Recherche 'g...' : 4478 mots trouvés
Page 2 : de gagilhaodez (51) à galantaj (100) :- gagilhaodezgagilhaodez
f. –ed Femme bègue.
●(1744) L'Arm 17a. Arrêtée de la parole, tr. «Gaguillaudéss.. ézétt. f. »
- gagilhaodiñgagilhaodiñ
v. intr.
(1) Babiller.
●(c.1718) CHal.ms i. balbutier, tr. «balbouzein, Iagouillat, gadeliaudein.» ●bredoüiller, tr. «balbousein, bredoüillein, haquein gadeliaudein.» ●(c.1718) CHal.ms iii. Il ne fait que rauauder, tr. «ne oura quen, meit baguenaudal, gadeliaudein, lanternein.»
●(1838) OVD 59. er vugalé vihan, é cleuet dalhmad ou mameu é conze hag é assai gaguillaudein guet-hai, e zisque er memb langage.
(2) Bégayer.
●(c.1718) CHal.ms i. begayer, tr. «gagoüillein, balbousein, Iagouillat, gadeliaudein a sarz[eau].» ●(1732) GReg 88a. Begaier, avoir un défaut de langue qui empêche de prononcer le B, L, R & let T, tr. «Van[netois] gaguilhaudeiñ. pr. et.» ●(1744) L'Arm 28b. Bégayer, tr. «Gaguillaudein.»
- gagilhat / gagilhiñgagilhat / gagilhiñ
v. intr. Balbutier.
●(1744) L'Arm 25a. Balbutier, tr. «Guaguillein ou Gaguillein ou Gaguillatt.»
- gagilhiñgagilhiñ
voir gagilhat
- gagiñ
- gagn .1gagn .1
adj. & interj.
I. Attr./Épith.
(1) Mauvais.
●(1920) FHAB C'hwevrer 245. chom er vro c'hagn-man ! ●(1931) VALL 455a. un mauvais pays, tr. «eur vro gagn triv[ial].» ●(1943) FHAB Mae 273. tammou avel c'hagn. ●(1954) BRUD 20/44. en arbel-gagn-mañ. ●(1958) BLBR 114/5. ar hig gagn ha treud a veze roet evid tikeji. ●(1967) BAHE 52/15. en douaroù gagn e-lec'h ma n'heller ket gonit trevadoù.
(2) Grand, gros.
●(1956) BLBR 91/14. Tintin Veig n'oa ket bet pedet rak facheri c'hagn a oa savet etre he familh hag an Aotrou Person.
(3) Très riche.
●(1956) BLBR 92/13. Wardro ar Rufa ez eus tiegeziou gagn. ●(1959) BRUD 10/13. Tiegez gagn a oa e Meznaod. (...) gagn : pinvidik meurbed.
(4) Friko c'hagn : festin.
●(1958) BRUD 4/54. Hag e oe friko-hagn gant oll gizier-noz ar hanton. ●58. Friko-hagn : founnuz, druz.
(5) Lourd.
●(1889) SKG 9. Ar jao zo dihan-hou zo gangnoc'h 'vit eur vioc'h, tr. «Le cheval qu'il monte est plus lourd qu'une vache.»
●(1929) MKRN 177. (Gourin, ar Faoued, Skaer) Gangn… Lourd.
(6) Difficile.
●(1984) HYZH 154-155/86. Pase-gagn da droc'hañ.
II. Adv. intens.
(1) Treut-gagn : très maigre.
●(1876) TDE.BF 313b. Treud kagn, tr. «très-maigre, comme une haridelle.»
●(1910) MAKE 110. ar marc’hadour kezeg treut-gagn. ●(1955) VBRU 31. Ha me kerkent all war ar c’hae d’ober va genou bras, met netra ne welis nemet boned krevek ar priñs o vransigellat a-us d’ur morad ofiserien a renk uhel, rak ur stumm fentus da gerzhout en devoa ar freilhennek treut-kagn-se.
(2) Lous-gagn : très sale.
●(1876) TDE.BF 416b. Louz-gagn, adj., tr. «Très-sale.» ●(1890) MOA 71. Louz-kagn, tr. «très sale (parlant des personnes,) sale comme charogne, comme prostituée.»
●(1982) LLMM 210/30. lous-gagn oa an amzer.
(3) Pizh-gagn : très avare.
●(1909) NOAR 157. Piz-gagn e oa. ●(1924) YAYA 38. Va eontr, a lavare, a zo piz kagn. ●(1933) DAGO 5. Piz kagn eo.
- gagn .2gagn .2
f. –où
I. (en plt d'animaux)
(1) Charogne, animal mort.
●(1633) Nom 13b. Cadauer : charogne, corps mort : gaing, vn corf maru.
●(1659) SCger 22b. vne charogne, tr. «vr c'hain.» ●136a. c'haign, tr. «charogne.» ●(1710) IN I 222. ouzpen na fell quet dezo touich ouz ar gaignou. ●(1727) HB 174. ur c'hain a so leun a flear. ●(1732) GReg 154a. Charogne, corps d'un animal mort & corrompu, tr. «Caign. p. caignou. gaign. p. gaignou.»
●(1876) TDE.BF 220a. Gagn, s. f., tr. «charogne, animal mort.» ●313b. Kagn, s. f. tr. «Charogne, corps d'un animal sans vie ; pl. kagnou.» ●(1878) EKG II 97. ne c'hellet ket ho lezer, evel chatal ha gagnou, da vreina var gorre an douar.
(2) Paotred ar c'hagn : (?) équarisseurs (?).
●(1910) MAKE 108. dastumet eur pennad brao a leve en eur werza koz kezeg treut, eskernek, da bôtred ar c'hagn.
(3) Vieil animal d'élevage trop maigre.
●(1876) TDE.BF 220a. Gagn, s. f., tr. «Vieux cheval maigre.» ●313b. Kagn, s. f. tr. «vieux cheval maigre ; pl. kagnou.»
●(1921) FHAB C'hwevrer 43. tenna ac'hano eur garg ken pounner gant diou c'hagn evelse ? ●(1956) BLBR 94/5. diou vioc'h. Treut oant. (...) gant e ziou c'hagn. ●(1963) TDBB 246. An ebeul a teu da varh, ar marh a ya da 'hagn, tr. «le poulain devient cheval, le cheval tourne en carne.»
II. péjor.
A.
(1) (agriculture) Mauvaise pièce de terre.
●(1959) BRUD 7/27. en tu all d'ar zan, pe tostig d'ar hañgn (...) Ar hangn pe ar hagn (gagn), eur prad doureg, eun tamm douar fall.
(2) (botanique) Chiendent.
●(c.1785) VO 62. en doar e zou é poæz, carguét a gaign.
●(1902) LZBg Gwengolo 203. En aveleu doar e za ou unan, ind e lah memb er hagn. ●(1924) DIHU 155/76. Ne laheet ket elsé nag er hagn, nag er houill. ●(1931) VALL 120a. Chiendent, tr. «V[annetais], kagn m.»
(3) Toull/Plas ar gagnoù : déchetterie, décharge, dépotoir.
●(1732) GReg 947b-948a. Voirie, lieu d’immondices, de bêtes mortes de maladie., tr. « Ur mardos. laguenn. plaçz ar c’haignou. plaçz ar gaignou »
●(1876) TDE.BF 313b. Toull ar c'hagnou, tr. «lieu où l'on jette les charognes.» ●627a. Toull-ar-c'hagnou, s. m., tr. «Lieu de dépôt des immondices, voirie.» ●(1883-1886) RUSq.FB 489a. Voirie sf. Dépôt de débris., tr. « Poull ar gagnou, léac’h ar viltansou »
●(1924) YAYA 7. An holl draou ze a vije holl mat da veza strinket e toull ar c'hagnou. ●(1948) VALL.sup 51b. dépôt d’immondices, tr. « toull ar gagnou »
(4) Femme débauchée, putain.
●(1732) GReg 246a. Femme debauchée, tr. «gaign. p. gaignou.» ●(17--) FG II 22. Ah, gagn ! c'houekoc'h é kafac'h ar pok man ma her rèzéfac'h euz a c'hénou Sioul...
●(1876) TDE.BF 220a. Gagn, s. f., tr. «prostituée.» ●313b. Kagn, s. f. tr. «prostituée ; pl. kagnou.»
B. (insulte)
(1) Charogne, pourriture.
●(1633) Nom 327b-328a. Nebulo, tenebrio, semissis homo, vatinio, quisquiliæ, nihili homo, lucifuga, trioboli homo, vappa, frugiperda, fruges consumere natus : pendart, fourage de corbeaux, coquin, garnement, truant : vn den fall, vn lançc croug, tam an gorden, vn fallacr, bouèt an gibet, gaing an chaçc hag an biny (lire : briny) trenter, fall, coquin. ●(1647) Am.ms 554. Cleo à lourin cos he seurt gaign crozus, tr. «Écoute le vieux vaurien, une charogne grondeuse de sa sorte.» ●649. Ar coz gaign raignet ne vevo quet pell.
(2) Mab ar c'hagn, mab gagn : fils de putain.
●(1850) JAC 27. strángouillomp diouc'h-tu an tam mab-cagn flatter. ●(1868) KTB.ms 14 p 4. Well 'vije ganen beza kollet daou c'hant skoed, mab ar c'hagn ! ●(1876) TDE.BF 313b. Map-kagn, fils de prostituée. C'est une injure qui ne s'emploie qu'en manière d'interpellation : Ke diouz-in, map-kagn ! Va-t-en, fils de prostituée !
●(1909) BOBL 30 janvier 214/2e. Ro peoc'h, mabkagn diot. ●(1943) SAV 29/30. Piou'ta, mab ar c'hagn, en deus poaniet ar bugel-mañ gant eur gomz
(3) Paotr gagn =
●(1941) FHAB Gwengolo/Here 90. (Tregon ha tro-dro) paotr gagn ! = Kunujenn evel : paotr ar groug !
(4) Tamm ar c'hagn =
●(1850) JAC 70. Ro peoc'h din, tam ar c'haign, pe me doro da benn.
III.
A. [terme qui renforce les adv. interrog.]
(1) Petra ar c'hagn ? : que diable ?
●(1960) BLBR 124/18. o klask gouzoud petra 'r hagn edo ar paourkêz dén o vond d'ober.
(2) Pelec'h ar c'hagn ? : où diable ?
●(1982) MABL I 61. (Lesneven) P'lec'h ar chagn e' paseet an dud ?
B. Gagn ebet : rien du tout.
●(1984) HYZH 154-155/35. ne poa na telefon na gagn ebet.
IV. Interj.
(1) Charogne !
●(1950) KBSA 183. «Gagn !» eme Ber. «Kollet oun ! Diwall ar gwilhaoued-mañ ne c'hellin biken !»
(2) Loc. interj. Gagnig an ognon =
●(1910) MAKE 42. N'eus forz, n'ho pezit ket aoun, gagnig an ognoun !
V.
(1) Treut evel ar c'hagn, evel gagnoù : très maigre.
●(1869) HTC 32 (L) Gabriel. Morvan. seiz bioc'h all hag a ioa treut evel gagnou.
●(1910) MAKE 110 E. Crocq. Ar marc'hadour kezeg treut-gagn. ●(1911) RIBR 80 (L) K. ar Prat. Ar gazeg treut gagn, evel just, e devoe, hi ive tri ebeul doareet mat. ●(1923) FHAB Ebrel 142 (L) L. ar Bunel. mont da drôia gant e varc'h treut-gagn. ●(1973) SKVT ii 134 (Ki) Y. Drezen. Ha te, an askell-groc'hen, treut 'giz ar c'hagn.
(2) Bezañ pizh evel gagn : être très pingre.
●(1932) FHAB Genver 34 H. Caouissin. Pinvidik mor e oa ha piz-gagn.
(3) Bezañ kozh evel gagn : être très vieux.
●(1949) KROB 13/5 (L) Y. J. Seité. En eur gonta kaoziou hag en eur zistaga fentigellou koz-gagn evel ar bed.
- gagnadgagnad
f. –où Na c'houzout ur c'hagnad : ne rien connaître à.
●(1958) BRUD 3/15. ne oar ket eur hagnad wardro eun tiegez. ●22. Eur hagnad : tamm ebed.
- gagnajgagnaj
plur. Gens peu fréquentables, vauriens, etc.
●(1974) LIMO 04 mai. ur vandenn gagnaj ha chetaled. ●Gagnaj, tr. «vauriens.» ●(1976) YABA 10.01. er gagnaj-sé e ouiè penn d'en taoleu-fall. ●(1976) LIMO 10 janvier. Er gagnaj-sé, tr. «ces salopards-là.» ●(1981) LIMO 24 octobre. Gagnaj, tr. «vauriens, mal élevés.»
- gagnaouaergagnaouaer
m. –ion Parasite.
●(1633) Nom 328a-b. Parasitus, gnatho, assecla mensarum : vn patelin, qui suit les lopins, tr. «vr patelin quæz, vn gaingnaouaër, an hiny a eul ez tam.»
- gagnaouiñgagnaouiñ
v. intr. Courir l'aventure.
●(1957) ADBr lxiv-4 454. (An Osptital-Kammfroud) Gagnaoui, tr. «courir l'aventure, risquer les mauvaises fréquentations.»
- gagnard .1gagnard .1
adj. Qui sent la charogne.
●(1732) GReg 154a. Qui sent, ou tient de la charogne, tr. «Caignard. p. gaignard.»
- gagnard .2gagnard .2
m. –ed Personne qui sent la charogne.
●(1732) GReg 154a. Qui sent, ou tient de la charogne, tr. «Caignard. p. gaignard. (Quand on dit ces mots des personnes ils ont leur pluriel, caignarded, gaignarded.»
- gagneg
- gagnek
- gagnus
- gagouchaterezhgagouchaterezh
m. Action de gagouchat.
●(1935) CDFi 29 juin. gagouchaterez ar marmousien o respont da raklerez ar raned.
- gagouilh .1gagouilh .1
adj. Bègue.
●(c.1500) Cb 51a. [courtes] Item lepidus / a / um. ga. sauoureux / courtoys / doulx / curieux en parler. b. freaz. Inde illepidus / da / dum. ga. mal souuenant. b. gagouil. ●90b. Gagoill. g. baigue. l. balbutiens / tis. ●(1521) Cc. [courtes] g. mal parlant. bri. gagouill. ●(1521) Cc. Gagoill. g. baigue. l. balbutiens tis.
●(1659) SCger 14a. begue, tr. «gagouill.» ●149a. Gagouill, tr. «qui bredouille.» ●(1732) GReg 52b. Arrêté à la parole, tr. «Gagoüilh. tud gagoüilh.» ●(1752) PEll 321. Gagoüill, Begue, qui a de la peine à parler, & qui à force de parler trop vite, prononce mal ses paroles. Un den Gagoüill, un tel homme, un bredouilleur. teot gagoüill, langue qui a ce défaut.
●(1920) FHAB C'hwevrer 242. Ar vran goz a c'hrozmole 'leiz he genou gragouilh. ●(1931) VALL 63a. Bègue, tr. «gagouilh.»
- gagouilh .2
- gagouilh .3
- gagouilhañ / gagouilhat / gagouilhiñgagouilhañ / gagouilhat / gagouilhiñ
v. intr. Cf. gragouilhat
(1) Bégayer.
●(1659) SCger 14a. begayer, tr. «gagouilla.» ●(c.1718) CHal.ms i. begayer, tr. «gagoüillein, balbousein, Iagouillat, gadeliaudein a sarz[eau].» ●(1732) GReg 52b. Etre arrêté à la parole, tr. «Gagoüilha. pr. gagoüilhet.» ●88a. Begaier, avoir un défaut de langue qui empêche de prononcer le B, L, R & le T, tr. «gagoüilha. gagoüilhat. ppr. gagoüilhet.»
●(1931) VALL 63a. Bégayer, tr. «gagouilhat.»
(2) Bredouiller.
●(1659) SCger 13a. barboter, tr. «gagouilla.» ●(1710) IN I 80. Erfin ar vugale o clevet alies o mam o parlant outo, hac o c'hazouillat (éd. 1727 : o c'hagouillat) alies outi, a zesq alafin parlant eveldi. ●(c.1718) CHal.ms i. Barbotter, tr. «balbouzein, gagoüillein, barbottein.»
- gagouilhatgagouilhat
voir gagouilhañ
- gagouilherezh
- gagouilhiñgagouilhiñ
voir gagouilhañ
- gagouilhod
- gagouilhon
- gahengahen
s. Jusquiame noire Hyoscyamus niger.
●(c. 880-920) MSvbr XII 244 (ETCE 44 135). caliclata .i. gahen.
- gaigai
voir gay & gailh-
- gaiak
- gaiañgaiañ
v. tr. d.
(1) Maltraîter.
●(1868) FHB 201/358a. Goudé beà gaïet é oalc’h Sant Per. ●358b. gaïet gant an avel. ●(1896) LZBt Meurzh 31. Ne oa forz ebed evid gaian ane.
●(1910) MBJL 20. Aboe ar blâ 1536, m’o deus renket Kymriz plegan da rouane Bro-Zôz, ec’h int bet gailhet e pep sort stumm ’n askont d’o yez. ●178. n’ê ket diriskl gailhan ar gatoliked en Bro-Zôz. ●(1913) KOME 35. Ar Vretoned sko start, han, pa vent gailhet. ●(1964) BAHE 38/19. Gaiañ = gwallgas, boufoniñ. ●(1968) BAHE 56/53. gailhañ an dud.
(2) Agacer, énerver.
●(1979) BRUDn 27/24. Perag e rê vil din vel-se ? ha me a haye ive, muiañ ma hallen, vel ouzout. ●(1983) GOEL 114. (Bro-Oueloù) Gailhañ, tr. «agacer, énerver.»
- gaiet
- gaiez
- gaifgaif
s. (agriculture) Terrain en libre pâture.
●(1909) BROU 241. (Eusa) Gàif, tr. «Terrain en libre pâture. Dès que la récolte est commencée, tous les terrains non clos sont communs et chacun peut y attacher ses bestiaux ; quand la récolte est rentrée, tous les animaux errent en liberté. Les vaches sont rentrées tous les soirs ; les chevaux, quand on en a besoin ; les moutons au temps des semailles. (Cf. drailha (?). Gaif appartient au vieux français. Cf. Ducange, s. v. Gaivus.»
- gailhgailh
f. (jeu)
(1) Bouchon ( à ce jeu).
●(1919) DBFV.Sup 25a. gaill, f., tr. « bouchon (au jeu de ce nom), galoche. »
(2) C’hoari gailh : jouer au bouchon. cf. kailh .4
●(1919) DBFV.Sup 25a. hoari gaill, tr. « jouer au bouchon. »
- gailh-gailh-
voir gai-
- gailhartgailhart
adj.
I. Attr./Épith.
(1) Joyeux.
●(1659) SCger 5b. Alaigre, tr. «gaillart.» ●(1732) GReg 445b. Gaillard, arde, gai, enjoué, tr. «Gailhard.»
(2) Bien portant, sain.
●(1659) SCger 95a. se porter bien, tr. «beza gaillart.» ●107b. sain, tr. «gaillart.» ●(1732) GReg 445b. Gaillard, arde, alègre, dispos, sain, tr. «Gailhard.» ●(1744) L'Arm 346a. Sain, ne, tr. «Gaillartt.» ●(17--) TE 277. Malasar ou havas paud gaillartoh ha lerrinoh guet ou lezeu, eit ne oai en dud youanq-aral péré e zaibrai bamdé kiq mat.
●(1856) VNA 109. Comment vous portez-vous ? tr. «Ha hui zou gaillard ?»
(3) (ironiquement) Fameux.
●(1576) Cath p. 11-12. vn cusul guaylart euit vn impalarz, tr. «Belle pensée, pour un empereur.»
II. Adv. Gaillardement.
●(14--) Jer.ms 152. Ma quer tat ham Autrou, hep comps en louen / Ez reyff an anegart peur gayllart ha certen., tr. « Mon cher père et Seigneur, sans dire [de mensonge], volontiers, / Je conduirai l’avant-garde très joyeusement et certainement » ●(1580) G 604. Gayllart dan galardon o guelaf oz monet, tr. «Je vous vois aller gaillardement à la fête (?).» ●(1647) Am.ms 528. Gaillard digabal me disparfalo, tr. «Joyeusement (?) sans procès, je la mettrai en pièces (?).»
- gailhartaat
- gailhartiz
- gailhosatgailhosat
v. intr. = (?).
●(1969) BAHE 62/24. da goulz an neizhioù e veze atav [Andrewig] o c'hailhosat. ●25. Chefig a save, a c'hede, a c'hailhose, yac'h-pesk.
- gaitell
- gajedoùgajedoù
s. (armement) = (?).
●(1996) CRYK 172. Getoñ ur gajedoù, ur sabr doh e goste, tr. «Il aura une arme, un sabre à son côté.»
- gajoùgajoù
plur. Gages.
●(1633) Nom 192a. Auctorare militem, sacramento obligare, stipendio obligare : obliger par gages : obligaff dre gagou pe dre gobr. ●204b. Præmium : guerdon : an pris pe'n gaiou á douc vn den euit vn hoary-benn. ●Menstruum : gage d'vn mois : gagou euit vn mis. ●204b-205a. Stips, stipendium, æs militare, æs, peculium castrense, militare stipendium : solde, gage, paye : an gajou, paëamant.
- gakgak
adj.
(1) Bègue.
●(1647) Am 525. Quer gacq à quer yen da liboudennat, tr. «si bègue et si froid pour (?) courir les filles (?).»
●(c.1718) CHal.ms i. bredouilleur, tr. «balbouseur, gadeliaud, ur gac.» ●(1744) L'Arm 28b. Bégue, tr. «Gague. m.» ●(1752) PEll 321. Gag, Begue, qui a de la peine à parler, & qui à force de parler trop vite, prononce mal ses paroles (…) Gag est de l'usage de Léon.
●(1876) TDE.BF 220b. Gak, gag, adj., tr. «Bègue, qui bredouille, soit par défaut de prononciation, soit parce qu'il a trop parlé ou crié.»
●(1931) VALL 63a. Bègue, tr. «gak.»
(2) Gak-yar : très bègue.
●(1890) MOA 140b. Très bègue, tr. «gak-iar.»
(3) Bredouille.
●(1866) BOM 50. Gag e peb leac'h ! ha gak bepret ! tr. «Bredouille partout ! bredouille toujours !»
●(1925) FHAB Genver 12. an holl chaseerien a oa dizroet d'ar gêr gak.
- gal .1gal .1
interj.
I. Interj. Variante euphémique de «gast».
●(1964) BRUD 18/34. O ! gal !... O ! gal ! Nag a boan e kern va fenn. ●(1978) BZNZ 21. (Plougernev) Lemm e vezent ! O ya ga' ! ●33. Poulioù a zo da chachañ ha da filañ, ya gal !
►[au dimin.] Galig !
●(1964) BRUD 18/31. N'oun ket deuet a fentepañs. Med galig ! Kement hag ober ez in da interamant ar hure.
II. Loc. interj.
(1) Alato gal ! =
●(1957) BRUD 5/47. Klañv on, klañv on da vervel. Alato gal ! Pegwir on bet nouet.
(2) 'Kre gal ! / 'Re gal ! =
●(1958) BRUD 4/17. «Kre gal, c'hwi a oar paka lapined kousket avad» eme Laou d'an deiz war-lerh ! ●26. Re gal ! Ne chom ket kalz a vleud mui. ●35. Re gal, pebez gwaz on-me ! ●40. Re gal avad, eme Job. Deomp da weled.
(3) Pennad gal ! =
●(1958) BRUD 4/26. Traou distrantell, pennad gal ! ●41. Job ! Job ! Respont ta, pennad gal ! ●48. Ar strobinellou ! Me o hlev, pennad gal !
- gal .2gal .2
f./m.
I. (pathologie)
(1) Gale.
●(1633) Nom 263a. Impetigo, lichen : feu volage, galle, gratelle : tan volaig, gal, debronn. ●Plora, fera scabies : galle, maladie : gal.
●(1732) GReg 446a. Gale, maladie du cuir, tr. «Gal.» ●(1744) L'Arm 169a. Gale, tr. «Gale. f.» ●(1752) PEll 322. Gall ou Gâl, Gale, mal sur la peau.
●(1849) LLB 1509. En denved ged er hâl en him gaw kousiet. ●(1876) TDE.BF 220b. Gal, s. m., tr. «Gale, maladie de la peau.»
●(1902) PIGO I 18. foeltrenno pejo gal.
(2) Gal blat : grosse gale.
●(1744) L'Arm 160a. Gale Grosse, tr. «Gale platt.»
II. (botanique) Louzaouenn-ar-c'hal : scabieuse succise.
●(1879) BLE 135. Scabieuse des champs. (S. arvensis. L.) Louzaouen-ar-gâl.
●(1933) OALD 45/213. Louzaouen ar gal, tr. «Scabieuse succise.»
- gal .3gal .3
adj. Violent.
- galañjgalañj
s. (botanique) Acorus calamus Acore.
●(1633) Nom 73a. Acorus, vulgò calamus aromaticus, piper apum, piper apum : galange : idem.
- galant .1
- galant .2galant .2
m. –ed Galant.
●(1499) Ca 16b. Bagat galantet. g. compaingnie de galans. ●(1580) G 605. galanteset ha galantet, tr. «galantes et galants.» ●687-689. Effaf dybryf ne lesyf quet, / dançzal, corol pañ veñ follet / Ha terryf hoaent an galantet, tr. «Boire, manger, je n'y manquerai pas, / Danser, baller, quand je serais affolée, / Et contenter le désir des galants.» ●785. galant ha galantes, tr. «galant et galante.»
●(1732) GReg 446a. C'est un homme galant, tr. «Van[netois] ur galant ëu.»
●(1932) BRTG 168. Abrest é ma bet er galanted é verùein én dro d'er plah. ●(1933) BLGA 7. Ar c'halanted a verve eta en-dro d'ar plac'h yaouank. ●(1942) DHKN 76. Fonapl é rédas dré er barréz er vrud éh oè torret er broch étré er vinouréz hag hé galant.
- galantaj