Devri

Recherche 'dis...' : 1567 mots trouvés

Page 16 : de diskusion (751) à dislonk-1 (800) :
  • diskusion
    diskusion

    f. Discussion.

    ●(1499) Ca 64b. Discuission. g. idem.

  • diskuzhañ
    diskuzhañ

    v. tr. d.

    (1) Sortir (de sa cachette).

    ●(1910) MAKE 28. Paskolig a ziskuzas e benn a zindan an dilhad [gwele].

    (2) Dévoiler.

    ●(1879) BAN 64. diskuzet e oa, hep dale, malis he enebourien.

  • dislamm
    dislamm

    adj. Innocent.

    ●(1888) LTU 14. hag a zo bet kountet anezhan kement a draou heuzuz petra bennag maz oa dislam anezho.

  • dislañgour .1
    dislañgour .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Glouton.

    ●(1903) CDFi août-septembre. An dud dislañgour ! (d'après KBSA 62). ●(1955) STBJ 206. Dislañgour e oant. ●222. Dislangour : lonteg, rañklez.

    (2) Débraillé.

    ●(1957) ADBr lxiv 4/456. (An Ospital-Kammfroud) Dislangour : adj. – Débraillé (col de chemise ouvert par exemple), négligent dans sa mise et qui se tient d'ordinaire assez mal : eul lampon n'eo ken, dislangour deañ atô.

    II. Adv. Gloutonnement.

    ●(1962) GERV 52. e pegjont ennañ d'e zispenn ha d'e zibri dislangour.

  • dislañgour .2
    dislañgour .2

    m. –ion Homme glouton, goinfre.

    ●(1938) SAV 11/11. aze emaout oc'h ober da zislangour. ●(1939) KLDZgwal 39. Dislañgourien villiget ! o c'hortoz petra emaoc'h da vont da gousket gant ho korfad ? ●(1953) BLBR 58-59/4. Dislañgourien a-walh 'zo dre ama. ●(1955) STBJ 185. hag e talc'hent kasoni ouz an dislañgourien. ●(1957) ADBr lxiv 4/456. (An Ospital-Kammfroud) Dislangour Gourmand, goinfre : an tamm dislañgour-ze a zo êt toud an traou mad en e gorv ! (...) eun dislangour a zen.

  • dislangourez
    dislangourez

    f. –ed Femme gloutonne.

    ●(1957) ADBr lxiv 4/456. (An Ospital-Kammfroud) Dislangour Gourmand, goinfre ; fem. eun dislangourez.

  • dislaouen
    dislaouen

    adj. Triste.

    ●(1580) G 437. 1024-1025. Monet a raf (…) / Da heul stat hon tadou gant ancou dyslouen (variante : dilouen), tr. «Je m'en vais (…) / Suivre la condition de nos pères, avec la mort triste.»

  • dislastrez
    dislastrez

    voir dilastez

  • dislavanket
    dislavanket

    adj. Dégingandé.

    ●(1983) PABE 37. (Berrien) dislavanket, tr. «degingandé.»

  • dislavar
    dislavar

    m. –où

    (1) Contredit, contradiction.

    ●(1732) GReg 818a. Retractation, tr. «dislavar. p. dislavarou.»

    ●(1847) FVR 94. Dislavar d'ar veleien douet. ●136. Dislavariou beleien touet. ●(1857) HTB 104. korf an den eo, hep dislar ar c'haëra. ●(1869) FHB 239/239a. hag ho tislavar den ne gredo dezhan. ●(1876) TDE.BF 146a. Dislar (…) Dislavar, s. m., tr. «Dédit, désaveu, rétractation.»

    ●(1904) SKRS I 89. an dislavar a ioa bet distaget outhan ken brao.

    (2) Kaout e lavar hag e zislavar : se contredire.

    ●(1732) GReg 205b. Se contredire, tr. «cahout e lavar hac e zislavar.»

  • dislavared
    dislavared

    m. Dédit.

    ●(1633) Nom 8b. Palinodia : reuocation, desdit : reuocation an dislavaret.

  • dislavaret
    dislavaret

    voir dislavarout

  • dislavariek
    dislavariek

    adj. Contradictoire.

    ●(1906) BOBL 09 juin 90/3c. Marc Sangnier en deuz great eur reunion publik ha dislavariek.

  • dislavarour
    dislavarour

    m. –ion Contradicteur.

    ●(1935) BREI 427/1c. An dislavarour a zo bet a-viskoaz eur spered debret. ●(1958) BAHE 17/19. mar bez ret krediñ va dislavarerion !

  • dislavarout / dislavaret
    dislavarout / dislavaret

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Raconter (qqc.) après l'avoir entendu par qqn d'autre.

    ●(1902) PIGO I 28. O tislavaret kement-ze, ar plac'h paour a grene.

    (2) Contredire, démentir.

    ●(1732) GReg 205b. Se contredire, tr. «lavaret ha dislavaret.» ●(1767) ISpour 310. conzeu cair ha yeinn é larerr à veec, hac a zislarerr dré er galon. ●402. mar dislarant hou honzeu dré hou obereu. ●(1790) Ismar 363. conzeu caër e larér a vêg hac e zislarér ér galon. ●(1790) PEdenneu 142. a pe za en obereu de zislarét er honzeu.

    ●(1829) IAY 60. An Aviel a hent all, na dislar quet ar pes en deve eur voes annoncet. ●(1860) BAL 218. arabat e vize e dislavaret. ●(1872) ROU 80b. Démentir, tr. «Dislavaret.» ●(1877) BSA 31. Lavaromp gant sant Thomas penaos santes Anna ne deuz ket gallet dislavaret he hano.

    ●(1906) KANngalon Genver 19. Eleac'h dislavaret anezhan hag herzel outhan. ●(1912) MMPM 8. Eno e tizlavare kement a helle da veza skrivet ha prezeget a eneb ar gwir-ze. ●(1925) CBOU 5/73. an dud gouiziek n'am dislârfont ket.

    (3) Corriger (qqn) qui parle ou prononce mal.

    ●(1879) ERNsup 151. dislaret u. b., corriger quelqu'un qui parle ou qui prononce mal, Trév[érec].

    (4) Dislavarout e c'her : retirer sa parole.

    ●(1732) GReg 817a. Retirer sa parole, tr. «Dislavaret e c'her.»

    ►absol.

    ●(1910) YPAG 2. N'oun ket penôs e teuas ze ganin ; mes pa oa deut, 'oa deut ; ne oan ket evit dislaret.

    II. V. intr.

    (1) Dislavarout war udb. : dire le contraire de qqc.

    ●(1924) ARVG Eost 172. N'eo ket pôtred yaouank parrouz Koadout a zislâro war gement-se.

    (2) Se dédire.

    ●(1659) SCger 41a. se dedire, tr. «dislauaret.» ●105a. retracter, tr. «dislauaret.»

    III. V. pron. réfl. En em zislavarout.

    (1) Revenir sur ses paroles, se dédire, se rétracter.

    ●(1732) GReg 817a. Retirer sa parole, tr. «èn hem dislavaret.»

    ●(1878) EKG II 170. breman e rankan en em zislavaret. ●317. ho persoun a ranko en em zislavaret euz ar gador, dirak an oll. ●(1889) SFA 224. evit diskouez e kave mad ar pez a ioa great, ha n'en em zislavarche ket. ●(1894) BUZmornik 112. nemed en em zislavaret a raje dirak ann holl a benn dek devez.

    ●(1937) TBBN 11. mes kentéh en hum zislar.

    (2) =

    ●(1843) LZBg 1añ blezad-2l lodenn 57. ean hum zislaras a ziar un ordrénance a berh er roué.

  • dislaviñ
    dislaviñ

    v. tr. d. Décanter.

    ●(1744) L'Arm 400a. Verser (...) Sans troubler ce qui a trempé, tr. «Disleaouein.»

  • disleal
    disleal

    adj.

    (1) (Homme) déloyal.

    ●(14--) N 1361. Nedoff oz nep re disleal, tr. «Je ne suis perfide envers personne.» ●(1499) Ca 65b. Disleal. g. desloyaulx. ●(1530) Pm 120. Goall den disleal ha calet, tr. «Un méchant homme déloyal et entêté.» ●(1575) M 249. An re so disleal, tr. «ceux qui sont infidèles.»

    ●(1659) SCger 42a. deloyal, tr. «disleal.» ●91a. perfide, tr. «disleal.» ●143b. disleal, tr. «perfide.» ●(1710) IN I 40. disleal en andret ar mad oberour bras se. ●(1732) GReg 262a. Deloyal, tr. «Disleal.»

    ●(1882) BAR 190. an dud fallacr ha disleal-ze. ●(1890) MOA 105a. Ne pas payer ses dettes est une mauvaise action, tr. «lezel he zle da baea a zo beza disleal.»

    ●(1907) AVKA 188. ar barner disleal-ze. ●(1911) BUAZperrot 290. An dud-ze a zo disleal ha kamm.

    (2) (Chose) déloyale.

    ●(1889) ISV 115. abalamour ne felle ket dezhan ober eun dra disleal bennag a c'houlenne roue Brozaos diganthan.

    (3) (Chose) injuste.

    ●(1878) EKG II 65. traou diskiant, disleal ha dizakret.

    ●(1908) FHAB Even 179. al lezennou disleal ha dissakred.

  • dislealamant
    dislealamant

    adv. Déloyalement.

    ●(1867) FHB 144/316a. Gilles a voue laket er prizon dislealamant.

  • dislealded
    dislealded

    f. Déloyauté.

    ●(1499) Ca 65a. Dislealtet. g. desloyaulte.

    ●(1659) SCger 143b. dislealdet, tr. «perfidet.» ●(1710) IN I 328. An dislealded hac an injustiçou. ●(1732) GReg 262a. Deloyalement, tr. «gand dislealded.»

    ●(1847) MDM 395. pa vez kistion da guzet ho dislealded. ●(1890) MOA 105a. Ne pas payer ses dettes est une mauvaise action, tr. «choum hep paea he zle a zo dislealded.»

    ●(1907) BOBL 30 novembre 166/1a. Dislealded e-kenver ar vevelien. ●(1911) BUAZperrot 137. Al lealdet a zao ar boblou hag an dislealded o diskar.

  • dislealentez
    dislealentez

    f. Déloyauté.

    ●(1732) GReg 262a. Deloyalement, tr. «gad disléaléntez.»

  • disleber
    disleber

    adj.

    (1) Difforme, contrefait, défiguré.

    ●(1659) SCger 24b. chetif & vsé, tr. «disleber.» ●31a. homme contrefait, tr. «vn den disleber.» ●37b. defiguré, tr. «disleber.» ●143b. disleber, tr. «defait, defiguré.» ●(1732) GReg 161b. Chetif, défait, usé, tr. «disleber.» ●205b. Contrefait, difforme, tr. «Disleber.» ●Quel contrefait, que vilain homme ! tr. «Disleberâ dèn !» ●213b. Corps contrefait par accident, tr. «Corf disleber.» ●256b. Un homme défiguré, tr. «un dèn disleber. p. tud disleber.»

    ●(1876) TDE.BF 146a. Disleber, adj., tr. «Laid, contrefait, défiguré, difforme.»

    ●(1927) GERI.Ern 111. disleber adj., tr. «Laid, défait, défiguré, difforme.»

    (2) Décharné, très maigre.

    ●(1732) GReg 249a. Un homme decharné, qui n'a que la peau et les os, tr. «Un dèn disleber.»

    (3) Mauvais, méchant.

    ●(1847) FVR 78. Ann dud disleber man hag hi holl konnaret.

  • disleberañs
    disleberañs

    f. Faiblesse physique.

    ●(1732) GReg 388a. extenuation, diminution d'embonpoint, de force, de vigueur, tr. «disleberançz.»

  • disleberded
    disleberded

    f. Laideur, difformité.

    ●(1732) GReg 388a. extenuation, diminution d'embonpoint, de force, de vigueur, tr. «disleberded.»

    ●(1876) TDE.BF 146a. Disleberded s. m., tr. «Laideur, difformité.»

    ●(1927) GERI.Ern 111. disleberded f., tr. «difformité.»

  • disleberiñ
    disleberiñ

    v.

    (1) V. intr. S'avilir.

    ●(1732) GReg 66b. S'avilir, se rendre méprisable, tr. «disliberi. pr. disliberet.»

    ●(1876) TDE.BF 146a. Disleberi, tr. «devenir laid, difforme.»

    ●(1927) GERI.Ern 111. disliberi v. n., tr. «s'enlaidir, s'avilir.»

    (2) V. pron. réfl. En em zisleberiñ : s'avilir.

    ●(1847) BDJ 72. Dre he bec'hed hen devoa en hem disleberêt, tr. (GMB 180) «(il s'était) avili.»

  • dislec'hañ / dislec'hiñ
    dislec'hañ / dislec'hiñ

    v. tr. d. Luxer, déboiter.

    ●(1732) GReg 264a. Demettre, faire sortir un os de sa place, le disloquer, tr. «dislec'ha. dislec'hi. pr. dislec'het.»

  • dislec'het
    dislec'het

    adj. Luxé.

    ●(1732) GReg 799b. Remboeter, remettre un os disloqué da sa boëte naturelle, tr. «lec'ha ou lec'hi, an esqern dislec'het, ou, dilec'het.»

  • dislec'hiñ
    dislec'hiñ

    voir dislec'hañ

  • dislemm
    dislemm

    adj. Émoussé.

    ●(1926) FHAB Meurzh 94. Gand eur gountell zislemm pe unan goad e vezo skarzet ar stripou.

  • dislemmañ
    dislemmañ

    v. intr. S'émousser.

    ●(1978) BZNZ 21. (Lilia-Plougernev) Ha neuze, dislemmañ a reant ie a forzh da gignat ar c'herreg.

  • dislenn
    dislenn

    v. tr. d. (sorcellerie) Lire à l'envers.

    ●(1978) VWMZ 13. (Ar Yeuc'h) hennezh oa desket, hennezh lar pa vie lennet en-dro... penaos ve laret..., dislenn anezhañ.

  • disleun
    disleun

    m. Débordement.

    ●(c.1718) CHal.ms i. debordement de riuiere, tr. «un dislan, ur ster, ur riuier' dislanniet, sinuat, sinuadeu.» ●degorgement d'eaus, tr. «dislan deur.» ●deluge, tr. «dilug' dislan en deur, dirug'.»

    ●(1904) DBFV 55a. dislan, tr. «regorgement, inondation, débordement.»

  • disleuniañ
    disleuniañ

    v. intr.

    (1) Se désemplir.

    ●(1877) BSA 310. Ar japel ne zisleun ket.

    (2) Déborder.

    ●(1904) DBFV 55a. dislañniein, tr. «regorger, déborder.»

  • disleuniet
    disleuniet

    adj. (en plt d'un cours d'eau) Qui a débordé.

    ●(c.1718) CHal.ms i. debordement de riuiere, tr. «un dislan, ur ster, ur riuier' dislanniet, sinuat, sinuadeu.»

    ●(1907) BSPD II 149. Mes ken dislañnet oé en deur ma ne gavas dén hardéh erhoal eit en tréhein.

  • disleverezh
    disleverezh

    m. Baillement.

    ●(1732) GReg 73a. Baaillement, ou, Bâillement, tr. «Dislévérez.»

  • disleviñ
    disleviñ

    v. tr. d. Disleviñ e c'henoù : écarquiller la bouche.

    ●(1970) BHAF 20. da zispourbella o daoulagad ha da zislevi o genou dirag mone-done ar bigi war al Liger.

  • disleviñ-gen
    disleviñ-gen

    v. intr. Bailler.

    ●(1521) Cc. Bazaillat alias disguely guen. ga. bailler. ●(1633) Nom 260b. Oscedo : baailler souuent : disleuy-guen á lies.

    ●(1659) SCger 143b. disleui guen, tr. «baailler.» ●(1727) HB 300. En amser-se oa e varve cals a dud o strevyal hac o tislevi-yen pe o valayat. ●(1732) GReg 73a. Baailler, ou, bâiller, tr. «Dislévi-güeñ. pr. dislévet-güeñ. dislévi-yen. pr. dislévet yen.»

    ●(1868) FHB 161/39a. e tigor he c'hinou da zisvlezi ien. ●(1872) ROU 75a. Bailler, tr. «disflavi ien (eus an eil g'inou en eben). ●(1889) ISV 339. tremen an amzer ha miret oc'h ar veachourien da zizaela ho javedou o tislevi-ien.

    ●(1909) BROU 227. (Eusa) Bâiller, tr. «Disc'hevi.» ●(1950) KROB 30/13. «Me gave din oan bet pell oc'h ober va zro ! Ha padal e rankan chom amañ da zislevi-gen, da c'hortoz ar gourlerc'hier-ze...

    ►[empl. comme subst.]

    ●(1633) Nom 260b-261a. Oscitatio : baaillement an disleuy guen, pa digor vn den ez guenou.

    ●(1869) FHB 253/351b. ho lacat da vervel gant an enou hag an disvlevi-ien.

    ●(1917) KZVr 232 - 12/08/17. Ober eun disglavi yen, tr. «bailler beaucoup, Loeiz ar Floc'h.»

  • dislialleg / disliallet
    dislialleg / disliallet

    s. & adj.

    (1) S. Intersigne.

    ●(1954) HYZH 4/11. (Douarnenez) E Douarnenez end-eeun em eus klevet nepell 'zo «'Rôk marv mamm 'm oa bet dislialleg», diwar genoù ur vaouez hag a droe hec'h-unan «intersigne». ●(1976) HYZH 108/43. (Douarnenez) e-pad ar vrezel ue 'meus klevet tud e lavar 'va be laet o zud, hag a n'eus gwelt aneo (...) Nign lavere deus an drae kowet dislialde. ●45. Me, ma merc'hig paoul, an dra 'zo dislialde. Pa zo un bennak deus ho kwad e vont da vervel, ho pizied n'eus ket mi ar memes liv.

    (2) Adj. Averti de la mort de qqn par un intersigne.

    ●(1954) HYZH 4/11. disluiallet. Ar ger-se a zo unan eus ur rummad hag a ya da envel ar raksantoù pe arouezioù a varv, an "intersignes". Setu amañ ar gerioù-se (...) disleaded (a-wechoù distreset da dislealded), Plouhineg. disliard (pouez-mouezh war i), Plozeved. dislialleg, Douarnenez. disluiallet : arverti par un présage de mort, Douarnenez. ●(1968) BAHE 55/50. Va faour-kaezh plac'h, c'hwi 'zo disluic'hellet ! ●(1977) PBDZ 1103. (Douarnenez) C'hwi zo bet disluiellet, tr. «vous avez eu une vision.»

  • disliallet
    disliallet

    voir dislialleg

  • disliammañ
    disliammañ

    v. tr. d.

    (1) Délivrer, délier.

    ●(1905) CDFi 29 juillet 1f. he disliamma araog lakaat an tan.

    (2) par métaph. Séparer.

    ●(1897) CDFi 17 avril 1b. ann eskop (…) o komz euz sakramant ar briedelez, a lavare n'eo ket permettet d'ann den disliamma ar pez a zo bet liammet gant Doue.

    (3) (religion) Absoudre (un pécheur).

    ●(1846) DGG 395. Doue a roas d'e ebestel ha d'ho successoret er veleguyach ar galloud da liama ha da zisliama ar pec'her.

  • dislinañ
    dislinañ

    v. intr. Suppurer.

    ●(1925) BILZ 134. Al Luduenn an neus dalc'het e c'houliou. Dislina a reont, dislina a rafont.

  • dislipañ
    dislipañ

    v. tr. d. Souiller.

    ●(1659) SCger 112b. souiller, tr. «dislipa.»

  • disliv .1
    disliv .1

    adj.

    I.

    (1) Sans couleur.

    ●(1499) Ca 65a. Disliu. g. descoulorable / ou mal coulore.

    ●(1659) SCger 143b. dislivv, tr. «pasle.» ●(1732) GReg 221a. Sans couleur, qui n'a point de couleur, tr. «Disliv. disliou.»

    ●(1909) FHAB C'hwevrer 44. louzeier disliv ha morfount hor parkeier.

    (2) Décoloré.

    ●(1904) DBFV 55b. disliù, adj., tr. «décoloré.» ●(1931) VALL 188b. Décoloré, tr. «disliou.»

    (3) (en plt de qqn) Pâle, livide.

    ●(c.1718) CHal.ms i. blesme, tr. «glas, disliu'.» ●(c.1718) CHal.ms ii. liuide, tr. «disliu', blem'.» ●(c.1718) CHal.ms iii. Il est deuenu pasle comme la mort, tr. «deit é quen trist' el maruu', deit é deuout blem, glas, disliu' el er maruu'.»

    ●(1860) BAL 114. Pa vezo va divoc'h disliv. ●(1876) TDE.BF 146a. Disliv, adj., tr. «Blême, livide, décoloré, parlant des personnes.»

    ●(1902) PIGO I 101. e zremm disliv. ●(1904) DBFV 55b. disliù, adj., tr. «pâle.» ●(1907) PERS 212. he vizaj ken disliv ha ken treut. ●(1914) DFBP 199b. livide, tr. «Disliou.»

    II. sens fig.

    (1) Sans intérêt.

    ●(1921) FHAB Genver 4. kazetennou gallek, divlaz ha disliou.

    (2) (en plt de qqn) (?) Sans valeur ; sans étiquette (?).

    ●(1906) BOBL 10 février 73/2d. Erru eo skuiz Breiz-Izel gant deputeed neant ha disliou.

    III. Disliv evel ar marv : voir marv.

  • disliv .2
    disliv .2

    m. Pâleur, lividité.

    ●(1907) BOBL 14 décembre 168/2a. spontet gand an disliou a oa war fas e vignon. ●(1924) BILZbubr 37/809. sklas ar maro en he c'herc'hen, hag an disilou (lire : disliou) war he zal.

  • dislivadur
    dislivadur

    m. Lividité.

    ●(1732) GReg 579b. Lividité, tr. «Dislivadur.»

  • dislivañ / disliviñ
    dislivañ / disliviñ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Perdre sa couleur, passer.

    ●(1882) BAR vii. Bokejou ar bed-ma ne badont ket ; ne reont nemet gouevi ha disliva.

    (2) Déteindre.

    ●(1499) Ca 65a. Disliuaff. g. destaindre.

    ●(1659) SCger 43a. deteindre, tr. «disliua.»

    ●(1977) PBDZ 762. (Douarnenez) disliviñ, tr. «déteindre.»

    (3) Blêmir.

    ●(c.1718) CHal.ms i. blemir, tr. «glasein disliüein.»

    II. V. tr. d.

    (1) Ôter la couleur, décolorer.

    ●(1659) SCger 37b. defigurer, tr. «disliua.» ●144a. disliua, tr. «oster la couleur.»

    ●(1732) GReg 221a. Oter la couleur, tr. «Disliva. pr. dislivet.» ●251a. Decolorer, faire perdre de la couleur, tr. «Disliva. pr. dislivet. Van[netois] disliüeiñ. pr. disliüet.»

    ●(1876) TDE.BF 146a. Disliva, v. a., tr. «Décolorer, déteindre.»

    ●(1904) DBFV 55b. disliùein, v. a., tr. «décolorer.» ●(1931) VALL 188b. donner une mauv. coloration, tr. «disliva.»

    (2) sens fig. Dislivañ gevier =

    ●(1927) LZBt Genver 7. lakât bemde eur veraden sklêrijen en spered an dud, da disliouan ar gevier a dall anê.

  • dislivet
    dislivet

    adj.

    (1) (en plt de qqc.) Décoloré, déteint.

    ●(c.1500) Cb 66a. g. estaint. b. disluet.

    ●(1732) GReg 221a. Qui a perdu sa couleur, tr. «Dislivet.» ●279b. Deteint, tr. «Dislivet.»

    ●(1838-1866) PRO.tj 194. sellit euz hounnez, dislivet he zavanjer. ●(1877) EKG I 231. diou kazul dislivet. ●(1879) ERNsup 151. dislivet, Gom[menec'h] ; disliwet, Pleud[aniel], Lang[oat], (gilet) à couleur changeante.

    ●(1902) PIGO I 203. eur goz chupen berlaj dislivet. ●(1942) DADO 7. Gwisket eo gant eur c’hoz stammenn dislivet hag eur bragou gant meur a dakon.

    (2) (en plt de qqn) Blême, pâle, blafart.

    ●(c.1680) NG 677. Quen disliuet voy he map.

    ●(1877) FHB (3e série) 40/313b. eur c'hlasker paour, klan, dislivet ha disnaonet.

    ●(1902) PIGO I 51. e zremm dislivet. ●(1903) BTAH 109. ma ieuzou dislivet, tr. «mes lèvres décolorées.» ●(1904) KANngalon Du 260. He groc'hen dislivet, he vleo korvigellet. ●(1921) LZBt Here 3. O dremmou disliouet.

  • disliviñ
    disliviñ

    voir dislivañ

  • disloagal
    disloagal

    v. intr. Écarquiller les yeux.

    ●(1970) BHAF 150. Méd ne oa ket roet din kalz amzer da henaoui na da zisloagal.

  • dislodenniñ
    dislodenniñ

    v. tr. d. =

    ●(1905) BOBL 23 septembre 53/2e. ar politikach a hader en o mesk evid o dislodenni.

  • dislonk .1
    dislonk .1

    m.

    (1) Action de vomir.

    ●(1866) LZBt Gouere 174. Na oa ken ar red-korv nag ann dislonk gant-han.

    ●(1962) EGRH I 63. dislonk m., tr. « action de vomir. »

    (2) Kaout dislonk : avoir envie de vomir.

    ●(1958) BLBR 108/2. heugi 'ran ha dislonk am-eus o weled Filo.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...