Devri

Recherche 'g...' : 4478 mots trouvés

Page 42 : de gourin-dor (2051) à gourlost (2100) :
  • gourin-dor
    gourin-dor

    m. (architecture) Linteau de porte.

    (1744) L'Arm 219a. Linteau, tr. «Gourrin-d'orr.. neu-d'orr. m.» ●331b. Remenée ou Arriere-voussure, Linteau vouté, au-lieu de Palatre, tr. «Gourin-dor ar ouarêc diabarh d'en ti.»

    (1934) BRUS 242. Le linteau, tr. «er gourin-dor.» ●(1938) DIHU 321/37. gourin dor er marchosi.

  • gourivin
    gourivin

    m. –où

    I. (anatomie)

    (1) Envie des ongles.

    (1633) Nom 266a. Reduuia vel reduia, paronychia : peau creuë autour des ongles : crochen cresquet voar dro an iuinou, gour-iuinou.

    (1732) GReg 356b. Envie, petite peau qui vient à la racine des ongles, tr. «Gourjvin. p. gourjvinou

    (1876) TDE.BF 247a Gour-ivin, gourivin, s. m., tr. «Envie à la racine des ongles.»

    (1931) VALL 265a-b. Envie des ongles, tr. «gourivin m.»

    (2) Ergot (d'un chien).

    (c.1718) CHal.ms i. L'esperon d'un chien et d'un coc, tr. « euin bras ur c'hi, gour iuin ur c'hi, quentr' ur c'hoc.»

    (1876) TDE.BF 247a Gour-ivin, gourivin, s. m., tr. «ongle supérieur des chiens.»

    (3) = (?).

    (1876) TDE.BF 247a Gour-ivin, gourivin, s. m., tr. «nœud de chair au bas de la jambe des chevaux et des bœufs.»

    II. (marine)

    (1) Marsouin.

    (1732) GReg 224b. Courbe, piece de navire, tr. «Gourivin.» ●652a. Courbe, tr. «Gourivin.» ●(1744) L'Arm 81a. Courbe de bateau, tr. «Gourvin.. neu. m.»

    (1876) TDE.BF 247a Gour-ivin, gourivin, s. m., tr. «Pièce de bois courbe pour la construction des navires.»

    (1977) PBDZ 758. (Douarnenez) gourivin, tr. «sorte de renfort qui, dans la charpente du bateau, maintient l'étambot sur la quille.» ●(1978) ARVA I 37. Les marsouins, gourinen piked et gourinen staon.

    (2) Gourivin arc'has : courbe d'arcasse.

    (1732) GReg 224b. Courbe d'arcasse, tr. «Gourivin arc'has

    (3) Renfort de banc de nage arrière.

    (1979) HYZH 127-128-129/14. (Douarnenez) a vie lakaet un tamm planken aze, da ramañs an traou, petra, er gourivin… ma 't eus c'hoant, da ramañs ar borlok. ●(1979) VSDZ 351. (Douarnenez) gour-ivin. m. pl. : Gourioù-ivin. Pièce de bois entre deux membrures placées au-dessus de la serre des flancs et servant au rangement du petit matériel. Ar gour-ivin a vie evit ramañs ar borlok, al linennoù, an traoù bihan tr. «Le gour-ivin servait à ramasser le renfort de tolet, les lignes, le petit matériel.» ●(1987) GOEM 77. On installe ensuite les renforts de bancs : en général celui du banc avant est plat et s'appuie sur deux à quatre membrures, c'est un violouz ; celui du banc arrière est plus massif, c'est un gourivin.

  • gouriz .1
    gouriz .1

    m. –où sens fig. But.

    (17--) CBet 2594. Ma teuont a-voecho da dremen ho courijo, tr. «S'il leur arrive quelquefois de dépasser le but.»

  • gouriz .2
    gouriz .2

    m. –où

    I.

    (1) (habillement) Ceinture.

    (1499) Ca 98b. Gouris. g. ceinture. l. hec zona / e. ●108a. Hanter gouris. g. demyceinture. ●155b. Penn gouris. l. hoc firmaculum / li. ●(1530) Pm 131. An roanes guyr flourdelys / A ditaulas flour he gouris, tr. «La Reine, vraie fleur de lys, / Jeta doucement sa ceinture.»

    (1659) SCger 20b. ceinture, tr. «gouriz.» ●151b. gouriz, tr. «ceinture.» ●(1732) GReg 142a. Ceinture, tr. «Gouriz. p. gourizou. Van[netois] Groüiz. p. groüizyeü.» ●(1752) PEll 364. Gouris, ceinture.

    (1889) ISV 347. peder pe bemp contellasen e goask ho gouriz.

    (1903) MBJJ 88. eur zæ lausk a disken d'ê betek o zreid, starded a-geñver o c'horf gant eur gouriz. ●(1904) ARPA 189. Ra vezo gourizou var ho tiou-groazel.

    (2) sens fig. (marit.) Enceinte rocheuse (en parl. d’une île).

    (1868) FHB 164/61a. En dro d'an enezen-ze ez euz eur gouriz reier.

    (3) Gouriz-kêr : donjon, enceinte fortifiée.

    (1633) Nom 242a. Lorica : donjon, la ceinture : donjoun, an gouris á kær.

    II.

    (1) Sachañ war e c'houriz : se serrer la ceinture.

    (1852) PEN 91/337 (L). Pa za an uzulier d an illis / a chach ar paour var he c'houris.

    (2) (Leuskel, dougen, kaout, kemer) ar gouriz-plouz : faire banqueroute.

    (1732) GReg 78b. Faire banqueroute, tr. G. Rostrenenn «leusqeul ar gouriz. douguen ar gouriz plous. ●246b. Mon débiteur m'a fait fau-bon, tr. «Va dleour èn deus coumeret ar gouriz plous.» ●(17--) CHal.ms ii. ce marchand a manqué, a faillite, tr. «er marhadour se, en des lausquet er groüis, quemeret er bonnet glas, endes groit banquerout’.» ●(17--) (G) CHal.ms i 139. faire banqueroute, tr. «lausquet é c'hroüis

    (1878) SVE 607. Kemeret ar gouriz plouz, tr. L.-F. Salvet «Prendre la ceinture de paille. (Faire banqueroute.)» Cette expression vient de ce qu'autrefois les banqueroutiers étaient promenés dans leur paroisse, avec une ceinture de paille autour des reins. La paille a eu de tout temps, en Bretagne, une signification symbolique qu'elle garde encore de nos jours dans une foule d'usages locaux.

    (1931) VALL 57. Faire banqueroute, tr. F. Vallée «leuskel ar gouriz, kemer ar gouriz plouz.» ●291. Faire faillitte, tr. «dougen ar gouriz plouz

    (3) (droit) (Leuskel, dougen, kaout, kemer) ar gouriz-plouz : être privé de ses droits civils pour faillite.

    (1931) VALL 125. Être privé de ses droits civils (failli, interdit), «tr. F. Vallée dougen ar gouriz plouz T[regor].»(1942) VALLsup 99. Interdit de ses droits civils pour faillite, tr. F. Vallée «kaout (ou dougen) ar gouriz plouz

    (4) (droit) Lakaat ar gouriz-plouz da ub. : mettre un interdit sur qqn ; pourvoir qqn d’un conseil judiciaire.

    (1942) SAV 23/65. Unan eus ar re o devoa da welout (l’un des intéressés) a oa bet lakaet ar gouriz-plouz (interdit ; pourvu d’un conseil judiciaire) d’ezañ hag e rankje e ward dont war al lec’h evit an ivantor pe digas e sinatur a-raok.

    ► Gouriz-plouz ! : insulte envers un mauvais payeur.

    (1952) LLMM 32-33/85. (Y. Drezen) Ac’hanta ! gaouiad, gouriz plouz ! eme dezhañ an Aotrou Yann, adal ma welas al liv anezhañ. Ha digas a rit din ho kouel Mikael ?

  • gouriz-armoriet
    gouriz-armoriet

    m. gourizoù-armoriet Ceinture funèbre, litre.

    (1732) GReg 142b. Ceinture funebre, litre, tr. « gouriz armoryet. p. gourizou armoryet.

  • gouriz-blev-gavr
    gouriz-blev-gavr

    m. gourizoù-blev-gavr Cilice.

    (1732) GReg 168b. Cilice, ceinture faite d’un tissu de poil de Chévre, ou, de crin. (…) gouriz bléau-gavr. p. gourizou bléau-gavr »

  • gouriz-houarn
    gouriz-houarn

    m.

    (1) Ceinture à hernie.

    (1732) GReg 77b. Bandage, brayer pour les hergnes qui est de sûtaine, ou de fer couvert de cuir, tr. « Gouriçz-susten. gouriçz-hoüarn. p. gouriçzou &c. »

    (2) Cilice.

    (1732) GReg 168b. Cilice fait de fil d’archal avec des pointes, tr. « Gouriz neud-orgeal. gouriz-hoüarn »

  • gouriz-kañv / gouriz-kañvoù
    gouriz-kañv / gouriz-kañvoù

    m. gourizoù-kañv / gourizoù-kañvoù Litre, ceinture funèbre.

    (1732) GReg 142b. Ceinture funebre, litre, tr. « Gouriz-cañv. p. gourizou canv » ●579a. Litre, ceinture funebre autour d'une Eglise, tr. «Gouriz cañv.» ●(1744) L’Arm 220a. Litre, tr. «Grouiss canveu. f.»

    (1876) TDE.BF 247a Gouriz-kañv, s. m., tr. «Ce mot qui, à la lettre, signifie ceinture de deuil, s’emploie pour désigner les tentures en drap noir que l’on place à l’intérieur des murs des églises pour les grandes cérémonies funèbres.»

  • gouriz-kleze
    gouriz-kleze

    m. Baudrier, ceinturon.

    (1633) Nom 119a. Baltheus : baudrier, ceinture d'espée : bodrier, gouris clezef.

    (1732) GReg 142b. Ceinturon, pour l'épée, tr. «gouriz-clezef. p. gourizou-clezef.» ●358b. Ceinturon d’épée, tr. « Gouriz clezeff »

    (1876) TDE.BF 247a Gouriz-kleze, s. m., tr. «Ceinturon d'épée.»

  • gouriz-neud-orjal
    gouriz-neud-orjal

    m. Cilice.

    (1732) GReg 168b. Cilice fait de fil d’archal avec des pointes, tr. « Gouriz neud-orgeal. gouriz-hoüarn »

  • gouriz-plouz
    gouriz-plouz

    voir gouriz .2

  • gouriz-reun
    gouriz-reun

    m. Cilice.

    (1732) GReg 168b. Cilice, ceinture faite d'un tissu de poil de chévre, ou, de crin, tr. «Gouriz-reun. p. gourizou-reun

    (1839) BESquil 22. Eit bout-ean Arh-Escob é tougué perpet é habid a venah guet ur hrouis-ran édan d'hou. ●(1868) FHB 174/140a. ar gouriz-reun hag an disciplin. ●(1869) HTC 134. goude beza divisket ar c'houriz-reun un hag an dillad caoñ a zouge bepret. ●(18--) SAQ I 239. ludu var ho fen ha gouriz reun var ho c'hros-leac'h.

    (1907) PERS 331. Kavet so bet en he gambr gourizou reun, chadennou dir hag a veze ganthan edro d'he gorf.

  • gouriz-sant-Frañsez
    gouriz-sant-Frañsez

    m. (religion)

    (1) Le cordon de saint François (d’Assise).

    (1732) GReg 212a. Cordon de St. François, tr. « Gouriz sant Francès »

    (2) Kemer(et) ar gouriz : prendre le cordon de saint François.

    (1732) GReg 212a. Prendre le Cordon de St. François, tr. « Qemeret ar gouriz. qemer gouriz sant Francès. ppr. qemeret »

    (3) Reiñ ar gouriz da ub. : donner le cordon (de saint François) à qqn.

    (1732) GReg 212a. Donner le cordon, tr. « Rei ar gouriz da ur re. pr. roët »

    (4) Breuriezh gouriz sant Frañsez : confrérie du cordon de saint François (d’Assise).

    (1732) GReg 196a. La confrairie du cordon de Saint François, tr. « Breuzryez ar gouriz a sant Francès »

  • gouriz-skoaz
    gouriz-skoaz

    m. Bandoulière.

    (1931) VALL 57a. Bandoulière, tr. «gouriz-skoaz m.»

  • gouriz-spoue
    gouriz-spoue

    m. =

    (1941) ARVR 44/4a. o c'houriz-spoue ganto.

  • gouriz-susten
    gouriz-susten

    m. Ceinture à hernie.

    (1732) GReg 77b. Bandage, brayer pour les hergnes qui est de sûtaine, ou de fer couvert de cuir, tr. « Gouriçz-susten. gouriçz-hoüarn. p. gouriçzou &c. »

  • gourizad
    gourizad

    m. –où Ventrée.

    (1752) PEll 364. Je ne dois pas oublier que nos Bretons disent Gourisat, Gourisaden, une ventrée, mot pour mot, une ceinturée, terme usité chez les hauts-Bretons, pour dire plein le ventre.

    (1876) TDE.BF 247a Gourizad, s. m., tr. «Ventrée.»

    (1931) VALL 777a. Ventrée, tr. «gourizad m.»

  • gourizadenn
    gourizadenn

    f. –où Ventrée.

    (1752) PEll 364. Je ne dois pas oublier que nos Bretons disent Gourisat, Gourisaden, une ventrée, mot pour mot, une ceinturée, terme usité chez les hauts-Bretons, pour dire plein le ventre.

  • gourizañ
    gourizañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Ceindre.

    (1499) Ca 98b. Gourisaff. g. ceindre. l. accingo / gis. ac.

    (1659) SCger 20b. ceindre, tr. «gouriza.» ●151b. gouriza, tr. «ceindre.» ●(1732) GReg 142a. Ceindre, mettre une ceinture, tr. «Gouriza. pr. gourizet. Van[netois] Grouyzein.» ●338a. Enceindre, environner, entourer, tr. «gouriza. pr. gourizet.» ●(1744) L'Arm 131a. Enceindre, tr. «Grouisein.. étt.» ●(1752) PEll 364. Gourisa, ceindre. Participe Gouriset, ceint.

    (1911) BUAZperrot 111. eur zeizen c'hlas, liou d'an nenv, ouz he gouriza.

    (2) sens fig. Entourer, ceindre.

    (1907) DRSP 94. keit ha ma pado 'r mor / Da c'houriza e glaz douar sakr an Arvor. ●(1911) BUAZperrot 160. gourijet gant ar strouez. ●(1927) FHAB Gouere 146. gourizet gand eur voger. ●(1933) OALD 45/206. Eur c'harleneg, o c'houriza ar peniti, a vire ouz an anevaled gouez da dostaat ouz al lochen. ●(1951) BLBR 36/2. daoust pegen gourizet eo gant ar mor.

    II. V. pron. réfl. En em c'hourizañ : mettre une ceinture.

    (1913) AVIE 195. goudé bout um hrouizet.

  • gourizenn
    gourizenn

    f. (architecture) Corniche d'entablement.

    (1931) VALL 156a. Corniche d'entablement, tr. «gourizenn f.»

  • gourizer
    gourizer

    m. –ion (habillementt) Fabricant de ceintures et de baudriers.

    (1732) GReg 142b. Ceinturier, qui fait, & qui vend des ceintures, & des baudriers, tr. «Gourizer. p. gourizéryen

    (1876) TDE.BF 247a Gourizer, s. m., tr. «Ceinturier ; pl. ien

  • gourizet
    gourizet

    adj. Ceint.

    (1499) Ca 99a. Gouriset. g. ceint. l. cinctus / cta / um.

  • gourjad
    gourjad

    coll. (botanique) Pommes de pin.

    (1907) VBFV.bf 27b. gourjadenn sapin, f. pl. gourjad, tr. «boule de pin.» ●(1931) VALL 76a. Boules de pin, tr. «gourjad V[annetais] col. sg. gourjadenn f.»

  • gourjadenn
    gourjadenn

    f. –où, gourjad (botanique) Pomme de pin.

    (1907) VBFV.bf 27b. gourjadenn sapin, f. pl. gourjad, tr. «boule de pin.» ●(1931) VALL 76a. Boules de pin, tr. «gourjad V[annetais] col. sg. gourjadenn f.»

  • gourlamm
    gourlamm

    m. & adv.

    (1) M. Sursaut.

    (2) Adv. A-c'hourlamm : lourdement.

    (1787) PT 77. chetui hi oeit en é léh a hurlam [er groès].

    (1825) COSp 194-195. Goudezé é plantant er groez én doar ; int hé lausq de gouéh a hurlam én toul déon-zé. ●(1831) RDU 185. Goudezé é plantant er groéz én doar ; int hé lausq de gouéh a hurlam én toul deon-zé.

    (1905) IMJK 379. Seùel e hrér me hroéz, hag hi lezel e hrér de zichen a hurlamm én toul e zou bet groeit eit hé digemér. ●(1919) DBFVsup 33b. hurlam : koeh a hurlam, tr. «tomber lourdement (gourlam ?).»

  • gourlammat
    gourlammat

    v. intr.

    (1) (en plt du cœur) Battre précipitament.

    (17--) ST 160. Oh ! pa zonjan enn-han, ma c'halon a c'hourlam, tr. «quand j'y pense, mon cœur bat précipitament.»

    (1924) CBOU 2/32. e galoun a dlie gourlammet en e greiz.

    (2) (en plt du blé) Onduler sous l'action du vent.

    (1904) CDFi janvier-février. An ed a zo puilh, ha bravik e c'hourlamm gant an aezenn. (d'après KBSA 28).

  • gourlan / gourlen
    gourlan / gourlen

    s. (domaine maritime) Laisse de hauter mer.

    (1464) Cms (d’après GMB 286). Gourlann, mousse de eau, l. muscus. ●(1499) Ca 99a. Gourlen. g. moussee deau. l. hic muscus / ci. ●(c.1500) Cb 99a. Gourleun. g. moussee deau. l. hic muscus / i.

    ►[au plur.]

    (1920) KZVr 366 - 07/03/20. gourlaniou, tr. «algues rejetées par les flots.»

  • gourlañchenn
    gourlañchenn

    f. (anatomie) Gosier.

    (1659) SCger 63a. gosier, tr. «gourlanchen.» ●(1688) MD II 51. va zeâud ha gourlanchen. ●(1732) GReg 463a. Gorger, se gorger de viandes, tr. «Dibri hac eva bede ar c'hourlanchenn.» ●463b. Gosier, tr. «gourlanchenn. p. ou.» ●719b. Pharynx, le commencement du conduit qui va à l'estomac, tr. «lein ar c'hourlanchenn

    (1890) MOA 131a-b. Avaloire, gosier, tr. «gourlanchenn

    (1929) MKRN 125. Penaos, tamm marmouz-fall, ho peus an hardisen / Da c'hlabousat an dour a c'hleb va garlonchenn ? tr. «Comment, espèce de mauvais singe, as-tu le toupet de venir troubler l'eau qui me rafaîchit le gosier ?»

  • gourlañchenneg
    gourlañchenneg

    m. gourlañchenneion Homme qui a un grand gosier.

    (1732) GReg 463b. Grand-gosier, qui a une belle avaloire, tr. «Gourlanchennecq. p. gourlanchennéyen

  • gourlañchennek
    gourlañchennek

    adj. Qui a un grand gosier.

    (1732) GReg 463b. Grand-gosier, qui a une belle avaloire, tr. «Gourlanchennecq

  • Gourlann
    Gourlann

    n. de l. Gourland (Guingamp).

    (1935) BREI 438/4b. E kichen Gourland.

  • gourlanv
    gourlanv

    m. (domaine maritime) Marée haute.

    (1857) CBF 115. Gourlano zo, tr. «La mer est pleine.» ●(1890) MOA 85. gour lano, tr. «flux de la mer.»

    (1910) MBJL 79. pa ve gourlano.

  • gourlaouenn
    gourlaouenn

    s. (domaine maritime) =

    (1925) BILZ 141. Gourlaouenn, tr. «une avancée, rocher en avant d'un plateau de rochers ou d'un grand rocher, qui le précède, qui l'annonce.»

  • gourlas / goulas
    gourlas / goulas

    m. –où (pêche) Avançon.

    (1903) EGBV 80. gourlas, f., tr. «avançon.» ●(1907) VBFV.bf 27b. gourlas, m. pl. eu, tr. «avançon.» ●(1931) VALL 50a. Avançon, tr. «gourlas m.»

  • gourlavaret
    gourlavaret

    voir gourlavarout

  • gourlavarout / gourlavaret
    gourlavarout / gourlavaret

    v. tr. d. Finir de dire.

    (1932) GUTO 48. Ne oè ket gourlaret er honzeu-sé.

  • gourlen .2
    gourlen .2

    voir gourlan

  • gourlen / gourlanv .1
    gourlen / gourlanv .1

    m. –ioù, –où (domaine maritime)

    (1) Marée haute.

    (1723) CHal 90. Gourlanë, ou gourlain, tr. «pleine Mer.» ●(1732) GReg 603a. Haute marée, haute mer, tr. «Gourleun.» ●616a. Haute mer, quand la marée est pleine, tr. «Gourleun. ar gourleun. Van[netois] gourlan. gourlain.» ●(1744) L'Arm 230b. Haute marée, tr. «Gour larhuë

    (1857) CBF 115. Gourlenn zo, tr. «La mer est pleine.» ●(1876) TDE.BF 247b. Gourlenn, s. m., tr. «Ce mot, je crois, a le même sens que gour-lano, et s'emploie de plus pour désigner les ordures et goémons que la mer laisse sur le rivage en se retirant.

    (1903) LZBg Gwengolo 223. A pen dé arriù er gourlan nen des chet a dremén. ●(1923) FHAB Genver 21. ken tost d'ar mor ma ruilh an tarsiou dre he ruiou d'ar gourlanou bras. ●24. goloet gant ar mor da c'hourlan miz meurs. ●(1925) BILZ 138. Da bed heur ar gourlenn warc'hoaz, Saïg ? ●(1935) KANNgwital 393/103. evel ma c'holo ar mor an aot pa vez e gourlenn. ●(1936) IVGA 125.Gournal ar mor, krouadurien, eme Lanig Henaff. «A-walc'h hon eus lavagnonet amañ. ●(1978) BZNZ 15-16. (Lilia-Plougernev) ar re-se deze bezhin forzh pegement er gourlañioù eno.

    (2) Niveau de pleine-eau, laisse de haute mer.

    (1900) KAKE 26. Evit seac'hi, e bro 'n estren / Evel eur peskig e'r gourlen. ●(1919) FHAB Eost 11. Gourlen, lec'h ma chom ar mor a-zav. ●(1919) FHAB Gwengolo 76. A ra d'ar mor feulzet var ar gourlen tarza. ●(1924) BILZbubr 41/944. atao o turmuch er gourlenn pe er gerigi. ●(1925) BILZ 124. An hent a heuilhe ar gourlenn. ●(1960) GOGO 221. (Kerlouan, Brignogan) il lui faut amener cette masse de goémon au sec, ar zeač (ar sec'h) ou «ar gurlen» (ar gourlen). ●(1987) GOEM 169. N'eus p'emaer pell ouz an danjer, e planter ar perch e kreiz ar bizin, hag ec'h en em astenner war an dolz da veza kaset d'ar gourlenn, luskellet gant ar mor, tr. «Quand on est loin du danger, on plante la perche au milieu du goémon, et il n'y a qu'à s'allonger sur la drôme pour être conduit jusqu'à niveau de pleine-eau, bercé par la mer.»

    (3) Niveau de pleine-eau lors d'une grande marée.

    (1889) ISV 79-80. ar mareou brasa, huela, en em gaf d'an derveziou varlerc'h ar c'hedez hag ar c'hann-loar ha dre-ze var dro goueliou Pask. Er bloavez-ze-ta, tri bugel euz an enez o doa guelet laboused oc'h ober ho neiziou en eul leac'h hag a gredent ervad a c'heljent da dizout euz ar vak pa deuje ar gourleun.

    (4) Début du jusant.

    (1744) L'Arm 230b. Premier commencement de jusant, tr. «Gourlarhuë

    (5) (insulte) Chas gourlenn !

    (1924) BILZbubr 43-44/1028. Ar valtouterien a goueas war an tôl : digemeret mat int bet, difrêzet, leshanvet : «Didalve ! chaj gourlenn !» (...) Chaj gourlenn ! Loened lous, amprefaned !

  • gourlenenn
    gourlenenn

    f. =

    (1868) FHB 180/188b. eur môr glaz o tont el lano (...) o chareat, dre ma teu, eur c'hourlonen bizin distaget euz reier Gouele-n'escop.

  • gourlenet
    gourlenet

    adj. Entouré.

    (2003) ENPKP 93. (Ploueskad) Gourlennet eo e c'hinou gant ar butun-chikat, tr. «Sa bouche est auréolée de jus de chique.»

  • gourletad / gourjelad
    gourletad / gourjelad

    =

    (1970) LIMO 28 novembre. Ur verhig en um laka de serrein er gourjelad kousiet mad ! ●Gourletad, tr. «déchets.»

  • gourleun
    gourleun

    adj. Plein au possible.

    (1919) MVRO 2/2d. Porz-Dukart gourleun.

  • gourlison
    gourlison

    s. (architecture) Corniche.

    (1986) GEVU v 124. (Pouldahu) Tout karlachoù an ti, tout, tout doe mein-dailh, ar gourlison, tout an dra-se e mein-dailh en-dro, tr. «Tout était en pierres de taille, du sol à la corniche, tout en pierres de taille !»

  • gourlivant
    gourlivant

    m. (pathologie) Chancre.

    (1942) VALLsup 30b. Chancre, tr. «(Gour)livant m. T[régor].»

  • Gourlizon
    Gourlizon

    n. de l. Gourlizon.

    (1890) MOA 21a. Gourlizon.

    (1905) KANngalon Eost 480. Parrezik Gourlizon. ●(1905) ALMA 18. Ouspenn-ze, niverusoc’h int deuet da veza eged ho adversourien e kuzuliou Gourlizon, Tourc’h, Lambezellek, Plouzeniel.

  • Gourlizoniz
    Gourlizoniz

    pl. Habitants de Gourlizon.

    (1905) KANngalon Eost 480. Gourlizoniz ho deuz selaouet.

  • gourlonkañ
    gourlonkañ

    v. tr. d. Manger gloutonnement, goulûment.

    (1890) MOA 131a. Avaler gloutonnement, tr. «gourlounka.» ●283b. Gloutonner, Avaler gloutonnement, tr. «gourlounka, v. a. et n..»

    (1931) VALL 49b. Avaler gloutonnement, tr. «gourlonka

    ►absol.

    (1857) CBF 9. Perag e c'hourlonkez evel a rez ? tr. «Pourquoi manges-tu si gloutonnement ?»

  • gourlonker
    gourlonker

    m. –ion Homme goulu.

    (1964) BRUD 17/30. Gortoz 'ta, gourlonker.

  • gourlonkus
    gourlonkus

    adj. Vorace.

    (1936) IVGA 78. Goulonkusoc'h int bremañ. N'o deus ket hanter morse.

  • gourlost
    gourlost

    m. –où (charpenterie) Chanlatte.

    (1744) L'Arm 83a. Coyau ou chanlatte, tr. «Gourlosste.. eu. m.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...