Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 107 : de dirisk (5301) à dironjin (5350) :
  • dirisk
    dirisk

    voir diriskl

  • diriskañ
    diriskañ

    v. intr.

    (1) (en plt de qqn) Glisser, déraper.

    (1904) SKRS I 19. e save aoun ganthi ne teuje ar bugel keaz da ziriska eun deiz benak ha da goueza en dour. ●81-82. ar skeul, siouaz ! a ziriskas a zindan he dreid.

    (2) (en plt de qqc.) S'ébouler.

    (1905) BOBL 22 avril 31/3c. A greiz tout, eur pastel douar ha mein a ziriskaz.

  • diriskl / dirisk
    diriskl / dirisk

    adj. Sans risque, non risqué.

    (1852) MML 179. dirisq ha dizourzi. ●(1867) BUE 184. he stad diriskl braz. ●(1878) EKG II 32. ne gaven ket diriskl bale heb va fuzil.

    (1903) MBJJ 42. sioul an dour ennan evel 'barz eul lenn, goasket ha diriskl ar batimancho. ●(1910) MBJL 146. diouz ma vo diriskl ha dereat ar c'herzed. ●178. n'ê ket diriskl gailhan ar gatoliked en Bro-Zôz. ●(1931) DIHU 245/263. ur repu diriskl. ●(1962) BAHE 31/26. ar pezh n'eo ket diriskl.

  • dirivañ
    dirivañ

    v. intr. & tr.

    (1) V. intr. Attiédir, dégourdir.

    (1890) MOA 127b. Attiédir de l’eau, tr. «diriva dour.»

    (1942) GWAL 148-149/324-325. Diveuzi, verb gwan : koll e yenïen, evel m’eo «distana» koll e nerz. (...) D’am meno n’eo ket «diriva» ken kreñv ha «diveuzi». Evit ma tiveuzfe eun dra bennak e ranker kaout nerz an tan. ●(1962) EGRH I 62. dirivañ v., tr. « chauffer légèrement. »

    (2) V. intr. Se réchauffer après avoir été transi de froid.

    (1962) EGRH I 62. dirivañ v., tr. « se réchauffer après avoir été transi de froid. »

    (3) V. tr. Réchauffer après avoir été transi de froid.

    (1962) EGRH I 62. dirivañ v., tr. « réchauffer après avoir été transi de froid. »

  • dirivil
    dirivil

    voir direvil

  • dirlink
    dirlink

    m. Son argentin.

    (1964) BRUD 18/8. dirling dour feuteun Sant Majan. ●(1985) AMRZ 169. Pa glevem dirlink ourouller ti 'r Skolaer.

  • dirlinkat
    dirlinkat

    v. intr. Rendre un son argentin.

    (1958) BRUD 3/8. Dour puilh ar barr diweza a gleved o tirlinkad war an hent. 12. an ti o tirlinkad gand he mouez flour. ●(1958) BRUD 4/16. kalonou a zirlink evel ar hregin e-touez ar bili.

  • dirobañ
    dirobañ

    v. tr. d. Dérober.

    (1499) Ca 64a. Dirobaff. g. desrober. ●(1612) Cnf 9b.a dirob vn diner.

    (1732) GReg 271b. Derober, tr. «Diroba. pr. dirobet. Van[netois] dirobeiñ

    ►absol.

    (1612) Cnf 9a. Bezaff eo diffennet dré an læseenn diuin dirobaff, ha lazrez.

  • dirober
    dirober

    m. Voleur.

    (c.1500) Cb 65b. [dirobaff] g. robeur. b. dirober.

  • diroberezh
    diroberezh

    m. Vol.

    (1612) Cnf 52a. desirout quemeret madou an nessaff, pé madou an ré arall dré nerz, so diroberez.

  • dirobet
    dirobet

    adj. Dérobé.

    (1499) Ca 64a. g. desrobe. b. dirobet. ●(1633) Nom 222a. Tempus, succisiuum, subseciuum : temps desrobé : amser collet dirobet.

    (1732) GReg 271b. Chose derobée, tr. «Tra dirobet

  • diroc'h .1
    diroc'h .1

    adv. Roc'h-diroc'h : qui ronfle tout le temps.

    (1977) PBDZ 784. (Douarnenez) roc'h-diroc'h, tr. «qui ne cesse de ronfler, qui ne s'arrête de ronfler que pour s'y remettre tout de suite.»

  • diroc'h .2
    diroc'h .2

    m. Ronflement, râle.

    (1732) GReg 780a. Ralement, difficulté de respirer par des obstructions, tr. «diroc'h.» ●829a. Ronflement, respiration qui se fait avec bruit, causée par quelque obstruction, tr. «Diroc'h. Van[netois] diroh

    (1904) DBFV 57a. diroh, s., tr. «ronflement.»

  • diroc'hal / diroc'hat / diroc'hiñ
    diroc'hal / diroc'hat / diroc'hiñ

    v. intr.

    I. Ronfler.

    (1732) GReg 829a. Ronfler, respirer avec bruit en dormant, tr. «diroc'hat. pr. diroc'het. van[netois] diroheiñ

    (1834) SIM 197. dious ar mintin, pa ziroc'hit c'hoas.

    (1904) DBFV 57a. dirohal, dirohein, v. n., tr. «ronfler.» ●(1908) PIGO II 18. hadkrog e oa da ziroc'hal. ●(1963) LLMM 99/262. Morennet war doull dor o stal e-mesk o fakadennoù e tiroc’he pe e varailhe ar varc’hadourien war an oad.

    II.

    (1) Diroc'hal evel ur broc'h : voir broc'h.

    (2) Diroc'hal en e vrennigenn : voir brennigenn.

    (3) Diroc'hal evel ur c'hant tachoù : voir tach.

  • diroc'hat .1
    diroc'hat .1

    v. tr. d. Ôter les rochers de.

    (1939) KOLM 81. é tirohat er stérieu aveit obér hent d'en éoged.

  • diroc'hat .2
    diroc'hat .2

    voir diroc'hal

  • diroc'her
    diroc'her

    m. –ion Ronfleur.

    (1732) GReg 829a. Ronfleur, tr. «Diroc'hèr. p. diroc'hérien. Van[netois] dirohour. p. yon

    (1904) DBFV 57a. dirohour, m., tr. «ronfleur.» ●(1934) BRUS 200. Un ronfleur, tr. «ur (lire : un) dirohour –erion.» ●(1964) KTMR 12. kambr an diroher.

  • diroc'herez
    diroc'herez

    f. –ed Ronfleuse.

    (1732) GReg 829a. Ronfleuse, tr. «Diroc'herès. p. diroc'heresed. Van[netois] dirohoures. diroheres. pp. ed

  • diroc'herezh
    diroc'herezh

    m. Ronflements.

    (1732) GReg 829a. Ronflerie, tr. «diroc'hérez

    (1910) ISBR 281. é kreiz er safar hag en dirohereh ; rak kriùoh e oé kousked er vèuerion aveit en trouz.

  • diroc'hiñ
    diroc'hiñ

    voir diroc'hal

  • diroched
    diroched

    adj. Sans chemise.

    (1867) BUE 150. dont diroched ha diarc'hen da ve ar beleg evuruz.

    (1982) MABL I 165. (Lesneven) gwelet 'ne'añ 'vont kuit dac'h a' gêr hep roched 'bet i'e, diroched !

  • dirod
    dirod

    adj. Qui n'a pas de roue(s).

    (1918) LZBl Du 438. ar c'hirri dirod. ●(1955) STBJ 108. Eur ganestell charbañ dirod.

  • dirodañ
    dirodañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Perdre une roue, des roues.

    (1933) CDFi 21 janvier. an ibil a vire (...) ouz ar wetur da ziroda. ●(1935) BREI 414/1d. setu adarre dirodet ar c'harr. ●(1962) EGRH I 62. dirodañ v., tr. « perdre sa (ses) roues. »

    (2) Se détraquer.

    (1876) TDE.BF 139b. Diroda, v. a., tr. «se détraquer, parlant des machines, des rouages, etc.»

    II. V. tr. d. Enlever la roue (d'un véhicule).

    (1876) TDE.BF 139b. Diroda, v. a., tr. «Oter les roues.»

    (1935) BREI 427/2c. te a zo barrek da zouten ar c'harr, e keit ma vin o tirodan anezan ? ●(1962) EGRH I 62. dirodañ v., tr. « enlever les roues. » ●(1996) GRVE 86. ma 'teus ranket diroda da garr.

  • dirodell
    dirodell

    adj. Sans défaut, sans faute.

    (1936) BREI 443/1c. Galleg ken mac'hagnet goude brezoneg ken dirodell !

  • dirodellañ
    dirodellañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Se dérouler.

    (1949) KROB 14/11. Ar bleo rodellet a zirodellas.

    (2) sens fig. Passer, se dérouler.

    (1911) BUAZperrot 280. ar c'hantvejou o tirodella dirak e zaoulagad. ●(1924) FHAB Mae 194. gwelet o tirodellan dirak hon daoulagad an dôlenn eus o buhez penn-da-benn.

    II. V. tr. d. =

    (1920) FHAB Mae 321. eur wirionez eo hag a weler splann dal ma tirodeller histor ar bed.

  • dirodellenniñ
    dirodellenniñ

    v. pron. réfl. En em zirodellenniñ : se dérouler.

    (1857) HTB 44. an aered-viber (...) a deuas d'en em dirodelenni.

  • dirodiñ
    dirodiñ

    v. tr. d. Défaire le foin.

    (1927) DIHU 188/224. Dirodein (Guélet rodein) : fondein er stedeu foen rodet en dé kent.

  • dirog-
    dirog-

    b.v. de diregiñ

  • dirogerezh
    dirogerezh

    m. Action de déchirer.

    (1732) GReg 205a. L'action de dechirer, tr. «direuguérez

  • diroget
    diroget

    adj. Rapiécé, raccomodé.

    (1957) ADBr lxiv 4/455. (An Ospital-Kammfroud) eur bragou diroget.

  • dirok
    dirok

    adj. (en plt de qqn) Réservé. (?) cf. rok (?).

    (18--) SBI I 214. Met breman ma vô diroc eun neubeudic war-ze (...) Met breman me vo diroc, en touez an dud iaouanc, tr. «mais désormais je serai plus réservée là-dessus (...) mais désormais je serai réservée parmi les jeunes gens.»

  • diroliañ
    diroliañ

    v. intr. Sortir d'une ornière. (?) cf. dirollec'hiañ (?)

    (1909) FHAB Here 303. skoret evit miret da zirolia.

  • diroll .1
    diroll .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Dépravé, dissolu.

    (1580) G 612. tut foll dyroll, tr. «gens fous, désordonnés.»

    (17--) ST 356. evel eur c'hreg diroll, tr. «comme une femme sans mœurs.» ●418. eur femellen diroll, tr. «femme de mauvaise vie.»

    (1870) FHB 283/172a. forzediguezou mezus commettet gand ar veajourien diroll-ze.

    (1906) BOBL 30 juin 93/2a. merc'hed diroll ganto ouz o gazel. ●(1911) SKRS II 171. Ar mab prodig a zonje dezhan a kavje an eurusted e kreiz he vuez diroll ha padal ne gavas nemet tristidigez. ●(1912) MMPM 131. Mezvier ha reder, e ren eur vuez diroll ha lubrik. ●(1925) SFKH 13. er vestréz dirol men. ●(1926) FHAB Gouere 265. trouz an ebatou-noz ha kanaouenn ar yaouankizou diroll. ●(1963) LLMM 99/269. Ar manac'h diveleget-se a oa bet kaset kuit eus e gouent abalamour ne veze troet e spered nemet war du ar vuhez diroll hag ar gisti.

    (2) Inique.

    (1877) EKG I 7. lezennou difeiz ha diroll. ●243. lezennou faoz ha diroll.

    (3) (en plt du vent) Déchaîné, fou.

    (1877) BSA 112. an avelach diroll ken noazus d'ar plant iaouanc. ●120. eun avel diroll.

    (1915) MMED 106. Pa deue an avel diroll da heja oll gouez ar c'hoat. ●(1922) FHAB Eost 240. ar barrou avel diroll.

    (4) Désordonné.

    (1904) DBFV 57a. dirol adj., tr. «désordonné, excessif, sans mesure.» ●(1908) DIHU 34/59. Goudé en devout bénet get ur goutel-ben er grouiad dirol pé rè hir.

    (5) Effréné.

    (1907) VBFV.fb 34b. effréné, tr. «dirol.» ●(1963) LLMM 99/267. ne oa nemet un tagos klañvidik, dalc’het gant ur paz diroll.

    II. Adv.

    (1) Sans mesure, excessivement.

    (1904) DBFV 57a. dirol adv., tr. «désordonné, excessif, sans mesure.» ●(1960) PETO 28. D'hon drasta diroll d'hor beulzi.

    (2) A-ziroll : (rire) aux éclats.

    (1909) KTLR 148. pa glef-jond, er meaz, c'hoarzin a ziroll.

  • diroll .2
    diroll .2

    m. & adv. –où

    (1) Débordement, débauche.

    (1744) L'Arm 112b. Dissolution, tr. «Diroll

    (1857) HTB 85. dre an diroll hag ar libertinach. ●(1866) SEV 49. ann direiz hag ann diroll euz he vuez. ●242. E-kreiz va diroll brasa ha va difeiz. ●(1866) LZBt Ebrel 102. hag a reaz urz d'ehan da vougan an diroll. ●(1867) LZBt Genver 247. tud ann diroll.

    (1904) DBFV 57a. dirol, m. pl. –lleu, tr. «dérèglement, désordre, excès, intempérance, débordement, débauche.» ●(1925) SFKH 29. goanneit mat er fé ha kreskeit en dirol.

    (2) Lakaat pep tra en diroll : mettre le désordre partout.

    (1877) EKG I 238. avoualac'h oa eun den fall er c'his-se enn eur barrez, hag e viche eur c'hi-koun e viche zoken, evit hada an tan var he lerc'h ha lakaat pep tra en diroll.

    (3) Acte de débauche.

    (18--) SAQ I 197. Sodom (…) a skuize an Env dre he dirollou mezus.

    (1912) MMPM 131. E kreiz he zirollou hen doa e kementse dalc'het d'ar beden.

  • diroll .3
    diroll .3

    m. –où Terrain non cultivé.

    (1959) BRUD 10/47. eiz aneval-gorn en dirollou.

  • diroll .4
    diroll .4

    voir dirollañ

  • dirolladenn
    dirolladenn

    f. –où Sortie, attaque.

    (1872) ROU 103b. Sortie, (attaque), tr. «Dirolladenn.» ●(1890) MOA 126b. Attaque, Terme de guerre, tr. «dirolladenn, f.»

  • dirolladur
    dirolladur

    m. –ioù

    (1) Éxcès, déchaînement.

    (1931) VALL 186b. Déchaînement (des passions d'une force violente), tr. «dirolladur.» ●282a. Éxcès, tr. «dirolladur

    (2) Débauche, dépravation.

    (1931) VALL 203b. Dépravation, tr. «dirolladur.» ●224a. vie, conduite dissolue, tr. «dirolladur m.»

  • dirollamant
    dirollamant

    m. –où

    (1) Dépravation.

    (1732) GReg 214b. Corruption des mœurs, tr. «dirollamand a vuëzeguez vad.» ●270a. Depravation, dereglement du goût, des mœurs, ou de la doctrine, tr. «dirollamand

    (1849) LLB 1938. N'ou dizinouret ket dré zirolemanteu. ●(1854) PSA I 42. Guet a dadeu ha mameu ou dès bet de ouilein ar zirollemant ou bugalé.

    (2) Désordre, abus, dérèglement.

    (1659) SCger 42a. desordre, tr. «dirollamant

    (1904) DBFV 57a. dirollemant, m. pl. eu, tr. «désordre, abus, dérèglement.»

  • dirollañ / dirolliñ / diroll
    dirollañ / dirolliñ / diroll

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Dérouler.

    (1732) GReg 271b. Derouler, étendre une chose qui est roulée, tr. «Dirolla. pr. dirollet

    (1904) DBFV 57a. dirollein, v. a., tr. «dérouler.» ●(1904) ARPA 50. Ractal ma tirollas al levr (...) e couezas var al leac'h a ioa scrivet ennhan : (...). (1944) DGBD 178. evel ma tiroller ur pezhiad lien.

    (2) Retirer (qqn) du rôle d'un navire, débarquer.

    (1944) GWAL 165/310. (Ar Gelveneg) «Ne chomi ket pell ganin, 'n ur vont d'an od e vi dirollet !» «Skuizh on ganit, diroll ac'hanon !» ●(1952) LLMM 32-33/133. (Douarnenez) dirollañ martoloded, tennañ o anv eus ar roll. ●(1977) PBDZ 780. (Douarnenez) dirollañ, tr. «enlever des rôles.»

    (3) =

    (1913) FHAB Eost 235. eur c'hoarem vras da ziroll al loened.

    (4) Débaucher.

    (1659) SCger 40a. debaucher, tr. «dirolla

    (1904) DBFV 57a. dirollein, v. a., tr. «débaucher.» ●(1914) DFBP 76b. débaucher, tr. «Dirolli.» ●(1931) VALL 203b. Dépraver, tr. «dirolla

    (5) Défiler (un collier, etc.).

    (1659) SCger 41a. defiler, tr. «dirolla

    (1876) TDE.BF 139b. Dirolla, v. actif., tr. «défiler un chapelet, un collier, etc.»

    (6) Assaillir.

    (1876) TDE.BF 139b. Dirolla, v. actif, tr. «assaillir.»

    II. V. intr.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Éclater (de rire, en sanglots, etc.).

    (1860) BAL 188. e tirollas adarre da daoler goad a-leiz e c'hinou. ●(1872) ROU 82a. Eclater, de rire, tr. «diroll da c'hoarzin.» ●(1882) BAR 264. an droug-speredjou (…) a zirollaz da grial. ●(1884) BUZmorvan v. Diroll da c'hoarzin pe da lenva.

    (1909) BROU 226. (Eusa) Diroll da c'hoarzin, da leñva, tr. «éclater de rire, de pleurer.» ●(1909) KTLR 113. Ar vaouez (...) a zirollas da lenva. 152. Lod a zirolle da c'hoarzin.

    ►[sans le v. amené par «da»]

    (1909) HBAL 48. Mil boan em boa o viret da zirol pa edoz oc'h ober da louarn gant Jermen.

    (2) Libertiner.

    (1744) L'Arm 453b. Libertiner, tr. «Dirollein : Libèrtinein.»

    (1876) TDE.BF 139b. Dirolla, v. n., tr. «se déranger de conduite.»

    (3) Se déchaîner, se mettre en furie.

    (1876) TDE.BF 139b. Dirolla, v. n., tr. «Se déchaîner.» ●(1878) EKG II 82. pa zirollaz e Maner-al-Liorzou eur strollad soudarded dispac'herien.

    (4) (en plt d'un cheval) S'emballer.

    (1876) TDE.BF 139b. Dirolla, v. n., tr. «s'emporter comme fait un cheval.»

    (1911) BUAZperrot 161. ar marc'h o tostât ouz ar pal a zirollas hag a yeaz a benn-kas, d'en em strinka var ar reier.

    (5) Déferler sur.

    (1890) BSS 8. an Hunet a ioa d'ar mare-ze o tiroll var an Itali.

    (1945) DWCZ 20. War a gonter, ez eus ur bern pilhaouerien pres da ziroll war ar vro.

    (6) Dirollañ war ub. : se déchaîner contre qqn.

    (1948) KROB 1/8. Satordeienn ! Kerkent, Kolaz, 'vel pennfollet, / war an Hitler 'zo dirollet.

    B. (en plt de qqc.)

    (1) (en plt des éléments) Se déchaîner.

    (1862) JKS 247. enn taol ma tarz ha ma tiroll he wagou. ●(1872) GAM 64. Pa ziroll re abred avelou balc'h, kalz frouez a zistag diouc'h ar vezen, araok beza dare. ●(1872) ROU 80a. Le vent se déchaîne, tr. «diroll a ra an avel.» ●(1876) TDE.BF 139b. Neuze e tirollas ann avel, v. n., tr. «le vent se déchaîna alors.»

    (1900) MSJO 172. pa zirollas eun taol amzer spontus. ●(1902) MBKJ 173. Pa ziroll eur barr arne ha pa darz ar gurun. ●(1909) FHAB Genver 31. ar mor a zirollaz, a deuaz a lam var an douar. (1911) BUAZperrot 427. Eur gorventen a zirollas varnan. ●(1915) KANNgwital 156/82. Raktal e tirollaz eur glaou dourbill. ●(1915) HBPR 32. Eur gurun spontus a zirollas. Kear Gemper a dregerne gant an talmou. ●(1920) MVRO 20/1b. Dalc'het en deus an avel da c'houeza hag ar mor da zirolla. ●(1936) PRBD 41. Eun devez, oa dirollet eur barr-arne. ●(1935) ANTO 71. kent ma tiroll ar gorventenn. ●(1939) MGGD 74. pa teue an amzer fall da zirolla.

    (2) (en plt de la guerre) Éclater.

    (1872) FHB 404/309b. Pa zirollas ar vrezel.

    (1911) BUAZperrot 831. e leac'h ar brezel m'edot o c'hedal gwelet o vont da ziroll. ●(1921) PGAZ 83. e tirollaz eur brezel spountuz etre ar France hag ar Prusse.

    (3) (en plt d'une maladie, de malheurs, etc.) S'abattre, faire des ravages.

    (1867) MGK 1. O welet edo 'nn drouk a lamm o tirolla. ●(1884) BUZmorvan v. Ar berzekusion a zirollaz adarre : a deuaz adarre da veza ker goaz ha biskoaz. ●(1893) IAI 224. pa zirollas ar c'holera e kear. ●(1894) BUZmornik 228. Prest goude ar bloaz 400, e tirollaz er Pers eur bersekusion vraz a enep ar gristenien. ●243. abalamour ma veze goloet he vouez gant ar goelvan hag ar c'hri-fors a zirolle enn iliz.

    (1902) MBKJ 183. Pa zirollas ar vosen e kear Marseill. ●(1926) FHAB Mae 172. e tirollas war ar Frans gwall-euriou spontus a lakeas reustl ha keflusk e pep lec'h.

    (4) (en plt de la joie) Éclater.

    (1907) PERS 188. ho levenez a zirollaz.

    III. V. pron. réfl. En em zirollañ.

    (1) (en plt de qqn) S'amuser, se dissiper.

    (1867) FHB 104/412b. Ar zûl (…) ne ket eun deiz a foar hag a varc'had, ha ne ket eun deiz evid en em zirolla, en em zisipa dre ar gwel euz ar marvaillou, o kemer perz en ebatou.

    (2) S'abattre, se déchaîner (sur).

    (1867) MGK é ». Eur c'hlenved didruez hag a skign dre 'r bed holl / Ar spount hag ar maro, pa deu d'en em ziroll. ●(18--) SAQ I 17. Varlerc'h ho dizentidigez, tenvalijen ar spered, sempladurez ar galoun, techou fall ar c'horf, an anken, ar c'hlenved, ar maro, gwalinier dianavezet a ziagent, en em zirollas var an douar.

    (3) Se dérégler.

    (1904) DBFV 57a. hum zirollein, tr. «se dérégler.»

  • dirollec'hiañ
    dirollec'hiañ

    v. intr.

    (1) Sortir d'une ornière.

    (1872) ROU 93b. Sortir de l'ornière, tr. «dirollehia, diroleia.» ●103b. Sortir de la voie charretière, tr. «dirollehia

    (2) sens fig. Sortir, quitter le droit, le bon chemin.

    (1907) FHAB Gwengolo 196. Ma tigouezfe gant ar re-ze dirolec'hia ha mont da steko (lire : steki) an eil ouz eben, pebez dismantr. ●(1908) FHAB Here 295-296. P'he dezo gellet ar Frans, dirolec'ihet (lire : dirolec'hiet) gant ar Revolution.

  • diroller
    diroller

    m. –ion Débaucheur.

    (1904) DBFV 57a. dirollér, m. pl. –erion, tr. «débaucheur.» ●(1914) DFBP 76b. débaucheur, tr. «diroller

  • dirollerezh
    dirollerezh

    m. –où Débauche, débordement, mauvaises mœurs.

    (1857) LVH 10. èl m'hi scandalisé (...) dré ou revolt hag ou dirollereaheu.

    (1904) DBFV 57a. dirollereh, m. pl. eu, tr. «débauche, désordre, mauvaise conduite.» ●(1913) AVIE 274. ponéreit hou kaloneu get en dirollereh. ●(1922) EOVD 294. bout douget d'en avaris, d'en ivi ha d'en dirollereh ! ●(1925) VINV v. dirollereh ou buhé treménet. ●(1931) VALL 203b. mauvaises mœurs, tr. «dirollerez m.» ●(1937) TBBN 38. énep de zirollereheu Breihiz en amzér-sé.

  • dirollet
    dirollet

    adj.

    (1) (Vie) de débauche, dissolue.

    (1732) GReg 247a. Mener une vie debordée, tr. «Cundui ur vuhez dirollet.» ●(17--) TE 241-242. ur vuhé quen dirollét e allumas quit é golèr.

    (1854) PSA II 163. en disordreu ag é vuhé dirollet.

    (1907) BSPD I 24. héli ur vuhé dirollet. ●(1921) BUFA 7. ne oé ket ur vuhé dirollet, pel doh ino !

    (2) (en plt de qqn) Débauché, dépravé.

    (1852) MML 88. distro ar bec'herien ar muian dirolet.

    (1904) DBFV 57. dirollet, tr. «débauché, désordonné, intempérant.» ●(1912) DIHU 81/42. tud dirollet. ●(1922) EOVD 194. tud dirollet ha disolit.

    (3) Licencieux.

    (1838) OVD 237. er joé bombançus ha dirollet ag er bed. ●(1857) LVH 36. hum gavouet ér banehuésieu, ér gouiliadeu dirollet.

    (4) (en plt des éléments) Déchaîné.

    (1876) TDE.BF 442a. Eunn arne dirollet a rea. ●(1877) BSA 120. lonket gant ar mor dirollet. ●(1879) BMN 294. An avelou dirollet a fuste ken a ken.

    (1907) KANngalon Genver 312. ar mor dirollet. ●(1922) FHAB Du 332. war ar mor dirollet. ●(1924) BILZbubr 37/807. ar mor (…) rust ha dirollet. ●(1935) BREI 406/2a. choselli ouz an dour dirollet.

    (5) (Cheval) emballé.

    (1884) BUZmorvan v. Eur marc'h dirollet.

    (1906) KPSA 113. evel eur marc'h dirollet, hep gwestign na kabestr.

    (6) (Estomac) débauché.

    (1659) SCger 40a. estomac débauché, tr. «estomac dirollet

    (7) Démesuré.

    (1659) SCger 42a. demesuré, tr. «dirollet.» ●51a. enorme, tr. «dirollet

  • dirolliñ
    dirolliñ

    voir dirollañ

  • diroltiñ
    diroltiñ

    v. tr. d. Dérouler.

    (1907) VBFV.fb 29a. dérouler, tr. «diroltein.» ●(1913) AVIE 53. kentéh ma tiroltas el livr. ●(1942) DHKN 71. hoari get er seiennig guér, d'he roltein ha d'hé diroltein én dro d'hé bizied koaill.

  • diroñjer .1
    diroñjer .1

    m. –ion Égreneur (homme).

    (1938) DIHU 325/102. dironjour-erez : en hani e zironj.

  • diroñjer .2
    diroñjer .2

    m. –ioù Égreneur (machine).

    (1938) DIHU 325/102. dironjer : benùeg de zironjein.

  • diroñjerezh
    diroñjerezh

    m. Action d'égrener.

    (1938) DIHU 325/102. dironjereh : el labour [dironjein].

  • diroñjiñ
    diroñjiñ

    v. tr. d.

    (1) Égrener, épier.

    (1938) DIHU 325/102. dironjein, tr. «épier des graines.»

    (2) = (?).

    (1818) HJC 289. hrac i sigur ma hrehet pedenneu hire, hui e zironge tièr enn intanveset.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...