.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. gelée, tr. «sclas, scourn'.» ●Il a gelé, tr. «boutçobet scourn', scournet endés.» ●(1732) GReg 453a. Gelée forte, tr. «scourn. scôrn.»

    ●(1869) FHB 244/279b. E kals douarou, ar skorn hag an diskorn a zizolo griziou ann drevad.

    (3) Skorn bras, ruz =

    ●(1900) ANDP 6. skorn braz a ree. ●(1936) BREI 441/4b. Ar goanv (skorn ru a rae, mar 'peus sonj).

    (4) Skorn du =

    ●(1870) FHB 271/73a. An erc'h, ar scorn du, ar reo a ra poan deomp.

    ●(1941) FHAB Meurzh/Ebrel 33. ar steriou oc'h hiboudi warlerc'h ar skorn du. ●(1955) STBJ 8. hag ar skorn du o ren a-wechou e-pad c'houec'h sizun. ●(1985) AMRZ 100. War ar skorn kaled-se, hag a ream skorn-du anezañ.

    II.

    (1) Sklaer evel skorn : très clair. Cf. sklaer evel dour feunteun, evel an arc'hant, evel an deiz, evel lagad (an / un) naer.

    ●(1924) BILZ 112 (T) F. al Lay. Sellet outi, pegen lemm eo he lagad gwer-c'hlas, hanter digor war he mammenn, sklêr evel skorn.

    (2) Bezañ yen evel ar skorn : très froid.

    ●(1732) GReg 438b. Fort froide, tr. G. Rostrenenn «guien scourn.»

    ●(1866) LZBt Genver 94 (T). Potr ann drompil (...) e-keit a ma c'hourc'hemenne d'ann dud all bean ien evel ar skorn, ha krioc'h eget ar gerrek. ●(1884) MCJ 24 (G) R.P. Michel. Calon péhani e dinnérra er haloneu calettoh eit er mein, hag e duêm er ré yeinnoh eit er scorn.

    ●(1932) FHAB Mezheven 229 (L) Y.-V. Perrot. Degemeret e voe en eur gampr yen-skourn, rak ne oa ket a dan er manati. ●(1936) TKAL II 42 (Ki) J. Riou. Yen-skourn e oa an amzer.

  • skorn-diskorn
    skorn-diskorn

    adv. Qu'on sort et remet dans la glace sans arrêt.

    ●(1977) PBDZ 783. (Douarnenez) skorn-diskorn, tr. «(en parlant de poisson) que l'on ne cesse de sortir de la glace et d'y remettre.»

  • skornañ / skorniñ
    skornañ / skorniñ

    v.

    I. V. impers. Geler.

    ●(1659) SCger 62b. glacer, tr. «scorni.» ●(c.1718) CHal.ms ii. geler, tr. «sclassein, scournein.» ●Il a gelé, tr. «scournet endés.» ●glacer, geler a glace, tr. «sclassein, scournein, clerein.» ●(1732) GReg 453b. Geler, glacer, causer un grand froid qui arrête le mouvement des choses liquides ; faire un froid qui condense, & seche la terre, tr. «scourna. pr. scournet. scôrni. scôrnet. Van[netois] scorneiñ. sorneiñ.» ●(1744) L'Arm 171a. Geler, tr. «Scournein.. nétt.»

    ●(c.1825-1830) AJC 3500. rac scorned a nefoa en nos se. ●(1856) VNA 103. Il gèle, tr. «Scornein e hra.» ●(1896) GMB 610. dial[ecte] de Batz sourneñ glacer. ●(18--) KTB.ms 14 p 7. Ma skornas ann noz-se da faouta ar vein.

    ●(1922) LZBt Mezheven 12. rak skornan 'ra eno bep noz. ●(1921) GRSA 291. A pen dé deit ér méz é skorné hag é hrè erh. ●(1939) KOLM 70. ma oè tioél en amzér ha ma skornè ter. ●(1968) LIMO 12 janvier. En anderu-sé, skornein e rè.

    II. V. intr.

    A.

    (1) (en plt d'eau, d'un terrain, un produit, etc.) Geler.

    ●(1499) Ca 182a. g. geler. b. scornaff.

    ●(1849) LLB 1683. Guélèt e hrer er mél é skornein d'er gouian. ●(1876) BJM 154. an noz varlerc'h e scornas an hentchou. ●(1878) SVE 100 §675. Pa skorn an dour en ti.

    (2) (en plt de qqn) Avoir très froid.

    ●(1925) SFKH 32. ne vehen ket chomet inou de skornein pelloh.

    IV. Skornañ a ra ar pevar zaoli(ioù) : voir pevar.

    B. sens fig.

    (1) Se figer, se glacer.

    ●(1902) PIGO I 108. E wad a skorne en e waziou. ●121. e wad a skorn en e wazied.

    (2) Rester traîner.

    ●(1907) DRSP 64. Arabad eo skourni, dillo d'an traon tudou. ●(1913) FHAB Here 299. ar re-man ne jomjont ket da skourni, ha treuzet o devoa ar mor araok ma klevas ar c'houarnamant petra a ioa digouezet.

    III. V. tr. d. Geler.

    ●(1732) GReg 459a. Glacer, fixer les liqueurs par le froid, tr. «Scourna. pr. scournet. scôrni. pr. scornet. sorno. pr. sornet. Van[netois] scourneiñ. scorneiñ. sorneiñ. ppr. et.»

    IV. Skornañ a ra ar pevar zaoli(ioù) : voir pevar.

  • skornder
    skornder

    m. Gelée.

    ●(c.1500) Cb. geliditas / is. g. gelee. b. scournder.

    ●(1732) GReg 453b. L'action de geler, tr. «scournder.»

  • skorndorrer
    skorndorrer

    m. –ioù (marine) Brise-glace.

    ●(1931) VALL 83a. Brise-glace navire, tr. «skorndorrer.»

  • skorneg
    skorneg

    f. –où

    (1) Champ de glace.

    ●(1931) VALL 336a. champ de glace, iceberg, tr. «skorneg f.»

    (2) Glacier.

    ●(1931) VALL 336a. Glacier, tr. «skorneg f. ou, i.»

  • skornenn
    skornenn

    f. –où

    (1) Morceau de glace.

    ●(1827) VSAp 20. voar ar scornen.

    ●(1955) VBRU 126. ken ma weled ur skornenn vunut stag ouzh pep blevenn ar c’hrev-goañv gwisket gant ar chas hag ar c’hezeg.

    (2) Étendue d'eau gelée.

    ●(1878) EKG II 163. tri pe bevar baz var ar skournenn (…) Mez ar skournenn, kalet avoualac'h evit dougenn eur zoudard epken, ne c'hellaz ket dougenn tri. ●163-164. eat oant a-zindan ar skournenn. ●(1896) GMB 610. pet[it] tréc[orois] skornen f. petite étendue d'eau glacée, glissoire.

    ●(1907) VBFV.bf 70a. skornen, f. pl. neu, tr. «petite étendue de glace.»

    (3) Glacière.

    ●(1896) GMB 610. glacière (…) à Sarzeau chkornienn.

    ●(1907) VBFV.bf 70a. skornen, f. pl. neu, tr. «glacière.»

    (4) Gelée.

    ●(1957) DSGL 188. skornenn er mitin, tr. «la gelée matinale.»

  • skornerez
    skornerez

    f. –ioù

    (1) Glacière.

    ●(1931) VALL 87a. Machine à faire la glace, tr. «skournerez f.»

    (2) Congélateur.

    ●(1941) ARVR 28/4e. Abaoe 5 pe 6 vloaz ez eus skournerezed war gement bag-touneta a zo.

  • skornet
    skornet

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A.

    (1) Gelé, glacé.

    ●(1732) GReg 459a. Glacial, ale, de la mer glaciale qui est toujours glacée, tr. «Ar mor scournet.» ●(17--) EN 3428-3434. en dour scorned, tr. «dans l'eau glacée.»

    ●(1870) FHB 308/369a. en eur vro scornet. ●(1876) TDE.BF 576b. Skournet, adj., tr. «Gelé.» ●(1878) EKG II 162. ar poull a ioa skournet. ●(1894) BUZmornik 175. eul lenn skornet.

    ●(1907) PERS 326-327. lennou skornet yeun an Domb. ●(1911) BUAZperrot 77. e veze ker skournet ha ker rinklus an hentchou. ●(1925) FHAB Genver 12. Yen e oa ken na suilhe : erc'h skornet ha teo a oa war an douar. ●(1970) LIMO 19 décembre. er len e zo skorned-ru.

    (2) (en plt de qqn) Qui a très froid.

    ●(1878) EKG II 279. rak evidon-me a zo hanter-skournet.

    B. sens fig.

    (1) Froid, indifférent.

    ●(1876) TDE.BF 576b. Skournet, adj., tr. «froid, indifférent, parlant des personnes.»

    (2) Un den skornet : un pisse-froid.

    ●(1876) TDE.BF 576b. Eunn den skournet, adj., tr. «un pisse-froid (trivial).»

    (3) Qui n'a pas d'amour.

    ●(1911) BUAZperrot 865. kalonou skornet.

    (4) Kaout ul lagad skornet : être borgne.

    ●(1879) ERNsup 160. Beañ 'n eus eul lagad skornet, il est borgne ; lagad skornet zo anout ! Trév[érec].

    C. fam.

    (1) (en plt des hommes) Impuissant.

    ●(1947) YNVL 121. n'eo ket skornet c'hoazh ar paotr kozh. Gouest eo atav.

    (2) (en plt des femmes) Frigide.

    ●(1838) CGK 24. Gouscoude ne voan quet scornet, plijout a rae din Pipi / A pra (lire : pa) frote eur plac'h all, e santen vel jalousi.

    II. [empl. comme subst.]

    ●(1903) ADBr xviii 347. gant ar scornet oa an noz.

  • skorngrec'h
    skorngrec'h

    m. –ioù Iceberg.

    ●(1931) VALL 371a. Iceberg, tr. «skorngrec'h m. pl. iou.»

  • skorngrec'hienn
    skorngrec'hienn

    f. –où Iceberg.

    ●(1931) VALL 371a. Iceberg, tr. «skorngrec'hienn f. pl. ou.»

  • skornidigezh
    skornidigezh

    f. Action de gelée.

    ●(1732) GReg 453b. L'action de geler, tr. «scôrndiguez.»

  • skornlec'h
    skornlec'h

    m. –ioù Glacière.

    ●(1732) GReg 459a. Glaciere, lieu sous terre où l'on conserve la glace, tr. «scourn-lec'h. p. scourn-lec'hyou.»

    ●(1876) TDE.BF 576b. Skourn-lec'h, s. m., tr. «Glacière.»

    ●(1914) DFBP 156b. glacis, tr. «Skornlec'h.»

  • skornredel
    skornredel

    adj. Glaciaire.

    ●(1931) VALL 336a. Glaciaire, tr. «skornredel.»

  • skornredenn
    skornredenn

    f. –où Glacier.

    ●(1931) VALL 336a. Glacier, tr. «skornredenn f. pl. ou.»

  • skornus
    skornus

    adj. Sujet à geler.

    ●(1732) GReg 453b. Qui peut geler & qui est sujet à geler, tr. «scournus. scôrnus.»

  • skorpion
    skorpion

    m. –ed (zoologie) Scorpion.

    ●(1499) Ca 182a. Scorpion. g. escorpion / vne beste. ●(1633) Nom 51a. Scorpus & scorpio : scorpion : scorpioun.

    ●(1710) IN I 64. Ar Scorpion pehini en deveus hor flemet. ●(1792) BD 5432-5433. goat toussec goat serpant ha hiny scorpion / sellet pesort beuurag da soutten o calon, tr. «du sang de crapaud, du sang de serpent et celui du scorpion, / regardez, quelle sorte de breuvage pour leur donner du courage.»

    ●(1818) HJC 197. er serpantet ac er scorpionet. ●(1838) OVD 48. nen dès nitra gùel eit gùellat dantadur ha velim er scorpion, aveit ivle er scorpion memb.

    ●(1915) HBPR 198. anevalet hag a flemm bilimus : hanvet int skorpioned.

  • skorpul
    skorpul

    m. –où Scrupule.

    ●(1659) SCger 108b. scrupule, tr. «scrupul.» ●(1732) GReg 851b. Scrupule, trouble, agitation de la conscience, tr. «Squrpul. p. squrpulou.» ●Il a des scrupules, tr. «Squrpulou a so gandhâ.»

    ●(1867) MGK 84. Ha pa gavinn apoue, n'em bo skorpul e-bed. ●(1868) KMM 165. debred e spered gant ar scrupulou. ●(1869) SAG 255. rag skurpul a ve da vankout d'an dizterra euz aliou ar medisin. ●(18--) ALB (FHAB du/kerzu 1941 101b). Ha ganto, skorpul ebet.

    ●(1925) BUAZmadeg 21. Stad an dud krignet ho c'houstians gant ar skorpul a zo trist ha truezuz. ●(1936) PRBD 32. Arabat en em lezel da vont d'ar skorpul. ●(1932) BSTR 81. klenved ar skorpul.

  • skorpulus
    skorpulus

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Scrupuleux.

    ●(1790) MG 167. quer scrupulus èl er hettan.

    ●(18--) SAQ II 135. An diaoul skorpulus.

    ●(1907) PERS 151-152. eneou skorpuluz o klask ar peoc'h heb he gaout morse. ●(1936) PRBD 106. an dud skorpulus. ●115. e lakafe an dra-se da veza skorpulus.

    (2) (en plt de la conditioon de qqn) Sujet à scrupule.

    ●(1883) SBI I 264. Beza bêlec 'zo scurpulus, tr. «Être prêtre est (chose sujette) à scrupules.»

  • skorsou / skosou
    skorsou / skosou

    pl. = (?).

    ●(1876) TDE.BF 575a. Skorsou, skosou, s. pl. m., tr. «Bâtons fixés sur les côtés d'une charrette pour maintenir la charge.»

  • skort .1
    skort .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Insuffisant.

    ●(1647) Am 538. Scort he va drouhin quer besq à brinicq, tr. «Mon havresac est maigre, aussi écourté que patelles.»

    ●(1868) FHB 160/28a. rei bara zeac'h, bara skort d'ho zadou. ●(1870) FHB 267/43b. He foenn emezhan, (...) stank ha stank a veze re skort. ●(1870) FHB 273/95b. e vez aliez scord ar bara var ar planken. ●(1872) ROU 95a. c'est trop peu, tr. «scortic eo, scort eo, (Corn[ouaille] et b[as] L[éon].» ●(1876) TDE.BF 575a. Skort, adj. C[ornouaille], tr. «Vide, trop peu.» ●Ialc'h skort, tr. «bourse vide.»

    ●(1918) KZVr 273 - 26/05/18. Skort, tr. «insuffisant, trop léger, trop court, etc. – Anavezet mat ivez e Treger, Loeiz ar Floc'h.» ●(1920) KZVr 361 - 01/02/20. skort, tr. «faible menu (Treger-Izel, insuffisant.» ●(1922) FHAB Eost 231. e oa re skort e brof.

    (2) Fragile, peu solide.

    ●(1857) HTB 84. Mes an neuden-ze a zo skort, netra eo he zorri, he zroc'ha, pe he devi. ●127-128. betek ar momet ha ma tei ar wezenn skort-ze da gueza.

    (3) (en plt d'un cheval) Peureux.

    ●(1876) TDE.BF 575a. Skort, adj. V[annetais], tr. «Peureux, parlant d'un cheval.»

    II. Adv. Aucunement.

    ●(1530) Pm 277. Map den quen scort ne deporteur, tr. «L'homme (?) plus aucunement (?) ne sera attendu.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...