Devri

Recherche 'g...' : 4478 mots trouvés

Page 44 : de goursouezhet (2151) à goustell (2200) :
  • goursouezhet
    goursouezhet

    adj. Très étonné.

    ●(1928) FHAB Mae 189. setu ar person hag ar c'hure goursouezet o welout n'erru ar merc'hed bihan nemet pa vez achu ar pedennou. Petra 'zo kiriek d'ar c'hoarventez-mañ ?

  • gourt .1
    gourt .1

    adj.

    (1) Raide, peu souple.

    ●(1499) Ca 99a. Gourt. g. roide.

    ●(1906) KPSA 161. Re bounner omp, re c'hourd... ●(1907) PERS 309. Al labour, ar binijen hag an oad a oa tremenet varnezhan ha ne oa tam gourtoc'h.

    (2) Bezañ gourt da, o : être incapable (de).

    ●(1908) FHAB Here 314. Philip, er vech-man ne oue ket gourd o senti. ●(1926) FHAB Gouere 262. An hani zo gourd da zenti, vo krennet diwar e voued.

    (3) Humide, moite.

    ●(1957) ADBr lxiv 4/461. (An Ospital-Kammfroud) Ne vez ket a hlô, med amzer hlaz a ro dim, hag an traou a jom gourd. (...) Gourd : adj. – Humide, moite. À placer da la progression suivante : kraz, seh, dizroet, kousket, gourd, leiz, gleb, gleb-teil : ar holo a oa kraz mad, bremañ eo deut da zizroi (dizrei) : gourd eo dija.

    (4) Difficile à remuer, à manier.

    ●(1857) CBF 95. Lardit ar c'harr, rak gouigourat a ra ker gourt eo da loc'h, tr. «Graissez la charrette, car elle crie, tant elle est difficile à remuer.»

    (5) Engourdi.

    ●(1872) ROU 83a. L'âge engourdit, tr. «dont a reat gourd gant an oad.» ●(1877) BSA 238. he faou keaz memprou a deu da zounna, gourtoc'h int eget biscoas.

  • gourt .2
    gourt .2

    adj. (argot de La Roche-Derrien)

    (1) Bon.

    ●(1885) ARN 56. Eunn talar gourd, tr. «un bon repas.» ●Ebarz ar c'houez-man a zo ostanted gourd, tr. «dans cette maison-ci il y a des gens (maîtres) excellents.» ●(1893) RECe xiv 268. Késet buan ër roben gourtañ ha gourdajeneign 'nei war i jech. ●269. 'peus torted ër blèjer gourd 'vid i jes. (...) Mes red mad oa ober eun talar gourd. ●(1894) RECe xv 213. Bilhaos gourt, (bonne monnaie).

    ●(1968) BAHE 58/44. un dra bennak «gourd», da laras Roc'hiz. ●(1970) BHAF 378. ma vefe ken «gourd» all ma «flitouer» er seminer ! ●(1975) BAHE 87/9. Hennezh, klev, a oa un ambreilhon gourt. ●11. selaouit 'ta, ambreilhoned, hirie eo gourt mont da spoeñsañ zer d'ar Baludenn. ●13. Gourt : mat.

    (2) An amzer c'hourt : le printemps.

    ●(1935) ANTO 82. Pa zeuio an amzer c'hourd.

  • gourtaat
    gourtaat

    v.

    (1) V. intr. Devenir gourd.

    ●(1867) FHB 143/307a. gourtaad a ra he vrec'h. ●(1890) MOA 119a. L'âge nous appesantit, tr. «gourtaat a reomp dre gosaat.»

    (2) V. tr. d. Engourdir.

    ●(1710) IN I 397. ec'his ur gouan calet eo, peini a lam he oll guenet digat an douar, hag a zeu da c'hourtaat an oll anevalet.

  • gouru
    gouru

    f. Cul-de-sac.

    ●(1732) GReg 240a. Cul de sac, tr. «gour-ru. p. gour-ruyou.»

    ●(1876) TDE.BF 248a. Gour-ru, s. f. V[annetais], tr. «Cul-de-sac.»

  • gourvadez-
    gourvadez-

    voir gouvadez-

  • gourvamm-gozh
    gourvamm-gozh

    f. (famille) Bisaïeule.

    ●(1821) SST.ab xviii. é tas de gour-vam goh er Roué David.

  • gourvamm-iou
    gourvamm-iou

    f. gourvammiouier (famille) Bisaïeule.

    ●(1744) L'Arm 31a. Bis-Ayeule, tr. «Gour-Vamïeu.. uér. f.»

  • gourven
    gourven

    voir gourvez .3

  • gourvenn .2
    gourvenn .2

    voir gourvennañ

  • gourvenn / gourvent .1
    gourvenn / gourvent .1

    m.

    (1) Envie, jalousie.

    ●(14--) Jer.ms 235. Ne galhen e sicour medest eguyt gourvent, tr. «Je ne pourrais le secourir, je l'atteste, malgré (mon) envie.»

    ●(1659) SCger 52a. enuie, tr. «gourvenn.» ●(1752) PEll 366. Gourvenn, tr. « Envie, haine, rancune, maligne disposition envers un autre. » (…) Et même quelques-uns des notres prononcent Gourvent, & Gourventus.

    ●(1876) TDE.BF 248b. Gourvenn, s. f., tr. «Envie, jalousie.»

    (2) Kemer, kaout gourvenn ouzh : être jaloux de.

    ●(1575) M 3546. Quempret gouruent ouz hent patientet, tr. «Être jaloux du chemin de patience.»

    ●(1659) SCger 52a. enuier, tr. «cahout goaruen (lire : gouruen) oc'h.»

  • gourvennañ / gourvenn / gourventañ
    gourvennañ / gourvenn / gourventañ

    v. tr. d. Envier, jalouser.

    ●(1659) SCger 52a. enuier, tr. «gouruenn.» ●(1752) PEll 366. Gourventa, tr. « haut venter, ou venter haut. »

    ●(1876) TDE.BF 248a. Gourvenna, v. a., tr. «Envier, être jaloux du bonheur des autres. »

  • gourvennek
    gourvennek

    adj.

    (1) Envieux.

    ●(1876) TDE.BF 248b. Gourvennek, adj., tr. «Envieux.»

    (2) Rancunier.

    ●(1923) FHAB Gouere 260. Me a ya droug ennoun evit an distera tra ; tear oun ; met gwella pez a zo ne bad ket ganen ; n'oun ket gourvennek ; ankounnac'haat a ran dioc'htu...laza a rafen eun den ha pemp munut goude e paefen eur banne d'ezan.

  • gourvennus / gourventus
    gourvennus / gourventus

    adj.

    (1) Dédaigneux.

    ●(1752) PEll 366. Gourventus, tr. « dédaigneux. Ces dérivez sont particuliérement du pays de Léon. ».

    (2) Jaloux, envieux.

    ●(1752) PEll 366. Gourvennus, tr. « Envieux &c » (…) Et même quelques-uns des notres prononcent Gourvent, & Gourventus.

    ●(1862) JKS 72. ar re c’hourvennuz. ●(1876) TDE.BF 248b. Gourvennuz, adj., tr. «Envieux.»

  • gourvent
    gourvent

    voir gourvenn .1

  • gourventañ
    gourventañ

    voir gourvennañ

  • gourventer .1
    gourventer .1

    m. Homme orgueilleux.

    ●(1752) PEll 366. Gourventer, tr. « … au sens moral, c’est un homme qui a du vent dans la tête ; aussi j’ai entendu dire en France chasser du haut vent, au sens s’évaporer par orgueil. »

  • gourventer .2
    gourventer .2

    adj. Orgueilleux.

    ●(1752) PEll 366. Gourventer, tr. « superbe, vain, fier. »

  • gourventez
    gourventez

    f. Jalousie, envie.

    ●(1732) GReg 356b. Envie, tristesse de la prosperite d'autruy, déplaisir de ses bonnes qualitez &c., tr. «gourvéntez.»

  • gourventus
    gourventus

    voir gourvennus

  • gourvez .1
    gourvez .1

    adj. Allongé.

    ●(c.1500) Cb 99a. Gouruez. g. couchie. l. cubitus / a / tum. ●(1521) Cc [Gouruez]. Gouruez. g. couchie. l. cubitus a um.

  • gourvez .2
    gourvez .2

    m. & adv.

    I. M. Position couchée, attitude allongée.

    A. Décubitus.

    ●(1931) VALL 190a. Décubitus, station allongée, tr. «gourvez m.»

    B.

    (1) Er gourvez : allongé.

    S1 em gourvez

    ●(c.1825-1830) AJC 4273. me a laras echomgen er plas sem gourvé. ●(1866) FHB 100/380a. Pedare labour a rann-me ama em gourvez war ma c’harr.

    S2 ez kourvez

    S3m en e c'hourvez

    ●(c.1825-1830) AJC 3563. querquend evel an ten equeas ne hourvé. ●(1857) CBF 97. choumet eo enn he c’hourvez, tr. «il est resté couché.» ●(1876) TDE.BF 248a. Beza enn he c’hourvez, choum enn he c’hourvez, être étendu, rester étendu sur la litière, parlant d’une bête malade, s. m., tr. «Cul-de-sac. »

    ●(1931) VALL 190a. dans le décubitus, tr. «en e c'hourvez.» ●(1936) CDFi 11 janvier. en e-c'hourvez war an treaz-maro.

    S3f en he gourvez

    ●(1872) SBI I 310. War leur an ti en he gourve, tr. «Sur l'aire de la maison, étendue.»

    ●(1902) PIGO I 176. Personik a lezaz ar plac'h en he gourve er zâl.

    L1 en hor gourvez

    ●(c.1825-1830) AJC 3439. a nin a voa en pad an nos tranquil en non gourve.

    L2 en ho kourvez

    ●(1910) MAKE 28. n'ho peus ket mez chom keit-all amzer da skuiza en ho kourvez ?...

    L3 en o gourvez

    ●(c.1825-1830) AJC 4528. hac a gavas ar hand den no gourve. ●(1884) LZBt Meurzh 50. Gant ann neve-amzer en em lak ar re 'n efe re a oad, enn ho gourve, er weraden.

    ●(1903) MBJJ 63. en em astennont 'n o gourve. ●(1908) PIGO II 127. 'n o gourve war eur feuskad plouz.

    (2) War c'hourvez : allongé.

    S3 war e c'hourvez

    ●(1894) BUZmornik 56. Da genta, e oue staget var e c'hourvez oc'h eur peul teo hag hirr.

    (3) diwar e c'hourvez =

    ●(1906) BOBL 09 juin 90/3b. Diwar e c'hourve, e nevoa chechet ken e oa maro.

    (4) (Sevel) Eus gourvez : se relever.

    S3m diouzh e c'hourvez

    ●(1827) VSAp 26. quen nele quen sevel deus ehourvé.

    (5) Ouzh gourvez

    ●(1530) J 189a. Ma amour ayoa ouz gouruez / E hunan glan en creis an bez / So quent an dez diannhezet, tr. «Mon amour ? Il était là, tout seul, couché dans cette tombe qu'on a ouverte avant le jour.»

    C. Ober ur gourvez : s'allonger (un moment).

    ●(1872) ROU 89b. s'étendre un instant, tr. «Ober ur gourvezic.»

    ●(1911) BUAZperrot 103. hag e reas eur gourvez eno e tal eur feunteun. ●350. ober eur gourvez. ●(1926) FHAB Mezheven 224. mont ebarz d'ober eur gourvez. ●(1938) SAV 11/21. e vefe mat d'eoc'h mont da ober eur gourvez war ho kwele. ●(1939) MGGD 46. It araok da ober eur gourvez, rak ezomm-bras hoc'h eus da ziskuiza.

    II. Adv. A-c'hourvez : à plat ventre.

    ●(1878) EKG II 89. en em daolet a-c'hourvez etouez ar balan.

  • gourvez / gourven .3
    gourvez / gourven .3

    v.

    I. V. intr.

    (1) S'allonger, s'étendre.

    ●(1499) Ca 96a. Golchet da gouruez. g. coete de lit. ●99a. Gouruez. g. gesir. l. cubo / as / bui / itum. ●(1530) Pm 44. da gouruez / En vn bez, tr. «coucher / Dans un tombeau.»

    ●(1659) SCger 32b. se coucher, tr. «gouruez.» ●35a. croupir, tr. «soucha, gouruez.» ●151b. gouruez, tr. «se coucher.» ●(1710) IN I 267. ar Salamandres, pehini a so ul loenic binimus, a laz an tan evel ma c'hourvez ennâ. ●372. da c'hourvez var ur guele boug. ●(1732) GReg 311b. Coucher sur du duvet, tr. «gourvez var an dum.»

    ●(1877) EKG I 163. gourvezomp e mesk al lann var ar c'hleuz. ●(1878) EKG II 11. Araok gourvez var hor c'huchenn golo.

    ●(1903) MBJJ 63. gourven war ma gwele. ●(1907) PERS 371. Ar re glanv a c'hourveze var he vez. ●(1911) BUAZperrot 122. gourvez var ar c'halet, e leac'h var ar bouk. ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. gourven, pour gourvez, être étendu. ●(1936) PRBD 99. eur bern tud a c'hourves er pri. ●(1974) GAME 13. da horva eo eet war he gwele.

    (2) Être allongé, étendu.

    ●(1732) GReg 89b. Dieu veüille benir vôtre mort, vous donner une sainte mort, tr. «Goude Douë, va bennos èr poull ma c'hourvezo ho penn.»

    II. V. tr. d. Étendre, coucher.

    ●(1907) AVKA 13. Paka a reas anehan en trejo [he Mab] hag en gourven en ur c'hraou.

    III. V. pron. réfl. En em c'hourvez : se vautrer.

    ●(c.1718) CHal.ms iv. Se veautrer, tr. «gouruéein him gouiurein.»

  • gourvezenn
    gourvezenn

    f. –où Couche, divan.

    ●(1962) GERV 22. ar sal-dibri, enni gourvezennou ha taoliou bihan da breda. ●23. eun nebeud kroc'hennou blevek a dalveze deañ da c'hourvezenn. ●127. war c'hourvezenn baour ar penedour.

  • gourvezer
    gourvezer

    m. –ion Homme allongé.

    ●(1912) BOEG 116. Saù ta, finant !… Saù ta, gourvéour, tr. «Debout, fainéant !… Debout, endormi.»

  • gourvezet
    gourvezet

    adj. Allongé.

    ●(1499) Ca 99a. Gouruezet. g. couchie. l. cubitus / a / tum.

    ●(1877) EKG I 163. Eun heur a ioa edo ar zoudarded gourvezet var ho c'hleuz. ●(1894) BUZmornik 11. He c'horf a deuaz da veza ker klanv, ker sempl ha ker goridik, ma renke chom ato gourvezet.

  • gourvezus
    gourvezus

    adj. Gisant.

    ●(c.1500) Cb 99a. [gouruez] Inde hic et hec et hoc iacens / tis. g. gisant. b. gouruezus.

  • gourvrug
    gourvrug

    coll. (botanique) Bruyère à balais Erica scoparia.

    ●(1890) MOA 152a. Bruyère royale (grande espèce), bruyère mâle, tr. «gour-vrugen, f. pl. m. gour-vruk.»

  • gourvrugenn
    gourvrugenn

    f. (botanique) Pied de bruyère à balais.

    ●(1890) MOA 152a. Bruyère royale (grande espèce), bruyère mâle, tr. «gour-vrugen, f. pl. m. gour-vruk.»

  • gouryev
    gouryev

    m. –où (architecture) Imposte.

    ●(1499) Ca 97b. Goulyeau. g. barre. l. hic clatrus / tri. vide in barrenn cest tout vng.

    ●(1752) PEll 359. Gouliaw, en Cornwaille et Léon, Gouriaw, Piece ou planche de bois attachée au travers d'une porte en dedans pour la fortifier. Plur. irrégulier Gouliewen & Gouriewen.

    ●(1821) GON 245b. Gouriô, s. m. Pièce de bois attachée au travers d'une porte en dedans, pour la fortifier. Pl. gouriéven. Plusieurs prononcent gouliô. Pl. gouliéven.

    ●(1931) VALL 108b. Chambranle, tr. «gourieo pl. gourievou.» ●428b. Linteau, tr. «gouryeo m.» ●(1942) FHAB Gwengolo/Here 210. (note de F. Vallée) Klondre. Furm reiz koundre. Ernault, p. 315. Ar ger-se a reer gantan, ouspenn, evit «coussin sur le joug des bœufs» ha «imposte». Heman a zo stag ouz gouryeo an nor evel ar «coussin» ouz yeo an ejen.

  • gous .1
    gous .1

    adj.

    (1) Adj. (Virage) brusque.

    ●(1919) DBFVsup 28b. gous, tr. «court.» ●(1924) SBED 59. En ur gamdroien gous.

    (2) Adv. Treiñ gous : virer brusquement.

    ●(1919) DBFVsup 28b. troein gous, tr. «virer brusquement.» ●(1934) BRUS 102. Brusquement, tr. «gous (virer).»

  • gous .2
    gous .2

    s. (argot des tailleurs vannetais) Nourriture, tortore.

    ●(1912) KZVr 415 - 10/03/12. Gous, tr. «boed.»

  • gous .3
    gous .3

    s. Gousse.

    ●(1633) Nom 72b. Siliquæ, ceretia : carrubes : carub, an gouçc.

  • gousaat
    gousaat

    v. intr. (en plt d'une voie) Virer plus brusquement.

    ●(1919) DBFVsup 28b. gousat, tr. «tourner plus rapidement (en parl. d'une route).»

  • gousailhañ
    gousailhañ

    v. intr. Sautiller.

    ●(1744) L'Arm 350b. Sauteler ou sautiller, tr. «Gour-saillein.»

  • gousaj
    gousaj

    m. (argot de La Roche-Derrien) Nourriture, tortore, graille, bouffe.

    ●(1885) ARN 30. Aliments, tout ce qui se mange. – Br. Boed, debach. Arg[ot] : 1. Gourdajo. Ce mot n'a que l'air de tenir quelques rapports avec l'adjectif gourd ; il est moins en usage que le terme suivant. 2. C'housach. ●(1893) RECe xiv 268. e haries e mañket an ousach baz ar vro ze.

  • gousañ / gousiñ
    gousañ / gousiñ

    v. tr. d. (argot de La Roche-Derrien et des tailleurs vannetais) Manger, grailler, bouffer.

    ●(1885) ARN 30. Manger. – Br. Debi ou dibi. Arg[ot] : 1. C'housa. 2. Taleri. ●(1893) RECe xiv 268. Hag i jes 'n ije karet c'housañ ar gourdajeno warlerc'h an turgner. (...) o deus eltresen grin pez eloñt da c'housañ. (...) Hag e komañsjoñt da c'housañ gourdajeno.

    ●(1932) BRTG 79. ne «gousein» ket anehi. ●ibid. kousein = dèbrein. ●(1975) BAHE 87/4. da c'housañ e adlein. ●12. evel-se e kavfomp zer da c'housañ. ●13. C'housañ : debriñ.

  • gouserr
    gouserr

    m. War he gouserr : entr'ouverte, entrebâillée.

    ●(1908) KMAF 48. An nor o tigeri war he gourzer.

  • gouserret
    gouserret

    adj. À moitié fermé.

    ●(1905) IVLD 98. Liou ar maro varnhi, he daoulagad gourzerret. ●(1924) ZAMA 194. An nor a oa gourzerret.

  • gousiñ
    gousiñ

    voir gousañ

  • gousoc'h
    gousoc'h

    m. –ioù (agriculture) Cep, pièce sur laquelle est fixé le soc de la charrue.

    ●(1913) KZVr 29 - 21/09/13. Amzoc'hader (pour amzoc'hadur), pièce sur laquelle est fixé le soc de la charrue, à Kergloff. (Ailleurs gouzoc'h, gousoc'h, goursoc'h).»

  • gousper
    gousper

    m. –où

    I. temp.

    (1) Soir, soirée, vêpre, vêprée.

    ●(1575) M 537. Hogos arriu e'n heur, han feur hon gousperou, tr. «L'heure est presque arrivée, et le moment de notre soirée.» ●(1633) Nom 227a. Vesper, vespera, noctiserum : vespre : gousperou, abardaez, an diuezat.

    ●(1732) GReg 953a. Vêpre, vêprée, tr. «Gosper.» ●(1779) BRig I 50b. gousper, tr. «le soir.»

    (2) Veille.

    ●(1732) GReg 422a. La veille de la foire, tr. «Gousper. ar gousper eus ar foar. gousper ar for.» ●871b. Le soir, ou la veille d'une foire, d'une assemblée, ou pardon, tr. «Gosper. ar gosper. gousper. ar gousper. (ce gousper, est le singulier de gousperou, Vêpres.» ●Au soir de la foire de la martire, du pardon de S. Jean du doigt, tr. «Da c'hosper foar ar merzer, da c'housper pardon sant Jan ar bis.»

    ●(1876) TDE.BF 249a. Gousper, s. m. C[ornouaille], tr. «La veille d'une foire, d'un pardon. Da c'housper ar foar, la veille de la foire.»

    ●(1912) MMPM 23. d'ar zadorn, gousper miz Mari. ●65. Da c'houzper gouel Mari hanter-eost.

    (3) Kemer e c'housper (tu bnk) = (?) passer la soirée (?).

    ●(1866) FHB 75/177a. evit mont neuze dioc'h an noz d'an davarn, ha kemeret eno ho cousper.

    II. (religion)

    A. [au plur.] Vêpres.

    ●(1499) Ca 99a. Gousperou. g. vespres.

    ●(1659) SCger 124a. Vespres, tr. «Gousperou.» ●151b. Gouzperou, tr. «Vespres.» ●(1727) HB 418. Gousperou ar Verc'hes. ●565. e leverot Gousperou ar Gouel eleac'h hini ar Sul. ●(1732) GReg 953a. Vêpres, Heure Canoniale, tr. «Gousperou. Van[netois] gosperéü.» ●Aller à Vêpres, tr. «Moñnet da c'housperou.»

    ●(1856) VNA 92. Allez à vêpres, tr. «Quêrhet d'er Gospereu.» ●(1874) POG vii. da lavaret eo e ve kanet ann Antien araog ha goude pep Salm, er Gousperou. ●(1876) TDE.BF 249a. Gousperou, s. pl. m., tr. «Vêpres, prières de l'Eglise. Mont da c'housperou, aller aux vêpres.»

    ●(1907) PERS 124. goude ar Gousperou e vije kanet Komplidou.

    ►[au plur. après un art. ind.] Ur gousperoù : des vêpres.

    ●(1915) HBPR 167. eur gousperou trist. ●(1935) BREI 410/4b. eur gwir gousperou pardon.

    B. [empl. sans art. ; au plur.]

    (1) Moment des vêpres.

    ●(c.1680) NG 1621. Goudé coursë gospereu.

    ●(1877) EKG I 6. da c'housperou.

    (2) Lavarout gousperoù : dire les vêpres.

    ●(1741) RO 1552. poent laret gouspero.

    (3) Kanañ gousperoù : chanter les cantiques que l'on chante aux vêpres.

    ●(1741) RO 1579. monet da gannan gouspero.

    ●(1915) KANNgwital 156/82. goude m'oue kanet gousperou.

    (4) Mont da c'housperoù : aller aux vêpres.

    ●(1857) CBF 60. Mont a rinn da c'housperou, tr. «J'irai à Vêpres.»

    III. sens fig.

    ●(1942) DADO 11. O, kaer hoc’h eus stouva ho tiouskouarn, va gousperou n’int ket achu c’hoaz !

    IV.

    (1) Klevet ar gousperoù war an ton bras // Klevet ar gousperoù e-kreiz ar sizhun : être engueulé.

    ●(1962) BRUD 16/33 (T) E. ar Barzhig. Red e oe mond da gerhat he ferhenn, ho tad-koz, bugale, ha kleved a reas hemañ ar gousperou e-kreiz ar zizun, eveljust. ●(1970) BHAF 22 (T) E. ar Barzhig. Paotr ar hijer e oa ive Salaun goz ha kleved a ree aliez ar gousperou abalamour deze. ●88. Klevoud a rejont o diou ar gousperou war an ton braz. ●(1982) LIMO 09 avril (G). Er gouélieu e hrè neuzé d’er véléan moned eué ar en tonieu bras. En dud e larè étrézè : «Hiriù e vo kanet er gospéreu ar don er hrampoèh dré leah.»

    (2) Kanañ ar gousperou : engueuler.

    ●(1957) AMAH 136 (T) *Jarl Priel. Hag an deiz war-lerc'h ar beure ne oa ket c'hoazh peurazezet Jouvet en e vurev, ma stagis da ganañ dezhañ ar gousperoù ken ma strake. ●(1970) BHAF 246 (T) E. ar Barzhig. N'e-neus nemed ar martolod beza tomm dezañ hag e kan ar gousperou d'ar vamm ha d'he mab. ●(1976) YABA 24.01 (Gi) J. Jaffre. Er gwahan tra eidin-mé e vo cheleu er gospereu e vo kanet dein a p'arrùein ér gér... Ya Gospereu e gleùein !

  • gousperoù
    gousperoù

    voir gousper

  • gouspin
    gouspin

    m. –ed

    (1) Gamin.

    ●(1910) DIHU 63/139. er houspined e lar én ur huélet er boulom. ●(1919) DBFVsup 28b. gouspin, m., tr. «jeune garçon.» ●(1937) DIHU 313/301. gouspin a bemzek vlé. ●(1943) DIHU 384/277. gouspined deuzek vlé !

    (2) par ext. Avorton, homme de faible constitution.

    ●(1932) BRTG 149. ne oè meit ur gouspin étal er Meillouz.

  • goust
    goust

    m.

    (1) Goût (de qqc.).

    ●(1854) PSA I 136. er fréhen-hont péhani, dré hé bràuité, e ziscoa hi devout ur houst huêc.

    (2) Goût (de qqn).

    ●(c.1802-1825) APS 87. n'en dint quet calz de oust sujité er bed. ●(1854) PSA I 24. carguet ma vér a dan hag a houst nezé aveid er bed hag é bligeadurieu.

  • goustad / goustadik
    goustad / goustadik

    adv. Doucement, lentement.

    ●(1659) SCger 14a. bellement, tr. «goustat, goustadic.» ●72b. lentement, tr. «goustat, goustadec.» ●151b. goustat, tr. «qui va doucement.» ●goustadic, tr. «tout bellement.» ●(1710) IN I 97. douguen gouestadic ho calon eus an oræson d'hoc'h afferou all. ●(1732) GReg 304b. Doucement, sans bruit, paisiblement, tr. «gouëstad. gouëstadicq. goustad. goustadicq.» ●(1766) MM 45. och en em bourmen guestadic, tr. «en train de se promener tranquillement.»

    ●(1860) BAL 162. Comzouigou a garantez (…) a dlefet da lenn, ur veachic an amzer a gouestadic. ●(1869) KTB.ms 14 p 201. Tostaït out-han goustadig, a ziadrè. ●(1869) FHB 251/335a. an dour o trouzial goustadig o vont gant ar waz. ●(1878) EKG II 10. ni a dlie respount bep tro goustatoc'h goustata. ●(1889) ISV 281. o vont gouestata ma c'helle.

    ●(1921) PGAZ 68. Ma rea neuze goeztatoc'h. ●(1911) BUAZperrot 488. mont goustatoc'h. ●(1922) FHAB Gwengolo 258. Goustadik d'ar garchen, / Gwelloc'hik ar zouben. ●(1959) TGPB 78. hag en deñvalijenn e kleven a-wechou egile o vousklemm goustad.

  • goustadik
    goustadik

    voir goustad

  • goustaon
    goustaon

    f. (marine) Contre-étrave.

    ●(1732) GReg 652a. Contr'estrave, tr. «Courstaon. coustaon.»

    ●(1876) TDE.BF 248b. Gour-staoñ, gourstaoñ, subs. f., tr. «Contre-étrave.»

  • goustav
    goustav

    v.

    I. V. intr. Se calmer.

    ●(1939) RIBA 19. Goustaùet, Eutru kér, éh an de ésat dehè.

    II. V. tr. d.

    (1) Calmer (qqn)

    ●(1939) RIBA 137. Goustaùet é get Olier : «Gorteit, Intron, gorteit !»

    (2) Goustav er glav : attendre que la pluie cesse.

    ●(1919) DBFVsup 28b. goustaù er glaù, tr. «(Bubry) attendre que la pluie cesse.»

  • goustell
    goustell

    f. –où

    I.

    (1) Pelote.

    ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. koustel, tr. «pelotte.» ●(1931) VALL 545a. Pelote de fil, de laine, etc., tr. «goustell f.»

    (2) (agriculture) Meule.

    ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. koustel, tr. «tas, moyette.» ●(1931) VALL 728b. Tas, tr. «goustell (et pelote) f.» ●(1982) TKRH 39. Pa veze charreet an eost war al leur e veze graet goustelloù : ur c'houstell gerc'h, ur c'houstell winizh, ur c'houstell heiz. ●95. Ur c'houstell danvez tan.

    (3) (insulte) Yann e c'houstell : accapareur.

    ●(1895) GMB 289. pet[it] Trég[uier] Yan i c'houstel, terme d'injure.

    II. Chaokat e c'houstell : gronder, être grognon.

    ●(1895) GMB 289 (T). pet[it] Trég[uier] chakat i c'houstel, tr. Émile Ernault «gronder, être grognon.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...