Devri

Recherche 'di...' : 6655 mots trouvés

Page 63 : de dilouadin (3101) à dimezell (3150) :
  • dilouadiñ
    dilouadiñ

    v.

    (1) V. tr. d. Déniaiser.

    ●(1732) GReg 266a. Deniaiser, tr. «Diloüadi. pr. diloüadet.»

    ●(1962) EGRH I 60. dilouadiñ v., tr. « déniaiser. »

    (2) V. intr. Se déniaiser.

    ●(1732) GReg 266a. se deniaiser, tr. «Diloüadi. pr. diloüadet.»

  • dilouedañ / dilouediñ
    dilouedañ / dilouediñ

    v.

    A.

    (1) Exposer (qqc.) à l'air pour l'empêcher de moisir.

    ●(1732) GReg 14b. Aèrer du blé, l'exposer à l'air, tr. «Diloüedi ed.»

    (2) Enlever les moisissures.

    ●(1962) EGRH I 60. dilouediñ v., tr. « enlever le moisi, les moisissures. »

    B. sens fig.

    (1) Employer.

    ●(1909) HBAL 5-6. Nag a liardou a jomo ganeomp da ziloueda...

    (2) =

    ●(1866) BOM 44. Ann hend houarn, ouzomp ervad / En deuz (…) / Dilouedet merc'hed koz-viret.

    ●(1929) SVBV 183. Nag a verc'hed yaouank-koz-viret a vo da zilouedi !

    (3) Se dégourdir, se délier (les membres).

    ●(1980) LIMO 31 mai. Er ré nen des ket hoant de zilouedein o diùhar. ●De zilouedein, tr. «de se dégourdir, litt. se «démoisir. »

    II. V. intr. Prendre l'air.

    ●(1925) FHAB Mae 189. guiskamanchou marellet hon tudou dispaket, o tiloueda deiz ar pardoniou.

  • dilouediñ
    dilouediñ

    voir dilouedañ

  • dilouferig
    dilouferig

    m. Petit chien de compagnie.

    ●(1633) Nom 31a. Catellus meliteus : petit chien de Damoiselle : quyic vn demesel, louferich, diloufericq.

  • dilouferik
    dilouferik

    adj. Ki dilouferik : petit chien de compagnie.

    ●(1732) GReg 164b. Petit chien de Dame, tr. «qyicq diloufericq.»

  • dilouiñ
    dilouiñ

    v. tr. d. Désinfecter.

    ●(1904) DBFV 55b. dilouein, v. a., tr. «désinfecter.»

  • dilousaat
    dilousaat

    v. tr. d. Décrasser.

    ●(1931) VALL 189b. Décrasser, tr. «dilousaat.»

  • dilouzañ / dilouziñ
    dilouzañ / dilouziñ

    v. tr. d. Nettoyer.

    ●(1903) MBJJ 176. Ar ru 'zo neuze d'ar chas 'vit bean dilouzet gante. ●(1931) VALL 189b. Décrasser, tr. «dilouza.» ●(1933) ALBR 73. e pep lec'h ma 'z eus da zilouza eun dra bennak. ●(1977) PBDZ 785. (Douarnenez) lod o louziñ ha lod o tilouziñ, tr. «certains salissant, d'autres nettoyant.» ●(1995) BRYV II 118. (Milizag) an dillad-zul (...) dilouza, plega anezo. ●(1995) BRYV IV 42. (Milizag) Dilouza an ti.

  • dilouzaouiñ
    dilouzaouiñ

    v. tr. d.

    (1) Détruire les mauvaises herbes (d'un terrain), désherber.

    ●(17--) CBet 1827 (not.). Ha dilousouin an douar, tr. «Et enlever les mauvaises herbes de la terre.»

    ●(1876) TDE.BF 133b. Dilouzaoui, v. n. C[ornouaille], tr. «Oter les herbes, sarcler.»

    ●(1907) AVKA 26. Ur c'hroer a zo en e dorn evid dilouzoui e leuriad. ●(1908) FHAB Du 331. Mar d'eo dilouzaouet an douar. ●(1911) BUAZperrot 770. red eo dilouzaoui an douar. ●(1931) VALL 37a. Arracher (d'un champ) les mauvaises herbes, tr. «dilouzaoui (eur park).»

    (2) Sarcler (une plantation).

    ●(1928) BREI 58/3c. dilouzaouomp hon fatatez, ha peurlakomp hon légumaj.

    ►absol.

    ●(1908) FHAB Mae 138. Rag dilouzaoui a zo mad ha red zoken. ●(1933) EVGB 7. D'an nevez-amzer, e vez (...) c'houennet, dilouzaouet.

  • dilouzet
    dilouzet

    adj. Nettoyé.

    ●(1977) PBDZ 779. (Douarnenez) dilouzet, tr. «nettoyé.»

  • dilouziñ
    dilouziñ

    voir dilouzañ

  • dilouzoù
    dilouzoù

    adj. Sans mauvaises herbes.

    ●(1962) EGRH I 60. dilouzoù a., tr. « sans mauvaises herbes. »

  • dilovriñ
    dilovriñ

    v. tr. d. Guérir (qqn) de la lèpre.

    ●(1861) BSJ 181. ne hellent quet tostat d'er vêlean nameit goudé bout bet dilovret. ●(1896) HIS 113. Me gredé em boé dilovret dek ?

    ●(1904) DBFV 56a. dilovrein, v. a., tr. «guérir de la lèpre.» ●(1908) AVES 55. é tigoéhas geté bout dilovret. ●(1921) GRSA 399. ha gellout e hret hui men dilovrein ? ●(1942) DHKN 252. n'em es hoah kavet hañni ar me hent, hag e zo bet dilovret.

  • dilu
    dilu

    adj. Dégourdi, débrouillard.

    ●(1895) GMB 171. pet[it] Trég[uier] dilu (garçon) dégourdi.

    ●(1903) MBJJ 346. c'hoaz eo dilu a gorf. ●(1943) HERV 69. Mont a rae dilu, gwisket evel deiz ar c’hoursiou.

  • diluc'h
    diluc'h

    adj.

    (1) Attr./Épith. Terne.

    ●(1876) TDE.BF 134a. Diluc'h, adj. V[annetais], tr. «Terne.»

    ●(1962) EGRH I 60. diluc’h a., tr. « sans éclat. »

    (2) Adv. En cachette.

    ●(1876) TDE.BF 134a. Diluc'h, adj. V[annetais], tr. «par extension, en cachette.»

  • diluc'hañ
    diluc'hañ

    v. tr. d. =

    ●(1867) FHB 137/262b. Nag a re-all, pere ne reent pell-a-voa nemed kofesionou fall, a zo bet diluc'het d'ezo ho zeod ha lakeet gan-t-ha d'ober kofesionou mad !

  • diluchañ
    diluchañ

    v. intr. Cesser de loucher.

    ●(1944) VKST Mae 149. ne vezo na diluchet na didougnet ha pa lakafec'h d'ezi war he fenn eun hanter dousenn tokou.

  • dilufr
    dilufr

    adj. Terne.

    ●(1929) GWAL 17/12. Melegan, mentet kaer, daoulagad dilufr d'ezañ. ●(1931) VALL 453b. Mat, tr. «dilufr.» ●(1954) VAZA 45. he daoulagad ken glas, ken bev gwechall, ha bremañ dilufr.

  • dilufrañ
    dilufrañ

    v. tr. d.

    (1) (papèterie) Déglacer, délustrer.

    ●(1876) TDE.BF 134a. Dilufra, v. a., tr. «Délustrer.»

    ●(1931) VALL 193a. Déglacer du papier, tr. «dilufra.»

    (2) Ternir (honneur, réputation).

    ●(17--) ST 340. Dilufra he enor, tr. «ternir son honneur.»

    ●(1959) BRUD 8/47. da zilufra brud-vad Konaned ar Gosker-Vraz.

    (3) Dépolir.

    ●(1914) DFBP 88b. depolir, tr. «Dilufra.»

  • dilugañ
    dilugañ

    v. tr. d. Décoincer.

  • dilugernerezh
    dilugernerezh

    m. Ternissure.

    ●(1904) DBFV 55b. diligernereh, m. pl. eu, tr. «ternissure (l'A.).»

  • dilugerniñ
    dilugerniñ

    v.

    (1) V. tr. d. Ternir.

    ●(1904) DBFV 55b. diligernein, v. a., tr. «ternir.»

    (2) V. intr. Lorgner.

    ●(1936) IVGA 95. Dilugerni 'reas an Andro etrezek ennañ. ●287. e vo dilugernet ouzoc'h.

  • diluj
    diluj

    m.

    (1) Déluge.

    ●(1499) Ca 63a. Dilug. g. deluge. ●(1612) Cnf 29b. an tempest ha diluig ves an eff, hac an drouc amser. ●(1633) Nom 246a. Eluuio : deluge d'eau : diluig ves á dour.

    ●(1659) SCger 38b. deluge, tr. «diluch.»

    ●(1821) SST.ab ii. a oudé création er béd bet en deluge. ●(1869) HTC 161. Ebarz an diluch, an dour a roas ar maro d'an dud oll. ●(1889) ISV 256 & 369. eur glao diluch a goeze.

    ●(1904) DBFV 43a. déluj, m. pl. eu, tr. «déluge.» ●déluj deur id.

    (2) Dour-diluj : déluge.

    ●(1530) Pm 269. An dour dyluyg a dystrugo / Neat an bet man, tr. «L'eau du déluge détruira / Complètement ce monde.»

    ●(1859) MMN 107. Petra zo bet kaos eus an dour-diluch ? ●(1869) HTC 8. Me a ia da zigass ar maro, dre eun dour-diluch, da gement tra a vev var an douar.

    (3) Diluj-dour : déluge.

    ●(1900) MSJO 107. eur c'hart heur goude on doa eun diluj dour. ●(1904) DBFV 43a. déluj deur, tr. «déluge.»

    (4) Diarrhée.

    ●(1659) SCger 46b. dyssenterie, tr. «diluich.»

  • dilun
    dilun

    adv.

    (1) Lundi.

    ●(1472) Js ms latin BNF 1294 f°198. Gruet eu tom hep chom an comun goude dilun an suzun guen. / breman ez guellet guelet scler na gueu quet ter map an spernenn. tr. « Le commun (des saints) a été fait vivement, sans s'arrêter, après le lundi de la semaine blanche (des Rogations) ; / Maintenant vous pouvez voir clairement si le fils de l'Épine n'est pas expéditif. » ●(1633) Nom 225a. Dies Lunæ : Lundy : Dillun.

    ●(1659) SCger 75a. Lundy, tr. «Dilun.»

    ●(1838-1866) PRO.tj 183. Dilun divèza.

    ●(1908) FHAB Ebrel 124. abaoue dilun vintin emaon bemdez er panezeier. ●(1935) BREI 399/4b. E obidou a zo bet graet dilun en iliz Pleuveur-Gauter. ●(1939) KLDZgwal 126/38. dilun diweza edo ar miliner o porteza.

    (2) Dilun Fask : lundi de Pâques.

    ●(1857) CBF 33. Dilun fask ez inn da Roazon, tr. «Le lundi de Pâques j'irai à Rennes.»

  • dilusenn
    dilusenn

    adj. (météorologie) = hep lusenn.

    ●(1929) SVBV 5. ar mor peurgompes ha dilusenn.

  • dilusk .1
    dilusk .1

    adj.

    (1) Immobile, fixe.

    ●(1931) VALL 306b. Fixe, tr. «dilusk.» ●375a. Immobile, tr. «dilusk.»

    (2) Lusk-dilusk : oscillant.

    ●(1927) GERI.Ern 366. lusk-dilusk, tr. «oscillant.»

  • dilusk .2
    dilusk .2

    m. Lusk-dilusk : balancement, oscillation.

    ●(1927) GERI.Ern 366. lusk-dilusk, tr. «mouvement alternatif, oscillation.» ●(1931) VALL 55a. Balancement, tr. «lusk-dilusk m.»

  • diluskañ
    diluskañ

    v. intr.

    (1) = (?) Sortir rapidement (?).

    ●(1884) LZBt Mae 94. raktal e krog ann tan e ti paëron ar bugel, e pad ma tiluskent ho daou euz ar chapel.

    (2) Se mettre en mouvement.

    ●(1931) VALL 484b. se mettre en mouvement, tr. «diluska C[ornouaille].»

  • diluz .1
    diluz .1

    adj.

    (1) Diluz a, eus : délivré, débarrassé de.

    ●(1790) MG 79. Pegource vou, ô men Doué, é vein-mé diloui ag er sourci ag en treu tamporel, eit ne chongein meid én-ah, ha ne garein meid-oh ?... ●411. dré ma hoènt diloui ag er goal-inclinationeu.

    ●(1838) OVD 152. ma vou dilouie ha divlam er galon a bep sorte lousteri.

    ●(1904) DBFV 56a. diloui, adj., tr. «dégagé, délivré (a, de).» ●(1907) AVKA 139. ha p'arruas er gêr, he c'havas dilu deus ar spered hudur. ●(1907) BSPD I 514. Dré varù Aurélien, Domitilla hum gavé diloui kaer a galz a dantasioneu.

    (2) Moins compliqué.

    ●(1856) VNA 144. L'orthographe bretonne est donc moins embarrassante ? tr. «Er fæçon de scrihue er breton e zou enta dilouyoh ?»

  • diluz .2
    diluz .2

    m. –ioù, –où

    I.

    (1) Affaire compliquée.

    ●(1857) HTB 95. Kement-ze ha kalz a dreou-all a zo eun dilui meurbet braz.

    (2) Gouzout e ziluzioù : savoir se tirer d'affaire, se dépêtrer.

    ●(1895) GMB 171. pet[it] Trég[uier] hénnez oar i diluo, ou i diluio, il sait se tirer d'affaire.

    II. =

    ●(1904) DBFV 56a. diloui, s., tr. «dégagement, indépendance.»

  • diluz .3
    diluz .3

    voir diluziañ

  • diluzi
    diluzi

    adj. Agile, adroit.

    ●(1787) BI 188. guet unn isprit houah dilouï, guet ur galon houah digarg, guet unn attantion houah sonnoh.

    ●(1925) SFKH 25. Tud diloui ha liant èl gadon. ●(1936) BREI 451/1a. Tik eo ouz al labour ha dilui ; dibun hag intrudu he deus ennan. ●(1942) FHAB Du/Kerzu 224a. an diwesker dilui, dinodet mat ha lijer.

  • diluziadur
    diluziadur

    m.

    (1) Démêlage.

    ●(1732) GReg 248a. Debrouillement, tr. «Diluzyadur. diluyadur.»

    ●(1904) DBFV 56a. dilouiadur, m. pl. eu, tr. «action de débrouiller.» ●(1914) DFBP 77b. débrouillement, tr. «Diluiadur.»

    (2) Action de se débarrasser.

    ●(1904) DBFV 56a. dilouiadur, m. pl. eu, tr. «action de se débarrasser.»

  • diluziaj
    diluziaj

    m. Indépendance.

    ●(1904) DBFV 56a. dilouiaj, s., tr. «indépendance (doh, de).»

  • diluziañ / diluziiñ / diluz
    diluziañ / diluziiñ / diluz

    v.

    I. V. tr. d.

    A. Démêler.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 171). Diluzyaff, démêler. ●(1499) Ca 63a. Diluziaff an bleau. g. desmeller cheueux.

    ●(1659) SCger 39a. depestrer, tr. «diluia.» ●40a. debrouiller, tr. «diluia.» ●143a. diluia, tr. «desembrouiller.» ●(1732) GReg 248a. Debrouiller, tr. «Diluzya. pr. diluzyet. diluya. pr. diluyet. Van[netois] diluyeiñ. dilouyeiñ.»

    ●(1914) DFBP 77b. débrouiller, tr. «Diluia.» ●(1924) SBED 18. Get ur grib hi ou diluiia [hé bléu]. (…) / Lausket mé d'hou diluiein d'oh.

    B. sens fig.

    (1) Se débarrasser (de).

    ●(1900) MSJO 131. Eun enkres a oa var he spered pell a oa, ha n'he doa morse gallet diluia.

    (2) Venir à bout de.

    ●(1902) LZBt Du 8. diez bras a oa dean dilua mad awoalc'h he notennou muzik.

    (3) Diluziañ a, eus : délivrer de.

    ●(1838) OVD 56. é ma requis d'oh dilouie hou calon a oll en inclinationeu-zé. ●57. eit dilouie hou ç'inean a bep sorte caranté d'oh er péhèd véniel. ●(1854) PSA II 67. ma vou dilouyet hun inean ag en tihoeldæt hi gronn bermen. ●(1856) GRD 135. pihue em dilouyou ag er horv-men a varhue ? ●(1861) BSJ 88. moès, m'hou tiloui ag hou troug.

    ●(1906) KANngalon Kerzu 279. Ra c'houlennint ta beza diluiet euz an oll drouk euz an amzer tremenet.

    (4) Solutionner, démêler.

    ●(17--) ST 74. Traou a dalvoudegez am euz da ziluia, tr. «j'ai des choses importantes à démêler.»

    ●(1889) SFA 154. Kement tra a zell ouc'h an Iliz hag ar relijion a zo d'eoc'h da ziluia.

    (5) Diluziañ ur/ar gudenn : solutionner, résoudre un problème.

    ●(1907) PERS 369. goude beza diluiet meur a guden, e teuaz a benn a bep tra. ●(1926) ARVG (niv 7 gouere) 147. Dre forz zonjal, am eus tapet diluia ar gudenn. ●(1939) MGGD 36. an tu da ziluzia ar gudenn-se.

    (6) Diluziañ udb. eus =

    ●(1939) MGGD 81. eo en em strobiellet va lost, n'ouzon dare penaos, e lagadenn eur benveg lugernus ha, kaer am eus bet ober ha dizober, n'oun ket bet gouest d'e ziluzia ac'hane.

    (7) Deviner (une devinette).

    ●(1933) DAGO 26. e vezo roet da C'huilcher eun divinadell da ziluia.

    II. V. intr.

    (1) Être démêlé, résolu.

    ●(1908) FHAB Gwengolo 287. Er Marok ne ket prest ar gudenn da ziluya.

    (2) (en plt de la langue de qqn) Se délier.

    ●(1913) AVIE 11. Kentéh é veg e zigor, é déad e ziloui ha ean e gonz.

    (3) (en plt de l'esprit) S'éclaircir.

    ●(1903) KZVr Du-Kerzu. Diluzia a ra neuze e damm spered. (d'après KBSA 21).

    III. V. pron. réfl. En em ziluziañ.

    (1) Se libérer de liens.

    ●(1867) MGK 19. E teu, hep re a boan, a-benn d'em zilusia.

    (2) Se démêler, se débrouiller.

    ●(1904) LZBg Gwengolo 207. Peb unan hum ziloui guellikan ma hel. ●(1908) PIGO II 133. Kevarek zo gwaz awalc'h 'vit 'n em diluian... ●134. lezel ar ganfarded da 'n em diluian.

    (3) En em ziluziañ a, diouzh : se sortir de.

    ●(1790) MG 94. Arlanné ean e hum gavas én ur fal affær , a béhani é haƒƒaias é oalh hum ziloui. ●429. Mæs pihue en dès larét deoh ne goustas nitra de Santès Madelèn hum ziloui ag er fal daicheu ag hé buhé treménét ? ●(1792) CAg 138. Hum ziloui à sclavage.

    ●(1838) OVD 4. hum zilouie doh er horromple ag er bed. ●68. mar hum arrestet d'hou tesirieu general, hui hou pou poén doh hum zilouie doh-t-hai. ●191. eit hum zilouie a hur vinceu.

    (4) En em ziluziañ a-vesk : se tirer de.

    ●(1896) HIS 135. lakeit en doé én é choñj penaus Jésus en devehé hum zilouiet a vesk en dud fal.

  • diluzier
    diluzier

    m. –ion Celui qui démêle.

    ●(1732) GReg 248a. Debrouilleur, tr. «diluyer. p. yen.»

    ●(1904) DBFV 56a. dilouiour, m., tr. «débrouilleur.»

  • diluzierez
    diluzierez

    f. –ioù Démêloir.

    ●(1868) KTB.ms 14 p 125. o kribad he bleo-mélen gant ur grib aour hag un diluiëres olifant. ●(1890) MOA 202a. Débrouilloire, tr. «diluierez, f.»

    ●(1934) BRUS 236. Un peigne, tr. «un diluieréz.»

  • diluziet
    diluziet

    adj.

    (1) =

    ●(1896) LZBt Meurzh 29. hennez a oa eur goaz diluiet mad en he afero.

    (2) Dégourdi.

    ●(1906) KANngalon Eost 181. Ar vugale a zo diluiet abred ; eur bugel pemp bloaz a oar he bedennou pen da ben hag ar C'hatekiz.

    (3) Diluziet a : délivré de.

    ●(1790) MG 359. Pegource é tei er momand-hont ma vein dilouiét ag er sourcieu ag er vuhé-men.

  • diluziiñ
    diluziiñ

    voir diluziañ

  • dimejañ
    dimejañ

    v. intr. Mouliner du bras.

    ●(1909) BROU 225. (Eusa) Diméja, tr. «Faire le moulinet avec le bras, pour appeler quelqu'un.»

  • dimek
    dimek

    s.

    (1) Krouadur an dimek : enfant du diable, enfant méchant.

    ●(1904) DBFV 56a. kroédur en dimek, tr. «enfant du diable, méchant.»

    (2) Ober an dimek : faire le diable.

    ●(1904) DBFV 56a. gobér en dimek, tr. «faire le diable (Hennebont).»

  • dimerc'her
    dimerc'her

    adv.

    (1) Mercredi.

    ●(1633) Nom 225a. Dies Mercurij : Mercredy : Demercher.

    ●(1659) SCger 78b. Mercredy, tr. «Demerc'her.»

    (2) Dimerc’her all : l’autre mercredi, mercredi dernier.

    ●(1916) KZVr 184 - 10/09/16. Dimerc'her-all e oa bet lidet obidou an aotrou Michel Bartheleme, mear Lennon.

    (3) Dimerc'her diwezhañ : mercredi dernier.

    ●(1943) SAV 29/9. Dimerc'her diweza em boa tapet da baotr-karr.

    (4) Dimerc'her al Ludu : le mercredi des Cendres.

    ●(1659) SCger 78b. Mercredy des cendres, tr. «Demerc'her a Ludu.» ●(1761) HBrezonec prefaç [8]. er bempet ar chifrou eus a Demerc’her ar Ludu.

    ●(1857) CBF 33. Warc'hoaz eo dimerc'her al ludu, tr. «C'est demain le mercredi des Cendres.»

  • dimerdiñ
    dimerdiñ

    v. pron. réfl. En em zimerdiñ : se démerder.

    ●(1995) BRYV IV 127. (Milizag) dit-te eo d'en em zimerdi.

  • dimeurzh
    dimeurzh

    adv.

    (1) Mardi.

    ●(1633) Nom 225a. Dies Martis : Mardy : Demeurz.

    ●(1659) SCger 76b. Mardy, tr. «Demeurs.»

    ●(1906) BOBL 10 novembre 111/2b. Kenavo demeurz kenta. ●(1928) BREI 54/4a. De-ha-bla an O. Lefebrve (Gab Liskildry), ha hini an itron Moulinet (...) o devoa didennet da C'houdilin dimeurs eun tregont a veleien.

    (2) Dimeurzh al lard : le mardi-gras.

    ●(1857) CBF 33. Meurs larjez, dimeurs al lard, tr. «Le mardi gras.»

    (3) Dimeurzh ened : mardi-gras.

    ●(1659) SCger 76b. Mardy gras, tr. «demeurs henet.»

  • dimeus
    dimeus

    prép. De. cf. ames, aves, deus, eus, emeus, eveus, mes

    ●(1792) BD 4599. men deu deus an yfern dimeus agreis antan, tr. «Je viens de l’enfer, du milieu du feu.» ●(17--) CCn 915. dimes ar plom fontet e teu eur strinquaden.

    ●(1834) APD 13. sepet demeus ho kostez e teufot d’e zicour. ●(1834-1840) BBZcarn I 118a. bonjour d’or hu, den yaouank, heurvat dorch a laran / a gourchemenou peus demeus o mestres, tr. « Bonjour à vous, jeune homme, je vous souhaite le bonjour / Vous avez les compliments de votre maîtresse ». ●(1838) CGK 7. Demeus va oll diboëllo cetu mê punisset. ●14. dic’houtet demeus ar Briadelés. ●(1839) BSI 55. O diffaranty a rea demeus ar sulyou-all. ●(18--) PEN 92/51. an ad demeus ar raden noz goël ian dastumet / an noz se ec’h adennaing a ben an deiz evaint kouezet / an noz se he ermunaïng he discrunaing aroc an deiz / an nep aneus c’hoant de kavet a renk monet an noz se. ●(1847) FVR 162. ar penn diweluz dimez ann Iliz. ●(1862) BSH 6. Demeus ar c’hrim souden e vo anaoudeguez. ●(1872) DJL 15. mar eo hanaveet ar venn demeuz he frouez.

    ●(1902) PIGO i 68. hep ober van dioutan ha dimeus e goz vatez. ●(1909) BLYA 78. Me, dimeus ma zu, a oa Yan diberc’henn.

  • dimez
    dimez

    m. Fiançailles.

    ●(1847) FVR 218. Gant dimez, hep dimez, gwalc'het dre holl ho c'hoant. ●(1876) TDE.BF 134b. Dimez, s. m. T[régor], tr. «Mariage civil, fiançailles.»

    ●(1908) FHAB Gwengolo 271. ar veladen pe ar goulen, an dimez, ar bedadek tud, an drailhadek stlipou. ●(1932) TUML 40. Eun dimez ganez ne ve ket evit displijout d'ezi.

  • dimezapl
    dimezapl

    adj. Mariable.

    ●(1499) Ca 63a. [dimiziff] nubilis et hoc / le. g. mariables. b. dimezabl. ●(c.1500) Cb 64b. [dimiziff] festeninus / a / um. ga. nuptial. b. dimezabl.

    ●(1974) TDBP III 202. Hennez n’eo ket dimezabl, tr. « celui-là n’est pas mariable »

  • dimezeg
    dimezeg

    m. –ed Nouveau marié.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. le nouueau marié, tr. «en diméec.» ●Les nouueaus mariés, tr. «en dimeeguet.»

    ●(1934) BRUS 199. Le nouveau marié, tr. «en diméeg –ed.»

  • dimezegez
    dimezegez

    f. –ed Nouvelle mariée.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. La nouuelle mariée, tr. «en dimeegués.»

    ●(1934) BRUS 199. La nouvelle mariée, tr. «en diméegéz –ed.»

  • dimezell
    dimezell

    f. –ed Demoiselle.

    ●(1499) Ca 57b. Demesel. g. demoisele. ●(1580) G 99. Eval he demesell e pep quentel meulet, tr. «Comme sa demoiselle à chaque instant approuvée.» ●(1633) Nom 31a. Catellus meliteus : petit chien de Damoiselle : quyic vn demesel, louferich, diloufericq.

    ●(1659) SCger 36a. Damoiselle, tr. «Demesell pl. et.» ●(1710) IN I 132. an demezel pe da hini e ra al les. ●(1732) GReg 265a. Demoiselle, tr. «Demesell. p. demeselled. Van[netois] Damesell. p. dameselled.»

    ●(1838-1866) PRO.tj 184. eun dimezel a di mad. ●(1856) VNA 162. la plus belle et la plus aimable demoiselle du monde, tr. «er vràuan hac en amiaplan damezel e zou ér bed.» ●(1863) GBI I 472. 'N dimezell vrao 'n euz rankontret, tr. «Il a rencontré une belle demoiselle.» ●(1877) BSA 197. Mes nan, dimezel, eme ar mevel.

    ●(1902) PIGO I 207. an dimezel yaouank. ●(1907) PERS 138. pa erruaz an diou demezel. ●(1958) LLMM 71/427. Mes Jakez Konan, ar bouloñjer, hag an Dimezell Blev-Griz – burev-butun ha kelaouennoù – eus ar Ru-vras.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...