Devri

Recherche 'ra...' : 736 mots trouvés

Page 12 : de raouadur (551) à raskennan (600) :
  • raouadur
    raouadur

    m. –ioù Enrouement.

    (1499) Ca 172b. Rauadur pe siffernadur. g. enroueure / ou enrumeure.

    (1732) GReg 349a. Enrouement, tr. «rauadur. Van[netois] réüadur.» ●(1744) L'Arm 135a. Enrouement, tr. «Reuadurr.. reu. m.»

  • raouañ / raouiñ
    raouañ / raouiñ

    v. intr. Être enroué.

    (1499) Ca 172b. Rauaff. g. estre enroue / ou enrume.

    (1732) GReg 349a. Enrouer, s'enroüer, tr. «raouï. pr. raouët. Van[netois] rëuëiñ

  • raouchiñ
    raouchiñ

    v. intr. Se presser.

    (1924) NFLO (ms Rennes). se presser. il faudra me presser, tr. «raouchi a rankin.»

  • raouet / raouiet
    raouet / raouiet

    adj. Enroué.

    (1499) Ca 172b. Rauet. g. enroue.

    (1744) L'Arm 324b. Rauque, tr. «Réuétt.» ●(17--) VO 63. ur voéh reuét.

    (1904) DBFV 196b. reùet, part., tr. «enroué, rauque.» ●(1906-1907) EVENnot 3. (Priel) Ya raouet ker on. ●(1907) VBFV.bf 65b. reùet, tr. «enroué, rauque.» ●(1908) PIGO II 31. ne oa ket raouiet gant ar mik. ●(1912) BUAZpermoal 843. ken raouiet oa deut da vezan ma n'halle mui lavaret ger. ●(1924) SBED 39. Mem boeh reùet ne lar ker ger. ●59. get ur voéh reùet. ●(1934) MAAZ 150. é ma reùet é voéh.

  • raouiet
    raouiet

    voir raouet

  • raouilh
    raouilh

    adj. Enroué.

    (1866) FHB 59/54a. ar kyrie / A deu raouil pe diraouil deus corzen eur c'hure.

  • raouiñ .1
    raouiñ .1

    v. intr. S'enrouer.

    (1659) SCger 51a. s'enrouer, tr. «raoui.» ●(1744) L'Arm 135a. Enrouer, s'enrouer, tr. «Réhuein.. Réhuétt.. ou Réhuein a-ran.»

    (1907) VBFV.bf 65b. reùein (b[as] van[netais] raouein), v. a., tr. «enrouer, enrhumer.»

  • raouiñ .2
    raouiñ .2

    voir raouañ

  • raouitell
    raouitell

    f. Chaîne d'attelage (du cheval à la pointe du timon).

    (c.1930) VALLtreg 2081. Raouitel : ar raouitel ê ar ranjen (chaîne) a ve e stagan sulliaou ar jô deuz beg ar wall-gar – (Hte-Corn. Besco) (Voir Raou et raouitel dans la technologie.) ●(1931) VALL 107b. Chaîne, tr. «raouitell f. (certains liens d'attelage).»

  • Raoul
    Raoul

    n. pr. Raoul.

    (1499) Ca 172b. Raoul. g. idem.

  • raouladur / raouliadur
    raouladur / raouliadur

    m. Enrouement.

    (1499) Ca 14a. Vide in caux et in raoulladur. ●(c.1500) Cb 19a. roulladur. ●(1633) Nom 216b. Rhonchus, gutturis stridor : ronflement : raouladur, pa vez carguet an gouzoucq á caoulet.

    (1659) SCger 168b. raouladur, tr. «enrouement.» ●(1732) GReg 349a. Enrouement, tr. «Rauladur. Van[netois] réüadur

    (1963) EGRH II 171. raouliadur m., tr. « enrouement. »

  • raoulamant
    raoulamant

    m. Enrouement.

    (1633) Nom 258b. Raucitas, rauis, raucedo : enroüement : raoulamant, pa vez vn den raoulet.

  • raoulañ / raouliñ
    raoulañ / raouliñ

    v. intr. Être, devenir enroué.

    (1659) SCger 51a. s'enrouer, tr. «raouli.» ●168b. raoula, tr. «enrouer.» ●(1732) GReg 349a. Enrouer, s'enroüer, tr. «Raula. rauli. ppr. raulet

    (1900) KAKE 204. Allas ; raouli a ran ha va zelennig koant / A guez dinerz eus va daouarn.

  • raoulet / raouliet
    raoulet / raouliet

    adj. Enroué.

    (1464) Cms (d’après GMB 561). Raoulet enroué. ●(1499) Ca 9a. Anrumet vide in roullet. ●(1633) Nom 258b. Raucitas, rauis, raucedo : enroüement : raoulamant, pa vez vn den raoulet.

    (1834) SIM 88. ur vouez raouliet.

    (1911) BUAZperrot 836. Ken raoulet oa deuet da veza. ●(1933) OALD 45/214. an dud raouliet.

  • raouliadenn
    raouliadenn

    f. -où Attaque d’enrouement.

    (1963) EGRH II 171. raouliadenn f. -où, tr. « attaque d’enrouement. »

  • raouliadur
    raouliadur

    voir raouladur

  • raouliet
    raouliet

    voir raoulet

  • raouliñ
    raouliñ

    voir raoulañ

  • raoulin / ragoulin
    raoulin / ragoulin

    m. –où (architecture) Linteau.

    (1499) Ca 172b. Raulhin g. cest le boys qui est par-dessus lhuys.

    (1732) GReg 577a. Linteau, piece de bois qu'on met au-dessus d'une porte, opposée au seüil, tr. «raoulin. p. raoulinou

    (1920) KZVr 361 - 01/02/20. ragoulin pour raoulin, linteau. ●(1988) PERUgliz 8. E-kreiz ar porzh ar puñs kozh gant e raoulin kizellet, e draouilh merglet hag e laouiri mein tro zro dezhañ a zigas deomp da soñj eus an amzer (…). ●(1997) HYZH 209/37. Ar maen a lakaet a-dreuz war an nor pe ar prenestroù a vez graet anezhañ : koloenn-dor, koloenn-brenestr. Pa vez koad e vez lavaret ur balatenn, pe ragoulin.

  • rapad
    rapad

    s. –où Coup.

    (1914) KZVr 62 - 10/05/14. ar rapad e oa o paouez bean bet a oa pounner war e galon.

  • rapar
    rapar

    m.

    (1) Réparation.

    (c.1718) CHal.ms i. carler des souliers, tr. «ausein botteu, ober ur repar d'er botteu, riuedein, picelat botteu.» ●carrelure de souliers, tr. «riued, fautein ara ur riued d'em botteu, ur repar'

    (2) Derc'hel e rapar : maintenir en bon état.

    (17--) VO 143. er mæstre en dès mui a sourci ag é gove eid a zerhel é dreu é repare.

  • raparasion
    raparasion

    f. –où Réparation.

    (1710) IN I 311. ur raparation bennâc.

    (1846) DGG 25. ur raparation.

  • raparer
    raparer

    m. –ion Réparateur.

    (1732) GReg 815a. Restaurateur, tr. «Raparèr

  • rapariñ
    rapariñ

    v. tr. d.

    (1) Réparer.

    (1732) GReg 806a. Reparer, racommoder, tr. «rapari. pr. raparet.» ●Reparer une maison, tr. «rapari un ty.»

    (1847) MDM 373. lakaat rapari an ti-skol. ●(1872) ROU 98a. Raccomoder, tr. «rapari.» ●(1889) SFA 19. rapar va zi. ●23. rapari Iliz St-Damien.

    ►[empl. comme subst.]

    (1929) KANNgwital 324/350. Eun tam rapari o veza bet great neuze dizhi, an iliz a voue digoret a nevez.

    (2) sens fig. Réparer (au moral, etc.).

    (1612) Cnf 2a. Rac se an leffric-man so commun, ha facil adrecz, eguit repariff an fautou.

    (1732) GReg 806a. Reparer une perte, tr. «Rapari ur c'holl.» ●Reparer l'honneur, tr. «Rapari an enor.»

    (1905) KANngalon Ebrel 382. rapari ar pec'hejou a vez great enep dezHan. ●(1925) FHAB Genver 16. Penaos rapari ar gaou graet ? ●(1936) PRBD 23. rapari ar gaou en deus graet.

    ►absol.

    (1911) SKRS II 151. Koumprenet hen doa en eun taol peger braz drouk he doa great (…) ha raktal e fellas dezhan rapari.

  • rapenn
    rapenn

    f. –où Raclée.

    (1929) MKRN 99. (Gourin, ar Faoued, Skaer) war-lerc'h m'en doa reit e rapenn da Baolik, tr. «après la raclée qu'il administra à Paolik.» ●178. Rapenn… Raclée.

  • raperez
    raperez

    f. Outil de sabotier.

    (1984) ECDR 93. Gant ar raperez e lakae plaen strad ar votez ha tro-war-dro.

  • rapet
    rapet

    adj. Rapé.

    (1633) Nom 61a. Casei scobina, caseus descobinatus : fourmage graté : fourmaig cratest, fourmaig rapet pe luguet.

  • rapin
    rapin

    m. Rapine.

    (1499) Ca 173a. Rapin. g. rapine.

    (1790) Ismar 234. el laironci hac er rapin.

    (1821) SST 159. Petra u er rapine ? Laireah par force.

  • rapiñ
    rapiñ

    v. tr. d. Raper.

    (1659) SCger 101b. raper, tr. «rapi

  • rapinañ / rapiniñ
    rapinañ / rapiniñ

    v. tr. d. Rapiner.

    (1612) Cnf 47a. an madou rapinet guantaff.

    (1732) GReg 782a. Rapiner, tr. «rapina. pr. rapinet. Van[netois] rapineiñ. Trég[or] rapinañ.» ●(1744) L'Arm 323a. Rapiner, tr. «Grapinein : Rapinein.» ●(17--) TE 303. rapinein el Lestreu sacrét. ●314. ol er gloéstreu sacrét en doai rapinét ag en Tampl.

    ►absol.

    (1856) VNA 185. ils rapinent à droite et à gauche, tr. «ind e rapin a zéheu hag a glei.» ●(1857) GUG 55. Un avar e rapin a glei hag a zéheu. ●(1879) GDI 211. ma rapiné ar goust é nessan é quement fæçon e oé.

  • rapiner
    rapiner

    m. –ion Rapineur.

    (1744) L'Arm 308b. un Concussionnaire, tr. «ur Rapinourr ou Scrapourr.» ●(1767) ISpour 61. nac er rapinerion. ●(17--) TE 181. en ur gondannein er rapinour-hont. ●(17--) BSbi 1124. Ne hès quet hoah conzet ag er rapinérion.

    (1879) GDI 324. er rapinerion n'antréeint quet é ranteleah Doué.

  • rapinerezh
    rapinerezh

    m. Rapinerie.

    (1612) Cnf 40b. an pechet sé so hanuet rapinerez. ●(1633) Nom 190b. Rapina : rapine : rapinerez.

    (1659) SCger 101b. rapine, tr. «rapinerez.» ●(1732) GReg 782a. Rapine, tr. «Rapinérez. Van[netois] rapinereah.» ●(1744) L'Arm 323a. Rapine, tr. «Grapinereah : Rapinereah. m.» ●(1787) BI 108. el laironci, er rapinereah. ●(1792) BD 5305. a jugo da rapineres, tr. «jugera ta rapine.»

    (1824) BAM 131. ar pec'het a rapineurez. ●(1879) GDI 208. er ré e vihue dré rapinereah.

  • rapiniñ
    rapiniñ

    voir rapinañ

  • raport
    raport

    s.

    (1) Rapport.

    (1633) Nom 228b. Terra ferax, fertilis : terre fertile, de grand rapport : douar mat ha fertil, á ro vn rapport mat.

    (2) Rentañ raport : répondre de.

    (1575) M 1031-1032. Quentaff ez rencq an tat (…) / E map rentaff raport, à pep sort drouc ordren, tr. «D'abord le père doit (…) / Répondre de son fils pour toute sorte de désordre.»

    (3) (physiologie) Urine.

    (17--) ST 42. Setu tiet gan-en Rapport ar Rouanez, tr. «Me voilà en possession des eaux de la reine.»

    (1876) SBI II 150. Ho rapport d'in-me a rofet, tr. «votre rapport vous me donnerez.» ●Rapport, urine : on inspectait l'urine pour diagnostiquer le mal.

  • raporter
    raporter

    m. –ion Raporteur.

    (1767) ISpour 21. raporterion, goal-gonzerion. ●102. Dihoallet à vout queméret eit ur raportour.

  • raporterezh
    raporterezh

    m. –où =

    (1787) BI 135. Er raportereaheu fauss-cè.

    (1855) BDE 47. Ne huès-hui laqueit caz, disput, dré hou caeuyér, dré hou raportereah ?

  • raportiñ
    raportiñ

    v. tr. d. Raporter.

    (1767) ISpour 188. raportein hac auffrein hun obereu de Zoué.

  • rar
    rar

    voir ral

  • ras
    ras

    s.

    (1) Race.

    (1850) JAC 12. Ouz da raç e savo / An hini er bed-màn eun deiz as redimo.

    (2) enfant. Ras Fontanella.

    (1968) PENM 81. A Plogoff, quand les enfants sont indociles ou méchants, on leur jette : "Rac Fontanella" (de la race de La Fontenelle).

  • rasambliñ
    rasambliñ

    v. tr. d. Rassembler.

    (1818) HJC 218. èl ma hrassamble ur ïar i voussinet idant i dioachèle.

  • rasaziañ
    rasaziañ

    v. tr. d. Rassasier.

    (1659) SCger 101b. rassasier, tr. «rassasia

  • rased
    rased

    m. –où Pieu, piquet.

    (1843) LZBg 1 blezad-2l lodenn 48. er vourreàuïon e laquas ou deourn ardran ou hain hag ou stagas doh racetteu.

    (1934) BRUS 243. Un piquet, tr. «ur rased –eu.» ●276. Un piquet d'attache pour animaux, tr. «ur rased –eu.» ●(1935) DIHU 289/302. loñned énnè é vouitat, lod doh er rased, lod distag. ●(1942) VALLsup 134b. Piquet pour attacher les bêtes au champ, tr. «rased m. Goeleo, V[annetais].»

  • rasedañ / rasediñ
    rasedañ / rasediñ

    v. tr. d. Fixer à l'aide d'un crochet.

    (1942) VALLsup 78a. Fixer une barrière ; etc., à l'aide du crocher ou mentonnet, tr. «raseda –di (en Goelo, V[annetais].»

  • rasediñ
    rasediñ

    voir rasedañ

  • rask
    rask

    f. –où

    (1) Plane.

    (1879) ERNsup 166. rask, fém. instrument à deux poignées recourbées pour polir le bois.

    (1920) KZVr 361 - 01/02/20. rask, tr. «plane.» ●(1931) VALL 565a. Plane, de charron, etc., tr. «rask f.»

    (2) Grattoir.

    (1969) BAHE 62/32. un tamm kozh rask a netra, un tamm binetenn reputet, a gredan.

  • raskadeg
    raskadeg

    f. –où Épluchage.

    (1965) BAHE 52/21. raskadeg patatez (…) Hiziv raskadeg.

  • raskadenn
    raskadenn

    f. –où

    (1) Recalage.

    (1944) EURW I 108. Doan vihan ar raskadenn a voe skubet buan gant preder ar veaj kaer e oan o vont da ober.

    (2) Perte.

    (1906-1907) EVENnot 30. (Landreger) 1400 lur a gle an dud ze d'ean – Neuze en evo eur raskaden ac'hane ma ne gar diwall, tr. «perte.»

  • raskañ
    raskañ

    v. tr. d.

    (1) Polir.

    (1879) ERNsup 166. polir (raskañ) e bois.

    (1931) VALL 565a. Planer à la plane, tr. «raska(ñ).» ●(1983) PABE 82. (Berrien) raska, tr. «aplanir, raboter.»

    (2) Éplucher en grattant.

    (1931) VALL 565a. raska(ñ), tr. «éplucher (carottes, etc.).» ●(1967) BAHE 52/21. Raskañ [patatez] n'eo ket peilhat. ●46. raskañ un nebeut patatez evit he lein.

    (3) Gratter.

    (1936 BREI 457/3a. Ar gwez arru koz (…) eo ret raska ar ban diwarnê.

    (4) Rayer (sur une liste de noms).

    (1908) PIGO II 75. hano ar «gwenn» a zo rasket, n'e ket gwir ?

    (5) sens fig. Bezañ rasket : être recalé, refusé à un examen.

    (1896) GMB 561. au fig[uré] rasked e bet il a été recalé, c'est-à-dire refusé, ajourné, par exemple, un enfant qu'on ne laisse pas faire sa première communion ; pet[it] Trég[uier].

    (1931) VALL 635b. Refuser aux examens, pour l'absolution, tr. «raska fam.» ●(1983) PABE 82. (Berrien) raska, tr. «coller (examen).» ●(2003) TONKA 67. Mond da rei he fermi pe droad da gondui d'am gwreg ha raskañ ahanon. (…) Raskañ ahanon ha rei da bermi dit.

  • raskenn
    raskenn

    voir rasklenn

  • raskennañ
    raskennañ

    v. tr. d. Irriter physiologiquement.

    (1982) PBLS 75. (Langoned) raskennañ, tr. «irriter la bouche (aliment acide…).»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...