Devri

Recherche 'g...' : 4478 mots trouvés

Page 43 : de gourlu (2101) à goursot (2150) :
  • gourlu
    gourlu

    coll. (botanique) Angélique sauvage.

    (2008) HYZH 256/41. Du-mañ er Wern [e Pederneg] pa oan bihan e oa gourlu e-kichen ar wazh ; ar re-se oa uhel a-walc'h. Ar gourlu zo plant druz. 'Barzh ur prad aze 'lec'h 'c'h aen da vesañ 'r saout pa oan bihan, 'barzh ur c'horn aze 'oa gleb dindan ar gwez, hag aze e oa ur bern gourlu, ha ma saout 'raent ket 'met mont aze da zebriñ dioute, rakkar ar saout 'blij gourlu dezhe, ar re-se ac'h a warne.

  • gourm
    gourm

    voir grom

  • gourmachiñ
    gourmachiñ

    v. tr. d.

    (1) Gourmander.

    (1732) GReg 464a. Gourmander, quereller quelqu'un, tr. «Van[netois] gourmancheiñ.» ●(1744) L'Arm 175a. Gourmander, quereller, tr. «Gourmachein

    (1838) OVD 186. beta gourmachein er gourmandis memb.

    (2) Assujettir.

    (c.1718) CHal.ms i. assuiettir, tr. «sugein, suiettein, gourmachein, donnein.»

  • gourmandiz
    gourmandiz

    f. Gourmandise.

    (c.1500) Cb 93a. [gloutony] Jtem hec crapula / e. g. craisse / ou superfluyte en mengier. b. lichezry gourmandis.

    (1659) SCger 63a. gourmandise, tr. «gourmandis.» ●(1732) GReg 464a. Gourmandise, tr. «Gourmantiz. gourmandiz.» ●(1744) L'Arm 22a. Avidement, tr. «Guett-gourmantisse.» ●Avidité, tr. «Gourmantisse. m.»

  • gourmant .1
    gourmant .1

    adj.

    (1) Rongeant.

    (1575) M 2111. Langour quez quen gourmant, tr. «Une langueur très rongeante.»

    (2) Gourmand.

    (1744) L'Arm 22a. Avide, tr. «Gourmantt

    (1869) SAG 228. ar re-ze, autrou, a zo re c'hourmant.

    (3) Qui dévore.

    (1575) M 2429-2430. Ha malediction (…) / So diff stram guiscamant : gourmant ha tourmantus, tr. «Et la malédiction (…) / Est pour moi un odieux vêtement, qui dévore et torture.»

    (4) Sensuel.

    (1557) B I 494. un tirant / So vil disaour ha gourmant, tr. «un tyran méchant, odieux et sensuel.»

  • gourmant .2
    gourmant .2

    m. –ed Gourmand.

    (1642) CAntiquou 83/6. An gourmand n'en em contant quet, / Eux ar boet commun paredet.

    (1857) GUG 57. Mæs er gourmand liès ne houi quet hum vollein.

  • gourmetez
    gourmetez

    s. (harnachement) Gourmette.

    (1633) Nom 181a-b. Postomis : gourmette : gourmettès da derchel suiet min an march.

  • gourn
    gourn

    s. –ioù = (?) Mêche de cheveux ( ?).

    (1834) SIM 103. pehini a zave e c'hourniou guenn, ar pez a erru gantàn pa gommanç d'en em impacianti.

  • gournaes
    gournaes

    adj. (argot des tailleurs vannetais) Bon.

    (1912) KZVr 415 - 10/03/12. Gournaez, tr. «mat.»

  • gournal
    gournal

    voir gourlenn

  • gournat / gourniñ
    gournat / gourniñ

    v. tr. d. Cribler.

    (1732) GReg 234b. Cribler, nettoyer du blé avec le crible, dans la maison, tr. «gournat. pr. gournet. Van[netois] gourneiñ

    (1876) TDE.BF 247b. Gourna, v. a. C[ornouaille], tr. «Nettoyer au gros crible, parlant de blé.»

  • gourner
    gourner

    m. –ioù Gros crible.

    (1732) GReg 234b. Crible gros, le plus gros qu'il y ait, tr. «gourner. p. gourneryou. croëzr-gourner. p. croëzryou-gourner. (ce dernier mot est de la haute Cor[nouaille].»

    (1876) TDE.BF 247b. Gourner, s. m. V[annetais] C[ornouaille], tr. «Gros crible à blé.»

  • gourneriad
    gourneriad

    m. –où Gros crible plein.

    (1876) TDE.BF 248a. Gourneriad, s. m. C[ornouaille], tr. «La plénitude du gros crible.»

  • gourneriañ
    gourneriañ

    v. tr. d. Tamiser au gros crible.

    (1876) TDE.BF 247b. Gourneria, v. a. C[ornouaille], tr. «Nettoyer au gros crible, parlant de blé.»

  • gourneuñviñ
    gourneuñviñ

    v. intr. Flotter.

    (1912) MMPM 90-91. he deuz destumet an tammou euz a lestr an Iliz, he c'hempennet hag lakeat da c'hourneün adarre.

  • gourni / gourniz
    gourni / gourniz

    m. –ed (famille)

    (1) Petit-neveu. cf. gouni

    (1499) Ca 97b. Gourny. ga. filz du nepueu / ou de niepce. ●(c.1500) Cb 98a. Gourny. g. filz de nepueu / ou de niepce. ●g. tiers nepueu. b. an trede gourny.

    (c.1718) CHal.ms iii. petit neveu, tr. «gourni.» ●(1732) GReg 655b. Petit neveu, fils du neveu, ou de la niéce, tr. «Gourniz. p. gournized. Van[netois] gourny. p. gournyed

    (1876) TDE.BF 248a. Gour-niz, gourniz, s. m., tr. «Fils de neveu ou de nièce, pêtit-neveu, degré de parenté.»

    (1931) VALL 38a. Arrière-neveu, tr. «gourni(z).»

    (2) Trede gourniz : arrière petit-neveu.

    (1732) GReg 655b. Arriere petit neveu, fisl du petit neveu, tr. «Trede gourniz. p. trede gournized

    (3) Arrière-petit-fils.

    (1931) VALL 38a. Arrière-petit-fils, tr. «gourniz pl. ed

  • gournij
    gournij

    m. Action de voleter, volètement.

    (1732) GReg 968a. Petit vol de l'oiseau, tr. «Gournich. gour-nig

    (1876) TDE.BF 248a. Gour-nij, gournij, s. m., tr. «Vol près de terre des petits oiseaux.»

    (1909) KTLR 64. Ebiou ar c'hoataj diskloz, e velet an env, ar stereden, gournij diouaskel guen, hag e klevet an elez o tridal.

  • gournijadenn
    gournijadenn

    f. –où (Un) volettement.

    (1868) FHB 183/215a. eur c'hournijaden, eur pik-lam bennak.

  • gournijal
    gournijal

    v. intr. Voleter.

    (1744) L'Arm 406a. Voleter, tr. «Gourneijeale

    (1868) FHB 164/57a. eur sparfel da c'hournijal aziouthan. ●(1870) FHB 257/379a. Ælez zo o c'hournijal tro var dro. ●(1876) TDE.BF 248a. Gour-nijal, gournijal, v. n., tr. «Voltiger, voler bas et avec peine comme font les jeunes oiseaux.» ●(1889) SFA 285. eur vanden laboused a deuaz da c'hournijal enn dro da gouent Stez Mari. ●(1889) ISV 12. laboused a velomp o nijal hag o c'hournijal.

    (1900) MSJO 29. eur goulm a c'hournijas a zioc'h an den iaouank. ●(1909) FHAB Ebrel 112. An dro a reont en eur c'hournijal da ilis vras Sant-Per araog plâva var toennou palez ar Pab.

    ►sens fig.

    (1839) BSI 29. ne lese qet e spered da c'hournigeal.

    (1943) HERV 96. Eun dra bennak a laouenn a oa en e zaoulagad beo hag eun doare mousc’hoarz a c’hournije war e c’henou start.

  • gournijellat
    gournijellat

    v. intr. Voleter.

    (1766) MM 719-730. pa edo al labousset (...) e roet plaç dezo da c'hournijellat tro var dro.

  • gourniñ
    gourniñ

    voir gournat

  • gournisenn
    gournisenn

    f. = (?).

    (1936) IVGA 292. gournisennou keo an erinou.

  • gourniz
    gourniz

    voir gourni & gouni

  • gournizez
    gournizez

    f. (famille)

    (1) Petite-nièce.

    (1876) TDE.BF 248a. Gour-nizez, gournizez, s. f., tr. «Fille de nièce ou de neveu, petite-nièce, degré de parenté.»

    (1931) VALL 38a. Arrière-nièce, tr. «gournizez

    (3) Arrière-petit-fille.

    (1931) VALL 38a. Arrière-petit-fille, tr. «gournizez pl. ed

  • gournosa
    gournosa

    v. intr. Traîner la nuit.

    (1869) FHB 253/347a. Guelet a reer var he dal, end eus labouret ha gournoset.

    (1955) LLMM 50/16. gournosa gant o levrioù er gambr domm. 62. Gournosa : chom diwezhat diouzh an noz hep mont da gousket – distaget gour-nou-si e St Ivi. Peogwir ez eo «kalet» an s, ez eus peadra da soñjal n'eo ket reizh skrivañ «gournosiñ» pe «gournosañ».

  • gournosaerezh
    gournosaerezh

    m. =

    (1955) LLMM 50/16. Evit e c'hournoserezh n'he deus douja­­ñs ebet.

  • gouroc'hell
    gouroc'hell

    f. =

    (1990) TTRK 20. N'eo ket dindan ar Roc'h Zu, hag a zo koulskoude ur bern toulloù dindani, met dindan ur c'houroc'hell ha n'emañ ket pell ac'hane. ●48. Eno he devoa savet un doare loch harpet ouzh ur c'houc'horell.

  • gouron
    gouron

    m. –ed Héros.

    (1939) ANNI 1. braùité korv hor gouron.

  • gouronk-
    gouronk-

    voir kouronk-

  • gourpozitet
    gourpozitet

    adj. Complètement possédé (du diable).

    (1838) OVD 270. Saül (…) e oé bet délivret estroh eit ur huéh ag en diaul, guet péhani e oé gour-positet.

  • gourraden
    gourraden

    coll. (botanique) (?) Osmonde royale Osmunda regalis (?).

    (1732) GReg 428b. Fougere mâle, tr. «Gour-radenenn. p. gourradenn

    (1876) TDE.BF 248a. Gour-radenn, subs. fém. Et aussi gourradenn, tr. «fougère de la grande espèce, fougère mâle.» ●(1890) MOA 85. gour-raden, tr. «fougère royale.»

    (1915) KZVr 126 - 06/08/15. Gourraden, en Léon, désigne la «scolopendre».

  • gourradenenn
    gourradenenn

    f. gourraden (botanique) (?) Osmonde royale Osmunda regalis (?).

    (1732) GReg 428b. Fougere mâle, tr. «Gour-radenenn. p. gourradenn

  • gourren
    gourren

    m. –où (anatomie) Sourcil.

    (1659) SCger 151b. gourennou, tr. «paupieres.»

    (1876) TDE.BF 246a. Gourenn, gourrenn, s. m., tr. «Sourcil.»

    (1909) FHAB Eost 231. gourrannou ken du ha ken drus hag e vleo.

  • gourriz
    gourriz

    m. Hennissement.

    (1985) AMRZ 168. Eno e oa a beb seurt kezeg a zache hag a zizache war o hirri, hag a veze ganto eur pez gourich.

  • gourriziadenn
    gourriziadenn

    f. –où Hennissement.

    (1732) GReg 490b. Hennissement, le cri des chevaux, tr. «Gourrizyadenn

    (1867) BUE 153. na baouezaz ket he c'hourriadenno. ●(1876) TDE.BF 248a. Gourrisiadenn, s. f., tr. «Hennissement.»

  • gourrizial / gourriziat
    gourrizial / gourriziat

    v. intr.

    (1) Hennir.

    (1464) Cms (d’après GMB 286). Gourhizyat, hennir. ●(1499) Ca 98b. Gourhiziat. g. hennir. l. hinio / nis / iui / ire.

    (1659) SCger 65a. hannir, tr. «gouriziat.» ●151b. gouriziat, tr. «hannir.» ●(1732) GReg 490b. Hennir, tr. «Gourrizyat. pr. gourrizyet

    (1803) MQG 9. harzal, gourignal, mignaoual ha blêjal. ●(1867) BUE 153. bec'h e oe d'ar marc'h bean eet enn iliz vraz, ma stagaz da vragal ha da dansal enn he lec'h ha da c'hourrial gant ar blijadur. ●(1876) TDE.BF 248a. Gourrisiat, v. n., tr. «Hennir.» ●(1889) ISV 398. kezeg o c'hourichal.

    (1975) UVUD 91. (Plougerne) Gorichal a rea.

    (2) sens fig. Crier de plaisir sexuel.

    (1958) ADBr 65/424. E-pad an amzer-ze, / Tomm d'ei en he gwele, / E wreg 'zo o c'hourignal / Gant eur maltoutier all !

  • gourriziat
    gourriziat

    voir gourrizial

  • goursav
    goursav

    m. Extase.

    (1931) VALL 286b. Extase, tr. «gourzav, gourzao(-ene) m.»

  • goursav-heol
    goursav-heol

    m. Solstice.

    (1931) VALL 698a. Solstice, tr. «goursao(-heol) m.»

  • goursavet
    goursavet

    adj. Extasié.

    (1868) FHB 164/59a. eur plac'h brudet bras (...) de ma chome aliez estlamet, gour-zavet etrezeg Doue.

    (1920) MVRO 35/4d. Gourzavet eur wech c'hoaz.

  • goursevel
    goursevel

    v. intr. S'extasier.

    (1931) VALL 286b. Extasier (s'), tr. «gourzevel part. gourzavet

  • goursez
    goursez

    m.

    (1) Lenteur.

    (1499) Ca 99a. Goursez. g. baut.

    (1732) GReg 568a. Lenteur, defaut de vitesse naturelle, tr. «Goursez.» ●La lenteur d'un âne, tr. «Goursez un asen.»

    (2) Retard, délai.

    (17--) ST 418. Da ober ho tever, hep goursez na termenn, tr. «de faire votre devoir, sans retard, ni délai.»

    (1876) TDE.BF 249a. Gourzez, s. m., tr. «Délai.»

    (3) (droit) Ajournement.

    (1931) VALL 17b. Ajournement, tr. «gourzez m.»

    (4) (droit) Sursis.

    (1847) FVR 155. ar maro gant goursez, pe dale (…) evit ar maro hep goursez.

  • goursezadur
    goursezadur

    m. (droit)

    (1) Ajournement.

    (1931) VALL 17b. Ajournement, tr. «gourzezadur m.»

    (2) Prolongation.

    (1931) VALL 597a. Prolongation, tr. «goursezadur

  • goursezal
    goursezal

    v. intr. S'asseoir.

    (1939) ANNI 21. Éno éh oè gourséet Brunhild hag hé léz. ●(1973) LBFR 62. Ma gwreg, hep sonj, n'oa gorzet war eur gwele houarn. ●(1974) GAME 28. Gorzet e kichenn an hini klañv. ●(1974) THBI 220. Ha da gichenn Thumette ie da horzeal. ●(1978) MOFO 59. Gorzet war ar skabel.

  • goursezañ
    goursezañ

    v.

    (1) V. tr. d. Surseoir, retarder, différer, remettre.

    (17--) ST 76. Gourzeza ma beach, tr. «Retarder mon voyage.»

    (1876) TDE.BF 249a. Gourzeza, v. a., tr. «Différer.»

    (2) (droit) Ajourner.

    (1931) VALL 17b. Ajourner, tr. «gourzeza

    (3) V. intr. Différer.

    (1962) GERV 82. ma roin d'ar roue, hep gouziza hiroc'h, al lizer a zo ganin evitañ. ●85. hep gouzeza.

  • goursezet
    goursezet

    adj. Assi, établi.

    (1938) ARBO iii. nitra braùoh eit me melin, gourséet étré diù dosten goleit a ué. ●(1942) DHKN 32. Tiér guen kér e splann duhont, gourséet er pelleu.

  • goursizhun / kozhsizhun
    goursizhun / kozhsizhun

    [gour- .4 + sizhun ; la forme erronée kozhsizhun est venue de la confusion dans la prononciation de [x] et [r] en pays vannetais, avec une influence d’étymologie populaire « la mauvaise semaine »]

    m. Les six derniers jours de l’an. cf. gourdeizioù

    (1911) RDTp 43. Pendant la « gor-suhun » (on appelle de ce nom les six derniers jours de l’an qui servent à pronostiquer le temps de l’année suivante, celui du 26 décembre au matin indiquant pour janvier… etc...)… ●(1938) DIHU 319/5. Èl ma huélér, é teli bout séh er blé-man, mar kerh ataù en treu revé er goh suhun.

  • gourskej
    gourskej

    m. –où (ponctuation) Point-virgule.

    (1937) YBBK 58. Setu an arouezioù a vez graet ganto : (…) ar pik-virgulenn pe gourskej (;).

  • goursol
    goursol

    s. –ioù =

    (1907) KANngalon Here 514. dindan eur guchen gour zoliou.

  • goursot
    goursot

    adj. Complètement fou.

    (1907) DIHU 29/464. Goursot ous e gredan.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...