Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 179 : de dousoni (8901) à dragour-2 (8950) :
  • dousoni
    dousoni

    f.

    (1) Douceur d'un goût.

    (1841) IDH 105. En douçoni, er houste-huêc ag en oleàu.

    (2) Temps humide.

    (1927) GERI.Ern 119. dousoni, V[annetais], tr. «temps doux, humidité.» ●(1929) DIHU 218/310. er banig dousoni-sé aveit lakat de gelidein gran hadet.

    (3) Humidité dans l'air.

    (1843) LZBg 1 blezad-2l lodenn 131. bamnoz é vé én ær ag en amzér un douçoni hilleih brassoh eid en dihoellan brumenneu ag hou pro.

  • doustadik
    doustadik

    adv. Doucement.

    (1918) LZBt Mae 24. pa deuas an de, doustadik, ma c'hatekizerien a res d'in mont emaez drek al lochen. ●(1918) LZBt Gouere 25. e savis doustadik. ●(1930) DOBR 21. Doustadig dodo ! ●(1935) BREI 423/2c. Doustadik e tigouezont 'tal ar gwele.

  • doustek
    doustek

    m. Forme euphémique de Doue dans les jurons.

    (1) Fedamdoustek =

    (1902) TMJG 344. fé d'am doustek, n'ê ket pôtred discurpul a vank en dro da Bleuveur. ●(1910) MBJL 64. Penaos, emeoc'h-c'hwi, e vevan aman ? Fe dam doustek ! drol a-walc'h.

    (2) Merdamdoustek =

    (1902) TMJG 345. ha, mer d'am doustek, a sort-se n'int ket bomde tud commod.

  • douster
    douster

    m. –ioù

    (1) Douceur.

    (c.1500) Cb 54b. [cuff] g. doulceur. b. douczder. ●71b. [doucc] gall. doulceur. b. douccder.

    (1732) GReg 103b. Bonté, douceur, tr. «Douçzder Van[netois] id[em].» ●(1744) L'Arm 33b. Bonté, douceur, tr. «Doustér. m.» ●(17--) EN 3482. ma santen eun douster.

    (c.1802-1825) APS 131. tanhouat en douster a hou cræce. ●(1872) ROU 82a. Douceur, tr. «Dousder.» ●(1889) SFA 64. an Ebestel nevez-man a ziskoueze eun dousder hag eur vadelez ep he far. ●(1889) ISV 30. Dousder dreist an oll dousderiou. ●446b. Dousder eo benveg an den fur.

    (2) Humidité.

    (1849) LLB 402. Er grouiad ha krouéaj e houarno ou douster. ●(1896) HIS 104. mès er geliren e séh mañk a zoustér.

    (1908) DIHU 34/60. er man e hoarn ré bel en douster. ●(1908) AVES 19. Koéh e hras eùé lod [gran] ar er vein hag ur huéh kelidet é séhezant, goal n'ou doé ket a zoustér.

  • dousterus
    dousterus

    adj. Émolient.

    (1774) AC 57-58. lavamanchou dousterus, tr. «lavemens émolliens.»

  • dout
    dout

    m. Doute.

    (1499) Ca 110a. Hep dout. g. sanz doubte.

  • doutañ / doutiñ
    doutañ / doutiñ

    v.

    (1) Douter.

    (1499) Ca 71b. Doutaff. g. doubter.

    (1792) BD 4490. na ellomp quet douttan, tr. «nous ne pouvons en douter.»

    (2) Doutañ àr : douter de.

    (1821) SST 18. Eit discoein ne zoutan quet ar er fé.

    (3) Doutañ a : douter de.

    (1821) SST 51. de zoutein ag er poent-cé. ●doutein a guement tra zou.

    (4) [devant un subord.] Douter que.

    (1821) SST 175. ne ellamp quet doutein nen dès un infinité a Ælet.

  • doutañs
    doutañs

    f. –où Doute.

    (1530) Pm 169. Quement a creth dre nep doutancc / (…) / Nenn dey am haual en balancc, tr. «Quiconque croit (?) avec quelque doute (?) / (…) N'iras pas, il me semble, dans l'incertitude.» ●(1575) M 1797. Ne spont rac nep gallout, na ne quemer doutanç, tr. «Il n'a peur d'aucune puissance et il n'a pas d'hésitation.» ●2789. Hep à se bczout (lire : bezout) en doutanç, tr. «Sans en être en embarras.» ●(1621) Mc 9. Doutancc am eux bet en Traou ves an feiz dre n'am deurye quet.

    (1790) MG 44. hemb doutance er bet.

    (1825) COSp 245. Dré zoutanceu ar en treu ag er fé. ●(1838) OVD 15. nen dès quet a zoutance ne rehet ur voyage eurus. ●258. nen dès quet a zoutance nen dé cablus. ●(1857) GUG 174. Ind e sonna hur fé, e lam en doutanceu.

    (1924) NOLU 8. Ha ! hui er har, plahig, – sellet, – doutans em boé.

  • doutiñ
    doutiñ

    voir doutañ

  • doutus
    doutus

    adj. Douteux.

    (c.1500) Cb 72b. [doutaff] hesitabundus / da / dum. g. doubteux. b. idem. ●natabundus / a / um. g. doubtans. b. doutus. ●(1621) Mc 13. touet an dra douteux euit an heny certen.

    (1821) SST ii. n'en dès nitra faus, na nitra doutus én hai. ●140. un dra doutus. ●(1838) OVD 233. ur vertu doutus hac incertæn.

  • douvez
    douvez

    voir touflez

  • dovergn
    dovergn

    m. (argot de La Roche-Derrien) Cheval.

    (1885) ARN 28. Cheval. – Br. : Marc'h, aneval (kezek). Arg[ot] : Dovergn.

    (1975) BAHE 87/12. Ar marc'h, an dovergn kentoc'h, evel ma vez lavaret er vilaj. ●13. Dovergn : loen-kezeg. ●(1975) LLMM 169/101. Lugn 'ta miñsoner, an dovergn minik !...

  • doz
    doz

    f. –ioù Fossé, douve. cf. touflez

    (1744) L'Arm 162a. Fossé, espace creusé autour de, tr. «Doz.. zieu. f.» ●328a. Redoute, tr. «Dozic de guhein unn dournatt soudardétt, de baraat na dremeinnou enn anemisétt. m.» ●439b. Éscarpe, tr. «Costé dianvæss ur vur ag unn doze.» Contr-éscarpe, tr. «Costé à ziabarh unn doze.» ●(17--) TE 210. Nezè ean e ras sehuel un Autær mein ha gobér un doz tro-ha-tro ; goudé m'en doai laqueit ar nehi coæd hac é éjon a béhieu, ean e ras turel ar nehai quemènd a zeur ma oai carguet plén en doz tro-ha-tro. ●en deur e oai én doz.

    (1846) BBZ II 222. Evel bleizi koezet enn doz, tr. «comme des loups tombés dans la fosse.» ●558. Pa ee ar plac'h e-biou ann doz, tr. «Quand la jeune fille passa le long des douves.» ●(1876) TDE.BF 171a. Doz, s. m., tr. «Fossé des places de guerre.»

    (1927) GERI.Ern 119. douvez, f. pl. iou, V[annetais] dovez, doz pl. eu, T[régor] toufle f., tr. «Douve, fossé, dim. ig.»

  • dozv
    dozv

    m.

    (1) Ponte.

    (1907) BOBL 29 juin 144/2d. e mare an vraz en eur denna euz ar c'hest ar rengennou en pere he devo dovet ar vamm.

    (2) Loen-dozv : volaille.

    (1906) BOBL 27 janvier 71/1f. loned-dô (ier, gwâied, houidi).

  • dozvadenn
    dozvadenn

    f. –où Ponte.

    (1906-1907) EVENnot 32. (Ar Veuzid) Eun dèvaden en euz gret ma iar, tr. «ponte.» ●(1927) GERI.Ern 119. do(zv)adenn f., tr. «(une seule) ponte.» ●(1962) EGRH I 72. dozvadenn f. -où, tr. « ponte. »

  • dozvadur
    dozvadur

    m. –ioù

    (1) Action de pondre.

    (1927) GERI.Ern 119. do(zv)adur m., tr. «acte de la ponte.»

    (2) Produit de la ponte.

    (1927) GERI.Ern 119. do(zv)adur m., tr. «produit de la ponte.»

  • dozved
    dozved

    m. Ponte.

    (1906) GWEN 9. keit e ma hi oc'h ober he doved. 24. ar vam he deuz komanset he dovet.

  • dozver
    dozver

    m. Pondeur.

    (1990) TTRK 163. ez eo da serr-noz eo e kleved galv an adren (…) Ar c'hCaprimulgus europæus a zo ivez un dozver war an douar.

  • dozverez
    dozverez

    f. –ed Pondeuse.

    (1836) FLF 20. Ar yar toferez aour.

    (1934) BRUS 253. Une pondeuse, tr. «un doveréz –ed

  • dozverezh
    dozverezh

    m. –ioù Ponte.

    (1904) DBFV 44a. deùereh, doùereh, m. pl. eu, tr. «ponte.»

  • dozvet
    dozvet

    adj.

    (1) Pondu.

    (1907) BOBL 29 juin 144/2d. an niver deuz an uiou doet. ●(1924) ZAMA 20. Eur vi dozvet, filhor.

    (2) Bezañ dozvet : avoir pondu.

    (1933) CDFi 7 janvier. Abenn breman ez eus dozvet eur yar bennak, emichans.

    (2) Mis bas.

    (1869) FHB 231/175a. eun oan nevez dofet.

    (1927) GERI.Ern 119. dozvet, dôet ar giez, ar wiz, tr. «la chienne, la truie a fait ses petits.»

  • dozviñ
    dozviñ

    voir dezviñ

  • dra
    dra

    part. opt. Que.

    (1580) G 321-322. Dra vech flam mam ha tat || goude sourcy dymat, tr. «Que vous soyez joyeux, mère et père / Après le mauvais souci.»

  • draen
    draen

    m. drein

    I. (botanique)

    (1) Épine.

    (1499) Ca 72a. Dren. g. espine. ●(c. 1501) Lv 232/5. drahenic gl. spina. ●(1575) M 790. euel dreyn spernn, tr. «comme des pointes d'épines.»

    (1659) SCger 52b. epine, tr. «dren, p. drein.» ●(c.1680) NG 1694. en drain spernë. ●(1710) IN I 167. lamet an drean pehini a so oc'h ho piquat. ●(17--) TE 373. é-mésq ronce ha drein.

    (1849) LLB 28. N'ou des kawet ér bed nameid spern, nameit drein. ●(1860) BAL 158. ar joad a deu evel treac'h d'ar boan, an drein a iaa e roz.

    (1902) MBKJ 188. lakaat eun drean-spern muioc'h e kurunenn Jezus.

    (2) Louzaouenn-an-draen : armoise aurone Artemisia abrotanum.

    (1732) GReg 491b. L'herbe à l'épine, du loiron, tr. «Lousaouënn an drean

    II. (anatomie animale)

    (1) Arête de poisson.

    (1633) Nom 42b. Spina : vne areste : vn dræn.

    (1744) L'Arm 16b. Arête de poisson, tr. «Drein pissquétt.»

    (1942) DADO 11. eno e kavot penn ar blaïsenn hag an drein, mar n’int ket aet gant ar c’haz.

    (2) Garrot.

    (1872) ROU 86a. Garrot, tr. «Drean ar marc'h.» ●(1889) ISV 473. Ne jomas nemet eur marc'h coz a voa kignet he zrean dioc'h ar bass.

    (1913) BOBL 27 septembre 458/2e. E gein hag e dailler a dle beza eün ha plean gant eun dren uhel. ●(1932) ALMA 99. e zrean a zo kignet gant ar baz hag e gostou a zo disvlevet dioc'h ar zugellou. ●(1993) MARV vii 36. (Ploneour-Menez) Bremañ ar marh a ranke beza war bign. Setu e chouk a ranke beza, e «zren» ma kerez bez «pronoñset» a-walh.

    III. par anal.

    (1) Détente d'arme à feu.

    (1732) GReg 279b. Detente, ce qui sert à faire lâcher le ressort d'une arme à feu, tr. «Drean. dræn. pp. dræin.» ●La detente fait debander le fusil, tr. «An drean a zisvant ar fusuilh.»

    (1931) VALL 212a. Détente d'une arme à feu, tr. «draen m.»

    (2) Pivot.

    (1732) GReg 726b. Pivot, fer pointu sur lequel tourne une porte, tr. «Van[netois] dren. p. drenëu, drein.» ●(1744) L'Arm 287. Pivot ou Torillon d'une porte cochère, sur lequel elle porte & il tourne avec elle, tr. «Drænn. m.»

    (1931) VALL 563a. Pivot, tr. «draen m. pl. drein

    IV. sens fig.

    (1) Problème.

    (1972) SKVT I 87. Un draen a oa. ●(1973) SKVT II 39. Un draen e (sic) oa amañ, da veno Veig.

    (2) par metaph. Draen ar boan =

    (1925) BUAZmadeg 287. Seul dounoc'h on dezo santet eur pennad drean ar boan var an douar.

    (3) =

    (1907) BSPD I 210. Mes, é kreiz er plijadurieu, ne oé ket anehi nehoah eurus ; un dren e oé én hé halon.

    V.

    (1) Mac’hañ drein : voir son jeune frère se marier avant soi-même.

    (1979) LIMO 20 octobre (G). Ema ataù é vahein drein ! (ag ur paotr en des gwelet é vreur youankoh é timéein).

    (2) Gouzout e pe viz emañ an drein : voir biz.

    (3) Kaout ur ... war ar c'hein hag unan all war an drein : voir kein.

    (4) Ober ur fourchad drein : voir fourchad.

  • draen-boukl
    draen-boukl

    m. Ardillon de boucle.

    (1732) GReg 50a. Ardillon, pointe au milieu de la boucle, tr. «Drean. dræn-boucl. p. drein-boucl.» ●106b. Hardillon d'une boucle, tr. «Dræn-boucl. p. dræin-boucl

  • draen-chas
    draen-chas

    m. drein-chas (botanique) Églantine.

    (1879) ERNsup 152. drein-chaš, églantine, St-M[ayeux].

  • draen-dibuner
    draen-dibuner

     m. Pivot.

    (c.1718) CHal.ms iii. piuot, tr. «un dren, un dren dibuner

    (1904) DBFV 48b. dren dibunér, tr. «pivot (Ch. ms.).»

  • draen-fuilh
    draen-fuilh

    m. Pomme de discorde.

    (1855) FUB 26. Eur (lire : eun) draen-fuil é vé én ti / Mar deuz kighel é komandi, tr. «Brouille sera à la maison / Si la quenouille est la maîtresse.»

  • draen-kig
    draen-kig

    m. drein-kig (pathologie) Point noir sur la peau, comédon.

    (1732) GReg 113b. Bouton, ou bourgeon qui vient au visage, de chaleur de foye, tr. «drean-qycq. p. dræn-qicq. p. dræin-qycq.» ●Nez plein de boutons, tr. «fry leun a zræin-qycq.» ●Visage couvert de boutons, tr. «façz goloët gand dræin-qycq

    (1927) GERI.Ern 119. draen-kig, tr. «pustule.» ●(1935) DIHU 288/286. dreingig (collect.) poentigeu du e uélér é krohen meur a zen, en ou fas drest pep tra. ●(1952) LLMM 32-33/134. (Douarnenez) Drengi(z) a-s. Ar seurt preñved munut gwenn, du o fenn, a gresk en toulloù-kroc'hen, e fas an dud. Drengi zo leun e veg. ●(1962) EGRH I 72. draen-kig m., tr. « endroit sensible sous la peau. »

  • draen-pesk
    draen-pesk

    m. Motif de broderie (pays bigouden).

    (1953) CDPB I 63. Dren-pesk (f.) : Arête de poisson. Motif décoratif des broderies bigoudènes.

  • draen-red
    draen-red

    m. drein-red =

    (1939) RIBA 40. er maligorn é valé ar drein-réd.

  • draeneg .1
    draeneg .1

    f. –i Buisson d'épines.

    (1927) GERI.Ern 119. dr(a)eneg V[annetais] f., tr. «buisson d'épines, pl, -i

  • draeneg .2
    draeneg .2

    m. –ed (ichtyonymie) Bar.

    (1633) Nom 46a. Lupus : bar, lubin : braocq, drenec.

    (1927) GERI.Ern 119. dr(a)eneg m. pl. –ed, tr. «grand bar.»

  • draenenn .1
    draenenn .1

    f. –où, drein (botanique) Épine.

    (1854) PSA I 323. Peb dreinen ag er gouron spern-zé e hra én é bèn ur gouli.

    (1933) OALD 45/195. Eur wech, e pikaz e lagad gant eun drenen, hag e teuaz da veza born.

  • draenenn .2
    draenenn .2

    f. –où

    (1) (marine) Aiguillot.

    (1979) VSDZ 10. (Douarnenez) Pa vie lakaet ar steur gwechall, vie lakaet draenennoù… An draenenn vie en traoñ amañ, tr. (p. 179) «Autrefois, quand on fixait le gouvernail on posait des aiguillots. L'aiguillot était en bas.»

    (2) (armement) Détente.

    (1927) GERI.Ern 119. dr(a)enenn f., tr. «détente d'une amre à feu.»

    (1931) VALL 212a. Détente d'une arme à feu, tr. «draenenn f. pl. ou

  • draf
    draf

    m. & prép. –où, drefen, drifier

    I. M.

    (1) Guichet.

    (1464) Cms (d’après GMB 195). Draffl, draffle ou huysset. ●(1499) Ca 72a. Draff. g. draffle / ou huisset. ●(1633) Nom 145b. Dïathyrum, vel diathyra sunt : vne closture d'ais pour se garder du vent : vr draf, vr clotur coat á rer euit miret ouz an auel.

    (1732) GReg 480b. Guichet, petite fenêtre grillée dans la premiere porte d'une prison, tr. «Draff. p. draffou, drévenn.

    (2) Draf al leandi =

    (1732) GReg 481a. Guichet de parloir, le tour où l'on parle à une portiere de Religieuses, tr. «Draff al leandy

    (1866) FHB 67/118a. digerri draf al leandi.

    (3) =

    (1732) GReg 481a. Guichet, petite porte qui est à la grande porte d'une ville, d'un château, tr. «Draff kær, draff ar c'hastell.»

    (4) Barrière.

    (1871) FHB 313/413a. araog m'am boa bet amzer da zigeri an draf. ●(1878) EKG II 137. E penn ar voger-ze e veliz eun draf hag a ioa digor. An draf-ze a skoe var leur Bielon. ●157. o vranskellat var an draf.

    (1909) BROU 230. (Eusa) Barrière, tr. «Draf Au pluriel : Drefier.» ●(1911) BUAZperrot 281. drav al liorz. ●(1922) KAAG 40. o tigeri an dreven d'ar chatal da vresa an drevajou. ●(1944) VKST Ebrel 117. eun aode da derri e pep penn, eun drav war pep hini anezo. ●(1957) PLBR 64-65. draf, «barrière», pl. dreven (et endraf, même sens, pl. endrifcher, Molène). ●(1975) UVUD 88. (Plougerne) An odiou gwechall a doa kaeet gant mein ie. E vehe lakeat dreven evit kas ar chatal. E lec'h ma pehe chatal da vont, e loskes eun draf vian, plas d'eun aneval d'ont e barz ar park. An tu-mañ, pez a jomfe vije meinet. E vehe digoret an draf da leskar ar chatal e barz. ●89. Ni boa drevenn ouarn, met var ar parkeier boa ket mestra. Boa kemet d'ont e barz al leur eun draf ouarn.

    (5) Gerzier dreven : ridelle à claies.

    (1987) GOEM 172. des charrettes dont les côtés sont à clayonnage, gercher drenven.

    (6) =

    (1732) GReg 24b. Ais, cloison faite d'ais pour se garantir du vent, tr. «draff. p. drèven

    (7) = (?).

    (1911) BUAZperrot 161. gant dreven ha lien e veze tapet ha kabestret ar re yaouank [kezeg].

    (8) fam. Draf ar genoù : bouche.

    (18--) CST 31. nemet gwelloc'h e vije bet d'ezan derc'hel klos draf e c'henou.

    II. Loc. prép. (chasse) A-draf war : en arrêt.

    (1931) VALL 37b. en arrêt (en plt. d'un chien, chat, etc.), tr. «a-draf war T[regor].»

  • draf-rastell
    draf-rastell

    m. Claie.

    (1909) BROU 230. (Eusa) Draf-rastell, tr. «claie.»

  • draf-tro
    draf-tro

    m. Tourniquet.

    (1927) GERI.Ern 120. draf-tro, tr. «tourniquet.»

  • drafer
    drafer

    m. –ion

    (1) Portier de prison.

    (1732) GReg 481a. Guichetier, celui qui a soin de la porte d'une prison, tr. «draffer. p. draffêryen

    (1914) DFBP 163a. Guichetier, tr. «Drafer.» ●(1927) GERI.Ern 120. drafer, tr. «guichetier.»

    (2) Fabriquant de barrière.

    (1927) GERI.Ern 120. drafer, tr. «celui qui fait des barrières.»

  • drafet
    drafet

    adj. (chasse) À l'arrêt.

    (1931) VALL 37b. en arrêt (en plt. d'un chien, chat, etc.), tr. «drafet

  • drag .1
    drag .1

    interj.

    (1) Onomatopée qui imite le bruit du métier à tisser en action.

    (1972) LIMO 25 mars. Ha Job de zerhel d'obér : «Drag ! Drag !» ar é stern. Rag, èl é dad-koh, èl é dad hag èl é vreur, me iondr e oè guiadér.

    (2) Dig ha drag : onomatopée qui imite le son des castagnettes.

    (1941) ARVR 52/4e. Daou damm-koad lakaet da straka e-kreiz etre ar bizied a ra : dig-ha-drag (e galleg : castagnettes).

  • drag .2
    drag .2

    m. (pêche)

    (1) Chalut.

    (1925) BILZ 103. Saïg Jelvest a rê ar besketerez, a-hed an ôd, gant rouejou stank : drag pe zein. Gant an drag e peskete pleized, lizenned, balbuenned, toulboud, rêed, touilhed a bep liou.

    ►par ext. Chalutage.

    (1944) GWAL 163/172. (Ar Gelveneg) an drag (pesketaerezh gant ar sac'h-drag). (...) er bloaz a zeu e rin an drag.

    (2) Sac'h-drag : chalut.

    (1944) GWAL 163/156. (Ar Gelveneg) Gant ar sac'h-drag e labour ar malamoked. ●(1944) GWAL 165/309. (Ar Gelveneg) Ar ger «sac'h-roued» implijet gant Farnachanavan n'eo ket anavezet ; ober a reer gant sac'h-drag.

    (3) Poch-drag : chalut.

    (1977) PBDZ 265. (Douarnenez) ar pochoù-drag, tr. «les chaluts.» ●(1986) GEVU v 116. (Pouldahu) hag ign a lak o fochoù drag da vont d'an dondez m'o deus c'hoant, tr. «les chalutiers règlent leurs filets à la profondeur des bancs.»

  • drag .3
    drag .3

    s. –où (marine) Endroit où le bordé est de plus forte section.

    (1987) GOEM 78. La virure où s'appuie le bateau à l'échouage est composée de trois éléments. Au niveau où les flancs (…) portent au sol à l'échouage, le bordé est de plus forte section. Cette pièce de bois porte le nom de drask, draskou à Portsall, et drag, dragou à Plouguerneau.

  • dragiñ
    dragiñ

    v. intr. (pêche) Chaluter.

    (1925) BILZ 109. ar Gwennili a oa o tragi etre Beg-ar-Fri hag ar C'hadorou-Bihan. ●124. o tragi war an ôd. ●162. ar bagou a oa aet d'an ôd, darn da linenna, da gevella, da zragi. ●(1977) PBDZ 259. (Douarnenez) forzh pelec'h e tragint war ar plaen, tr. «n'importe où ils chaluteront sur fond plat.»

  • dragon
    dragon

    m. –ed

    I.

    (1) (mythologie) Dragon.

    (1464) Cms (d’après GMB 195). Dragoun, dragon. ●(1499) Ca 72a. Dragon. g. idem. ●(1575) M 2223. An Diaoul e'n dragon, glouton, tr. «Le Diable est le dragon avide.» ●(1633) Nom 51a. Draco, famina dracæna : dragon : dragoun.

    (c.1680) NG 918. Guet en dragonnet hem fin tourmantet vai[int], tr. « By the dragons they will be tormented without end. » ●(17--) TE 476. En dragon-hont rangènnét.

    (1894) BUZmornik 153. o veza stoliet ann dragoun enn hano Jezuz-Krist.

    (1911) BUAZperrot 187. eun dragon euzus.

    (2) (domaine militaire) Dragon.

    (1849) GBI II 294. Hag o em angaji da dragon, tr. «Et je m'engageai comme dragon.»

    (1906) KANngalon Gwengolo 208. eur vanden dragonnet var loan. ●(1907) KANngalon Mae 396. Eun dragoun koz oa. ●(1933) EVGB 9. eur c'habiten dragoned.

    II. Bezañ furius evel un dragon : être très furieux.

    (1935) ADBr xlii 3-4/400. Hardis eo evel el leon / Furius evel en dragon, tr. «Il est hardi comme un lion, / Furieux comme un dragon.»

  • dragonadeg
    dragonadeg

    f. –où Dragonade.

    (1931) VALL 230b. Dragonade, tr. «dragonadeg f. pl. ou

  • dragonez
    dragonez

    coll. (botanique) Dragonniers.

    (1931) VALL 230b. Dragonnier, tr. «dragonez col. sg. dragonezenn f.»

  • dragonezenn
    dragonezenn

    f. –ed, dragonez (botanique) Dragonnier.

    (1931) VALL 230b. Dragonnier, tr. «dragonez col. sg. dragonezenn f.»

  • dragour .1
    dragour .1

    m. –ion (pêche) Homme qui travaille sur un chalutier.

    (1969) BAHE 60/15. N'on ket ganet da vezañ mevel dindan n'eus forzh peseurt strollad dragourion. ●(1977) PBDZ 719. (Douarnenez) dragour, tr. «pêcheur au chalut.» ●(1979) VSDZ 94. (Douarnenez) An dragourien a dap deuzouto, tr. (p. 258) «Ce sont les chalutiers qui les pêchent.»

  • dragour .2
    dragour .2

    m. Chalutier.

    (1977) PBDZ 719. (Douarnenez) dragour, tr. «bateau qui pêche au chalut.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...