Devri

Recherche 'go...' : 1101 mots trouvés

Page 16 : de gourc_hemennapl (751) à gourenan (800) :
  • gourc'hemennapl
    gourc'hemennapl

    adj. Commandable.

    (c.1500) Cb 98a. [gourchemenn] Jtem hic et hec commendabilis et hoc / le. g. commendable. b. gourchemennabl.

    (1732) GReg 677b. Qu'on peut ordonner, tr. «gourc'hemennapl

  • gourc'hemenner
    gourc'hemenner

    m. –ion Commandant, celui qui commande.

    (c.1500) Cb 98a. [gourchemenn] Jtem hic commendarius / rij. g. commendeur. b. gourchemenner.

    (1732) GReg 183a. Celui qui commande, tr. «Gourc'hemenner. p. gourc'hemennéryen

    (1874) POG 147. Herodez, pevare gourc'hemenner war Galilea.

  • gourc'hemennerez
    gourc'hemennerez

    f. –ed Celle qui commande.

    (c.1500) Cb 98b. [gourchemenn] Jtem imperatrix / cis. g. commenderesse / empereuse. b. gourchemennerez / pe empalazreres.

  • gourc'hemennet
    gourc'hemennet

    adj.

    (1) Commandé, ordonné.

    (c.1500) Cb 98a. [gourchemenn] Jtem indictus / a / um. g. annunciez / ou commandez. b. gourchemennet.

    (1732) GReg 183a. Une chose commandée, tr. «Un-dra gourc'hemennet

    (2) Chomable.

    (1659) SCger 25b. iours chommable, tr. «deziou gourc'hemennet

  • gourc'hemennidigezh
    gourc'hemennidigezh

    f. Commandement.

    (c.1500) Cb 98a. [gourchemenn] Jtem hec inditio / nis. g. indition / annunciation / ou dit. b. gourchemennidiguez.

  • gourc'hemennus
    gourc'hemennus

    adj. De recommandation, qui recommande.

    (c.1500) Cb 98a. [gourchemenn] vnde commendaticius. g. commendatif. b. gourchemennus.

  • gourc'heotenn
    gourc'heotenn

    voir aourc'heotenn

  • gourdad
    gourdad

    m. –où (famille) Ancêtre.

    (1876) TDE.BF 245a. Gour-dadou, s. pl. m. Et aussi gourdadou, les ancêtres.

    (1912) RNDL 42. Fé men gourdadeu.

  • gourdad-iou
    gourdad-iou

    m. gourdad-iouier (famille) Bisaïeul.

    (1744) L'Arm 13a. Ancêtres, tr. «Gourdadieu. m.» ●23b. Mes ayeux, tr. «Me Ourdadïeu.» ●31a. Bis-Ayeul, tr. «Gour-Dadïeu.. uér. m.»

    (1856) VNA 7. mar considérér n'ou dès penaus hur gourdadieuyér n'ou dès lausquet guet-n-emb nitra dré scrihue. ●(1857) AVImaheu 59. Perac e torre hou disciplèd er hourhemenneu a guéneu hur gourdadieuyér ?

  • gourdadel
    gourdadel

    adj. Ancestral.

    (1915) RNDL 123. en orbid gourdadel, tr. «le geste ancestral.»

  • gourdadur
    gourdadur

    m. Engourdissement.

    (1732) GReg 346a. Engourdissement, état de ce qui est engourdi, tr. «Gourdadur

    (1834) APD 86. Gourdadur mezus eus an ene hac eus ar c'horf. ●(1834) SIM 133. ur stad a c'hourdadur.

  • gourdajenniñ
    gourdajenniñ

    v. tr. d. (argot de La Roche-Derrien) Faire convenir.

    (1893) RECe xiv 268. Késet buan ër roben gourtañ ha gourdajeneign 'nei war i jech.

  • gourdajennoù
    gourdajennoù

    plur. (argot de La Roche-Derrien) Choses bonnes à manger.

    (1893) RECe xiv 268. Hag i jes 'n ije karet c'housañ ar gourdajeno warlerc'h an turgner. (...) Hag e komañsjoñt da c'housañ gourdajeno.

  • gourdajoù
    gourdajoù

    plur.

    (1) (argot de La Roche-Derrien) Nourriture.

    (1885) ARN 30. Aliments, tout ce qui se mange. – Br. Boed, debach. Arg[ot] : Gourdajo. Ce mot n'a que l'air de tenir quelques rapports avec l'adjectif gourd. ●33. Sel. – Br. Holen. Arg[ot] : Madelen, (nom propre), Madeleine. – Madelen a zo laket gand ar gourdajo, on a mis du sel dans le manger, on n'a pas oublié le sel (oublié, par litote).

    (2) (argot de La Roche-Derrien) Biens.

    (1893) RECe xiv 269. en deus divoaret toud i c'hourdajo gañd ër bilhezed miñson. (...) ha toud më c'hourdajo zo d'ho ches.

  • gourdañ / gourdiñ
    gourdañ / gourdiñ

    v.

    (1) V. intr. S'engourdir.

    (1732) GReg 346a. S'engourdir, parlant de l'esprit, du courgae, tr. «gourdi. pr. gourdet

    (1872) ROU 83a. Engourdir, tr. «Gourda.» ●L'âge engourdit, tr. «dont a rear da c'hourda gant an oad.» ●(1890) MOA 78. L'âge nous engourdit, tr. «dont a reomp da c'hourda gant ann oad.»

    (2) V. tr. d. Engourdir.

    (1732) GReg 346a. Engourdir, causer l'engourdissement, tr. «Gourdi. pr. gourdet

    (1838) CGK 10. pa deu ar gohan cri / Da c'hourda om biziet ha da ruya or fri.

  • gourded
    gourded

    f. Virilité.

    (1920) MVRO 59/1a. o gourded (virilité).

  • gourdegezh
    gourdegezh

    f. Engourdissement.

    (1854) MMM 197. evit he sicour da sortial eus he gourdêgues. ●204. En eun den all, ar bassion dominant a zo eur fond a zidalloudêguez ac a ziegi, un etat a c'houdrêgues (lire : c'hourdêgues) ac evel a vor-gousqet.

  • gourdeiz
    gourdeiz

    m. sing. de gourdeizioù

    (1955) STBJ 166. Daouzek gourde a oa, hervez ar re goz, pep hini sañset o skeudenni an amzer a dlee beza e-kerz ar miz a-geñver gantañ.

  • gourdeizioù
    gourdeizioù

    plur.

    I.

    (1) Douze premiers jours de l’an.

    (1732) GReg 546a. Les jours mâles : sur l’opinion qu’à le peuple que la qualité de ces douze premiers jours de l’an, dénote celle des douze mois, tr. « Ar gourdezyou. ar gourdizyou »

    (1883) ATP 2. Ar gourdeisiou dre bere e c’heller gouzout pe amzer vad, pe amzer fall a vezo e pep-hini deuz ar miziou, e-pad ar bloaz, tr. p. 3 « Les jours mâles d’après lesquels on peut savoir si le temps sera beau ou mauvais pendant chacun des mois de l’année ».

    (1903) AIBL 47e année p. 315. Il y a dans l’année bretonne une période initiale commençant soit le 25 décembre soit le 1er janvier. Elle dure douze jours, elle s’appelle gourdeiziou, c’est-à-dire littéralement « les sur-jours », « les jours supplémentaires ». ●316. dans le Goelo, subdivision du diocèse de Saint-Brieuc, et gourdeio est la prononciation locale du gourdeiziou cornouaillais. ●(1931) VALL 588ab. Présage, spécial. chacun des gourdeiziou qui présagent le temps de l’année. ●(1955) STBJ 166. Daouzek gourde a oa, hervez ar re goz, pep hini sañset o skeudenni an amzer a dlee beza e-kerz ar miz a-geñver gantañ. Setu ma kerde kalz tud e veze, peurlïesa, kaer an amzer e-pad ar miziou a glote gant ar c’hourdeiou dizour ha brao, ha fall e-pad ar re ma veze glô hag arne. Ha bloaveziadennou e kleven ma mamm o lavarout : « Diês e vo destum an eost er bloa-ma : glô ’zo bet e-pad gourdeiou miz gouere ha miz eost ».

    (2) Six derniers jours de l’année et six premiers jours de l’année suivante. cf. goursizhun

    (1903) AIBL 47e année p. 315. Il y a dans l’année bretonne une période initiale commençant soit le 25 décembre soit le 1er janvier. Elle dure douze jours, elle s’appelle gourdeiziou, c’est-à-dire littéralement « les sur-jours », « les jours supplémentaires ». ●(1955) STBJ 166. Du-mañ e veze lakeet da c’hourdeiou an daouzek devez kenta eus ar bloaz nevez, padal e lakee lod-all ar c’houec’h diweza eus ar bloaz koz hag ar c’houec’h kenta eus ar bloaz nevez. ●(1996) VEXE 154. Le temps qu’il fait lors des six derniers jours d’une année, et des six premiers jours de l’année suivante, est observé avec une attention toute particulière. Les conditions atmosphériques, notées pour chacun de ces douze jours (gourdeiziou), correspondent en effet, à celles qui connaîtra chacun des douze mois de l’année. Pendant ces douze jours, le temps est même examiné par demi-journées. Ainsi est déterminé le temps pour chacune des 24 quinzaines de l’année.

    (3) Douze premiers jours de la lune de janvier.

    (1955) STBJ 166. Bez’ e oa c’hoaz re-all hag a grede e oa ar gwir gourdeiou an daouzek devez kenta eus loar miz genver.

    II.

    (1) Embolisme, mois intercalaire.

    (1931) VALL 248a. Embolisme, mois intercalaire, tr. « gourdeiziou pl. »

    (2) Épacte.

    (1931) VALL 265b. Épacte, tr. « gourdeiziou ».

    (3) Jours intercalaires (pour faire concorder l’année lunaire avec l’année solaire).

    (1931) VALL 396a. Jours intercalaires (pour faire concorder l’année lunaire avec l’année solaire), tr. « gourdeiziou pl. ».

    III. Jours supplémentaires des vaches qui tardent à vêler.

    (1903) AIBL 47e année p. 316. Il y a des vaches qui tardent à vêler plus que les autres, on parle de leurs gourdeio dans le Goelo.

  • gourdet
    gourdet

    adj. Engourdi.

    (1732) GReg 346a. J'ai la jambe engourdie, tr. «Gourdet eo va gar.»

    (1912) BOEG 16. Pe vou gourdet te zorn.

  • gourdigenn
    gourdigenn

    f. Fondrière.

    (c.1718) CHal.ms ii. fondriere, tr. «gourdiguen, gourdigueneu.» ●(c.1718) CHal.ms iv. Il est tombé de fieure en Chaud mal, tr. «é pellat doh un toul couehet é en ur hourdiguen, guet eun es er poul couehet é er uouillen.»

    (1904) DBFV 28b. gourdigen, tr. «crevasse dans un chemin (Ch. ms.).» ●95b. gourdigen, tr. «f. pl. –nneu, fondrière, crevasse dans un chemin (Ch. ms.).»

  • gourdigenniñ
    gourdigenniñ

    v.

    (1) V. tr. d. Embourber.

    (c.1718) CHal.ms i. Embourber, tr. «gourdeguennein

    (1904) DBFV 95b. gourdigennein, v. a., tr. «embourber (Ch. ms.).»

    (2) V. pron. réfl. En em c'hourdigenniñ : s'embourber.

    (c.1718) CHal.ms i. S'embourber, tr. «him c'hourdiguennein

  • gourdiñ .1
    gourdiñ .1

    v. intr. (argot des tailleurs vannetais) Se marier.

    (1932) BRTG 76. Dén ne vezè bamet eùé mar ne gavè ket tu de «hourdein». ●ibid. diméein (lang. kemenér).

  • gourdiñ .2
    gourdiñ .2

    voir gourdañ

  • gourdisadur
    gourdisadur

    m. Engourdissement.

    (1732) GReg 346a. Engourdissement, état de ce qui est engourdi, tr. «gourdiçzadur

  • gourdon
    gourdon

    adj.

    (1) Habitué.

    (1744) L'Arm 181a. Etre habitué, tr. «Boutt gourdon.» ●195b. Inacoutumé, tr. «Péhani n'enn-dé qué gourdon.» ●341b. Rompu, qui a l'usage & la facilité, tr. «Gourdon.» ●400a. Versé, tr. «Gourdon

    (1934) BRUS 131. Habitué, tr. «gourdon

    (2) Aguerri.

    (1954) BGUE 32/4. ul liùour ampert ha gourdon.

    (3) Bout gourdon da : avoir l'habitude de.

    (1910) ISBR 221. noblans er vro, gourdon de vonet de valé de Bariz, e oé a du geton.

    (4) Gourdon d'un dra : coutumier du fait.

    (1744) L'Arm 82b. Coutumier du fait, tr. «Acourcétt ou gourdon, d'unn dra. »

    (5) Bout gourdon ouzh udb. : être habile en qqc.

    (1932) BRTG 145. N'onn ket mé eùé gourdon bras doh el lénereh.

  • gourdonaat
    gourdonaat

    v. tr. d. Habituer.

    (1907) VBFV.fb 2a. accoutumer, tr. «gourdoñnat.» ●(1931) VALL 15a. Aguerrir, tr. «gourdonaat

  • gourdonadur
    gourdonadur

    m. –ioù (sport) Entraînement.

    (1931) VALL 262a. Entraînement en terme de sport, tr. «gourdonadur m.»

  • gourdonañ
    gourdonañ

    (sport) Entraîner.

    (1931) VALL 262a. Entraîner (sport), tr. «gourdona

  • gourdoner
    gourdoner

    m. –ion (sport) Entraîneur.

    (1931) VALL 262a. Entraîneur (sports), tr. «gourdoner

  • gourdonerezh
    gourdonerezh

    m. (sport) Entraînement.

    (1931) VALL 262a. Entraînement en terme de sport, tr. «gourdonerez m.»

  • gourdourañ / gourdouriñ
    gourdourañ / gourdouriñ

    v. intr.

    (1) S'imprégner d'eau.

    (1962) TDBP II 243. Me a oa eet da lakaad ma hevell da hourdoura, tr. «j'étais allé faire tremper mes casiers (les gorger d'eau afin qu'ils soient plus lourds).»

    (2) Suinter, être humide, mouillé.

    (c.1930) VALLtreg 1020. Gouldourañ : verb. neutre. Suinter, se dit surtout en parlant du sable de mer ou de la vase de mer qui, entassée ou mêlée à autre chose, au mortier par exemple, la tient presque toujours humide. Ar voger a c'houldour alïez (Trég.) Even. Voir Gourdouri. ●Gourdourin : Se mouiller un peu, être mouillé.

  • gourdouriñ
    gourdouriñ

    voir gourdourañ

  • gourdrouz .1
    gourdrouz .1

    m. –où

    (1) Menace.

    (1530) J p. 164b. Lyst ho trous ha ho gourdrousou, tr. «Pas tant de bruit et de reproches.»

    (1659) SC 97. Pa zeu vn den fall da dempti dre ouall alli, dre bromessaou, dre oar drougou. ●(1659) SCger 78a. vne menace, tr. «vr gourdroux.» ●151b. gourdroux, tr. «menace.»

    (1829) HBM 14. Ho courdrous na ra mann din. ●(1854) MMM 195. ar gourdrous spontus-se.

    (1907) PERS 18. en despet d'ar gourdrouzou a oa azioc'h d'ho fenn. ●(1911) BUAZperrot 64. daoust d'ar gourdrouzou a rear d'ezi bemdez. ●651. Arabad e vefe goest ar gourdrouzou da lakât ac'hanoc'h da grena.

    (2) Ober ur gourdrouz da ub. : faire une remontrance à qqn.

    (1877) EKG I 8. P'en deveze eur gourdrouz bennag da ober da unan euz he veleien.

    (3) Ober ar goudrouz da ub. eus udb. : menacer qqn de qqc.

    (1866) FHB 73/161a. ar gourdrous a rer dezhan eus a boaniou an ifern.

  • gourdrouz .2
    gourdrouz .2

    v.

    I. V. tr. d.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Menacer.

    (1499) Ca 98b. Gourdrous. g. menacer. l. minor / aris.

    (1659) SCger 78a. menacer, tr. «gourdroux, p. et.» ●151b. gourdroux, tr. «menacer.» ●(17--) EN 2912. cair a nefou Satan (ma) gourd ous, tr. «Satan aura beau me menacer.»

    (1847) MDM 337. ann hini en deus va gouldrouzed. ●(1878) EKG II 148. Meur a veach, an Aoutrou Gall, persoun Plouenan, he barrez, en doa her gourdrouzet.

    (1916) KANNlandunvez 53/375. Asanti en deuz great d’ar maro a c’hourdrouze anezhan.

    (2) Gronder, sermonner.

    (1907) PERS 198. An Aotrou-'n-Eskop, emezhan, ne c'hourdrouzo ket ac'hanon. ●(1911) SKRS II 111. aliez zoken, e c'hourdouze ar mevel-ze divarbenn he dech fall. ●(1921) PGAZ 1. pa vezint gourdrouzet. ●61. o c'hourdrouz ho bugale. ●(1927) AVZH III 127. mes Jesus a c'hourdrouzas c'houek an drouk spered.

    ►absol.

    (1824) BAM 181. Aveichou ez ê ret gourdrous. ●(18--) SAQ II 68. Ho c'haret a ra, atao, zoken pa rank gourdrouz.

    (3) [devant un v.] Menacer de.

    (1848) GBI I 532. hag a c'hourdrous stard ho laza, tr. «Et il menace fort de vous tuer.» ●(1860) BAL 211. o c'hourdrouz discuill anezo.

    (1904) BSAB 20. gourdrouz a ra lac'han ha mamm ha bugel. ●(1905) KANngalon Mae 401. ar barr-amzer a c'hourdrouz sailla varnomp.

    B. (en plt de qqc.) Reprocher.

    (1926) FHAB Gouere 257. Gourdrouz a re kalet an dizurziou hag ar pec'hejou m'en em roe an dud d'ezo.

    II. V. tr. i. Gourdrouz gant =

    (1902) LZBg Meurzh 94. Gourdrouz e hrér get hi. ●(1911 DIHU 68/202. er Person ne gredou ket gourdrouz genemb. ●(1913) AVIE 114. Nezen é saù, é hourdrouz get en aùél hag en deur arfleuet. ●180. Mes ean distroeit ha gourdrouzet geté én ul laret. ●332. Mes oeit en al ha gourdrouzet getou, en ul laret : (…).

    III. V. pron. réfl. En em c'hourdrouz : se réprimander.

    (1902) PIGO I 199. Herve an em c'hourdrouzaz evit chom en e zav.

  • gourdrouzadenn
    gourdrouzadenn

    f. –où Remontrance.

    (1932) BRTG 22. Pipi n'hellè ket ankoéhat en tam gourdrouzaden e oè bet er person é kas dehon.

  • gourdrouzer
    gourdrouzer

    m. –ion Celui qui menace.

    (1903) MBJJ 347. mene-tan ar Vezuv, goasan gourdrouzer a zo en Europ.

  • gourdrouzerezh
    gourdrouzerezh

    m. Grondement.

    (1838) OVD 237. er saffar, er brud hac er gourdrouzereah.

  • gourdrouzet
    gourdrouzet

    adj. Menacé.

    (1889) ISV 172. Eun oficer (…) a ioa gourdrouzet da goll ar guelet.

  • gourdrouzus
    gourdrouzus

    adj. Menaçant.

    (1732) GReg 613b. Menaçant, tr. «gourdrousus.» ●Des lettres menaçantes, tr. «Lizerou gourdrousus

    (1857) HTB 88. Diskouez a reent [an diaoulou] bean gourdrousuz. ●(1880) SAB 144. comzou gourdrouzuz.

  • gouregezh
    gouregezh

    f. Virilité.

    (1931) VALL 785a. Virilité, tr. «gouregez f.»

  • gourel
    gourel

    adj.

    (1) (grammaire) Masculin.

    (1929) FHAB Genver couv. er reiz c'hourel. ●(1931) VALL 452b. Masculin, tr. «gourel

    (2) Viril.

    (1931) VALL 452b. Viril, tr. «gourel

  • gourelezh
    gourelezh

    f.

    (1) (grammaire) Genre masculin.

    (1931) VALL 785a. genre masculin, masculinité, tr. «gourelez f.»

    (2) Virilité.

    (1931) VALL 785a. Virilité, tr. «gourelez f.»

  • gourem
    gourem

    m. –où Ourlet.

    (1732) GReg 679b. Orlet, ou orle, ourlet ; bord de quelque chose redoublé, tr. «gourem. p. gouremou

    (1876) TDE.BF 245b. Gourem, s. m., tr. «Ourlet.» ●(1880) SAB 155. ouz gouremou e zae venniged.

  • gouremenniñ
    gouremenniñ

    v. tr. d. Ourler.

    (1732) GReg 679b. Orler, ou ourler ; ourler du linge, de l'étoffe, tr. «gouremi. pr. gouremennet

    (1943) FHAB Meurzh/Ebrel 269. gouremenni = ourler.

  • gouremiñ
    gouremiñ

    v. tr. d.

    (1) Ourler.

    (1732) GReg 679b. Orler, ou ourler ; ourler du linge, de l'étoffe, tr. «gouremenni. pr. gouremet

    (1876) TDE.BF 245b. Gouremi, v. a., tr. «Ourler.»

    (2) Corder.

    (1948) VALLsup 77a. Faire un ficelle avec les doigts, tr. «gouremi eun amar (Perrot).»

    (3) fig.

    (1958) LLMM 67/102. Al loar nevez a c'houreme gant neud arc'hant bevenn ur regennad koumoul munut ha boull.

  • gouren .1
    gouren .1

    m. –où

    I. (sport)

    (1) Lutte.

    (c.1500) Cb 98b. [gouren] Jtem hic palestra / stre. g. lutte / ou lieu a lutter. gouren / pe lech da gouren. ●(1633) Nom 132b. Palæstra : lieu de la luitte : læch pe liçc an gourenou.

    (1659) SCger 75a. luicte, tr. «gourenn.» ●151b. gourenn, tr. «luitte.» ●(1732) GReg 587b. Lutte, combat de deux hommes corps à corps, tr. «Gourenn. p. gourennou. Van[netois] gourenn. gourein. p. gourennëu.» ●(1744) L'Arm 223b. Lutte, tr. «Gorreine.. neu.» ●(1792) HS 94. ha lod e hum greve, e hum zistruge int-memp ér gouréneu.

    (1838-1866) PRO.tj 148. Er gourennou, me a vouinte pautret.

    (1929) MKRN 24. da c'hortoz ar gournou, tr. «en attendant les luttes.»

    (2) Sach gouren : partie, combat de lutte.

    (1932) BRTG 2. ha guélamb, doh ur chach gouren get più ahanomb hun deu é teli koéh pouiz en tiegeh.

    (3) Peg gouren : partie, combat de lutte.

    (1866) FHB 54/12. Jakob goude e beg-gouren ouc'h an Eal. ●(1890) MOA 195b. Croc-en-jambe, tr. «pek gourenn

    (4) Krog gouren : partie, combat de lutte.

    (1744) L'Arm 85b. Croc en jambe, tr. «Crog goreine m.» ●(1792) BD 946. men aray eur croc gouren outan, tr. «je ferai avec lui une prise de lutte.» ●(17--) FG II 48. eur crock gourren a zo du-hont.

    (1914) DFBP 72b. croc-en-jambe, tr. «Krog-gouren.» ●(1925) FHAB Genver 13. Alies em buhez em boa grêt krogou gouren.

    II. sens fig. Ar gouren diwezhañ : l'agonie.

    (1864) SMM 107. An ene, creeat evelse evit ar gouren diveza, a drec'ho an ifern oll.

  • gouren / goureniñ / gourenañ .2
    gouren / goureniñ / gourenañ .2

    v. intr.

    (1) (sport) Lutter.

    (1499) Ca 98b. Gouren. g. lutter. l. agonizo / as. ●(c.1500) Cb 98b. [gouren] Jtem hic palestra / stre. g. lutte / ou lieu a lutter. gouren / pe lech da gouren. ●(1575) M 1653-1654. ne caffo confort muy, / Na sycour da gourren, diouz den anep heny, tr. «il ne trouvera plus d'appui / Ni de secours pour lutter, de la part d'aucun homme.» ●(1612) Cnf.epist 23. oz quittat an Bellec è saé hac è soudanen eguit danczal ha gouren. ●(1612) Cnf 36b. eual mazeo dancçal, pé gouren. ●(1633) Nom 206a. Brauium : pris de la iouste : an pris á gounezer ò tennaff dan armou pe ò gouren.

    (1659) SCger 75a. luicter, tr. «gourenna.» ●151b. gouren, tr. «luitter.» ●(1732) GReg 587b. Lutter, tr. «Gourenn. pr. gourennet. van[netois] goureneiñ. goureinn. ppr. et.» ●(1744) L'Arm 223b. Lutter, tr. «Gourinein, ne.. nétt.» ●(17--) TE 49. péhani e ourénas doh-t'ou.

    (1907) BSPD I 71. chetui en diaul de horen doh t-hou én ur féson aral.

    (2) sens fig. Combattre.

    (1864) SMM 103. ar re a c'houren var dreuzou ar maro, ar re doc'hor. ●(1889) ISV 86. daou all o rouenvat o clask gouren oc'h an tarziou.

    (1905) KANngalon Mae 407. Gourin 'zo great var ar poent-ze. ●(1905) KANngalon Du 534. an den toc'hor (...) epad ma c'hourin ouz ar maro.

  • gourenadeg
    gourenadeg

    f. –où

    (1) (sport) Tournoi de lutte.

    (1838) CGK 20. te yel da zisput maout ar c'hourenadeg.

    (1907) KORN [5]. eur c’hourinadeg vras a vez great, hag eur bobl tud a zired eus a-dro-war-dro evit gwelet ar botred vat.

    (2) par ext. Combat, lutte.

    (1864) SMM 170. eur c'hourenadec scrijus hag ep ean. (...) ar c'hourenadec a dle rei deomp ar gurunen. ●(18--) SAQ I 58. ar stourm, ar c'hourenadek.

    (1911) BUAZperrot 70. gourinadegou loened gouez.

  • gourenañ
    gourenañ

    voir gouren .2

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...