Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 193 : de dukark (9601) à duz (9629) :
  • Dukark
    Dukark

    n. de l. Dunkerque.

    (1732) GReg 215b. Un corsaire de Donquerque, tr. «Ur c'hourcer a Dukarq. ur c'hourser Dukarqès.» ●373a. Passer l'été à Donkerque, é l'hyver à Marseille, tr. «Trémen an hañ ê Dukark, hac ar goañ ê Marseilha.»

    (1954) VAZA 147. Ne oamp ket c'hoazh erru e Dukark, e c'hourc'hemennas din ar c'habiten pediñ an Aotrou Farigoul da zont d'e vete. ●(1964) ABRO 7. Va breur henañ, ofiser uhel en ur rejimant saoz, a voe lazhet e Dukark, oc’h en em gannañ ouzh ar Spagnoled.

  • dukart
    dukart

    adj. Qui a les cheveux bruns.

    (1905) BOBL 03 juin 37/2c. melen eo, liou gant ar c'houar, ha dukard.

  • dukez
    dukez

    voir dugez

  • dulad
    dulad

    m. (mycologie) Espèce de champignon.

    (1904) DBFV 69b. dulad, m., tr. «ratiole, champignon.» ●(1927) GERI.Ern 124. dulad V[annetois] m., tr. «Ratiole, champignon.»

  • dule
    dule

    voir tulev

  • duligen
    duligen

    (?) m. (cuisine) Plaque qu'on met entre le feu et le récipient de cuisson.

    (1919) DBFVsup 15a. dibobér, m. plaque de fer qu'on met sous la poêle. Ailleurs, didañner, porkle, duligen (B[as] v[annetais] hoarn palon

  • dum
    dum

    m.

    (1) (zoologie) Duvet des oisillons.

    (1633) Nom 36b. Pluma : dumet : dum.

    (1732) GReg 311b. Duvet, plumes douces & molles, tr. «Dum.» Coucher sur du duvet, tr. «Cousqet var an dum. gourvez var an dum.» ●(1792) BD 5427. na plun nac an dom fin, tr. «ni de plumes, ni de duvet.»

    (1927) GERI.Ern 124. dum m., tr. «Duvet.»

    (2) Lit de plumes.

    (1927) GERI.Ern 124. dum m., tr. «lit de plumes.»

  • dumed
    dumed

    m.

    (1) Duvet.

    (c.1718) CHal.ms i. Duuet, tr. «Plum', dumet.» ●(1744) L'Arm 119a. Duvet, tr. «Dumêtt. m.»

    (1927) GERI.Ern 124. dumed V[annetais] m., tr. «Duvet.» ●(1934) BRUS 252. Du duvet, tr. «dumed

    (2) Pluñv dumed : duvet.

    (1659) SCger 46b. duuet, tr. «plum dumet

    (3) Duvet qui se forme sur une étoffe.

    (1907) VBFV.fb 33b. duvet, d'une étoffe qui se cotonne, tr. «dumed, m.»

  • dumediñ
    dumediñ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Se couvrir de duvet.

    (1907) VBFV.bf 19b. dumédein, v. n., tr. «se couvrir de duvet.» ●(1927) GERI.Ern 124. dumédein v. n., tr. «se couvrir de duvet.»

    (2) Se cotonner, pelucher.

    (1907) VBFV.fb 23b. cotonner (se), tr. «dumedein

    II. V. tr. d. Couvrir de duvet.

    (1907) VBFV.bf 19b. dumédein, v. a., tr. «couvrir de duvet.» ●(1927) GERI.Ern 124. dumédein v. a., tr. «couvrir de duvet.»

  • dumek
    dumek

    adj. Duveuteux.

    (1931) VALL 233b. Duveteux, tr. «dumek

  • dumenn
    dumenn

    f.

    (1) Fleur de farine.

    (1920) KZVr 366 - 07/03/20. Dumenn, tr. «fleur de farine.»

    (2) Poussière fine.

    (1906-1907) EVENnot 8. (Landreger) Pa ver bet eun devez hep tremen an torchouer war ar meubl e ve eun dumen warne. ●(1906-1907) EVENnot 8. (Priel) Griz e da vlew gand ar skant evel eun dumen a zo warne.

  • dunde
    dunde

    m. –ed (marine) Dundee.

    (1979) VSDZ 51. (Douarnenez) Neuze ar bagoù oa tout dundeed, tr. (p. 215) «Tous les bateaux alors étaient des dundees.»

  • dunetez
    dunetez

    f. –ioù (marine) Dunette.

    (1732) GReg 310a. Dunette, l'étage le plus élevé de la poupe d'un Vaisseau, tr. «An dunettès

    (1957) AMAH 51. gwintañ mindrailherezed war an dunetez. ●(1959) TGPB 198. Kerkent ha m’am boa lammet dreist ar speurenn a-dreñv an dunetez.

  • duod
    duod

    voir duad

  • durant
    durant

    prép. & conj.

    I. Prép.

    (1) Pendant.

    (1621) Mc 25. parlantat dre hir amser durant an offeren.

    (1790) PEdenneu 128. durand er suhun. ●(17--) TE 2. ean e grouéas en Heaul eit splannein durand en dé.

    (2) Loc. prép. En durant da : pendant.

    (1792) BD 129. mar hon be groet erfat en durant don bue, tr. «Si nous avons bien fait pendant notre vie.» ●979. men so bet eur fol ques en durant dam bue. ●(17--) EN 2448. a reinfed d(a) andurin, en durand danaf de. ●(17--) CBet 2365. En durant d'am bue.

    (1827/29) VSA 390. en durand dam bue.

    II. Loc. conj. (En) durant ma.

    (1) Pendant que.

    (1790) MG 30. Durand ma hoh bet ar en doar. ●143. durand ma hon-mé daibrét guet mil-soursi. ●393. durand ne glasquehait meit-ai. ●(17--) TE 133. durand ma labourènt abad en noz.

    (1838) OVD 42. durant ma tisco d'oh. ●(1841) IDH 288. en durant me vihuein, / Mem bou chonge a nehous. ●(1855) BDE 91. én durant mé hér a foul d'en assambléyeu ag er bed.

    (2) Alors que, tandis que.

    (1792) HS 136. Pérac laret d'enn dut é h'eellant bout tranquil, hac é mant é sûreté, durant m'ou dèss de zougein ?

    (1821) SST.ab xxxvii. durant me ret dein mé poénieu a beb mode. ●(1856) VNA 156. tandis que vous n'êtes que le fils d'un paysant, tr. «durant n'en d'oh meit mab d'ur paysant.»

  • durapl
    durapl

    adj. Durable.

    (1499) Ca 73a. Durabl. g. durable.

  • durasion
    durasion

    f. Durée.

    (1575) M 2009. en ho duration, tr. «dans leur durée.»

  • durc'haat / durc'hiñ
    durc'haat / durc'hiñ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Durc'haat da (+ subst.) : se tourner vers.

    (1926) DIHU 177/44. Penaos ? é aters en-ol é turhein dehon. ●(1934) MAAZ 123. Hag er Gerbeboéren, adâl d'en or-dâl e zurha da vlein en iliz. ●(1939) DIHU 331/202. Hag éh oent guélet (...) é turhein d'er Hreisté. ●(1941) DIHU 361/290. er Person en ur zurhein dehi. ●(1942) DHKN 18. Durhein e hras dehon en ur huitellat, saùet hé fen geti, prest de fardein arnehon.

    (2) Durc'haat ouzh (+ subst.) : se tourner vers.

    (1912) DIHU 84/89. durheit doh er planken.

    (3) Durc'haat trema ub. : se tourner vers qqn.

    (1942) DIHU 377/165. béh en des é turhein tremazomb.

    (4) [à l'impérat.] Durc'hait ! : tournez-vous !

    (1907) VBFV.bf 19b. durheit, impérat., tr. «tournez-vous.»

    II. V. tr. d.

    A.

    (1) Durc'haat da : diriger vers (un lieu).

    (1921) GRSA 202. Durhein e hra é jao d'er hastel. ●(1932) BRTG 140-141. durhein é vuoh d'er parkeu ha d'en ivarheu. ●141. met ne zisoh ket a zurhein en ahurtet buoh a gemér en hent pras e dréz er voh tré ha tré. ●(1957) DSGL 240. Durheit me selleu d'en né.

    (2) (?) Faire se tourner, se détourner, revenir sur ses pas (?).

    (1829) CNG 140. Pe yehait de oarn el lonnet, / Queméret ur ùialen ret ; / Hac a pe vou ret ou dirroein, / Dirroeit-int guet hou cùialen.

    (1905) DIHU 2/34. Monet arlerh er bugul, ne oé ket moiand : «Durhamb ataù er seud, eme er person.» ●(1914) MABR 37-38. A ! é han d'ou durhein [er seut]. ●(1919) DBFVsup 17b. dirroein, tr. «détourner. V. durhein.» ●20b. durhein, v. a. et n., tr. «détourner de, tourner vers.»

    B. sens fig.

    (1) Tourner qqn vers qqc., un but.

    (1933) DIHU 270/354. durhein mem bugalé d'er brehoneg.

    (2) Retourner.

    (1831) RDU 225. a pe larai ur gonz bernac hemb er pouisein mat, en troér hac en durér a guement tu e oai hac é cavér attàu un drouc benac abarth.

  • durc'haet
    durc'haet

    adj.

    (1) Durc'haet da (+ subst.) : exposé au.

    (1907) VBFV.bf 19b. durheit, part. tr. «tourné.» ●(1909) SPON 24. ar lein er mañné du-zé, durheit d'er seih aùel. ●(1931) GUBI 56. Ti en Intron (…) / Ar en deval é ma saùet / Durheit d'en dias. ●(1942) DHKN 113. én ur hreu distér, / Durheit d'er glaù, d'er seih amzér.

    (2) Durc'haet ouzh (+ subst.) : exposé au, tourné vers.

    (1831) RDU 198. durreit doh en hani e ya d'er gusquein, tr. «se tourant vers la personne qu'il va vêtir.»

    (1907) VBFV.bf 19b. durheit doh er hreisté, tr. «tourné au midi.»

    (3) Durc'haet da gavout : tourné vers.

    (1958) BRUD 4/92. éma durheit hé 'fenn de gavouid en oéled.

  • durc'hamenn
    durc'hamenn

    f. Durham (vache).

    (1931) VALL 769b. Durham, tr. « durc’hamenn ».

  • durc'hiñ
    durc'hiñ

    voir durc'haat

  • durumell
    durumell

    voir a-dorimell

  • dus
    dus

    s. (pathologie animale) Ladrerie.

    (1926) FHAB Meurzh 94. klenved ar moc'h pe ar gourc'he (...) An dus, a lavar darn all.

  • duskellañ
    duskellañ

    voir luskellañ

  • dustrilh
    dustrilh

    voir drustuilh

  • duvell
    duvell

    m. –où

    (1) Duel.

    (1659) SCger 46a. duel, tr. «duel.» ●(1732) GReg 181b. Combat singulier, tr. «duffell. p. duffellou.» ●310a. Duel, combat de deux personnes, afin de s'ôter la vie l'un à l'autre, tr. «Dufell. p. dufellou. duvell. p. duvellou

    (2) Tennañ d'an duvell : se battre en combat singulier.

    (17--) ST 438. Me c'houlenn ho lakât da denna d'ann dufel, tr. «je demande le combat singulier.»

    (3) C'hoari an duvell ouzh ub. : se battre en duel contre qqn.

    (17--) ST 440. ha c'houi a ve dizank, / Da c'hoari ann dufel ouz ar bughel iaouank ? tr. «êtes-vous en mesure de vous battre en combat singulier contre cet enfant ?»

    (4) Daeañ ub. d'an duvell : provoquer qqn en duel.

    (1732) GReg 310a. Appeler en duël, défier, tr. «daëa da'n duffell

  • duveller
    duveller

    m. –ion Dueliste.

    (1732) GReg 310a. Dueliste, tr. «Dufeller. p. dufelléryen. duveller. p. yen. dufellour. p. yen

  • duvelliñ
    duvelliñ

    v. intr. Se battre en duel.

    (1732) GReg 310a. Se battre en duel, tr. «Dufelli. pr. dufellet. duvelli. pr. duvellet

  • duz
    duz

    m. –ed Espèce de lutin. cf. teuz.

    (1858) GBI I 134. Setu an duzigou-noz ! tr. «voici les petits duz de la nuit.» ●(1880) ANN 133. N'eo duzet na korrigo noz, tr. «Ce ne sont ni des nains ni des korrigans de nuit.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...