Devri

Recherche 'g...' : 4478 mots trouvés

Page 44 : de goursouezhet (2151) à goustell (2200) :
  • goursouezhet
    goursouezhet

    adj. Très étonné.

    (1928) FHAB Mae 189. setu ar person hag ar c'hure goursouezet o welout n'erru ar merc'hed bihan nemet pa vez achu ar pedennou. Petra 'zo kiriek d'ar c'hoarventez-mañ ?

  • gourt .1
    gourt .1

    adj.

    (1) Raide, peu souple.

    (1499) Ca 99a. Gourt. g. roide.

    (1906) KPSA 161. Re bounner omp, re c'hourd... ●(1907) PERS 309. Al labour, ar binijen hag an oad a oa tremenet varnezhan ha ne oa tam gourtoc'h.

    (2) Bezañ gourt da, o : être incapable (de).

    (1908) FHAB Here 314. Philip, er vech-man ne oue ket gourd o senti. ●(1926) FHAB Gouere 262. An hani zo gourd da zenti, vo krennet diwar e voued.

    (3) Humide, moite.

    (1957) ADBr lxiv 4/461. (An Ospital-Kammfroud) Ne vez ket a hlô, med amzer hlaz a ro dim, hag an traou a jom gourd. (...) Gourd : adj. – Humide, moite. À placer da la progression suivante : kraz, seh, dizroet, kousket, gourd, leiz, gleb, gleb-teil : ar holo a oa kraz mad, bremañ eo deut da zizroi (dizrei) : gourd eo dija.

    (4) Difficile à remuer, à manier.

    (1857) CBF 95. Lardit ar c'harr, rak gouigourat a ra ker gourt eo da loc'h, tr. «Graissez la charrette, car elle crie, tant elle est difficile à remuer.»

    (5) Engourdi.

    (1872) ROU 83a. L'âge engourdit, tr. «dont a reat gourd gant an oad.» ●(1877) BSA 238. he faou keaz memprou a deu da zounna, gourtoc'h int eget biscoas.

  • gourt .2
    gourt .2

    adj. (argot de La Roche-Derrien)

    (1) Bon.

    (1885) ARN 56. Eunn talar gourd, tr. «un bon repas.» ●Ebarz ar c'houez-man a zo ostanted gourd, tr. «dans cette maison-ci il y a des gens (maîtres) excellents.» ●(1893) RECe xiv 268. Késet buan ër roben gourtañ ha gourdajeneign 'nei war i jech. ●269. 'peus torted ër blèjer gourd 'vid i jes. (...) Mes red mad oa ober eun talar gourd. ●(1894) RECe xv 213. Bilhaos gourt, (bonne monnaie).

    (1968) BAHE 58/44. un dra bennak «gourd», da laras Roc'hiz. ●(1970) BHAF 378. ma vefe ken «gourd» all ma «flitouer» er seminer ! ●(1975) BAHE 87/9. Hennezh, klev, a oa un ambreilhon gourt. ●11. selaouit 'ta, ambreilhoned, hirie eo gourt mont da spoeñsañ zer d'ar Baludenn. ●13. Gourt : mat.

    (2) An amzer c'hourt : le printemps.

    (1935) ANTO 82. Pa zeuio an amzer c'hourd.

  • gourtaat
    gourtaat

    v.

    (1) V. intr. Devenir gourd.

    (1867) FHB 143/307a. gourtaad a ra he vrec'h. ●(1890) MOA 119a. L'âge nous appesantit, tr. «gourtaat a reomp dre gosaat.»

    (2) V. tr. d. Engourdir.

    (1710) IN I 397. ec'his ur gouan calet eo, peini a lam he oll guenet digat an douar, hag a zeu da c'hourtaat an oll anevalet.

  • gouru
    gouru

    f. Cul-de-sac.

    (1732) GReg 240a. Cul de sac, tr. «gour-ru. p. gour-ruyou

    (1876) TDE.BF 248a. Gour-ru, s. f. V[annetais], tr. «Cul-de-sac.»

  • gourvadez-
    gourvadez-

    voir gouvadez-

  • gourvamm-gozh
    gourvamm-gozh

    f. (famille) Bisaïeule.

    (1821) SST.ab xviii. é tas de gour-vam goh er Roué David.

  • gourvamm-iou
    gourvamm-iou

    f. gourvammiouier (famille) Bisaïeule.

    (1744) L'Arm 31a. Bis-Ayeule, tr. «Gour-Vamïeu.. uér. f.»

  • gourven
    gourven

    voir gourvez .3

  • gourvenn .2
    gourvenn .2

    voir gourvennañ

  • gourvenn / gourvent .1
    gourvenn / gourvent .1

    m.

    (1) Envie, jalousie.

    (14--) Jer.ms 235. Ne galhen e sicour medest eguyt gourvent, tr. «Je ne pourrais le secourir, je l'atteste, malgré (mon) envie.»

    (1659) SCger 52a. enuie, tr. «gourvenn.» ●(1752) PEll 366. Gourvenn, tr. « Envie, haine, rancune, maligne disposition envers un autre. » (…) Et même quelques-uns des notres prononcent Gourvent, & Gourventus.

    (1876) TDE.BF 248b. Gourvenn, s. f., tr. «Envie, jalousie.»

    (2) Kemer, kaout gourvenn ouzh : être jaloux de.

    (1575) M 3546. Quempret gouruent ouz hent patientet, tr. «Être jaloux du chemin de patience.»

    (1659) SCger 52a. enuier, tr. «cahout goaruen (lire : gouruen) oc'h

  • gourvennañ / gourvenn / gourventañ
    gourvennañ / gourvenn / gourventañ

    v. tr. d. Envier, jalouser.

    (1659) SCger 52a. enuier, tr. «gouruenn.» ●(1752) PEll 366. Gourventa, tr. « haut venter, ou venter haut. »

    (1876) TDE.BF 248a. Gourvenna, v. a., tr. «Envier, être jaloux du bonheur des autres. »

  • gourvennek
    gourvennek

    adj.

    (1) Envieux.

    (1876) TDE.BF 248b. Gourvennek, adj., tr. «Envieux.»

    (2) Rancunier.

    (1923) FHAB Gouere 260. Me a ya droug ennoun evit an distera tra ; tear oun ; met gwella pez a zo ne bad ket ganen ; n'oun ket gourvennek ; ankounnac'haat a ran dioc'htu...laza a rafen eun den ha pemp munut goude e paefen eur banne d'ezan.

  • gourvennus / gourventus
    gourvennus / gourventus

    adj.

    (1) Dédaigneux.

    (1752) PEll 366. Gourventus, tr. « dédaigneux. Ces dérivez sont particuliérement du pays de Léon. ».

    (2) Jaloux, envieux.

    (1752) PEll 366. Gourvennus, tr. « Envieux &c » (…) Et même quelques-uns des notres prononcent Gourvent, & Gourventus.

    (1862) JKS 72. ar re c’hourvennuz. ●(1876) TDE.BF 248b. Gourvennuz, adj., tr. «Envieux.»

  • gourvent
    gourvent

    voir gourvenn .1

  • gourventañ
    gourventañ

    voir gourvennañ

  • gourventer .1
    gourventer .1

    m. Homme orgueilleux.

    (1752) PEll 366. Gourventer, tr. « … au sens moral, c’est un homme qui a du vent dans la tête ; aussi j’ai entendu dire en France chasser du haut vent, au sens s’évaporer par orgueil. »

  • gourventer .2
    gourventer .2

    adj. Orgueilleux.

    (1752) PEll 366. Gourventer, tr. « superbe, vain, fier. »

  • gourventez
    gourventez

    f. Jalousie, envie.

    (1732) GReg 356b. Envie, tristesse de la prosperite d'autruy, déplaisir de ses bonnes qualitez &c., tr. «gourvéntez

  • gourventus
    gourventus

    voir gourvennus

  • gourvez .1
    gourvez .1

    adj. Allongé.

    (c.1500) Cb 99a. Gouruez. g. couchie. l. cubitus / a / tum. ●(1521) Cc [Gouruez]. Gouruez. g. couchie. l. cubitus a um.

  • gourvez .2
    gourvez .2

    m. & adv.

    I. M. Position couchée, attitude allongée.

    A. Décubitus.

    (1931) VALL 190a. Décubitus, station allongée, tr. «gourvez m.»

    B.

    (1) Er gourvez : allongé.

    S1 em gourvez

    (c.1825-1830) AJC 4273. me a laras echomgen er plas sem gourvé. ●(1866) FHB 100/380a. Pedare labour a rann-me ama em gourvez war ma c’harr.

    S2 ez kourvez

    S3m en e c'hourvez

    (c.1825-1830) AJC 3563. querquend evel an ten equeas ne hourvé. ●(1857) CBF 97. choumet eo enn he c’hourvez, tr. «il est resté couché.» ●(1876) TDE.BF 248a. Beza enn he c’hourvez, choum enn he c’hourvez, être étendu, rester étendu sur la litière, parlant d’une bête malade, s. m., tr. «Cul-de-sac. »

    (1931) VALL 190a. dans le décubitus, tr. «en e c'hourvez.» ●(1936) CDFi 11 janvier. en e-c'hourvez war an treaz-maro.

    S3f en he gourvez

    (1872) SBI I 310. War leur an ti en he gourve, tr. «Sur l'aire de la maison, étendue.»

    (1902) PIGO I 176. Personik a lezaz ar plac'h en he gourve er zâl.

    L1 en hor gourvez

    (c.1825-1830) AJC 3439. a nin a voa en pad an nos tranquil en non gourve.

    L2 en ho kourvez

    (1910) MAKE 28. n'ho peus ket mez chom keit-all amzer da skuiza en ho kourvez ?...

    L3 en o gourvez

    (c.1825-1830) AJC 4528. hac a gavas ar hand den no gourve. ●(1884) LZBt Meurzh 50. Gant ann neve-amzer en em lak ar re 'n efe re a oad, enn ho gourve, er weraden.

    (1903) MBJJ 63. en em astennont 'n o gourve. ●(1908) PIGO II 127. 'n o gourve war eur feuskad plouz.

    (2) War c'hourvez : allongé.

    S3 war e c'hourvez

    (1894) BUZmornik 56. Da genta, e oue staget var e c'hourvez oc'h eur peul teo hag hirr.

    (3) diwar e c'hourvez =

    (1906) BOBL 09 juin 90/3b. Diwar e c'hourve, e nevoa chechet ken e oa maro.

    (4) (Sevel) Eus gourvez : se relever.

    S3m diouzh e c'hourvez

    (1827) VSAp 26. quen nele quen sevel deus ehourvé.

    (5) Ouzh gourvez

    (1530) J 189a. Ma amour ayoa ouz gouruez / E hunan glan en creis an bez / So quent an dez diannhezet, tr. «Mon amour ? Il était là, tout seul, couché dans cette tombe qu'on a ouverte avant le jour.»

    C. Ober ur gourvez : s'allonger (un moment).

    (1872) ROU 89b. s'étendre un instant, tr. «Ober ur gourvezic

    (1911) BUAZperrot 103. hag e reas eur gourvez eno e tal eur feunteun. ●350. ober eur gourvez. ●(1926) FHAB Mezheven 224. mont ebarz d'ober eur gourvez. ●(1938) SAV 11/21. e vefe mat d'eoc'h mont da ober eur gourvez war ho kwele. ●(1939) MGGD 46. It araok da ober eur gourvez, rak ezomm-bras hoc'h eus da ziskuiza.

    II. Adv. A-c'hourvez : à plat ventre.

    (1878) EKG II 89. en em daolet a-c'hourvez etouez ar balan.

  • gourvez / gourven .3
    gourvez / gourven .3

    v.

    I. V. intr.

    (1) S'allonger, s'étendre.

    (1499) Ca 96a. Golchet da gouruez. g. coete de lit. ●99a. Gouruez. g. gesir. l. cubo / as / bui / itum. ●(1530) Pm 44. da gouruez / En vn bez, tr. «coucher / Dans un tombeau.»

    (1659) SCger 32b. se coucher, tr. «gouruez.» ●35a. croupir, tr. «soucha, gouruez.» ●151b. gouruez, tr. «se coucher.» ●(1710) IN I 267. ar Salamandres, pehini a so ul loenic binimus, a laz an tan evel ma c'hourvez ennâ. ●372. da c'hourvez var ur guele boug. ●(1732) GReg 311b. Coucher sur du duvet, tr. «gourvez var an dum.»

    (1877) EKG I 163. gourvezomp e mesk al lann var ar c'hleuz. ●(1878) EKG II 11. Araok gourvez var hor c'huchenn golo.

    (1903) MBJJ 63. gourven war ma gwele. ●(1907) PERS 371. Ar re glanv a c'hourveze var he vez. ●(1911) BUAZperrot 122. gourvez var ar c'halet, e leac'h var ar bouk. ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. gourven, pour gourvez, être étendu. ●(1936) PRBD 99. eur bern tud a c'hourves er pri. ●(1974) GAME 13. da horva eo eet war he gwele.

    (2) Être allongé, étendu.

    (1732) GReg 89b. Dieu veüille benir vôtre mort, vous donner une sainte mort, tr. «Goude Douë, va bennos èr poull ma c'hourvezo ho penn.»

    II. V. tr. d. Étendre, coucher.

    (1907) AVKA 13. Paka a reas anehan en trejo [he Mab] hag en gourven en ur c'hraou.

    III. V. pron. réfl. En em c'hourvez : se vautrer.

    (c.1718) CHal.ms iv. Se veautrer, tr. «gouruéein him gouiurein

  • gourvezenn
    gourvezenn

    f. –Couche, divan.

    (1962) GERV 22. ar sal-dibri, enni gourvezennou ha taoliou bihan da breda. 23. eun nebeud kroc'hennou blevek a dalveze deañ da c'hourvezenn. 127. war c'hourvezenn baour ar penedour.

  • gourvezer
    gourvezer

    m. –ion Homme allongé.

    (1912) BOEG 116. Saù ta, finant !… Saù ta, gourvéour, tr. «Debout, fainéant !… Debout, endormi.»

  • gourvezet
    gourvezet

    adj. Allongé.

    (1499) Ca 99a. Gouruezet. g. couchie. l. cubitus / a / tum.

    (1877) EKG I 163. Eun heur a ioa edo ar zoudarded gourvezet var ho c'hleuz. ●(1894) BUZmornik 11. He c'horf a deuaz da veza ker klanv, ker sempl ha ker goridik, ma renke chom ato gourvezet.

  • gourvezus
    gourvezus

    adj. Gisant.

    (c.1500) Cb 99a. [gouruez] Inde hic et hec et hoc iacens / tis. g. gisant. b. gouruezus.

  • gourvrug
    gourvrug

    coll. (botanique) Bruyère à balais Erica scoparia.

    (1890) MOA 152a. Bruyère royale (grande espèce), bruyère mâle, tr. «gour-vrugen, f. pl. m. gour-vruk

  • gourvrugenn
    gourvrugenn

    f. (botanique) Pied de bruyère à balais.

    (1890) MOA 152a. Bruyère royale (grande espèce), bruyère mâle, tr. «gour-vrugen, f. pl. m. gour-vruk.»

  • gouryev
    gouryev

    m. –où (architecture) Imposte.

    (1499) Ca 97b. Goulyeau. g. barre. l. hic clatrus / tri. vide in barrenn cest tout vng.

    (1752) PEll 359. Gouliaw, en Cornwaille et Léon, Gouriaw, Piece ou planche de bois attachée au travers d'une porte en dedans pour la fortifier. Plur. irrégulier Gouliewen & Gouriewen.

    (1821) GON 245b. Gouriô, s. m. Pièce de bois attachée au travers d'une porte en dedans, pour la fortifier. Pl. gouriéven. Plusieurs prononcent gouliô. Pl. gouliéven.

    (1931) VALL 108b. Chambranle, tr. «gourieo pl. gourievou.» ●428b. Linteau, tr. «gouryeo m.» ●(1942) FHAB Gwengolo/Here 210. (note de F. Vallée) Klondre. Furm reiz koundre. Ernault, p. 315. Ar ger-se a reer gantan, ouspenn, evit «coussin sur le joug des bœufs» ha «imposte». Heman a zo stag ouz gouryeo an nor evel ar «coussin» ouz yeo an ejen.

  • gous .1
    gous .1

    adj.

    (1) Adj. (Virage) brusque.

    (1919) DBFVsup 28b. gous, tr. «court.» ●(1924) SBED 59. En ur gamdroien gous.

    (2) Adv. Treiñ gous : virer brusquement.

    (1919) DBFVsup 28b. troein gous, tr. «virer brusquement.» ●(1934) BRUS 102. Brusquement, tr. «gous (virer).»

  • gous .2
    gous .2

    s. (argot des tailleurs vannetais) Nourriture, tortore.

    (1912) KZVr 415 - 10/03/12. Gous, tr. «boed.»

  • gous .3
    gous .3

    s. Gousse.

    (1633) Nom 72b. Siliquæ, ceretia : carrubes : carub, an gouçc.

  • gousaat
    gousaat

    v. intr. (en plt d'une voie) Virer plus brusquement.

    (1919) DBFVsup 28b. gousat, tr. «tourner plus rapidement (en parl. d'une route).»

  • gousailhañ
    gousailhañ

    v. intr. Sautiller.

    (1744) L'Arm 350b. Sauteler ou sautiller, tr. «Gour-saillein

  • gousaj
    gousaj

    m. (argot de La Roche-Derrien) Nourriture, tortore, graille, bouffe.

    (1885) ARN 30. Aliments, tout ce qui se mange. – Br. Boed, debach. Arg[ot] : 1. Gourdajo. Ce mot n'a que l'air de tenir quelques rapports avec l'adjectif gourd ; il est moins en usage que le terme suivant. 2. C'housach. ●(1893) RECe xiv 268. e haries e mañket an ousach baz ar vro ze.

  • gousañ / gousiñ
    gousañ / gousiñ

    v. tr. d. (argot de La Roche-Derrien et des tailleurs vannetais) Manger, grailler, bouffer.

    (1885) ARN 30. Manger. – Br. Debi ou dibi. Arg[ot] : 1. C'housa. 2. Taleri. ●(1893) RECe xiv 268. Hag i jes 'n ije karet c'housañ ar gourdajeno warlerc'h an turgner. (...) o deus eltresen grin pez eloñt da c'housañ. (...) Hag e komañsjoñt da c'housañ gourdajeno.

    (1932) BRTG 79. ne «gousein» ket anehi. ●ibid. kousein = dèbrein. ●(1975) BAHE 87/4. da c'housañ e adlein. ●12. evel-se e kavfomp zer da c'housañ. ●13. C'housañ : debriñ.

  • gouserr
    gouserr

    m. War he gouserr : entr'ouverte, entrebâillée.

    (1908) KMAF 48. An nor o tigeri war he gourzer.

  • gouserret
    gouserret

    adj. À moitié fermé.

    (1905) IVLD 98. Liou ar maro varnhi, he daoulagad gourzerret. ●(1924) ZAMA 194. An nor a oa gourzerret.

  • gousiñ
    gousiñ

    voir gousañ

  • gousoc'h
    gousoc'h

    m. –ioù (agriculture) Cep, pièce sur laquelle est fixé le soc de la charrue.

    (1913) KZVr 29 - 21/09/13. Amzoc'hader (pour amzoc'hadur), pièce sur laquelle est fixé le soc de la charrue, à Kergloff. (Ailleurs gouzoc'h, gousoc'h, goursoc'h).»

  • gousper
    gousper

    m. –où

    I. temp.

    (1) Soir, soirée, vêpre, vêprée.

    (1575) M 537. Hogos arriu e'n heur, han feur hon gousperou, tr. «L'heure est presque arrivée, et le moment de notre soirée.» ●(1633) Nom 227a. Vesper, vespera, noctiserum : vespre : gousperou, abardaez, an diuezat.

    (1732) GReg 953a. Vêpre, vêprée, tr. «Gosper.» ●(1779) BRig I 50b. gousper, tr. «le soir.»

    (2) Veille.

    (1732) GReg 422a. La veille de la foire, tr. «Gousper. ar gousper eus ar foar. gousper ar for.» ●871b. Le soir, ou la veille d'une foire, d'une assemblée, ou pardon, tr. «Gosper. ar gosper. gousper. ar gousper. (ce gousper, est le singulier de gousperou, Vêpres.» ●Au soir de la foire de la martire, du pardon de S. Jean du doigt, tr. «Da c'hosper foar ar merzer, da c'housper pardon sant Jan ar bis.»

    (1876) TDE.BF 249a. Gousper, s. m. C[ornouaille], tr. «La veille d'une foire, d'un pardon. Da c'housper ar foar, la veille de la foire.»

    (1912) MMPM 23. d'ar zadorn, gousper miz Mari. ●65. Da c'houzper gouel Mari hanter-eost.

    (3) Kemer e c'housper (tu bnk) = (?) passer la soirée (?).

    (1866) FHB 75/177a. evit mont neuze dioc'h an noz d'an davarn, ha kemeret eno ho cousper.

    II. (religion)

    A. [au plur.] Vêpres.

    (1499) Ca 99a. Gousperou. g. vespres.

    (1659) SCger 124a. Vespres, tr. «Gousperou.» ●151b. Gouzperou, tr. «Vespres.» ●(1727) HB 418. Gousperou ar Verc'hes. ●565. e leverot Gousperou ar Gouel eleac'h hini ar Sul. ●(1732) GReg 953a. Vêpres, Heure Canoniale, tr. «Gousperou. Van[netois] gosperéü.» ●Aller à Vêpres, tr. «Moñnet da c'housperou

    (1856) VNA 92. Allez à vêpres, tr. «Quêrhet d'er Gospereu.» ●(1874) POG vii. da lavaret eo e ve kanet ann Antien araog ha goude pep Salm, er Gousperou. ●(1876) TDE.BF 249a. Gousperou, s. pl. m., tr. «Vêpres, prières de l'Eglise. Mont da c'housperou, aller aux vêpres.»

    (1907) PERS 124. goude ar Gousperou e vije kanet Komplidou.

    ►[au plur. après un art. ind.] Ur gousperoù : des vêpres.

    (1915) HBPR 167. eur gousperou trist. ●(1935) BREI 410/4b. eur gwir gousperou pardon.

    B. [empl. sans art. ; au plur.]

    (1) Moment des vêpres.

    (c.1680) NG 1621. Goudé coursë gospereu.

    (1877) EKG I 6. da c'housperou.

    (2) Lavarout gousperoù : dire les vêpres.

    (1741) RO 1552. poent laret gouspero.

    (3) Kanañ gousperoù : chanter les cantiques que l'on chante aux vêpres.

    (1741) RO 1579. monet da gannan gouspero.

    (1915) KANNgwital 156/82. goude m'oue kanet gousperou.

    (4) Mont da c'housperoù : aller aux vêpres.

    (1857) CBF 60. Mont a rinn da c'housperou, tr. «J'irai à Vêpres.»

    III. sens fig.

    (1942) DADO 11. O, kaer hoc’h eus stouva ho tiouskouarn, va gousperou n’int ket achu c’hoaz !

    IV.

    (1) Klevet ar gousperoù war an ton bras // Klevet ar gousperoù e-kreiz ar sizhun : être engueulé.

    (1962) BRUD 16/33 (T) E. ar Barzhig. Red e oe mond da gerhat he ferhenn, ho tad-koz, bugale, ha kleved a reas hemañ ar gousperou e-kreiz ar zizun, eveljust. ●(1970) BHAF 22 (T) E. ar Barzhig. Paotr ar hijer e oa ive Salaun goz ha kleved a ree aliez ar gousperou abalamour deze. ●88. Klevoud a rejont o diou ar gousperou war an ton braz. ●(1982) LIMO 09 avril (G). Er gouélieu e hrè neuzé d’er véléan moned eué ar en tonieu bras. En dud e larè étrézè : «Hiriù e vo kanet er gospéreu ar don er hrampoèh dré leah

    (2) Kanañ ar gousperou : engueuler.

    (1957) AMAH 136 (T) *Jarl Priel. Hag an deiz war-lerc'h ar beure ne oa ket c'hoazh peurazezet Jouvet en e vurev, ma stagis da ganañ dezhañ ar gousperoù ken ma strake. ●(1970) BHAF 246 (T) E. ar Barzhig. N'e-neus nemed ar martolod beza tomm dezañ hag e kan ar gousperou d'ar vamm ha d'he mab. ●(1976) YABA 24.01 (Gi) J. Jaffre. Er gwahan tra eidin-mé e vo cheleu er gospereu e vo kanet dein a p'arrùein ér gér... Ya Gospereu e gleùein !

  • gousperoù
    gousperoù

    voir gousper

  • gouspin
    gouspin

    m. –ed

    (1) Gamin.

    (1910) DIHU 63/139. er houspined e lar én ur huélet er boulom. ●(1919) DBFVsup 28b. gouspin, m., tr. «jeune garçon.» ●(1937) DIHU 313/301. gouspin a bemzek vlé. ●(1943) DIHU 384/277. gouspined deuzek vlé !

    (2) par ext. Avorton, homme de faible constitution.

    (1932) BRTG 149. ne oè meit ur gouspin étal er Meillouz.

  • goust
    goust

    m.

    (1) Goût (de qqc.).

    (1854) PSA I 136. er fréhen-hont péhani, dré hé bràuité, e ziscoa hi devout ur houst huêc.

    (2) Goût (de qqn).

    (c.1802-1825) APS 87. n'en dint quet calz de oust sujité er bed. ●(1854) PSA I 24. carguet ma vér a dan hag a houst nezé aveid er bed hag é bligeadurieu.

  • goustad / goustadik
    goustad / goustadik

    adv. Doucement, lentement.

    (1659) SCger 14a. bellement, tr. «goustat, goustadic.» ●72b. lentement, tr. «goustat, goustadec.» ●151b. goustat, tr. «qui va doucement.» ●goustadic, tr. «tout bellement.» ●(1710) IN I 97. douguen gouestadic ho calon eus an oræson d'hoc'h afferou all. ●(1732) GReg 304b. Doucement, sans bruit, paisiblement, tr. «gouëstad. gouëstadicq. goustad. goustadicq.» ●(1766) MM 45. och en em bourmen guestadic, tr. «en train de se promener tranquillement.»

    (1860) BAL 162. Comzouigou a garantez (…) a dlefet da lenn, ur veachic an amzer a gouestadic. ●(1869) KTB.ms 14 p 201. Tostaït out-han goustadig, a ziadrè. ●(1869) FHB 251/335a. an dour o trouzial goustadig o vont gant ar waz. ●(1878) EKG II 10. ni a dlie respount bep tro goustatoc'h goustata. ●(1889) ISV 281. o vont gouestata ma c'helle.

    (1921) PGAZ 68. Ma rea neuze goeztatoc'h. ●(1911) BUAZperrot 488. mont goustatoc'h. ●(1922) FHAB Gwengolo 258. Goustadik d'ar garchen, / Gwelloc'hik ar zouben. ●(1959) TGPB 78. hag en deñvalijenn e kleven a-wechou egile o vousklemm goustad.

  • goustadik
    goustadik

    voir goustad

  • goustaon
    goustaon

    f. (marine) Contre-étrave.

    (1732) GReg 652a. Contr'estrave, tr. «Courstaon. coustaon

    (1876) TDE.BF 248b. Gour-staoñ, gourstaoñ, subs. f., tr. «Contre-étrave.»

  • goustav
    goustav

    v.

    I. V. intr. Se calmer.

    (1939) RIBA 19. Goustaùet, Eutru kér, éh an de ésat dehè.

    II. V. tr. d.

    (1) Calmer (qqn)

    (1939) RIBA 137. Goustaùet é get Olier : «Gorteit, Intron, gorteit !»

    (2) Goustav er glav : attendre que la pluie cesse.

    (1919) DBFVsup 28b. goustaù er glaù, tr. «(Bubry) attendre que la pluie cesse.»

  • goustell
    goustell

    f. –où

    I.

    (1) Pelote.

    (1919) KZVr 355 - 21/12/19. koustel, tr. «pelotte.» ●(1931) VALL 545a. Pelote de fil, de laine, etc., tr. «goustell f.»

    (2) (agriculture) Meule.

    (1919) KZVr 355 - 21/12/19. koustel, tr. «tas, moyette.» ●(1931) VALL 728b. Tas, tr. «goustell (et pelote) f.» ●(1982) TKRH 39. Pa veze charreet an eost war al leur e veze graet goustelloù : ur c'houstell gerc'h, ur c'houstell winizh, ur c'houstell heiz. ●95. Ur c'houstell danvez tan.

    (3) (insulte) Yann e c'houstell : accapareur.

    (1895) GMB 289. pet[it] Trég[uier] Yan i c'houstel, terme d'injure.

    II. Chaokat e c'houstell : gronder, être grognon.

    (1895) GMB 289 (T). pet[it] Trég[uier] chakat i c'houstel, tr. Émile Ernault «gronder, être grognon.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...