Devri

Recherche 'ka...' : 2103 mots trouvés

Page 6 : de kaerell-vras (251) à kagaleg (300) :
  • kaerell-vras
    kaerell-vras

    f. Fouine.

    ●(1876) TDE.BF 313a. Kaerell-vraz, s. f., tr. «Fouine.»

  • kaerenn
    kaerenn

    f. –ed

    (1) Belle femme.

    ●(1850) JAC 66. ar gaeren Aseneth.

    ●(1939) RIBA 56. é tegoéh get ur gaeren a blah iouank.

    (2) (zoologie) Belette.

    ●(1982) PBLS 41. (Sant-Servez-Kallag) kaelon, tr. «belette.»

  • kaerentez
    kaerentez

    f. –où

    (1) Beauté.

    ●(1847) BDJ xviii. hac ive he c'haërentez. ●(1860) BAL 83. caerentez ar Baradoz. ●(1880) SAB 22. Ar vir gaerentez. ●56. ar gaerentez a velimp er bed all.

    (2) Chose belle.

    ●(1868) KMM xvi. gant ar seurt caerentezou-ze eo e tecore ar Verc'hez.●(1869) FHB 205/389b. Ar sperejou berr ac abeguz, atao troed var-eneb, a ra nebeud a van ac a gaz eus ar seurt caerentezou e comzomp anezo diaraog.

    (3) Ur gaerentez eo (+ v.) : c'est une belle chose de.

    ●(1868) KMM 124. Ur gaërentez oa gvelet an daou bried.

  • kaerez
    kaerez

    adj. Belle.

    ●(1530) Pm 88. Glan roanes cazres (variante 1622: cazrez) plesant. tr. « Pure reine, belle, agréable. » ●173. En hanu derch an guerches cazres roanes guenn. tr. « Au nom de la pure Vierge, belle et heureuse reine »

  • kaergenoù
    kaergenoù

    m. (ichtyonymie) = (?).

    ●(1961) BAHE 26/21. daou pe dri anv pesked dastumet e Ploumanac'h : Penndroc'h, Pirono, Moulleg, Tonk, Kazeg, Soner, Kaergenoù !!! ●(1997) HYZH 209/39. (Ploumanac'h) ur C'haergenou = (lalot e galleg ?).

  • kaerig
    kaerig

    s. –où Ober e gaerig(où) ouzh/doc’h ub. :

    ●(1921) GRSA 372. hon tud e lusk obér ou haerig doh Doué ha n’er groant ket. (…) me handerù Pier hag en eskob e hra eùé ou haerigeu a ziavéz doh Doué

  • kaerni
    kaerni

    f. Beauté. (voir gaeoni)

  • kaerskrivadur
    kaerskrivadur

    m. Calligraphie (œuvre).

    ●(1931) VALL 91a. Calligraphie œuvre, tr. «kaer-skrivadur m.»

  • kaerskrivadurezh
    kaerskrivadurezh

    f. Calligraphie (art).

    ●(1931) VALL 91a. art de la calligraphie, tr. «kaerskrivadurez f.»

  • Kaezar
    Kaezar

    n. pr. César.

    ●(c.1500) Cb 38a. Cesar. ga. idem. ●(1576) Cath 8. Cæsar a voe meurbet ebahysset, tr. «César fut fort ébahi.» ●11. Cesar a respontas deze : (….), tr. «César leur répondit : (…).»

    ●(1920) MVRO 39/1a. Kezar na oa ket gwell evurus gant e daol.

  • kaezh .1
    kaezh .1

    adj. keizh

    (1) Pauvre.

    ●(1499) Ca 167b. Quaez. g. mechant pouure ou chetiff. ●(1575) M 520. Ne antreo en eff, dre leff ho eneff cæz, tr. «Leur pauvre âme n'entrera pas au ciel, par malheur.»

    ●(1659) SCger 80a. miserable, tr. «quæs.» ●166a. quæz, tr. «miserable.» ●(1792) BD 4783. ar pecher ques, tr. «le pauvre pécheur.»

    ●(1864) SMM 125. he bugale guez. ●(1868) KMM 268. ar bec'heurien g'eiz.

    ►[antéposé]

    ●(1849) LLB 148. Lausket ur sel de goeh ar hou kaih bugalé. ●277. Er gaih vam, hed en dé, ne hra kin meid ouilein. ●1789. hou kaih guéren, én ou ruchen goulé. ●(1854) PSA I 49. de zessàu erhat er gueih vugalé.

    (2) Ar re gaezh / ar re geizh : les pauvres.

    ●(17--) BSbi 606. Soulagein er ré gueaih én hou nécessité.

    ●(1839) BESquil 601. soulagein er ré gueih én ou necessité. ●(1854) PSA II 240. en arben ag en druhé en devoé doh er ré gueih. ●(1856) GRD 125. aveit secour er ré gueih.

    (3) Ar bevien gaezh : les pauvres malheureux.

    ●(1883) KNZ 68. Ha d'ar bevien gez ha d'ann dud a boan.

    (4) Joli, affectueux.

    ●(1977) TDBP.II 255. Ro an añig-kêz da dontoñ !, tr. « donne un joli baiser à tonton ! (se dit aux enfants). »

    (5) Terme d’affection : cher, chère.

    ●(1963) LLMM 99/275. Skuilhit daeroù, kenvroiz gaezh, rak aet eo da anaon Tad ar Vro hag ar Bobl.

  • kaezh .2
    kaezh .2

    m. –ed, –ion, keizh

    (1) Pauvre, malheureux.

    ●(1530) Pm 99. Pan oae net didornet an caez tr. « Quand le malheureux eut [litt. avait] les mains coupées »

    ●(1732) GReg 889a. Faire subsister un pauvre homme, tr. «Sicour ur c'heaz da veva.»

    ●(1876) TDE.BF 328b. Keaz, s. m., tr. «Malheureux, s. m. Au pluriel, keiz ; ar geiz, les malheureux, les gueux.»

    ●(1926) FHAB Here 371. Eur c'heaz koz a zen.

    (2) Faible, simple d'esprit.

    ●(1924) BILZbubr 37/807. an Teusk noz a sponte ar geazed (lire : gaezed) (...) Eur c'haez : un bêta, un innocent, un faible d'esprit.

    (3) Terme d’affection à l’égard des enfants, d’un être cher.

    ●(1924) BILZbubr 37/807. Eur c'haez : aussi terme d'affection à l'égard des petits enfants : eur c'haezig bihan.

    ►[au voc.]

    ●(1834) SIM 29. Ar bautres. – Oh, va mam ! c'houi am c'haço d'ar scôl-se, neo qet guir ? Fanchon. – Ia, qèz.

    ●(1963) LLMM 99/261. Evit an neb a zo troet da gerzhout a wir galon war du ar pal, n’eus ken, Vasili, na sul, nag ehan-labour. Ken emberr, kaezhig !

    (4) Kaezh-paour : pauvre.

    ●(1854) PSA I 98. er heih peur Lazar. (1866) LZBt Genver 95. Potr ann drompil, he geaz paour, a oa kristen, hag a dole daerou e-leiz he daoulagad.

    (5) Malheureux.

    ●(1880) SAB 128. daou gez den goall-gemered gant ar spered louz.

    ●(1942) DRAN 79. harneziou stlapet amañ hag ahont gant ar c’haez tud a dec’h war du peoc’h ar c’hampou prizonidi.

    (6) Ar c'haezh-Doue : le pauvre.

    ●(1834) SIM 129. ar c'hèz-Doue a voa maro aoüalc'h.

    (7) Captif.

    ●(14--) Jer.ms 250. Dyvysquet noaz hennoaz quezyen, tr. «Dévêtus, nus, ce soir, captifs.»

  • kaezhañ
    kaezhañ

    v. tr. d.

    (1) Caresser.

    ●(1896) GMB 520. pet[it] tréc[orois] kézañ caresser un enfant, le toucher à peine, au lieu de le frapper.

    ●(1931) VALL 97b. Caresser, tr. «kêzañ T[régor].» ●121b. Choyer, tr. «kêza T[régor].»

    (2) Couvrir, saillir.

    ●(1931) VALL 167a. Couvrir ; saillir, tr. «kaeza (taureau).»

  • kaezhez
    kaezhez

    f. –ed

    (1) Pauvre (en parlant d’une femme).

    ●(1876) TDE.BF 328b. Keazez, s. f., tr. «C'est le féminin, assez peu usité, de keaz, s. m.»

    ●(1911) BUAZperrot 489. Kêzez zo ac'hanout. ●(1926) FHAB C'hwevrer 73. Ha te, kezez vihan, n'az peus ket zoken eur vleunienn.

    (2) Kaezhez kozh : pauvre vieille.

    ●(18--) MIL.ms (d’après M p. 198, note 4). ar gezez koz, tr. « la pauvre vieille. »

    (3) Ober he c’haezhez : faire l’innocente.

    ●(18--) MIL.ms (d’après M p. 198, note 4). Ht Léon Na ra ket da gezez, tr. « ne fais pas l’innocente (n’aies pas l’air de ne pas comprendre). »

  • kaezhigañ
    kaezhigañ

    v. tr. d. Choyer.

    ●(1931) GWAL 136-137/424. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Kaeziga : dorlôi, moumouna.

  • kaezhned
    kaezhned

    f. Misère.

    ●(1499) Ca 168a. Quaeznet. g. misere. ●(c.1500) Cb [Quaeznet]. Quaeznet. g. misere.

    ●(1732) GReg 161b. Chetivité, misere qui fait compassion, tr. «qæzned.»

  • kaezhnezh
    kaezhnezh

    [bpm quæznez, corn kethneth < kaezh + -nezh]

    f.

    (1) Misère.

    ●(1659) SCger 166a. quæznez, tr. «misere.» ●(1732) GReg 161b. Chetivité, misere qui fait compassion, tr. «Qæznez.» ●628b. Misère, tr. «qæznez.» ●Vivre dans la misère, tr. «Beva ê qæznez.»

    ●(1876) TDE.BF 343b. Keznez, s. f. V[annetais], tr. «Indigence, misère.»

    (2) Reiñ kaezhnezh da ub. : accabler qqn de misère.

    ●(17--) ST 396. D'ar femellen baour-man na rit nemet keaznez, tr. «à cette pauvre femme vous ne donnez que tourments.»

  • kaezour
    kaezour

    m.

    (1) Pénil.

    ●(1499) Ca 168a. Quaezour. g. penil. hec pubes / bis / ou cest prime barbe. ●(c.1500) Cb [quaezour]. quaezour g. penil. ●(c.1500) Cb 52b. item pecten dicitur pubes : hoc est locus vbi pili apud verenda nascuntur. b. quezour. ●(c. 1501) Lv 232/5. quezor gl. pubes. ●(1521) Cc [queazour]. item pecten dicitur pubes : hoc est locus vbi pili apud verenda nascuntur. b. queazour.

    (2) Blanc-bec.

    ●(1924) NFLO. blanc-bec, tr. «kezourig.»

    (3) Poil follet, duvet.

    ●(1732) GReg 734b. Poil folet, tr. «qaezour. qæzour.»

    (4) Puberté.

    ●(1732) GReg 764a. Puberté, âg de 12 ans pour les filles, & de 14 pour les garçons, tr. «Qaezour. qæzour.»

    ●(1931) VALL 602. Puberté, tr. «kaezour, kêzour m.»

    (5) Duvet des fruits.

    ●(1732) GReg 218a. Coton tendre qui vient sur certains fruits, duvet, tr. «qezour-frouëz.»

  • kaezoureg
    kaezoureg

    m. kaezoureion Garçon pubère.

    ●(1732) GReg 734b. Qui commence à avoir du poil folet, de la barbe au menton, tr. «Qæzourecq. p. qæzouréyen. voyez pubere.» ●764a. Pubere, terme de jurisprudence, qui veut dire qui a atteient l'âge de 12 ans, ou de 14 ans, tr. «Qæzourecq. qezouréyen.»

  • kaezouregez
    kaezouregez

    f. –ed Fille pubère.

    ●(1732) GReg 764a. Pubere, terme de jurisprudence, qui veut dire qui a atteient l'âge de 12 ans, ou de 14 ans (pour une fille de 12 ans, tr. «Qæzoureguès. qæzoureguesed.»

    ●(1931) VALL 602b. Pubère, tr. «kaezourek.»

  • kaezouregezh
    kaezouregezh

    f. Puberté.

    ●(1931) VALL 602. Puberté, tr. «kaezouregez f.»

  • kaezourek
    kaezourek

    adj. Pubère.

    ●(1931) VALL 602b. Pubère, tr. «kaezourek ; subs. eg f ; ez.»

  • kafe
    kafe

    coll. & m. –où, –ioù

    I. Coll.

    (1) Caféiers.

    ●(1903) LZBg Gwengolo 205. de labourat en doar, de blantein kafé. ●(1920) LZBl Gouere 352. Divar gounid kafe, gwez koton, mais. ●(1921) LZBt Here 23. eur gwenneg benag eus ar parkou kafe hon deus plantet.

    (2) Cerises de café.

    ●(1922) LZBt Gwengolo 24. arc'hant goneet ganin o kuntuilh kafe.

    (3) Kafe ar vro : lupin Lupinus angustifolius.

    ●(1931) VALL 435a. Lupin, tr. «kafe ar vro.»

    (4) Kafe gouez : lupin Lupinus angustifolius.

    ●(1913) BOBL 27 décembre 471/3a. Piz c'houero. Kafe gouez Lupin. Didalvez. N'eo ket mad ober kafe gant piz-c'houero, rak ampoezoni a ra a nebeudou, hervez am eus lennet.

    II. M.

    A.

    (1) Grains de café.

    ●(1919) LZBl Genver 18. e troket breman heol palmez, kaoutchouc, kakao, kafé, koat eben, akajou, etc. ●(1934) GWAL 70/27. eul lur gafe. ●(1935) BREI 428/3d. sac'hadou kafe er Brezil. ●(1931) VALL 90a. Café, tr. «kafe col. sg. kafeenn f. (un grain de café).» ●(1949) KROB 14/13. Implijet eo bet ar c'hafe e Frañs, war-dro kreiz ar seitekvet kantved.

    (2) Plant-kafe : caféier.

    ●(1896) LZBt Meurzh 19. plant-kafe fesonet brao. ●22. plant kafe ha cacao.

    ●(1955) STBJ 36. tachennadou plant kafe ha korz sukr.

    B.

    (1) Café (boisson).

    ●(1732) GReg 129a. Caffée, tr. «Caffe.» ●Prendre une prise de caffé, tr. «Qemeret ur banne caffe. eva caffe.»

    ●(1829) IAY 34. eur scullat cafe dre læz. ●(1876) TDE.BF 313b. Kafe dre leaz, tr. «café au lait.»

    ●(1903) MBJJ 37. Servijet e ve ennan kafe, the pe chokola. ●(1929) MKRN 19. meur a droiad kafe. ●(1939) RIBA 64. er sukr hag er hafé.

    (2) fam. Kafe gwelien : mauvais café.

    ●(1934) MAAZ 66. penaos é vè groeit kafé mât, ha kafe-goulion.

    (3) local. Kafe Lokireg : café léger.

    ●(1994) BOUE 126. Kafe Lokireg : appellation péjorative qualifiant un café léger dans les communes voisines de Locquirec.

    III. M.

    (1) Espèce de café (boisson).

    ●(1939) RIBA 63. é ma ret tañoat ur hafé goudé ur hafé.

    (2) Café (établissement).

    ●(1847) MDM 135. beza o reded ar paveou, pe ar c'hafeou, pe an hostaleriou pe an tiez-fall. ●(1867) FHB 113/69a. o vont d'ann hostaleriou, d'ar c'hafeou. ●(1870) FHB 257/383b. en unan eus cafeiou bras ar gear a zijon. ●(1877) EKG I 88. abalamour ma ouzoc'h mont aliesoc'h d'ar c'hafeou eget da gofez.

    ●(1924) ARVG Here 228. en eur c'hafe, war ar bali Rochechouart. ●(1936) IVGA 223. war-lerc'h kabaduilh sal Kafe bras straed ar Gereon.

  • kafea / kafeiat
    kafea / kafeiat

    v. intr. Boire du café (les unes chez les autres pour commérer).

    ●(1931) VALL 90a. boire du café, tr. «kafeia, kafeañ T[régor].» ●(1932) ALMA 122. Deomp 'ta, Fantik, da gafea 'ti Yan an Tarz ! ●(1939) RIBA 67. akourset de gaféiat.

  • kafedi
    kafedi

    m. –ioù Café (établissement).

    ●(1941) ARVR 36/3b. Perc'henn eur c'hafedi all.

  • kafeeg
    kafeeg

    f. i Caféière.

    ●(1931) VALL 90a. Caféière, tr. «kafeeg f. pl. ou, i, kafeeier.»

  • kafeenn .1
    kafeenn .1

    f. –ed, kafe (botanique) Caféier.

    ●(1929) SVBV 116. ar c'hafeënned, vanilhenned yaouank.

  • kafeenn .2
    kafeenn .2

    f. –où, kafe Grain de café.

    ●(1931) VALL 90a. kafeenn f., tr. «un grain de café.» ●(1949) KROB 14/13. Pa vezont azo, e vez dastumet ar c'hignez-se, ha disklorennet evit kaout an diou c'hafeenn a zo enno.

  • kafeer
    kafeer

    m. –ion

    (1) Planteur de café.

    ●(1978) BAHE 97-98/83. Hag ar skorn war ar c'hafe n'eo ket bet kennebeut un taol marvel nemet evit un darnig hepken eus ar gafeerien.

    (2) Amateur de café.

    ●(1962) EGRH I 23. kafeer m. -ien, tr. « amateur de café. »

  • kafeiat
    kafeiat

    voir kafea

  • kafesun
    kafesun

    m. Caféine.

    ●(1949) KROB 14/13. Nerz ar c'hafe eo ar c'hafesun (caféine).

  • kafeta
    kafeta

    v. intr. Boire du café (les unes chez les autres pour commérer).

    ●(1931) VALL 90a. boire du café, tr. «kafeta L[éon] C[ornouaille].» ●(1947) BIKA 22. emañ o kafeti e ti houmañ pe honnez er vourc'h. ●(1949) KROB 14/13. Penaos e c'hellfe merc'hed ar vro-mañ, ma n'o defe ket tu da gafeta ?

    ►[empl. comme subst.]

    ●(1949) KROB 14/13. Ha se, dreist-holl, eo plijadur vrasa ar c'hafeta, neketa ?

  • kafetierenn
    kafetierenn

    f. –où Cafetière.

    ●(1931) VALL 90a. Cafetière, tr. «kafetierenn f.»

  • kafierenn
    kafierenn

    f. –où Cafetière.

    ●(1890) MOA 153b. Cafetière, tr. «Kafierenn, f.»

    ●(1907) BOBL 09 novembre 163/e. Laket eur werennad dour da virvi en eur gafieren. ●(1931) VALL 90a. Cafetière, tr. «kafierenn f.»

  • kafourch
    kafourch

    s. A-gafourch : à califourchon.

    ●(1932) BRTG 139. hui e saùo hui a gafourch ar hé hein.

  • kafourchet
    kafourchet

    adj. À califourchon.

    ●(1932) BRTG 89. klohour er chapél kafourchet ar é drezeu.

  • kafourchiñ
    kafourchiñ

    v. tr. d. Enfourcher.

    ●(1939) RIBA 3. kafourchein téren el loér.

  • kafr
    kafr

    adj.

    (1) Le cafre ou caffre, langue d'Afrique australe (Cafrerie).

    ●(1903) LZBg Meurzh 87. de ziskein el langaj kafr. ●89. kañnenneu él langaj kafr.

    (2) Homme originaire de Cafrerie.

    ●(1903) LZBg Meurzh 90. un den kafr.

  • kafun .1
    kafun .1

    adj. Qui se cache, se dissimule par timidité.

    ●(1942) VALLsup 27a. qui se cache, qui se dissimule par timidité, tr. «kufun.»

  • kafun .2
    kafun .2

    m. Action de couvrir le feu de cendres.

    ●(1530) Pm 261. Na fyzy pynuizyc (variante 1622: pinuisic) en nygun / Disgra da cahun da hunan tr. « Ne te fie, riche, à personne. / Défais ton feu toi-même. »

    ●(1732) GReg 229b. L'action de couvrir le feu, avant de se coucher, tr. «cahun. cuffun.»

    ●(1868) GBI I 90 (cf. GMB 91). Ar c’henta bugel a c’hanis, / En krafenn ann tan hen pakis. ●(1876) TDE.BF 313b. Kafun, kufun, s. m., tr. «Sonnerie du couvre-feu.» ●Seni kufun, tr. «sonner le couvre-feu.»

  • kafunañ / kafuniñ / kahuniñ
    kafunañ / kafuniñ / kahuniñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Couvrir (le feu) de cendres.

    ●(1659) SCger 33b. couurir le feu, tr. «cahuni an tan.» ●135a. cahuni, tr. «couurir.» ●(1732) GReg 230a. Couvrir le feu de cendre pour le conserver, tr. «Cuffuna an tan. pr. cuffunet. caffuni an tan. pr. et. cahuni an tan. Van[netois] cuhuneiñ en tan. pr. et.» ●(1744) L'Arm 83a. Couvrir le feu, tr. «Cunein.» ●(1790) MG 73. A pe gavèt bihue de vitin en tan hou pai cunét de noz.

    ●(1876) TDE.BF 313b. Kafuni, kufuni, v. a., tr. «Couvrir le feu avec des cendres.»

    (2) Couvrir (qqn) dans son lit.

    ●(1876) TDE.BF 313b. Kafuni, kufuni, v. a., tr. «Couvrir quelqu'un dans son lit.»

    (3) sens fig. Abriter, protéger (?).

    ●(1942) DHKN 77. Met a houdé, éh es ér gérig-hont, ken didrous, ken kun, ha groeit get Doué aveit kuhunein eurusted un tiegeh Breihiz iah, sonn hag onest, ur galonig hag e losk noz ha dé get er glahar.

    II. V. pron. réfl. En em gafunañ.

    (1) Se mettre complètement sous sa couverture au lit.

    ●(1732) GReg 230a. Se couvrir au lit, tête & tout, tr. «En hem guffuna èn e vele. pr. èn em guffunet. Van[netois] him guhuneiñ.»

    ●(1876) TDE.BF 313b. En em gafuni, v. a., tr. «se couvrir dans son lit.»

    (2) S'emmitoufler.

    ●(1732) GReg 352b. S'entortiller dans son manteau, tr. «èn hem gahuni èn e vantell.»

  • kafunek
    kafunek

    adj. Qui se cache, se dissimule par timidité.

    ●(1942) VALLsup 27a. qui se cache, qui se dissimule par timidité, tr. «kufunek.»

  • kafuner
    kafuner

    m. –ioù Couvre-feu (ustensile).

    ●(1876) TDE.BF 313b. Kafuner, kufuner, s. m., tr. «Couvre-feu, ustensile en métal dont on couvre le feu pour le conserver sous la cendre.»

  • kafunet
    kafunet

    adj.

    (1) =

    (2) sens fig. = goleiñ, damguzhat...

    ●(1940) DIHU 347/79. Santein e hrér ataù éh es bet ur vuhé speredel kuhunet édan er mein dilézet-sé.

  • kafuniezh
    kafuniezh

    f. Action de couvrir le feu de cendres.

    ●(1732) GReg 229b. l'action de couvrir le feu, avant de se coucher, tr. «Caffunyez. cuffunyez.»

  • kafuniñ
    kafuniñ

    voir kafunañ

  • kafunouer
    kafunouer

    m. –où Couvre-feu.

    ●(1732) GReg 229b. Couvre-feu, instrument à couvrir le feu, tr. «Cuffunoüer. p. cuffunoüerou. caffunouer.»

    ●(1876) TDE.BF 312b. Kac'hunour, s. m. V[annetais], tr. «Couvre-feu, sorte de disque métallique qui se place sur le feu pour le conserver.»

  • kagal
    kagal

    coll.

    I.

    (1) Crotte.

    ●(1499) Ca 29b. Cagal. ga. etrond de beste mue comme de cheffre.

    ●(1732) GReg 163a. Crotte de chevre, tr. «Cagal.» ●237b. Crotte de brebis, de lapin, de lievre, de souris, de rat, tr. «Cagal.»

    ●(1876) TDE.BF 313b. Kagal, s. m. Sans pluriel, ou plutôt pluriel lui-même, étant considéré comme nom collectif. Crotte de mouton, lapin, rat, et autres animaux qui font des crottes.

    ●(1909) KTLR 179. kounta kagal denved. ●(1917) KZVr 240 - 07/10/17. Kagal, tr. «crotte de moutons, de lapins, etc., Loeiz ar Floc'h.» ●(1931) VALL 173b. Crotte (…) d'animal, tr. «kagal m.»

    (2) Crotte d'une personne constipée.

    ●(1732) GReg 237b. Crotte d'une personne constipée, tr. «Cagal.»

    ●(1876) TDE.BF 313b. Kagal, s. m. tr. «Sans pluriel, ou plutôt pluriel lui-même, étant considéré comme nom collectif. On le dit aussi des excréments d'une personne constipée.»

    II. sens fig., fam. Fierté.

    ●(1959) BRUD 10/50. Yann ; leun a gagal, ne grede ket e seurt sorhennou.

    III. Ur bragezad kagal zo gantañ : faire beaucoup d’embarras.

    ●(1902) CRYP VI 25. Eur bragezad kagal a zo gantan, tr. E. Ernault «il a plein sa culotte de crottes, il fait beaucoup d'embarras.»

  • kagalat
    kagalat

    v. intr. Faire des embarras.

    ●(1931) VALL 247b. faire des embarras, tr. «kagalat popul[aire].» ●(1962) EGRH I 24. kagalat v., tr. « être toujours en mouvement, aller et venir, faire des embarras. »

  • kagaleg
    kagaleg

    m. –leien Faiseur d'embarras.

    ●(1877) FHB (3e série) 19/157b. ar gagaleien a ra an ouill d'eoc'h gant hoc'h arc'hant.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...