Devri

Recherche 'kor...' : 383 mots trouvés

Page 3 : de korfaderezh (101) à korle-1 (150) :
  • korfaderezh
    korfaderezh

    [korfad + -erezh .3]

    m. Soûlerie.

    ●(1939) RIBA 73. hui e vreino ér soèu ha druoni, dilabour ha disoursi, doh korvadereh disperet er vèuerion.

  • korfadiñ
    korfadiñ

    [brpm corvadein < korfad + -iñ]

    v. intr. Se soûler.

    ●(1767) ISpour 110. deit à ziabell express eit corvadein. ●(1787) BI 124. non pass éit hum garguein na corvadein. ●(1790) MG 28. er-ré ivraign, a p'ou devai de gorvadein. ●(1792) HS 83. é corvadein, é crol.

    ●(1925) DIHU 169/297. é té Guilleu de davarneu er vorh de gorvadein ha de hoarigaerat. ●(1942) DHKN 174. èl ma toublè Jako de gorvadein.

  • korfadur
    korfadur

    [korf + -adur]

    m.

    (1) Stature, anatomie, corps.

    ●(1923) SKET I 12. korfadur ramzel an dud.

    (2) (pathologie) = (?).

    ●(1944) VKST Genver 24. Dre an nor-borz diskloz, e c'houez an avel put / A rofe korfadur d'ar c'hreñva eus an dud.

  • korfadurel
    korfadurel

    [korfadur +  -el .2]

    adj. Anatomique.

    ●(1926) GWAL 8/117. Anatomique – korfadurel. ●(1939) GWAL 127/28. kornbrôel eo bet levezon ar re-se ha sevenadurel kentoc'h eget korfadurel.

  • korfadurezh
    korfadurezh

    [korf + -adurezh]

    f. Anatomie (science).

    ●(1926) GWAL 8/117. Anatomie – korfadurez, gg. ●(1931) VALL 25a. Anatomie, tr. «korfadurez f.»

  • korfadurour
    korfadurour

    [korfadur + -our]

    m. –ion Anatomiste.

    ●(1926) GWAL 8/117. anatomiste – korfadurour, g.

  • korfañ
    korfañ

    [mgall /gorphi < korf + -añ]

    v. intr.

    I.

    (1) Prendre du corps, de la corpulence.

    ●(1821) GON 105b. Korfa ou Korfia, v. n., tr. «Prendre du corps, de la corpulence. Devenir gros.» ●(1872) ROU 79a. Il a pris du corps, tr. «deuet eo da gorfa.» ●(1876) TDE.BF 361. Korfa, v. n., tr. «Prendre du corps, de l'embonpoint.» ●(1890) MOA 233b. Prendre de l'embonpoint, tr. «korfa, v. n.»

    ●(1931) VALL 156a. prendre du corps, tr. «korfa.»

    (2) Donner du corps.

    ●(1931) VALL 156a. donner du corps, tr. «korfa.»

    II. sens fig. Travailler dur.

    ●(1867) FHB 112/60b. poania, corfa, dougen sam. ●(1872) ROU 79a. Corfa signifie encore, fatiguer beaucoup, travailler. Deuet eo da veza corfet. ●(1877) FHB (3e série) 7/52a. Evid dont a benn euz ar burzud-ze e ranker corva, colliera egiz ar mab prodik. ●(1877) FHB (3e série) 11/81a. e ve bet ranket corva kement. ●(18--) PDO 8. al labourer (...) hag a oar poania, korfa (...) ne vank ket a vara dezhan.

  • korfata
    korfata

    [korf + -ata]

    v. intr.

    (1) S'empiffrer.

    ●(1857) CBF 9. Evel-se e c'hoarvez goude korfata, tr. «C'est ainsi qu'il arrive à ceux qui mangent avec excès.» ●(1868) FAG 82. Mar d-oc'h pedet da vont da di eunn all d'ho pred, / Arabad korfata. ●(1870) MBR 266. Oto ! korfata ne glaskit ken, tr. «Mais non ! vous ne cherchez qu'à vous remplir le ventre.» ●(1878) EKG II 142. eno ive-ta e kafchont peadra da gorfata.

    ●(1921) FHAB C'hwevrer 44. Netra ne vank aman vit gallout korfata. ●(1929) FHAB Eost 315. bernia danvez ha dre-ze gallout korfata. ●(1974) TDBP III 210. Amañ n’eus den er gêr : aet int toud da gorfata, tr. « ici il n’y a personne à la maison : ils sont tous allés s’emplir la panse (s’empifrer, faire bombance) »

    (2) Se soûler, s'ennivrer.

    ●(1869) SAG 234. Piou eo al lounkeryen divalo a rank dizteuleur ouzpen eur veach ; a veler laozk var ho divezker pe aztennet dre an henchou, nemet ar re, araog korfata, n'o deuz bizkoaz sonjet ober sin ar Groaz ? A ne deo ket an davargn ho iliz, hag ho Doue ho c'horf ?

  • korfead
    korfead

    m. –où Causerie.

    ●(1732) GReg 141a. Causerie, charade, partie pour causer, tr. «corfead. p. corfeadou. ce dernier mot est du Cap-Sizun.»

  • korfeg
    korfeg

    [brpm corvêc < korf + -eg]

    m. –ed, korfeion Homme corpulent.

    ●(1744) L'Arm 77a. Corpulent, tr. «Corvêc.. êguett.»

  • korfegal
    korfegal

    voir korfegiñ

  • korfegerezh
    korfegerezh

    [brpm corvéguereah < korfeg + -erezh]

    m. Intempérance de table.

    ●(1744) L'Arm 203b. Intempérance, débordement (…) En-particulier, du vin, tr. «Corvéguereah.»

  • korfegez
    korfegez

    [korfeg + -ez .4]

    f. –ed Femme corpulente.

    ●(1876) TDE.BF362a . Korfegez, s. f., tr. «Celle qui a un gros corps.»

    ●(1931) VALL 156b. Corpulent, tr. «korfek (subs. –feg, f. –ez).»

  • korfegezh
    korfegezh

    f. Corpulence.

    ●(1931) VALL 156b. Corpulence, tr. «korfegez f.»

  • korfegiñ / korfegal
    korfegiñ / korfegal

    [brpm corveguein < korfeg + -iñ]

    v. intr. Se soûler.

    ●(1744) L'Arm 409b. Ivrogner, tr. «corveguein, [corve]gale.. guétt.»

  • korfek
    korfek

    [mbr corffecq, brpm corfecq, mgall /gorffauc < korf + -ek]

    adj. Corpulent.

    ●(1633) Nom 267b. Corpulentus : corpulent, corporu : corpulant, vn den corffecq.

    ●(1659) SCger 32a. corpulent, tr. «corfec.» ●(1732) GReg 214a. Corpulent, tr. «corfecq.»

    ●(1878) BAY 19. korvek, tr. «Qui a de la corpulence.» ●(1878) EKG II 72. al laeroun korfek-man.

    ●(1905) BOBL 21 janvier 18/1a. eur pez treujad den, braz ha korvek.

  • korfel
    korfel

    [mgall /gorphol < korf + -el]

    adj. Physique.

    ●(1958) BAHE 17/24. Breizh hag he feadra korfel, eneel ha speredel.

  • korfelezh
    korfelezh

    [brpm corveleah, mgall corffolaeth < korf + -elezh (GMB 513)]

    f.

    (1) Taille (d'une jupe, etc.).

    ●(1895) GMB 121. dial[ecte] de Batz korfelerh f. «corps», taille (d'un cotillon).

    (2) Corps de jupe sans manche.

    ●(1744) L'Arm 77a. Corps de jupe sans manches, corset de nourrices, tr. «Corveleah : Hiviseenn. f.» ●440b. Épaulette, Brassieres sans manches. Au sud de Vannes c'est Corveleah. m.»

    ●(1934) BRUS 234. Le corsage, tr. «er horvelé.»

  • korfellat
    korfellat

    [brpm corvêllat < korf + -ellat]

    v. intr. Se vautrer.

    ●(1744) L'Arm 396b. Se veautrer, tr. «Corvêllatt.»

  • korfembregerezh
    korfembregerezh

    [korf + embregerezh]

    m. (sport) Culture physique. cf. embregerezh-korf

    ●(1928) GWAL 14/56. War-dro 1880, avat, e stagas un nebeut mistri yaouank d'ober anaoudegez gant an doare korfembregerez nevez ijinet e Sweden gant Pehr Henrik Ling.

  • korfenn
    korfenn

    [korf + -enn]

    f. –où

    I. (habillement)

    (1) Corsage.

    ●(1838) CGK 36. lassou e c'horven.

    ●(1908) PIGO II 145. hag o tispakan eur vroz, eun davanjer, eur gorfenn hag eur mouchouer. ●(1910) MBJL 136. war gorven denval al leanezed. ●(1931) GWAL 136-137/425. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Korfenn : e galleg, corsage (gg). ●(1963) LLMM 99/261. erbediñ ar goantenn a zouge eveltañ, stag ouzh he c’horfenn, arouez alaouret ar Skol-Veur.

    (2) Corset.

    ●(18--) GBI II 136. Ma c'horfenno d'in dibrennet, tr. «Délacez-moi mes corsets.»

    ●(1914) DFBP 67a. corset, tr. «Korfen.»

    (3) Gilet de femme.

    ●(1962) EGRH I 41. korfenn f. -où, tr. « gilet de femme. »

    II. (musique) Tuyaux d'orgue.

    ●(1876) TDE.BF 362a. Korfennou, s. pl. m., tr. «Tuyaux d'orgues.»

    III. Peñseliat korfenn ub. : voir peñseliat.

  • korfenn-stamm
    korfenn-stamm

    [korfenn + stamm]

    f. (habillement) Pull-over.

    ●(1931) GWAL 136-137/425. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Korfenn-stamm : pull-over (gg.).

  • korfenner
    korfenner

    [korfenn + -er .6]

    m. –ion Corsetier.

    ●(1914) DFBP 67a. corsetier, tr. «Korfenner.»

  • korfet
    korfet

    [korf + -et .1]

    adj.

    (1) Qui a pris du corps.

    ●(1872) ROU 79. Il a pris du corps, tr. «corfed eo.»

    (2) D'une certaine corpulence.

    ●(1890) MOA 138a. bien bâti, tr. «korfet e doare.»

    ●(1931) ANDO 35. ar c'hoant a vroud an den davet pep maouez korfet ouz e zoare. ●(1936) IVGA 38. korfet ha dremmet ouz e zoare. ●(1967) BAHE 54/27. kement ha tarluchañ ouzh ar Vretoned (lire : Vretonez) vihan dremmet-kaer ha korfet-brav.

    (3) (en plt d'une boisson) Qui a du corps.

    ●(1974) YABA 09.11. ur bannig chistr korved mat.

  • korfigell
    korfigell

    [brpm corfiguell < korf + -igell]

    f. Corpulence.

    ●(1732) GReg 214a. Corpulence, volume du corps, tr. «Corfiguell.»

    ●(1931) VALL 156b. Corpulence, tr. «korfigell m.»

  • korfigellek
    korfigellek

    [korfigell + -ek]

    adj. Corpulent.

    ●(1931) VALL 156b. Corpulent, tr. «korfigellek.»

  • korfigellus
    korfigellus

    [brpm corfigellus, corfiguellus < korfigell + -us]

    adj. Corpulent.

    ●(1732) GReg 214a. Il a de la corpulence, tr. «corfigellus eo.» ●607a. Un corps massif, tr. «ur c'horfiguellus a zén.» ●607b. Materiel, elle, massif, grossier, tr. «Corfiguellus.»

  • korfkenn / korkenn
    korfkenn / korkenn

    [brpm corqenn, corfkenn < korf + kenn]

    f. –où (habillement) Corset.

    ●(1732) GReg 180a. Colletin, pourpoint sans manches, tr. «Corqenn. p. corqennou.» ●214a. Corps de jupe sans manches, corsès de nourices, &c, tr. «Corfqenn. p. corfqennou.» ●(17--) ST 162. eur vroz hag eur c'horf-kenn, tr. «une jupe et un corset.»

    ●(1834-1840) BBZcarn I 49. peguement coust ar voalen / deus o corken a seien melen. ●(1857) CBF 26. Diskouez d'in da gorken, tr. «Montre-moi ton corset sans manches.» ●(1876) TDE.BF 362a. Korf-kenn, korkenn, s. m., tr. «Corps de jupe, ou corset sans manches.»

  • korfskejañ
    korfskejañ

    [korf + skejañ]

    v. tr. d. Autopsier.

    ●(1931) VALL 48b. Autopsier, tr. «korfskeja.»

  • korfus
    korfus

    [mbr corffus, brpm corfus, corvus < korf + -us]

    adj. Corporel.

    ●(c.1500) Cb 48b. g. corporal. b. corffus.

    ●(1732) GReg 213b. Corporel, elle, palpable & sensible, tr. «Corfus. corvus.»

  • korgamm
    korgamm

    voir gourgamm

  • koriañ
    koriañ

    v. tr. d. Piétiner.

    ●(1955) BGUE 37/9. Ret e oé kuitat er bratel-fest deit de vout fangek dré forh bout koriet get en danserion.

  • koriandrenn
    koriandrenn

    f. (botanique) Coriandre.

    ●(1499) Ca 46b. Coriandrum. g. coriandre. ●(1633) Nom 73a. Coriandrum : coriandre : an coriandren.

    ●(1732) GReg 212a. Coriandre, plante, tr. «Coryandrenn. ar goryandrenn.»

    ●(1867) FHB 129/197a. Henvel a oa ouc'h had koriandren.

  • korignet
    korignet

    adj. Penché.

    ●(1919) DBFVsup 41a. korignet, koreignet, tr. «penché.»

  • korigniñ
    korigniñ

    v.

    (1) V. intr. Pencher.

    ●(1902) LZBg Mae 108. a pen des korignet er lestr doh un tu. ●(1919) DBFVsup 41a. korignein, v. n., tr. «pencher.» ●(1934) MAAZ 134-135. Disénklennet e oè ha korignein e hrè é holheden édanton.

    (2) V. tr. d. Faire pencher.

    ●(1902) LZBg Mae 170. en houlen en des korignet er lestr ar un tu.

  • korijolenn
    korijolenn

    f. (botanique) Corrigiole, renouée.

    ●(1633) Nom 91a-b. Polygonum, prosperpinaca, seminalis, vulgò centinodia, corrigiola, & sanguinaria : corrigiole, renouée : an courrigolen.

  • korilh .1
    korilh .1

    adj. = (?) Estomaqué (?).

    ●(1938) SAV 9/41. Ken sabadac'het avat, ken korilh a oa e zres. ●(1954) LLMM 46/11. drop, lopes, korilh, o klask e gomzoù.

  • korilh .2
    korilh .2

    m. –ed Être chimérique.

    ●(1932) BRTG 22. Bugulion-noz, poulpikañned, korigañned, korilled, kannerézed-noz ne valéent ket doh en héaul ha forh é poen ag ou havet ne oè ket.

  • Korintez
    Korintez

    n. de l. Corinthe.

    ●(1633) Nom 71a. Vuæ Corinthiacæ, apyreni : Corinthes : ræsin Corintès, ræsin munut.

    ●(1732) GReg 779a. Raisin de corinthe, tr. «Coryntès. résin coryntès.»

  • korist
    korist

    m. –ed (religion) Enfant de chœur.

    ●(1876) TDE.BF 362a. Korist, s. m. C[ornouaille], tr. «Enfant de chœur d'église ; pl. ed.»

  • korivell
    korivell

    m.

    (1) Mouvement de balance, balancement.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Balancement, tr. «coribell'es ur balanç que ne vou arrestet hé voulg'.»

    (2) Bout àr gorivell : chanceler.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Il etoit chancelant, tr. «eoüé ar goribel Coribellat chanceler, n'est bon q pour les choses materielles.» ●chanceller, tr. «horellat, lusquennein, bout ar goribel.»

  • korivellat
    korivellat

    v. intr. Chanceler, tituber.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Il etoit chancelant, tr. «eoüé ar goribel Coribellat chanceler, n'est bon q pour les choses materielles.»

    ●(1909) DIHU 171/335. kazemant é kourivella. ●(1925) DIHU 163/202. (Groe) Kourivellat, tr. «tituber, chanceler.» Dastumet de Vleimor. ●(1970) GSBG 241. (Groe) kourivellat, tr. «tituber, zigzaguer (d'un ivrogne).»

  • kork
    kork

    m. –ed Gueux.

    ●(1732) GReg 130a. Caimant, gueux, tr. «corcq. p. corcqed.» ●210b. Coquin, faineant, lâche, libertin, gueux, tr. «corq. p. corqed.» ●224b. Coureur, vagabond, tr. «corq. p. corqed.» ●480b. Gueux, mendiant fripon, & voleur, tr. «Corcq. p. corcqed.»

    ●(1876) TDE.BF 362a. Kork, s. m. (anc.), tr. «Mendiant.»

  • korkañ
    korkañ

    v. intr. Gueuser, mendier.

    ●(1732) GReg 130a. Caimander, gueuser, tr. «corcqa. pr. corcqet.» ●210b. Coquiner, faire le metier de coquin, gueuser, tr. «corqa. pr. corqet.» ●480b. Gueuser, mendier, tr. «corqa. pr. corcqet.» ●943a. Truander, mendier par libertinage, & pure fainéantise, tr. «corcqa. pr. corcqet.»

    ●(1876) TDE.BF 362a. Korka, v. n. (anc.), tr. «Mendier.»

  • korkenn
    korkenn

    voir korfkenn

  • korker
    korker

    m. –ion Gueux.

    ●(1876) TDE.BF 362a. Korker, s. m. (anc.), tr. «Mendiant.»

  • korkerez
    korkerez

    f. –ed Gueuse.

    ●(1876) TDE.BF 362a. Korkeres, s. f. (anc.), tr. «Mendiante.»

    ●(1951) LLMM 28/12. Grit tri goulenn, a-raok hanternoz, hag e vezint sevenet. Me a zo ur voudig koant kuzhet dindan stumm ar gorkerez.

  • korkerezh
    korkerezh

    m. Gueuserie, mendicité.

    ●(1732) GReg 480b. Gueuserie, mendicité, tr. «corcqérez.»

  • korkez
    korkez

    f. –ed

    (1) Gueuse.

    ●(1732) GReg 130a. Caimante, tr. «corcqès. p. corcqesed.» ●210b. Coquine, tr. «corqès. p. corqesed.» ●362a. Korkes, s. f. (anc.), tr. «Mendiante.»

    (2) Prostituée.

    ●(1732) GReg 225a. Coureuse, femme prostituée, tr. «corqès. p. corqesed.»

  • korle
    korle

    voir gwrac'hle

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...