Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés
Page 111 : de diseblanteri (5501) à diservijus (5550) :- diseblanteri
- disec'h .1disec'h .1
adj.
I. Adj.
A. Attr./Épith.
(1) Desséché.
●(1847) BDJ 47. Gwech, dre veneçziou dizeac'h, gwech, dre zoüarou bleün. ●(1870) MBR 306. P'en em gavaz, e oa tre braz anezhi atao ha dizec'h war-dro kear, tr. «Quand il arriva, la mer était encore très-basse et à sec autour de la ville.» ●(1878) EKG II 174. sevel d'al lun vintin, ar gouzouk dizec'h, ar penn pounner ha divoued. ●(1883) MIL 258. eur vro dizec'h ha menek.
●(1904) ARPA 69. eun den hag a ioa dizec'h he zorn deou. ●(1907) FHAB Kerzu 292. ar skourrou dizec'h. ●(1911) BUAZperrot 650. Ar goad-ze a zalc'her en eur vured stoufet a varo ; peurliesa e vez dizeac'h ha kalet.
(2) Tari, à sec.
●(1878) EKG II 46. eur punz koz dizeac'h a ioa eno.
●(1969) BAHE 60/37. ur puñs, disec'h alïes e-pad an hañv.
(3) Assoiffé.
●(1866) SEV 111. Darn all anezho a choume e-pad meur a zervez dindan gor ha groez ann heol, dizec'h gant eur zec'hed ar vrasa.
B. Épith. (cuisine) Patatez disec'h : pommes de terre cuites jusqu'à évaporation de l'eau de cuisson.
●(1935) CDFi 14 septembre. patatez disec'h, gant leaz teo da zouba. ●(1975) UVUD 35. (Plougerne) Patatez dizec'h bemdiz a bemdiz. ●(1981) ANTR 29. Patatez dizeh, patatez plusk hag all pe patatez fourn.
II. Adv. Poazh-disec'h : cuit jusqu'à évaporation de l'eau de cuisson.
●(1955) STBJ 6. avalou-douar poaz-dizec'h. ●66. eur mell chidouarnad avalou-douar poaz-dizec'h.
- disec'h .2disec'h .2
m.
(1) Desséchement.
●(1732) GReg 277a. Dessechement, action de dessecher, tr. «Diseac'h.»
(2) Mont da zisec'h : se tarir.
●(1939) MGGD 70. ec'h izelae an dour el lenn. A-benn an abardaez e oa aet da zisec'h. ●(1955) STBJ 18. N'eo ket bet gwelet morse o vont da zizec'h [ar feunteun]. ●126. n'ouzon ket pet stêr (...) darn anezo eet da zizec'h, pe da hesk.
(3) En disec'h : à sec.
●(1944) DGBD 27. froudoù an Ogowe eo o deus douget betek amañ ar bernioù traezh-se a chom bremañ en disec'h.
(4) An disec'h dour =
●(1988) TIEZ II 155. Lorsque sur chaque versant, le chaumier met en place le dernier rang de gerbes de paille ou de roseaux, celles-ci dépassent le faîte du toit : il les entremêle avant de replier leur extrémité libre sur le versant opposé. En Pays de l'Aven, il réalise alors la «goutte d'eau», an dizec'h dour, autrement la collerette (ar c'holier).
- disec'hadur
- disec'hañ / disec'hiñdisec'hañ / disec'hiñ
v.
I. V. tr. d.
A.
(1) Assécher, dessécher.
●(1659) SCger 43a. desecher, tr. «disec'ha.» ●143b. disec'ha, tr. «mettre a sec.» ●(1732) GReg 277a. Dessecher, rendre sec, tr. «Diséc'ha. pr. diséc'het. Van[netois] diseheiñ.» ●(17--) TE 15. Ean e ras d'un ahuél spealhus huéhein, eit disséhein en doar.
●(1847) MDM 165. Disec'hi ar paludou flerius. ●(1854) MMM 15. eur sourcen impossubl da zisec'hi. ●(1855) MAV 29. o tisec'ha prajeier dourek. ●(1857) CBF 105. Dizec'hi ann douar, tr. «Dessécher des terres.» ●(1867) MGK 98. dizec'ha 'r mor.
●(1904) DBFV 57b. diséhein, v. a., tr. «dessécher.» ●(1911) BUAZperrot 682. a zizeac'has al laginier. ●(1933) EVGB 9. En em lakaat a rajont da zifraosta, da zizec'ha, da ziveina ar vro-ze. ●(1939) MGGD 69. disec'ha al lenn.
►absol.
●(1633) Nom 276a-b. Med. glutinans, siccãs : emplastre pour conioindre & seicher : palastr euit sæchaff, disæchaff.
(2) Sécher.
●(1908) PIGO II 24. he mouchouer ganti 'hed an hent o tizec'han he daoulagad.
(3) Épuiser (une source).
●(1659) SCger 52b. epuiser, tr. «disec'ha.» ●115b. tarir, tr. «disec'ha.»
●(1904) DBFV 57b. diséhein, v. a., tr. «tarir, épuiser.» ●(1953) BLBR 63/5. Aes eo dizec'ha eur vammenn, met da belec'h ez aimp goude-ze davet dour ?
(4) Épuiser (une terre).
●(1910) BOBL 16 avril 277/2e. Gouezit ez eus daou seurt plant : eur re a zistera, a zizec'h an douar hag eur re all a wella anezhan en eur skarza pe mouga al loustoni a zo o klask diwana.
(5) Égoutter.
●(1904) DBFV 57b. diséhein, v. a., tr. «égoutter.»
B. sens fig.
(1) Vider (un contenant de son liquide).
●(1866) FHB 58/46a. guelloc'h ez eo gant-an dizec'ha barikennou an hostis.
●(1910) MAKE 80. e verc'hed a zisec'ho buhan ar varikennad.
(2) Vider (une bourse).
●(1834) SIM 151. abars nebeut e voe disec'het yalc'h Jerom.
(3) Épuiser (un sujet).
●(1978) LLMM 186/15. N'ho peus ket disec'het mat an destenn.
(4) Épuiser (qqn).
●(17--) TE 9. perac é lausquai er chagrin d'en discarr ha d'en disséhein.
II. V. intr.
A.
(1) Se dessécher.
●(1650) Nlou 220. Ne chommas barr, en garr, na brech, / Goat vn bannech na dysechas, tr. «il ne resta point en jambe ni bras, / goutte de sang qui ne se dessécha.»
●(1904) DBFV 57b. diséhein, v. n., tr. «se dessécher.»
(2) (en plt d'un cours d'eau) Se tarir, se dessécher.
●(1723) CHal 60. Dissehein, tr. «Dessecher, égoutter, épuiser, tarir.» ●(1728) Resurrection 150-151. eur vamen a pitie / Ha na disechou quet. ●(1732) GReg 277a. Dessecher, devenir sec, tr. «Diséc'ha. pr. diséc'het. Van[netois] diseheiñ.» ●528b. Une source inepuisable, tr. «ur vammenn na diseac'h nepred.»
●(1831) MAI 23. sourcen a daëro pere na disec'houint biquen. ●(1857) HTB 180. froudou (...) hag a zizec'he en berr amzer. ●(1867) FHB 121/132a. dre greiz dizeac'het. ●(1869) HTC 97. an dour-ze a deuas da zizec'ha. ●(1889) SFA 133. an ienenn a zizec'has.
(3) (en plt des plantes) Dépérir.
●(1727) HB 413. ar yaot a gresq var an toennou, pere a zeu da zesec'hi abarz ma vezont diframmet.
●(1838) CGK 20. Bea zeus plant quisidic, da chom a blaç crouët, A voëler o tizec'ha ractal mint disvroet. ●(1869) HTC 106. eur preñv da grignat griziou ar vezennic ilio, ha setu hi o tizec'ha.
B. sens fig. (en plt de qqn)
(1) Disec'hañ gant udb. : se consumer de, en.
●(1824) BAM 195. o tisec'ha gant an naon. ●(1847) MDM 375. a deu da zisec'hi gand ar c'hoand da vond er c'honsaill. ●(1869) HTC 312. dizec'ha a rai gant an dizesper.
●(1902) MBKJ 134. Dizêc'ha a ran gant ar c'hoant da veza henoret gant an dud e Sakramant ann Aoter. ●(1907) AVKA 258. an dud a dizec'ho gan ar spont. ●(1912) BUBU 86. Chifet e oé get en dra-zé ha diséhein e hré get er jalouzi. ●(1925) BRUD n° 11, 12, 14, 15, en 1963 par Emgleo Breiz, Brest, graphie et pagination différentes de l’édition de 1925, puis en 2003 une édition bilingue par Skol Vreizh préparée par Bernard Cabon)">BILZ 150. Ha koulskoude, plac'h yaouank koz viret ne chomo ket, nann, ah ! nann !… Plac'h yaouank koz viret ne vo ket : ne fell ket d'ei, henvel eus he moereb, c'hoar he mamm, tintin Katell, dizec'ha gant ar c'heun hag an erez.
(2) Chom da zisec'hañ : attendre en vain.
●(1944) GWAL 165/320. (Ar Gelveneg) «Chom da zisec'ha» a zo chom da c'hortoz en aner. ●(1959) BRUD 8/26. Chom a rin da zizeha etre ar geusteurenn hag ar zaout.
(3) Disec'hañ war e dreid, war e izili =
●(1860) BAL 75. Ac e rancfe un den dua gant an naoun, crouma gant ar riou, devi gant an domder, dizec'ha var e izili.
●(1910) MAKE 98. ne dalvez ket ar boan d'in lezel Katellig baour war va lerc'h da zizec'ha war he zreid gant an dienez.
(4) Se dessécher.
●(1878) EKG II 271. Dizec'ha a ra va c'haloun em c'hreiz.
(5) Dépérir, s'étioler.
●(1790) MG 336. paud a dud hac a lonnèt é clannad hac é tisséhein.
●(1869) FHB 242/259a. an diou grouadurez keaz na zebrent netra, hag evel-se ne reant nemed dizec'ha a zeiz da zeiz.
- disec'hed
- disec'hediñdisec'hediñ
v. pron. réfl. En em zisec'hediñ : se désaltérer.
●(1866) LZBt Du 205. Enn zell e oann ive da gavoud stank pe ster d'en em dizec'hedin.
- disec'herezh
- disec'hetdisec'het
adj.
(1) Tari.
●(17--) TE 52. ur hoh Punce disséhét.
●(1896) HIS 22. ur puns diséhet.
●(1906) KANngalon Gwengolo 202. eun eienen dizec'het.
(2) Asséché.
●(1838) OVD 281. un doar disséhet.
●(1911) BOBL 29 juillet 344/2d. d'an douarou fall, d'ar iunou dizec'het, d'ar prajou kaleteet.
(3) Desséché.
●(1861) BSJ 87. un dorn disséhet ha mahignet. ●(1869) FHB 228/148a. eun askorn dizec'het a oa ganthan en he zorn.
●(1904) LZBg Meurzh 75. kig diséhet. ●(1907) KANngalon Gouere 446. skourrou dizec'het ha distaget. ●(1907) AVKA 71. Dorn dizec'het. ●(1913) AVIE 73. En dorn diséhet. ●250. Er figézen diséhet.
(4) par ext. (en plt de femmes, de femelles) Dont le lait s'est tari.
●(1877) FHB (3e série) 37/291a-b. ar mammou dizec'het no deus ken da rei d'ho bugale.
- disec'hiñ .1disec'hiñ .1
v. tr. d. Mouiller.
●(1958) BRUD 5/58. Ha koulskoude eo red dizehi ar gourlañchenn. Yehed mad deoh, Visant...
- disec'hiñ .2disec'hiñ .2
voir disec'hañ
- disec'hor
- disec'horezh
- disec'hus
- diseitegañdiseitegañ
v. intr. Devenir intelligent.
●(1908-1910) VROJ Here-Kerzu. N'eo ket amañ e tiseitego Yann, koulskoude. (d'après KBSA 239).
- diselaoudiselaou
adj. Inexaucé.
●(1907) BSPD I 276. Doué ne vennas ket nehoah lezel peden er vartired dichéleu.
- diselloutdisellout
v.
I. V. tr. d.
(1) Cesser de regarder.
●(1927) GERI.Ern 114. dizellet v. a., tr. «Cesser de regarder.»
(2) Éloigner qqn en lui donnant une partie de ce qu'il regarde avec convoitise.
●(1927) GERI.Ern 114-115. V[annetais] disellèt v. a., tr. «éloigner qqn en lui donnant une partie de ce qu'il regarde avec convoitise.»
(3) = (?) Montrer (?).
●(1932) BRTG 114. «jaked» ha «jakedenneu» e zegasér, aveit ou disellet d'er iouankiz goapeit pe dilézet.
II. Loc. verb. Sellout ha disellout : regarder avec attention.
●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 111. ind hur sellé hag hun disellé.
●(1900) LZBg 57 blezad-1añ lodenn 38. éañ e gemér amzér d'hun sellet ha d'hun disellet.
►absol.
●(1909) FHAB Meurzh 77. Kaer em boa sellet ha dizellet, ne velen netra.
- disemplañdisemplañ
v.
(1) V. tr. d. Faire revenir à soi, ranimer.
●(1870) FHB 265/31b. An aotrou a deuaz ep dale d'he dizempla o voalc'hi he fenn gant dour sclear.
●(1931) VALL 190b. faire revenir d'une défaillance, tr. «disempla.»
(2) V. intr. Revenir d'un évanouissement.
●(1659) SCger 105a. retourner a soy, tr. «disempla.»
●(1863) GBI I 454. Pa dizemplas tr. «quand elle revint.» ●(1890) MOA 204b. Défaillance, En revenir, tr. «dizempla, v. n.» ●(1894) BUZmornik 144. Ear ar pardaez a reaz d'ezhi dizempla. ●641. Pa zizemplaz.
●(1905) IVLD 308. ar c'hlanvour a zizemplaz. ●(1931) VALL 190b. revenir d'une défaillance, tr. «disempla.»
- disempradurdisempradur
m. Luxation.
●(1732) GReg 246b. Deboitement, dislocation d'os, tr. «dishampradur. En Leon.»
- disemprañdisemprañ
v. tr. d. Luxer, démettre.
●(1732) GReg 246b. Deboeter, disloquer quelque os, tr. «dihampra. pr. et. En Leon.»
- disenklañ
- disenklenndisenklenn
adj. Dessanglé, sans sous-ventrière.
●(1848) SBI I 282. divas ha disenclenn ! tr. «sans bât et sans sous-ventrière.»
- disenklennañ / disenklenniñ
- disenklennetdisenklennet
adj. Que l'on a dessanglé.
●(1934) MAAZ 134-135. Disénklennet e oè ha korignein e hrè é holheden édanton.
- disenklenniñdisenklenniñ
voir disenklennañ
- disentdisent
adj.
(1) Qui n'obéit pas.
●(1732) GReg 276a. Desobeir, tr. «beza disént.»
●(c.1802-1825) APS 70-71. bugalé disséent ha digampen. ●(1839) BESquil 462. é ma hou pugalé dissènt, libertin ha dirange. ●(1846) DGG 169. d'ar vugale dizent ha direspet. ●(1889) SFA 244. Eur veach epken oa chommet dizent. ●(18--) SAQ II 352. ar mab dizent.
●(1904) DBFV 57b. disent, adj., tr. «indocile, désobéissant.»
(2) = na sent ket (ouzh un urzh bnk).
●(1860) BAL 220. dizent ha doug'ed de fenn e-unan. ●(1877) EKG I 242. hag e lavaraz d'ezhan oa den da gregi e kement belek dizent a ioa etre Kastel ha Lesneven. ●(1878) EKG II 151. tri belek penn fall ha dizent ouc'h al lezen.
(3) Bezañ disent da, ouzh : qui n'obéit pas à.
●(1839) BESquil 407. èl m'en dé er vugalé dissènt doh ou hêrènt.
●(1912) MMPM 62. an dud divadez, dizent da Zoue.
- disentadurez
- disentamant
- disenterdisenter
m. –ion Désobéissant.
●(1907) BOBL 29 juin 144/2c. Pevar c'hant dizenter deuz ar 17ed rujumant a vo kaset d'an Tunizi.
- disenterezh
- disentezdisentez
f. –ioù
(1) Issue dépendant d'une décision, résolution d'une question.
●(1927) GERI.Ern 110. disentez L[éon] f. pl. iou, tr. «Issue, décision, événement ; résolution, jugement.» ●(1931) VALL 187b. Décision, tr. «disentez f.» ●402b. Issue dépendant d'une décision, tr. «disentez f. pl. iou.» ●649a. Réponse comportant une décision, tr. «disentez L[éon] f. pl. iou.» ●652b. Résolution d'une question, tr. «disentez f.»
(2) Reiñ un disentez : décider.
●(1906) KANngalon Gwengolo 195. Var c'hed edomp holl euz an disentez a roje deomp Vikel Jezuz-Krist var ar pez on devezo da ober e kenver al lezen. ●(1931) VALL 187b. Décider, trancher une question, tr. «rei eun disentez.» ●(1957) BRUD 2/41. Hogen red e oa plega da youl zantel Doue ha da varnedigez Sant Tu-pe-Du, lakeet ganti da drideg war an diskoulm a houlenne hag a roje dei he disentez a-barz pell.
(3) Ober e zisentez da ober : décider à faire, se décider à faire.
●(1931) VALL 187b. Décider de faire, se décider à faire, tr. «ober e zisentez da ober.» ●597a. arrêter son projet (après irrésolution), tr. «ober e zisentez.»
(4) Kemer un disentez : prendre une décision.
●(1906) KANngalon Du 262. Hag o divije kemeret eun disentez benag, ho menoz a c'hell beza chenchet gant an Deputeed.
(5) Mirout e zisentez : réserver sa décision.
●(1931) VALL 651b. Réserver sa décision, tr. «miret e zisentez L[éon].»
(6) Evit klevout un disentez : pour obtenir une réponse décisive.
●(1931) VALL 649a. pour obtenir une réponse décisive, tr. «evit klevout eun disentez (bennak).»
- disentidigezhdisentidigezh
f. Désobéissance.
●(1732) GReg 276a. Desobeissance, tr. «diséntidiguez.»
●(1834) SIM 252. accus o disantidiguez.
●(1907) BOBL 29 juin 144/2c. Var wasaat e ia an dizentidigez en arme. ●(1920) AMJV 56. Disentidigez ar Sœur Thaïs. ●(1962) EGRH I 63. disentidigezh f., tr. « manque d’obéissance. »
- disentiñ / disentoutdisentiñ / disentout
v. intr.
(1) Disentiñ ouzh ub. : désobéir à qqn.
●(1790) MG 311. rac-ce ean en dès hul lausquét libr de sèntein pé de zissèntein doh-t'ou.
●(1860) BAL 90. Caout droug ouz ho tud, comz divalo outo dizenti outo. ●(1877) EKG I 276-277. Mennet omap dija da zizenti ouc'h an Aoutrou de Kerbalanek. ●(1878) EKG II 181. an nep piou bennag a zizent ouc'h ar Republik. ●(1880) SAB 254. araug dizenti ouz Doue. ●(1883) MIL v. ne garfen morse dizenti outhan.
●(1902) LZBg Meurzh 66. disentein doh el léañnézed. ●(1904) DBFV 57b. disentein, v. n., tr. «désobéir (doh, à).» ●(1907) PERS 113. o tizenti ouz Jesus-Christ. ●(1926) FHAB Mae 183. Setu petra dalv dizenti ouz hon Tad.
►absol.
●(1732) GReg 276a. Desobeir, tr. «diséntout. pr. diséntet.» ●(1790) MG 139. Mar dai deign dissèntein.
●(1907) BSPD I 99. hellein e hra disentein. ●(1922) EOVD 154. fal bras é neoah disentein.
(2) Disentiñ ouzh udb. : désobéir (à un ordre, etc.).
●(1914) FHAB Mae 140. eun dever eo disenti ouz lezennou a ya eneb al lealded.
- disentoutdisentout
voir disentiñ
- disentusdisentus
adj. Désobéissant.
●(1847) FVR 215. Eur belek dizentuz. ●(1896) HIS 64. taulein e hrér en tri pautr disentus abarh [er forn].
●(1902) MBKJ 164. bugale dizentuz. ●(1904) DBFV 57b. disentus, adj., tr. «désobéissant.» ●(1929) MANO 104. n'o dezo ket da rebech d'in beza bet dizentus en o c'henver. ●(1939) KOLM 94. ul léan, taoletoh de sikoutal ha disentusoh eget er réral. ●(1977) PBDZ 712. (Douarnenez) disentus, tr. «désobéissant.»
- diserdiser
adj. Inutile.
●(1913) FHAB Mezheven 185. diser eo mont araog 10 heur ebarz peotramant ne vez kavet kador ebed ha lod a rank chom en o sav.
- diserjantañ
- disernañ
- diserniñ
- diserrañdiserrañ
voir diserriñ
- diserrerdiserrer
m. –ion
(1) Celui qui défait les liens des gerbes.
●(1996) VEXE 27. Ce sont sept ou huits garçons, de 11-12 ans environ qui sont chargés de défaire les liens des gerbes, le jour du battage de la moisson. On les appelle «an dizererien». ●179. Des adolescents, appelés an dizererien (les défaiseurs de liens), du fait du poste qu'ils occupent, saisissent les gerbes, défont les liens, et posent le tout sur la table qui précède le batteur.
(2) = (?) cf. (1) (?).
●(1864) KLV 42. Pell braz ar panez a ioa hadet el leton, war ann torr. Mez ann dizererien a soursie aliez eosti anez-ho.
- diserret
- diserriñ / diserrañdiserriñ / diserrañ
v.
I. V. tr. d.
(1) Défermer.
●(1659) SCger 40a. debarrer, tr. «diserra.» ●(1744) L'Arm 433a. Défermer, tr. «Dichairrein.»
●(1904) DBFV 49a. dicherrein, v. a., tr. «ouvrir ce qui est fermé (l'A.).»
(2) Diserriñ e rann, e c'henoù : ouvrir sa bouche.
●(1910) MAKE 6. hep kredi dizerra e rann. ●(1924) ZAMA 23. ne zizer ket e c'henou.
(3) Hep diserriñ grik : sans dire mot.
●(1924) ZAMA 200. Laou a ziskrankas e wenneien, hep dizerra grik.
►absol. Dire mot.
●(1973) LBFR 146. Oen ket evit dizarri pa oan galvet gantan. ●(1974) THBI 208. Thumette zizare ket nezi. ●217. n'oa ket dizarret nezan. ●(1978) MOFO 35. Kendalc'hi ren o micher hep dizarri.
(4) Serriñ ha diserriñ : fermer et refermer.
●(1732) GReg 791. Fermer & refermer, tr. «Serra, ha dissera.»
(5) S'achever.
●(17--) SP III 885. Disserri ra an termen a so determinet, tr. «le terme est écoulé qui a été déterminé.»
(6) Rassembler.
●(1821) SST iv. en e mès composet el livre-man a Science er salvedigueah, ha desserret én hou guet sourci ol er peh e mès cavet guellan eit daccor er guélet d'er ré dal.
II. V. intr. Commencer.
●(1792) BD 61. diseran ara sur an amserio, tr. «Les temps certainement s'ouvrent.» ●813. rac an nos adiser, tr. «car la nuit tombe.»
- diserten
- diservel
- diservij .1diservij .1
adj. Qui ne sert plus.
●(1872) ROU 90b. Inutile, tr. «dizervich.» ●107b. qui n'est plus d'usage, qui n'est plus de service, tr. «dizervich.»
- diservij .2diservij .2
m. –où
I. (à table)
(1) Dessert, action de desservir la table.
●(1633) Nom 66a. Tragemata, mensæ secundæ, bellaria : dessert de table : diseruig taul.
●(1659) SCger 41a. dessert, tr. «diseruich.» ●(1728) Resurrection 1837. Goude an diseruig.
●(1904) DBFV 57b. diservij, m. pl. eu, tr. «desserte.»
(2) Dessert, derniers mets servis à table.
●(1732) GReg 277b. Dessert, le dernier service qu'on met sur les tables, tr. «Diservich.»
●(1857) HTB 103. epad meren (…) Laket a oa an diservich ha na oa bet c'hoaz gir a bez a oat e gortoz a berz an tad.
●(1982) TKRH 23. seizh pladad kig ha seizh pladad diservijoù.
(3) Ce que l'on ôte de la table.
●(1732) GReg 277b. Desserte, ce que l'on ôte de dessus la table, tr. «An diservich.»
II.
(1) Action de servir qqn.
●(1575) M 507-508. Bezaff purifiet, ne galles quet cret henn, / Goude drouc diseruyg, nemet dre Pynigenn, tr. «Tu ne peux être purifié, crois-le, / Après avoir mal démérité, que par la pénitence.»
(2) Mauvais service rendu à qqn.
●(1732) GReg 277b. Desservice, mauvais office qu'on rend à quelqu'un, tr. «diservich.»
(3) Desserte (d'une cure, etc.).
●(1732) GReg 277b. Desserte, l'action de desservir un Benefice, une Charge, tr. «an diservich.»
- diservijañ / diservijiñdiservijañ / diservijiñ
v. tr. d.
(1) Desservir (la table).
●(1659) SCger 143b. diseruicha, tr. «deseruir.» ●(1732) GReg 229a. Lever le couvert, tr. «diservicha an daul.» ●277b. Desservir la table, tr. «diservicha an daul.»
●(1904) DBFV 57b. diservijein, v. a., tr. «desservir.»
(2) par antiphr. Servir (à table).
●(18--) GBI II 20. Ha pa oa Louisaïg euz ho diservija, tr. «Et pendant que la petite Louise é tait à les servir.»
(3) (religion) Desservir.
●(1889) ISV 116. o tizervicha eur chapel.
●(1901) FHAB Mae 266. Beza ez oa eno, o tizervicha eur chapel, eur bêleg iaouanc. (cf. ISV). ●(1903) MBJJ 201. eur gaer a iliz. Dizervijet e vo gant relijiused allemaned.
(4) Mériter.
●(1499) Ca 64b. Diseruigaff. g. desseruir. lat. mereor / eris / erui / itum. ●(c.1500) Cb 66a. Deseruigaff. g. desseruir. lat. mereor / eris / erui / itum. ●(1633) Nom 191b. Merere, æra merere, stipendium merere, stipendia facere, deseruir sole, ou paye : diseruigaff cahout paëmant ha salær.
- diservijiñdiservijiñ
voir diservijañ
- diservijus