Devri

Recherche 'di...' : 6655 mots trouvés

Page 62 : de diloerou (3051) à dilouad (3100) :
  • diloeroù
    diloeroù

    voir diloer

  • diloev-
    diloev-

    voir dilav-

  • dilofañ
    dilofañ

    v. intr. Jaillir.

    ●(1650) Nlou 54. An goat dan traou a dinaouas, / A het é costez ez diloffas, / Voar é bisaig quent ez flaychas, / Hac euff guelet à remedas, tr. «Le sang s'écoula au sol ; / le long de son ventre il jaillit / sur son visage avant qu'il ne bougeât / et il guérit sa vue.»

  • dilognez
    dilognez

    s. =

    ●(1972) SKVT I 26. O, an diloñgnez ! 'T eus ket mezh ?

  • dilogod
    dilogod

    adj. Sans souris.

    ●(1732) GReg 38b. En termes grotesques on dit : Bloavez mad deo'ch (lire : deoc'h), ha tyéguez dilogod.» ●882b. Sans souris, tr. «dilogod.»

    ●(1857) CBF 122. Bloavez mad d'e-hoc'h ha tiegez dilogod ! tr. «Je vous souhaite une bonne année et une maison sans souris.»

    ●(1903) CDFi août-septembre. an daou bried a dremene o buhez peoc'h etrezo ha dilogod o zi. (d'après KBSA 55).

  • dilogota / dilogotat
    dilogota / dilogotat

    v. tr. d. Débarrasser (un endroit) des souris.

    ●(1732) GReg 882b. Détruire les souris dans une maison, tr. «Dilogodta. dilogodta un ty. pr. dilogodtet.»

    ●(1876) TDE.BF 133b. Dilogota, v. n., tr. «Détruire les souris d'un lieu.»

    ●(1939) RIBA 152. aveit dilogotat er velin.

  • dilogotat
    dilogotat

    voir dilogota

  • diloj .1
    diloj .1

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Qui n'a pas de maison.

    ●(1890) MOA 207b. Délojé, tr. «Diloj.»

    ●(1900) MSJO 81. Me zo bet diloj, ha no peus ket va digemeret. ●(1905) IVLD 24. Pa vezimp diloj ac'hane. ●(1921) FHAB Ebrel 74. eun nebeud Bretoned – a za (lire : zo) diloj.

    (2) (en plt d'une maison) Inhabité.

    ●(1880) SAB 266. Ar palez caerra pa vez diloj a vez caved trist. ●(1890) MOA 99b. maison abandonnée (déserte), tr. «ti diloj.»

    ●(1929) KANNgwital 314/235. Eur guchennik soudardet a zo lakeat enhan evit gellout lavaret n'eo ket diloj.

    (3) À qui on a signifié qu’il doit déloger.

    ●(1962) EGRH I 60. diloj a., tr. « à qui on a signifié qu’il doit déloger. »

    (4) sens fig. =

    ●(1935) BREI 405/1d. Ar brezoneg a zo diloj e meur a barrez dija.

    (5) Ober Jak diloj, Jil diloj : faire Gilles.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. Il a fait gile, tr. «disparisset endés, oeit é e Cuh groeit endes Iaqu' dilog', gille dilog', groeit endes gill' oeit e quitt' dre cuh.»

    ●(1904) DBFV 55b. groeit en des Jak diloj ou Jil diloj, tr. «il est parti en cachette (Ch. ms.).»

  • diloj .2
    diloj .2

    m.

    (1) Délogement.

    ●(1962) EGRH I 60. diloj m., tr. « délogement. »

    (2) Ober an diloj : déloger, déménager, quitter sa résidence.

    ●(1911) BUAZperrot 740. Kerkent al laboused hag ar pesked a reas o diloj da heul ar sant. ●(1925) FHAB Ebrel 126. N'eo ket en eun devez nag en eur bloaz e voe graet an diloj.

  • dilojadeg
    dilojadeg

    f. –où Déménagement.

    ●(1869) FHB 253/348a. an dilojadec ne bad ket pell. ●(1889) SFA 83. Antronoz e oue great an dilojadek. ●(1890) MOA 207b. Délogement, tr. «dilojadek.»

    ●(1914) DFBP 86a. deménagement, tr. «Dilojadeg.» ●(1922) LZBt Gwengolo 5. An dilojadek a zo bet seul-vuï ezetoc'h d'ober. ●(1955) STBJ 171. e voe dilojadeg ganeomp hag e yajomp da jom, tostoc'hik d'ar vourc'h. ●(1965) KATR 24. hag a bleas gand an dilojadeg.

  • dilojadenn
    dilojadenn

    f. –où

    (1) Déménagement.

    ●(1914) DFBP 85a. delogement, tr. «Dilojaden.»

    (2) Changement de domicile.

    ●(1962) EGRH I 60. dilojadenn f. -où, tr. « changement de domicile. »

  • dilojamant
    dilojamant

    m. –où Déménagement.

    ●(1732) GReg 262a. Delogement, tr. «dilojamand. Van[netois] dilogemand.» ●(17--) EN 495. pa meus comansed hor ma dilogamand, tr. «puisque j'ai commencé à faire mon délogement.»

    ●(1904) DBFV 55b. dilojemant, m. pl. eu, tr. «délogement, déménagement.»

  • dilojañ / dilojiñ
    dilojañ / dilojiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Débarrasser (un endroit) de ce qui l'embarrasse.

    ●(1935) LZBl Du/Kerzu 278. da zellet piz e pep korn al lochenn ha da ziloja anezi an ostizien deuet eno en e raok da glask lojeiz.

    (2) Faire partir (qqn) d'un endroit, expulser.

    ●(1882) BAR 170. diez e oe bet ho diloja. ●(1896) LZBt Meurzh 29. deut oa a-benn da ober dilojan al laeron deuz ar vro.

    ●(1911) BUAZperrot 662. da ziloja anezan divar e venez. ●(1915) MMED 122. Urz on deus da ziloja ar Prussianed a zo aze dirazomp, var an dorgennik. ●(1964) KTMR 17. diloja neiziou pig.

    (3) Chasser (qqn) d'une maison, d'une ferme.

    ●(1847) MDM 317. abalamour ma sounch dehoc'h en deuz klasket ho tiloja. ●318. penaos n'em diloje biken ; rag emez-han, ar ouen eus ar famill en doa c'hoand da zerc'hel eno.

    (4) Faire cesser le bail de qqn.

    ●(1870) FHB 300/309b. me zilojo ac'hanoud da c'houel Mikeal kenta.

    (5) =

    ●(1909) BROU 224. (Eusa) Diloja an deñved, tr. «faire sortir les moutons de leur abri.»

    (6) Dilojañ neizhioù : défaire des nids.

    ●(1960) PHPD 381. (Plougrescant) ar skolaer en doa lavaret dezañ na vije ket mad dilojañ neiziou.

    II. V. intr.

    (1) Déménager.

    ●(1575) M 454. Emæs az gloat ha ty, deffry á rencq dilog, tr. «Hors de ton domaine et de ta maison, tu devras nécessairement déloger.»

    ●(1659) SCger 41b. deloger, tr. «dilogea.» ●(1732) GReg 262a. Deloger, changer de logis, de demeure, tr. «Dilogea. pr. diloget. Van[netois] dilogeiñ.»

    ●(1854) MMM 19. An oll droupou o vesa recevet urs da ziloja. ●(1867) BUE 17. War eunn dro, e tilojaz euz a ru Fouarr. ●(1869) FHB 250/328a. Ma ve red din diloja. ●(1872) GAM 69. renkout aliez diloja. ●(1872) ROU 80b. Déloger, tr. «Diloja.»

    ●(1907) FHAB Du 286. Ne vin ket va unan o tiloja ! ●(1914) DFBP 85a. deloger, tr. «Diloja.»

    (2) Changer de place.

    ●(1659) SCger 22a. changer de place, tr. «dilogea.»

  • dilojer
    dilojer

    m. –ion Déménageur.

    ●(1914) DFBP 86a. deménageur, tr. «Dilojer.»

  • dilojerezh
    dilojerezh

    m. –ioù Déménagement.

    ●(1732) GReg 262a. Delogement, tr. «Dilogérez. Van[netois] dilogereh.»

    ●(1904) DBFV 55b. dilojeereh, m. pl. eu, tr. «délogement, déménagement.»

    ●(1934) BRUS 240. Le déménagement, tr. «en dilojereh.»

  • dilojet
    dilojet

    adj. Qui a déménagé.

    ●(1977) PBDZ 762. (Douarnenez) dilojet, tr. «déménagé.»

  • dilojidigezh
    dilojidigezh

    f. Expulsion.

    ●(1914) DFBP 135b. expulsion, tr. «Dilojidigez.»

  • dilojiñ
    dilojiñ

    voir dilojañ

  • dilokediñ
    dilokediñ

    v. tr. d. Ouvrir (une porte) fermée au loquet.

    ●(1923) BUBR 28/513. Redek a ra da zilokedi an nor.

  • dilokez
    dilokez

    adj. péjor.

    I. Attr./Épith.

    (1) = (?) Mauvais (?).

    ●(1956) BAHE 9/13. Arabat avat, implijañ ar Muzik da zinerzhañ bolontez ar Yaouankiz ha da zigeriñ o c'halon d'ar pec'hed. Rak an traoù dilokez-se n'in mat nemet da gement-se…

    (2) = (?) Mal conformé (?).

    ●(1982) LLMM 210/31. Ur mell annoar wenn, hag hi dilokez avat.

    II. Adv.

    (1) Kaozeal dilokez : parler à tort et à travers, sans suite.

    ●(1900) KZVr 106 - 25/02/00. (Lannuon) Dilokez, kozeal dilokez, kozeal a-dreuz hag a-hed hep poueza 'pez a lerer.

    (2) Gwisket dilokez : mal vêtu.

    ●(1962) BAHE 32/63. tud gwisket dilokez. (Ploubêr-Pluned h.a.). ●(1965) BAHE 46/49. dilokez = difurlu. ●(1982) TKRH 72. Gwisket ken dilokez e veze ken ma oa ur runkun he gwelout.

    (3) Savet dilokez : mal élevé.

    ●(1962) BAHE 32/63. bugale savet dilokez. (Ploubêr-Pluned h.a.).

    (4) Bale dilokez : avoir une démarche (?) inélégante (?).

    ●(1962) BAHE 32/63. bale dilokez. (Ploubêr-Pluned h.a.).

  • diloñchañ
    diloñchañ

    v. intr. fam. Se lever du lit.

    ●(1972) SKVT I 177. Diloñch alese ! ●(1973) SKVT II 156. diloñchañ re abred.

  • dilonk
    dilonk

    m. Vomissures.

    ●(1909) BROU 227. (Eusa) Dilounk, tr. «matières rejetées.»

  • dilonkañ
    dilonkañ

    v. tr. d. Vomir.

    ●(1909) BROU 227. (Eusa) Vomir, tr. «Dilounka.»

  • dilontegezh
    dilontegezh

    f. Tempérance, sobriété.

    ●(1847) FVR 199. D'ann dilontegez, pe d'ar furnez enn dibri hag enn eva.

    ●(1931) VALL 695a. Sobriété, tr. «dilontegez f.»

  • dilontek
    dilontek

    adj. Tempérant, modéré, sobre dans le boire et le manger.

    ●(1827) TJK 284. poellek, eeun, sant, dilontek.

    ●(1928) CONS 356. Red eo asanti gant kement-man : Kerneviz a zo ken dilontek evel eo lontek Tregeriz. ●(1931) VALL 695a. Sobre, tr. «dilontek.» ●(1932) KANNgwital 351/156. dre m'oun chomet fur ha dilontek.

  • dilontrañ / dislontrañ
    dilontrañ / dislontrañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Vomir.

    ●(1659) SCger 144a. dislontra, tr. «vomir.»

    (2) Dilontrañ an daoulagad : faire de grands yeux.

    ●(1896) GMB 376. En pet[it] Trég[uier] diloñtran veut dire «faire de grands yeux».

    ●(1901) EPLQ 37. pet[it] tréc[orois] diloñtrañ faire de grand yeux. ●(1902) PIGO I 47. Herri a zilontre e zaoulagad en-dro d'ean. ●(1908) PIGO II 131. en eur dilontan e zaoulagad. ●(1909) BROU 227. (Eusa) Ouvrir de grand yeux, tr. «Dislóuntra.» ●(1919) MVRO 5/1a. Kaer am eus dislontra ma daoulagad.

    II. V. intr. (en plt des yeux) S'équarquiller.

    ●(1925) FHAB Mae 179. e zaoulagad o tilonta en e benn. ●(1974) SKVT III 90. Dislontrañ 'rae daoulagad Veig warno.

  • dilontret / dislontret
    dilontret / dislontret

    adj.

    (1) Équarquillé.

    ●(1866) LZBt Gouere 171. dirag ho daoulagad dislontret.

    ●(1901) EPLQ 37-38. en bas Trég[uier] disloñtet e zaoulagad gañtañ qui écarquille les yeux, Vallée. ●(1902) PIGO I 90. e zaoulagad dilontet. ●(1908) PIGO II 119. da zellet gant eur pikol daoulagad dilontet. ●(1912) BUAZpermoal 808. o daoulagad dislontet a zo hanter-varo.

    (2) (Yeux) caves, hagards.

    ●(1901) EPLQ 37. en Goello disloñtret (yeux) caves, hagards.

    (3) (en plt de qqn) Maigre.

    ●(1901) EPLQ 37. en Goello disloñtret (personne) maigre.

  • dilorañ / diloriñ
    dilorañ / diloriñ

    v. tr. d.

    (1) Diloriñ ul lec'h : nettoyer.

    ●(1944) GWAL 165/315. (Ar Gelveneg) «C'hwi a zlefe beza bannet er mor da zilori ar vro.

    (2) Diloriñ ul lec'h eus ub., udb. : débarrasser de.

    ●(1936) IVGA 264. da zilori Pont-'n-Abad ouz o faviou. ●270. dilora da genta an dachenn diouz ar chas a ziwall al lezenn. ●(1947) YNVL 22. Diloret ar pont eus ar mous.

    (3) Bezañ diloret eus ub. : être débarrassé de qqn.

    ●(1944) GWAL 165/315. (Ar Gelveneg) «kerzh kuit, ma ne vi gwelet mui, ma vimp diloret ac'hanout».

    (4) Diloriñ ub. : délivrer, débarrasser (qqn) de la présence d'un autre.

    ●(1944) GWAL 165/315. (Ar Gelveneg) «poent eo deoc'h dilori ac'hanomp (hon dieubiñ eus ho pezañs).

    (5) Diloriñ ub. =

    ●(1944) GWAL 165/315. (Ar Gelveneg) Me a ziloro ac'hanoc'h ! (me ho kaso kuit)».

    (6) =

    ●(1944) GWAL 165/315. (Ar Gelveneg) A-wechoù e kemer ster «lazhañ» «kas da get» : «gwell a se ma vefe diloret ar ouenn ac'hanoc'h !»

    (7) absol. = karzhañ, naetaat.

    ●(1947) YNVL 70. Gant-se 'ta ! Youenn Vras, dilorit va burev !... Oust ! ●155. Dilorit alese gant ho Plev-Tan !

    (8) =

    ●(1972) SKVT I 114. Kerkent ha diloret e voued, e tilore ivez al leur-di...

  • dilorbet
    dilorbet

    adj. Désenchanté.

    ●(1907) VBFV.fb 29b. désenchanté, tr. «dilorbet.»

  • dilorc'h
    dilorc'h

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Humble.

    ●(1912) BUAZpermoal 299. Poellek eo, dilorc'h ha karantezus. ●(1941) FHAB Meurzh/Ebrel 27. Daoust d'ar garg uhel en devoa e oa chomet ken dilorc'h ha ken hegarat.

    (2) (en plt d'une habitation) Humble.

    ●(1955) VBRU 109. un toullad kenkizoù dilorc'h a-walc'h.

  • dilorc'hañ .1
    dilorc'hañ .1

    v. tr. d. Rassurer.

    ●(1861) BSJ 124. hur Salvér ou dilorhas aben.

  • dilorc'hañ .2
    dilorc'hañ .2

    v. tr. d. Rendre humble, rabattre l'orgueil.

    ●(1944) EURW I 198. izelekaat ha dilorc'ha ar re ac'hanomp (...).

  • dilorc'hañ .3
    dilorc'hañ .3

    v. tr. d. Détromper, désillusionner.

    ●(1910) ISBR 287. Er bobl dilorhet d'en Dispeah. – De goursad ketan an Dispeah é oé bet koutant an dud a hé labour. Grateit e oé bet dehé en ol leuiné ha cheleuet ou devoé doh el lorhenneu-sé.

  • dilorc'hus
    dilorc'hus

    adj. Humble.

    ●(1911) BUAZperrot 8. ken dilorc'hus hag eur c'hrouadur. ●173. dilorc'husa den a vijet goest da gaout. ●292. Poellek eo dilorc'hus ha karantezus. ●(1941) FHAB Gwengolo/Here 84a. An Aotrou Helies oa dilorc'husa den e c'helled en em gaout gantan.

  • diloriñ
    diloriñ

    voir dilorañ

  • diloskus
    diloskus

    adj. Incombustible.

    ●(1876) TDE.BF 133b. Diloskuz, adj., tr. «Incombustible.»

    ●(1931) VALL 382a. Incombustible, tr. «diloskus.»

  • diloskusted
    diloskusted

    f. Incombustibilité.

    ●(1931) VALL 382a. Incombustibilité, tr. «diloskusted f.»

  • dilost .1
    dilost .1

    adj.

    (1) Sans queue.

    ●(1732) GReg 772a. Qui n'a pas de queüe naturellement, tr. «Dilost.»

    ●(1876) TDE.BF 133b. Dilost, adj., tr. «Sans queue, qui n'a pas de queue.»

    ●(1904) DBFV 55b. dilost, adj., tr. «sans queue.»

    (2) Penn dilostañ =

    ●(1910) MAKE 7. e kemer peg en eur grampouezen a bez a stribilh ouz e c'henou, hag e chach warni betek ar penn dilosta.

    (3) sens fig. Sans queue (ni tête).

    ●(1925) FHAB Gwengolo 337. al lavariou dibenn ha dilost o doa klevet.

  • dilost .2
    dilost .2

    m., prép. & adv.

    I. M.

    (1) temp. Fin.

    ●(1857) HTB 137. an dilost ar bla. ●(1865) LZBt Gouere 26. e dilost an devez.

    ●(1903) MBJJ 252. Dilost ar pardon. ●(1904) DBFV 55b. en dilost ag er blé, tr. l'arrière-saison.» ●(1910) MAKE 68. Bloaz a vije a-benn dilost miz Genver. ●(1916) LIKA 27. (Groe) ardro en dilost miz. ●(1929) MKRN 83. da zilost ar bla. ●(1931) KANNgwital 337/7. e pen ar bloas pe e dilost ar bloaz.

    (2) spat. Fin.

    ●(1857) HTB 189. Ari e oat en dilost ar pasach. ●(1867) BUE 83. E dilost ar pennad-man. ●(1877) EKG I 313. Dilost ar c'henta lodenn.

    (3) sens fig. Suite, résultat.

    ●(1821) SST.ab xxxv. Ur bunition eahus aberh Doué, un dilost a bersecution en Huguenodet.

    II. Loc. prép.

    (1) War dilost : à la fin de.

    ●(1865) LZBt Gouere 13. war dilost ar bla war-lerc'h.

    (2) Diouzh dilost : à la fin de.

    ●(1910) ISBR 207. Doh dilost en noz ou doé stanket (…).

    III. Loc. adv.

    (1) A-benn an dilost : à la fin.

    ●(1867) FHB 116/93b. hag a benn ann dilosd ho pugale vian n'ho devezo netra.

    (2) E dilost : à la fin.

    ●(1866) LZBt Genver 74. adalek tarz an de, en em lakeemp en hent ; hag e dilost, e errujomp da barde, eunn tamm diwezat (...) er gerik diveza.

  • dilost-foar
    dilost-foar

    m. Fin de foire.

    ●(1732) GReg 191b. La conclusion d'une foire, tr. «An dilost-foar.»

    ●(1876) TDE.BF 133b. Ann dilost foar, tr. «la fin de la foire.»

  • dilost-hañv
    dilost-hañv

    m. Automne.

    ●(c.1718) CHal.ms i. autonne / saison diüehan diben est, dilosthan, er guenol queru [= Kervignac] mais selon mr Ing. [Mr d'Inguiniel] er guenol signifie 7bre et non L'autonne. ●(1732) GReg 71a. Automne, troisiéme saison de l'Année, tr. «Van[netois] dilost-hañ. dilost-hañü.» ●(1744) L'Arm 17b. Arriere-saison, tr. «Dilossthan. m.» ●25a. Automne, tr. «Dilossthan m.» ●362b. Fin de l'Automne, tr. «Dilosthan.» ●(1790) Ismar 318. Cortualeu en dilost-han.

    ●(1849) LLB 224. En dilost han é rein blaiadeu penhuikoh. ●(1897) EST 70. De gours en dilost-han.

    ●(1904) DBFV 55b. dilost han, en dilost ag en han, s., tr. «automne.» ●(1934) MAAZ 67. doh en dilost hanù.

  • dilostajoù
    dilostajoù

    plur.

    (1) (agriculture) Criblures de blé vanné.

    ●(1876) TDE.BF 133b. Dilostachou, s. pl. m., tr. «Criblures de blé vanné.»

    (2) Restes.

    ●(1908) FHAB Gwengolo 277. Evit mont d'ar gêr peb hini a dap eun tamm dilostachou da gas gantan.

  • dilostal
    dilostal

    v. intr. (en plt d'un chien) Remuer la queue.

    ●(1896) GMB 680. tilostal, tr. «remuer la queue (lost) de joie, à Magoar (C.-d.-N.).»

  • dilostañ / dilostiñ
    dilostañ / dilostiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Écouer.

    ●(1876) TDE.BF 133b. Dilosta, v. a., tr. «Ecourter, couper la queue.»

    ●(1903) EGBV 54. dilostein, tr. «enlever la queue.» ●(1904) DBFV 55b. dilostein, v. a., tr. «écouer, couper la queue.» ●(1907) VBFV.fb 6b. arracher la queue, tr. «dilostein.» ●(1972) SKVT I 175. avel da zilostañ ar saout.

    (2) (agriculture) =

    ●(1985) AMRZ 91. o tilosta ognon er Park-Hir. ●167. ougnon da biketa pe da denna ha da zilosta.

    B. sens fig.

    (1) = (?) echuiñ a-raok ar fin (?).

    ●(1905) DIHU 2/33. Jobig aben e zilost é akt a Fé. ●(1905) DIHU 5/91. Jobig e zilost é soñnen.

    (2) Terminer, clore.

    ●(1896) GMB 559. 'tilostañ ar bla ec'h omp (l'année va finir), Pontrieux.

    ●(1913) ARVG Eost 189. has an evoa da c'hoût penôs an ije dilostet an diou glaken o c'hôz.

    II. V. intr. sens fig. Se terminer.

    ●(1866) SEV 63. ann amzer en devoa roet Doue d'ezhañ da ren, hag a voa o tilosta.

    ●(1907) FHAB Du 286. ar goanv evit dilosta, a ro d'eomp skoulad ar gougouk.

  • dilostenn
    dilostenn

    adj. Sans soutane, défroqué.

    ●(1908) FHAB Even 189. Personed dilosten.

  • diloster
    diloster

    m. –ion

    I. Celui qui coupe les queues.

    ●(1838-1866) PRO.tj 180. Vit pulufri an torfedour milliguet, / An diloster.

    ●(1965) BAHE 46/50. Touiñ Doue evel un diloster-chas.

    II. Touiñ Doue evel un disloster chas : voir Doue.

  • dilostet
    dilostet

    adj.

    (1) (en plt des animaux) Écoué.

    ●(1659) SCger 47b. ecoué, tr. «dilostet.» ●(1732) GReg 772b. Qui a la queüe coupée, tr. «Dilostet.»

    ●(1838-1866) PRO.tj 179. Ar c'hy dilostet. ●(1866) BOM 62. louarn dilostet. ●(1868) FHB 165/68b. chas dilostet. ●(1876) TDE.BF 133b. Dilostet, adj., tr. «Se dit d'un chien à qui l'on a coupé la queue.»

    ●(1923) FHAB Meurzh 87. henvel ouz eul louarn dilostet.

    (2) (en plt de vêtements) =

    ●(1766) MM 132. er grac-vesten ruz dilostet.

    (3) (en plt de chaussures) Éculé.

    ●(1969) BAHE 60/31. uzet betek sol talonoù he botoù (…) plac'h he botoù dilostet.

    (4) =

    ●(1929) MKRN 88. ba'r baelonn dilostet.

  • dilostiñ
    dilostiñ

    voir dilostañ

  • dilotet
    dilotet

    = (?).

    ●(1867) FHB 123/148a. dilotet divar eur ravoderez.

  • dilouad
    dilouad

    m. Dégourdi, débrouillard.

    ●(1962) EGRH I 60. dilouad m., tr. « dégourdi, débrouillard. »

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...