Devri

Recherche 'kon...' : 376 mots trouvés

Page 8 : de kontronenn (351) à konvok (376) :
  • kontronenn
    kontronenn

    f. Asticot. cf. koronenn

    (1499) Ca 46a. Controunenn. g. cest ver de lard.

    (1732) GReg 953a. Ver qui s'engendre dans la chair, & dans le poisson, tr. «Controñnenn. p. contronn. courônenn. p. couronn.»

    (1876) TDE.BF 361a. Koñtronenn, s. f., tr. «Ver qui s'engendre dans les viandes ; pl. koñtron, m.»

    (1907) VBFV.bf 39b. kerhoñnen, f. pl. kerhon, tr. «ver (de charogne).»

  • kontronet
    kontronet

    adj. Plein d'asticots.

    (1866) FHB 60/57b. boued controunet. ●(1869) FHB 210/6a. louzaoui divesker, treid, korfou ker kontronet.

  • kontroniñ
    kontroniñ

    v. intr. Être plein d'asticots.

    (1732) GReg 953a. Il s'engendre des vers dans ces chairs cuites, tr. «Controñni a ra ar c'hicq mâ. courôni a ra &c.»

    (1876) TDE.BF 361a. Koñtroni, v. n., tr. «Se dit en parlant de la viande où s'engendrent des vers ; p. koñtronet. Il se conjugue avec l'auxiliaire ober. Koñtroni a ra ar c'hik brein-ze, il se forme des vers dans cette viande gâtée. C[ornouaille].»

  • kontroversite
    kontroversite

    f. Controverse.

    (1499) Ca 46b. Controuersite. g. idem.

  • kontus
    kontus

    adj. Bavard.

    (1982) PBLS 90. (Sant-Servez-Kallag) kontus, tr. «bavard.»

  • kontuzion
    kontuzion

    f. Contusion.

    (1633) Nom 265b. Contusio : contusion : contusion, da lauaret eo vn dra á deu da couezfuiff goude bezaff gouasquet.

  • Konvañsion
    Konvañsion

    f. (histoire) Convention.

    (1847) FVR 149. Ar Gonvansion a gemeraz leac’h ann Asamble Lejislativ, enn dregont a viz Gwengolo, 1792.

  • koñvant
    koñvant

    voir kouent

  • koñvenapl
    koñvenapl

    adj.

    (1) Attr./Épith. Convenable.

    (1499) Ca 3a. gallice couuenable. b. couuenabl. ●49a. Conuenabl. g. conuenable. ●58a. Dereadecat. vide in conuenabl.

    (1803) MQG 6. Scarza va diouscouarn a zo c'hoas convenapl.

    (2) Adv. Convenablement.

    (c.1500) Cb 51a. [conuenabl] g. conuenablement. b. ez conuenabl.

  • koñvenaplted
    koñvenaplted

    f. Fait d'être convenable.

    (c.1500) Cb 51a. [conuenabl] g. conuenablete. b. conuenabltet.

  • koñvenout
    koñvenout

    v. intr. Convenir.

    (1864) KLV 41. kounvenout asamblez d'ar grisiou ha d'ann ed.

  • koñvers .1
    koñvers .1

    adj. Hostile.

    (14--) Jer.ms A.143. Gant tut convers ez omp bersset, tr. «Par des gens hostiles nous (en) sommes empêchés.»

  • koñvers .2
    koñvers .2

    m. (religion)

    (1) Convers.

    (1612) Cnf 36a-b. mar deo bellec, pé cloarec constituet en vn vrz sacrr bennac, pé manach, pé religius, pé conuers, pé nouicc.

    (2) Leanez, seurez koñvers : sœur laique, converse.

    (1873) FHB 463/364b. d'ar mare-ma oa sœurez convers en eur gouent. ●(1894) BUZmornik 33. Veronik a oue kemeret er gouent etouez ar seurezed konvers.

    (1920) AMJV 77. Al leanezed konvers a rea eürusdet ar Vam.

  • koñvers .3
    koñvers .3

    m.

    I.

    (1) Commerce.

    (1879) BAN 109. Convers mad a oa ennhi [e Landerne]. ●(1889) SFA 5. Evel m'en doa he dad kals konvers gand bro Franz.

    (2) Commerce (local).

    (1895) GMB 118. pet[it] Trég[uier] derc'hen ur c'hoñvers, tenir un commerce, un négoce.

    (1911) BZIZ 151. elec'h ma talc'h eur c'honverz horolajou.

    (3) Ober koñvers : commercer.

    (1903) MBJJ 42. ober 'ra kalz a gonverz gant enezen italian ar Sardegn.

    (4) Ober un taol koñvers gant ub. : faire une opération commerciale avec qqn.

    (1889) SFA 5. e teue aliez Fransizien d'he gear, lod evit ober eun taol konvers gant-han.

    II. par ext. Relations, rapports.

    (1895) GMB 118. pet[it] Trég[uier] kât koñvers avoir des rapports, s'entendre avec qqn.

  • koñversant
    koñversant

    m. –ed Commerçant.

    (1904) BOBL 17 décembre 13/2e. konversant en bourk Plevin. ●(1911) BZIZ 43. konversant en Montroulez. ●(1941) ARVR 24/3d. mistri-skol, studierien, koñversanted.

  • koñversañ / koñversiñ
    koñversañ / koñversiñ

    v.

    (1) Converser.

    (c.1500) Cb 48a. [conuersion] Jtem conuersor / aris. dep. g. conuerser. bri. conuersaff.

    (2) Demeurer, habiter, vivre.

    (1575) M 340-341. Hon guelu douar en guers, dre'n pez ma conversomp : / Voar nezaff en trauail, tr. «Il nous appelle «terre» en vers, parce que nous demeurons / Sur elle, à peiner.»

    (3) Avoir des rapports.

    (1576) Gk II 152. An re a ell coms, ha converssifu gant an re excommuniet.

  • koñversapl
    koñversapl

    adj. =

    (c.1500) Cb 48a. [conuersion] Jtem hec conuersibilitas / ti. g. conuersablez. b. conuersabl.

  • koñverser
    koñverser

    m. –ion Commerçant.

    (1906) BOBL 29 décembre 118/1a. D'ar c'honverser kalz afferou, / Kalz moni er c'hontouer. ●(1907) BOBL 01 juin 140/1b. eur c'honverser bennag euz ar bourk.

  • koñversiñ .1
    koñversiñ .1

    v. intr. Commercer.

    (1889) SFA 3. Konversi a rea gant ar c'herriou a dro-var-dro.

    (1923) FHAB C'hwevrer 52. da gonversi gant ar Spagn. ●(1935) BREI 439/3a. An Itali he dije ive toull da gonversi en eul lodenn eus an Ethiopi.

  • koñversiñ .2
    koñversiñ .2

    voir koñversañ

  • koñversion
    koñversion

    f. Conversion.

    (1499) Ca 46a. Conuersion. g. idem.

    (1907) PERS 307. pedi evit konversion he dad. ●(1911) BUAZperrot 539. konversion ar bec'herien baour.

  • koñvertisañ / koñvertisiñ
    koñvertisañ / koñvertisiñ

    v.

    (1) V. tr. d. Convertir.

    (1499) Ca 46a. Conuertissaff. g. conuertir.

    (1659) SCger 31b. conuertir, tr. «conuertissa.» ●(1787) BI 224. æssoh de lorhein éit de convertissein.

    (1846) BAZ 726. o c'honvertissa a eure-oll. ●(1891) CLM 33. Neoah ne oé ardeu erbet ne hré ou zud eit convertisein (...) en niue béhourès-men.

    (1911) BUAZperrot 468. eno e konvertisas ar gouarner.

    (2) V. pron. réfl. En em goñvertisañ : se convertir.

    (1576) Cath p. 15. ez fell deomp hon em conuertissaff ouz christ, tr. «nous voulons nous convertir au Christ.»

    (1790) MG 48. Hum gonvertissein, m'ami Colas, de larèt-è, covessad ol hou pehedeu. ●(17--) VO 3. en darn muyan e laqua termén hag e gred é vou cource assès dehai hum gonvertissein a pe veint coh.

    (1861) BSJ 311. Diffréhamb enta d'hum gonvertissein.

  • koñvertiset
    koñvertiset

    adj. Converti.

    (1499) Ca 46a. g. conuerti. b. conuertisset.

  • koñvertisiñ
    koñvertisiñ

    voir koñvertisañ

  • koñverzour
    koñverzour

    m. -ien Commerçant.

    (1962) EGRH I 40. konverzour m. -ien, tr. « commerçant. »

  • konvok
    konvok

    v. tr. d. Piquer (une pierre, une meule).

    (1659) SCger 81b. batre le moulin, tr. «convoc ar melin.» ●138a. convoc ar vilin, tr. «piquer le moulin.» ●(1716) PEll.ms 252. Conk, Cônvoc et Cônhok, piquer la pierre dure avec la pointe du marteau pour la rendre droite et unie. On le dit aussi à l'égard de la meule du moulin. Conk ou Cônhok ar-vilin, piquer la meule du moulin. Ce mot ou verbe (?) … (?) est de l'usage de Leon et de Cornwaille, et en ce premier on le prononce Coûnk et Coûnvok ou Coûnhok. ●(1732) GReg 643b. Lever la meule [du moulin] pour la piquer, tr. «convocq ar vilin. pr. convocqet.» ●(1752) PEll 158. Conk, Convoc & Conhoc, tr. «piquer avec le marteau une pierre dure, afin de lui donner la forme requise.»

    (1876) TDE.BF 361a. Koñvok, v. a., tr. «Piquer la meule d'un moulin, koñvok ar vilin, sevel ar mean milin da goñvok

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...