Devri

Recherche 'disk...' : 404 mots trouvés

Page 4 : de disklor (151) à diskonfortin (200) :
  • disklor
    disklor

    voir diskloriñ

  • disklorennañ
    disklorennañ

    v. tr. d. Écaler.

    ●(1949) KROB 14/13. Pa vezont azo, e vez dastumet ar c'hignez-se, ha disklorennet evit kaout an diou c'hafeenn a zo enno.

  • diskloriñ / disklor
    diskloriñ / disklor

    v.

    (1) V. intr. Éclore.

    ●(1838) OVD 16. Er boquetteu (…) e gommance disclore én hun doar.

    ●(1904) DBFV 58b. disklorein, v. n., tr. «éclore.» ●(1907) VBFV.fb 34a. éclore, tr. «disklorein.»

    ►sens fig.

    ●(1787) BI 162. Ean ë profittass pronte ag er hettan sclerdér à ræson à pè zass dehi disklor.

    (2) V. tr. d. Écosser.

    ●(1907) VBFV.bf 14a. dibokein, b[as] van[netais] dibollein, disklorein, v. a., tr. «écosser.»

  • disklosadur
    disklosadur

    m. –ioù Déboîtement.

    ●(1904) DBFV 58b. disklosadur, m. pl. eu, tr. «déboîtement.»

  • disklosañ / disklosiñ
    disklosañ / disklosiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Arracher, disloquer (une branche, un membre, etc.).

    ●(1904) BMSB 66. eur stern-koad da zisklons izili. ●(1910) EGBT 84. disklosan, tr. «détacher (une branche).» ●(1927) DIHU 187/202. Disklosein, tr. «arracher sans couper ; éclater une branche. Disklosein ur bar, un tam doh en dorh.» ●(1935) BREI 418/1b. disklonsa kaera barr 'zo stag ouz gwezenn Frans. ●(1971) LIMO 13 février. é voéz [e oè bet] diskloset get pear jau. ●(1982) PBLS 67. (Sant-Servez-Kallag) disklosañ, tr. «détacher des branches à moitié arrachées.»

    (2) Déboîter.

    ●(1904) DBFV 58b. disklosein, v. a., tr. «déboîter, disloquer.»

    (3) Éclisser.

    ●(1904) DBFV 58b. disklosein, v. a., tr. «éclisser, mettre des éclisses, le long d'une fracture.»

    (4) Défricher.

    ●(1960) EVBF I 335. sklosou, sing. sklosenn, Plonévez-P[orzay] (sklosou lann, souches d'ajonc), Plourin-Morlaix (disklosa, défricher).

    B. sens fig. Séparer, détacher.

    ●(1917) LILH 27 a C'hwevrer. Guel e vehè genemb bout diskloset doh er «horv colonial» èl men dé groeit d'en 3vet bataillon. ●(1942) DHKN 243. er pemp pe huéh paz hag en disklos grons azoh er ré e gar.

    II. V. intr.

    (1) (en plt de branches d'arbres) Être arraché par le vent, céder sous le poids des fruits.

    ●(1905) BOBL 20 mai 35/3a. Pa oa o tiskenn gant ar venn, eur brank a zisklosaz, hag ar paour kez bihan a goueaz var an douar. ●(1942) DIHU 369/47. er bareu gué é tisklosein didan ou sam.

    (2) sens fig. (en plt d'un groupe) Disloqué, éclaté.

    ●(1980) LIMO 31 mai. Er blé arlerh diskloset e oè er vandennig paotred bourapl. ●Diskloset, tr. «démembré.»

  • diskloset
    diskloset

    adj.

    (1) Luxé, démis.

    ●(1744) L'Arm 331b. Remettre, tr. «Aozein mambreu dissclocétt.»

    ●(1934) DIHU 278/128. diskloset é gozik men diskoé.

    (2) (en plt d'une branche) Arraché.

    ●(1908) PIGO II 20. Gant eur bar disklonset.

    (3) Disloqué.

    ●(1970) LIMO 31 octobre. ur bipounel disklonset.

  • disklosiñ
    disklosiñ

    voir disklosañ

  • diskloum-
    diskloum-

    voir diskoulm-, digoulm-

  • diskloz
    diskloz

    adj.

    (1) (en plt d'un terrain) Sans talus, déclos.

    ●(1878) EKG II 23. eun tamm douar diskloz.

    ●(1905) HFBI 106. Var douar tréas ar palud ; péhini dar maré-zé a voa tout disclos betec ar mor. ●(1914) DFBP 80a. declos, tr. «Diskloz.»

    (2) (en plt de vêtements) Débraillé.

    ●(1922) KAAG 56. ar guiskamanchou diskloz. ●92. merc'hed hag a zo re zisklos ho dillad. ●(1922) FHAB Mae 133. o lostennou re striz ha re verr diouz an traon ha re ziskloz diouz an neac'h ! ●(1955) STBJ 207. bep a roched wenn ampezet, diskloz war o bruched. ●(1957) BRUD 2/50. eur chelet voulouzennet, digor ha diskloz.

    (3) (en plt d'une bâtisse) Qui laisse entrer le vent.

    ●(1650) Nlou 329. En vn coz merchauci disclos, tr. «dans une méchante écurie non fermée.»

    ●(1882) BAR 266. ti an Intron-Varia ken digempenn, hanter zisto, dibrenest ha discloz.

    ●(1907) PERS 325. Ar gampr-se a oa diskloz. ●(1908) PIGO II 71. 'n eur c'hraou evellen, disklos ha disto !... ●(1909) FHAB Kerzu 370. Ar c'hraou oa eul lec'h diskloz. ●(1941) FHAB Genver 7. En eur c'hoz kraou diskloz.

    (4) (en plt de planches) Mal joint, disjoint.

    ●(1868) FHB 167/86b. plench hag a ioa goascou discloz etrezho.

    ●(1909) NOAR 49. dre wask ar stalafiou koad diskloz. ●(1909) KTLR 64. Ebiou ar c'hoataj diskloz, e velet an env. ●(1911) RIBR 123. dre wask ar stalafen goat diskloz. ●(1927) KANNkerzevod 13/8. an or hag ar prenestr zo diskloz hag ar mogeriou zo hanter-frailhet. ●(1948) KROB 4/11. eur varrakenn diskloz a-walc'h, savet diwar herr.

    (5) (en plt d'une porte) Mal fermé.

    ●(1994) MARV xiii 23. (An Uhelgoad) Diskloz 'oa an nor.

    (6) Imparfait.

    ●(1982) PBLS 135. (Langoned) diskloz, tr. «imparfait, laid.»

  • disklozañ
    disklozañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Ouvrir.

    ●(1612) Cnf 54a. Digueriff, ha disclosaff lizerou (...) nep en deues y discloset.

    (2) Déboucher.

    ●(1732) GReg 247a. Deboucher, ôter ce qui bouche, tr. «disclosa. pr. discloset.»

    (3) Déclore.

    ●(1732) GReg 251a. Declorre, tr. «Disclosa. pr. discloset.»

    II. V. intr. S'ouvrir.

    ●(1963) BAHE 34/30. ar c'horf marv en ur yenañ a c'helle e zaoulagad hag e c'henoù dont da zisklozañ.

  • diskoachañ
    diskoachañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Sortir de sa cachette.

    ●(1929) MKRN 93. ne gredas ket diskouach ken ne glevas mouez Job.

    (2) Apparaître.

    ●(1910) MAKE 8. gwelet Kolaïg o tiskoasa er c'horn tro.

    (3) Diskoachañ eus, a-douez : apparaître parmi.

    ●(1939) MGGD 3-4. An touraliou anezañ (...) o tiskoachañ a-douez gwez bras ar c'hoad. ●(1955) STBJ 39. Dizale e welas ma zad eur gwaz-all o tiskoacha eus ar c'hoad hag o vale arôzañ war ar c'hlazenenn. ●(1993) MARV xi 32. (Tourc'h) eur vaouez goz o tiskoacha deuz mesk ar raden.

    II. V. tr. d.

    (1) Débusquer.

    ●(14--) N 270-272. Setu deompni defri liffrinj acc / (…) do discoazcaff, tr. «voilà que nous avons là, certes, maints levriers / (…) De les découpler.»

    (2) Sortir qqc. d'un endroit où il est caché.

    ●(1955) STBJ 208. Hogen a-rôk troi en ti, e kuzent ar paner ha ne zeuent d'e ziskoacha nemet p'o deveze bet eur respont vat.

    (3) Dénicher, trouver.

    ●(1955) STBJ 47. Eun deiz e tiskoachjont, eus eur c'horn anezi, eur c'hachedad skridou koz-douar grêt war baper-parch. ●81. Kaer en devoe ar pôtr, e voe boud da ziskoacha an dalc'her-adreñv. ●101. O tiskoacha, dre zigouez, eur c'harrig ken brao, e lammas ma c'halon gant ar blijadur. ●137. o redek a bep tu da ziskoacha he filhor dianket.

    III. Diskoachañ ar voualc'h war he neizh : voir moualc'h.

  • diskoantiz
    diskoantiz

    adj. Cruel.

    ●(1650) Nlou 175. Ez voe ganet credet entr'en bedys, / En lech dysprys, dizcoantys à Isel, tr. «il fut enfanté, croyez-le, parmi les humains, / Dans un lieu méprisable, cruel, ici bas.»

  • diskoaselliñ
    diskoaselliñ

    v. intr. Sortir d'une ornière.

    ●(1936) DIHU 301/98. ma helleemb diskosellein !

  • diskoazadenn
    diskoazadenn

    f. –où Mouvement d'épaule.

    ●(1942) VALLsup 66b. mouvement d'épaule, tr. «diskoazadenn T[régor] f.»

  • diskoazell
    diskoazell

    adj. Sans soutien.

    ●(1878) EKG II 288. eur plac'h iaouank dinerz ha diskoazel.

    ●(1907) FHAB Gouere 154. diskoazell a grenn. ●(1912) MMPM 6. ar paour keaz koz diskoazel. ●(1912) MMKE xiv-xv. An den a zo dic'harp, diskoazel ; an tiegez an eus eun diaze. ●(1933) MMPA 113. ne zileze ket ac'hanomp diskoazel etal ar c'hastiz hag an dismantr dare da goueza war hon ro.

  • diskoaziañ
    diskoaziañ

    v. tr. d. Démettre l'épaule, épauler.

    ●(1499) Ca 64b. Discoazyaff. g. desepauler.

    ●(1732) GReg 358b. Épauler, demettre l'épaule d'un cheval, tr. «Discoazya. pr. discoazyet.»

  • diskoaziet
    diskoaziet

    adj.

    (1) Qui a l'épaule démise, épaulé.

    ●(c.1500) Cb 65b. [discoazyaff] gal. desespaule. b. discoazyet.

    ●(1732) GReg 358b. Vôtre cheval est épaulé, tr. «Discoazyet eo ho marc'h.»

    ●(1879) ERNsup 166. diskoaiet, qui a l'épaule démise, Trég[uier].

    ●(1937) DIHU 316/348. Kerhet e hrant (...) en ur vransellat ou horv divalaù, ou divréh hir a skrebill dohtè, èl a pe vehent diskoéiet...

    (2) Violée, déshonnorée.

    ●(1732) GReg 358b. Une fille épaulée, tr. «Ur plac'h discoazyet. ur plac'h goallet. ul loëzn discoazyet.» ●414. Fille deshonnorée, tr. «plac'h discoazyet. plac'h a so pleguet he scoaz.»

  • diskoc'hañ
    diskoc'hañ

    v. tr. d.

    (1) =

    ●(17--) SP I 1031-1032. Ret ew laret penaos ezew discohet / An ol sclotouero goude an Erch fontet, tr. «il faut dire aussi comment ont été emporté / toutes les écluses après la fonte des neiges.»

    (2) Écorcer.

    ●(1923) ADML 54. kemeret a eure gwial, ho diskoc'ha a reaz ha gant ar goc'hen, e reaz eur roued.

  • diskodañ
    diskodañ

    v. tr. d. Essoucher, dessoucher.

    ●(1910) MBJL 190. Penôs e tigoader hag e tiskoder plenenno ar Saskatchevan. ●(1960) EVBF I 335. Souches et mottes. (…) skodou, Huelgoat, mottes (frezed skodou, briser les mottes), Squiffiec, «souches» (diskodan, enlever les souches).

  • diskodegiñ
    diskodegiñ

    v. intr. Revenir de son ébahissement.

    ●(1974) SKVT III 82. Ne ziskodege ket ar mañsoner.

  • diskoelfet
    diskoelfet

    adj. Effaré.

    ●(1923) KNOL 74. daoulagad ar c'homiser a oa diskeulfet, e c'hinou a eoenne.

  • diskogelladur
    diskogelladur

    m. Action de déplanter.

    ●(1732) GReg 268b. Deplantement, l'action de deplanter, tr. «discoguelladur.»

  • diskogellañ
    diskogellañ

    v. tr. d. Déplanter.

    ●(1659) SCger 42b. deplanter, tr. «discoguella.» ●109a. secouer, tr. «discoguella.» ●(1732) GReg 268b. Deplanter, tr. «discoguella. pr. discoguellet.»

    ●(1876) TDE.BF 143b. Diskogella, v. a. C[ornouaille], tr. «Déplanter, secouer ou tirer ce qui est serré en un lieu ou engagé quelque part.»

    ●(1927) GERI.Ern 110. diskogella C[ornouaille] v. a., tr. «Secouer pour arracher, ébranler, déplanter.»

  • diskoguilh
    diskoguilh

    adj. Qui laisse tout en désordre chez lui.

    ●(1890) MOA 213b. Qui laisse tout en désordre chez lui, tr. «diskoguill, adj.»

  • diskoilh
    diskoilh

    adj. Sans obstacles, sans encombre.

    ●(1910) MBJL 161. hon frozision a zired war e nanv, diskoilh ha didrous.

  • diskoilhañ
    diskoilhañ

    v. intr.

    (1) Quitter un endroit où on s’est arrêté.

    ●(1903) MBJJ 96. Eur zell ive, ’rauk diskoilhan, war bautred an hent-houarn.

    (2) Enlever ce qui retient les roues.

    ●(1962) EGRH I 62. diskoilhañ v., tr. « enlever ce qui retient les roues. »

  • diskol
    diskol

    adj. Inculte, non éduqué.

    ●(1929) LAPK 55. Doktor e vijen kavet marteze gand eun den dizesk ha diskol.

  • diskoliañ
    diskoliañ

     

    (1) V. intr. Quitter l’école.

    ●(1933) BRND 7. goude diskolia eus Kelenndi Montreal. ●(1995) BRYV i 101. (Milizag) eur wech diskoliet. ●137. pa vezo ar baotred diskoliet. ●(1990) MARV ii 27. (Kerniliz) bet va zertifikad din, diskoliet ar paotr. ●(1973) KOBL 185. (Plougerne) barzh ma oan diskoliet. ●(1981) ANTR 20. Ranked en deus a-vad diskolia a-red.

    (2) V. tr. Enlever de l’école.

    ●(1962) EGRH I 62. diskoliañ v., tr. « enlever de l’école. »

  • diskoliet
    diskoliet

    adj. Qui a quitté l'école, déscolariser.

    ●(1981) ANTR 167. eur bern krennarded diskolied.

  • diskollet
    diskollet

    adj. Démis.

    ●(1995) BRYV I 162. (Milizag) eun nervenn a oa diskollet e va breh. ●diskollet : eet a-dreuz.

  • diskolp
    diskolp

    m. & adv.

    I. M.

    (1) Éclatement.

    (2) Arrachement.

    ●(1962) EGRH I 62. diskolp m., tr. « arrachement. »

    (3) Déchirure.

    ●(1962) EGRH I 62. diskolp m., tr. « déchirure. »

    (4) (agriculture) Déchaumage.

    ●(1909) DIHU 50/314. Tuchant e vou diskaret rah en ed ; cheta enta er hours de gonz ag en diskolp pé en diseulereh.

    II. Adv.

    (1) A-ziskolp : par éclats, par copeaux.

    ●(1872) ROU 82a. Détacher par éclat de bois, de pierre, tr. «distaga a ziscolp.»

    (2) Dre ziskolp : par éclats, par copeaux.

    ●(1908) FHAB Here 293. Ar stered, an heol, ar planedennou a zeu diouthi dre ziscolp hag a zo en em lakeat da drei eveldhi.

  • diskolpadenn
    diskolpadenn

    f. –où Copeau, éclat.

    ●(1907) FHAB Gwengolo 193. e oue great an douar araog an heol, – beza n'eo nemet eun discolpaden diouthan.

  • diskolpadoù
    diskolpadoù

    plur. Copeaux.

    ●(1872) ROU 82a. Eclat, de bois, de pierre, tr. «discolpadou.»

    ●(1900) MSJO 219. diskolpajou ha brenn-esken.

  • diskolpañ
    diskolpañ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Débiter par éclats, par copeaux.

    ●(1732) GReg 209b. Faire des copeaux, tr. «Discolpa. pr. discolpet.»

    ●(1872) ROU 82a. Détacher par éclat de bois, de pierre, tr. «discolpa.» ●(1876) TDE.BF 436a. Ar paotr a grog enn he vouchenn hag a ziskolp eur pennad mad anezhi.

    ●(1911) BUAZperrot 182. an tarziou mor (…) a deu a benn da zispega ha da ziskolpa dioutan [an torraod], eur pesiad bennak bep an amzer. ●(1920) AMJV 148. Diskolpa a ra, tam ha tam, an arched koad, ha dizelei a ra an arched ploum. ●(1977) PBDZ 773. (Douarnenez) diskolpiñ, tr. «débiter, tailler à la hache, par petits coups, en arrachant des copeaux.»

    (2) Arracher (une branche).

    ●(1913) FHAB Meurzh 82. diskolpa eur bodig.

    B. par ext.

    (1) Découper en morceaux, fragmenter.

    ●(1926) FHAB C'hwevrer 68. o tiskolpa pastellou teo diouz eur mell tamm kig-moc'h. ●(1926) FHAB Meurzh 97. heman a ziskolpas eur pez bara. ●(1927) KANNkerzevod 4/7. en eur ziskolpa eur c'horniad [bara]. ●(1960) GOGO 228. (Kerlouan, Brignogan) On froisse le goémon et on le déchire pour en faire de petits morceaux : cela s'appelle «diskolpa ar bejin».

    (2) Écarquiller (les yeux).

    ●(1870) FHB 301/314a. Ar barizianet, oc'h ho guelet, a ziscolpe ho daoulagad. ●(1889) ISV 350. Hor bigorneter a ziscolpe he zaoulagad dre ma zea, o clask guelet eur c'holibri bennag.

    ●(1909) KTLR 237. ar Roue bihan (...) a ziskolpe he zaoulagad.

    C. sens fig.

    (1) Dénigrer.

    ●(1911) SKRS II 128. ar re-man a goumanse da ziskolpa brud vad an nesa. ●(1925) BUAZmadeg 32. an heretiked hanvet Arianed, a ziskolpe tam ha tam levr ar relijion gristen.

    (2) (en plt d'une langue) Très mal la parler.

    ●(1867) MGK 90. Gallek ha brezounek ive a ziskolpann.

    ●(1924) ARVG Eost 172. eun drue eo klevet ar peziou galleg a ziskolpont... ●(1942) VKST Du/Kerzu 197. ne ruziont ket o tiskolpa galleg hudur martoloded vezo pe chiminoed diskramailh.

    (3) Diskolpañ tammoù bihan : lancer des piques, des pointes.

    ●(18--) SAQ II 103. atao dichikal, goapaat, kuiteal, dispenn, rei leac'h da gredi, danta, diskolpa tammou bihan...

    (4) Diskolpañ bommoù : dire des bourdes.

    ●(1931) VALL 76b. dire des bourdes, tr. «diskolpa bommou.»

    (5) Déconfire, tailler en pièces (une armée).

    ●(1732) GReg 251b. Deconfir, tailler en pieces les ennemis, tr. «Discolpa an adversouryen.» ●Charles Martel deconfît 375000 Sarrasins, tr. «Charlès Martel (Douë araucq) a ziscolpas hac a lazas try c'hant, pemzecq ha try-uguent mil Sarazin, o coll pemzecq cant dèn hepmuyquen.»

    (5) Mettre en pièces.

    ●(1847) FVR 162. pere ne hellont nemet diskolpan hoc'h ineou.

    II. V. intr.

    (1) Se détacher par morceaux.

    ●(1907) FHAB Gwengolo 193. Araog ma teuas an heol eun dra bennag da galedi, an douar hag ar planedennou all a ziscolpas diouthan. ●(1923) KNOL 271. setu ar vein o tiskolpa.

    (2) (en plt des nuages) Se dissiper.

    ●(1872) ROU 80a. Les nuages se déchirent. Le temps se relèvera, tr. «Discolpa a ra ar c'hoabr, sevel a raï an amzer.»

    ●(1919) KZVr 350 - 15/11/19. diskolpa, tr. «s'éclaircir (en parlant du temps, lorsque les nuages s'écartent, Loeiz ar Floc'h.»

    (3) Se divertir, s'amuser de façon inconvenante.

    ●(1927) GERI.Ern 110. diskolpa v. n., tr. «se divertir, s'amuser (en mauvaise part).»

    III. V. pron. réci. En em ziskolpañ : s'insulter.

    ●(1872) ROU 82a. En em ziscolpa, se dit de certaines tirailleries que se permettent entre elles des personnes mal élevées.

  • diskolper
    diskolper

    m. –ion Agresseur.

    ●(1732) GReg 223a. Couppe-jarret, tr. «discolper. p. discolpéryen.»

    ●(1876) TDE.BF 143b. Diskolper, s. m., tr. «Brigand, coupe-jarret ; pl. ien.» ●(1893) IAI 98. An diskolperien milliget ne reant forz gant piou sailla.

    ●(1927) GERI.Ern 110. diskolper m., tr. «brigand, coupe-jaret.»

  • diskolperezh
    diskolperezh

    m. Amusement(s) inconvenant(s).

    ●(1867) FHB 131/215a. Kasait, oh ! kasait c'hoaz / An daremprederez / Etre daou, plac'h ha goaz, Hag an diskolperez.

    ●(1927) GERI.Ern 110. diskolperez m., tr. «amusement inconvenant.»

  • diskolpet
    diskolpet

    adj.

    (1) Dont on a ôté un morceau en cassant.

    ●(1878) EKG II 78. Christ ar Groaz-Ruz, torret he zivesker, ha diskolpet he benn.

    (2) Mis en pièces.

    ●(1878) EKG II 42. arbel Katel Eukat a ioa diskopet a daoliou bouc'hal.

    (3) sens fig. Taillé en pièces, mis à mal, déconfit.

    ●(1906) BOBL 16 juin. trec'het ha diskolpet. (d'après GMGE ). ●(1926) KANNgwital 287/448. ar feiz taget, diskolpet, a vihanna bemdez. ●(1927) FHAB Meurzh 49. Ken na vo diskolpet ar Frans kêz a beziou.

  • diskomberk
    diskomberk

    adj. = (?) cf. diskombert (?).

    ●(1831) RDU 225. É mesq er gantité a bep sort fal dreu e laquér ar hé houst, é larér é cassai guet-hi én henteu damezélet youanc ha tuchentil discomberq.

  • diskombert
    diskombert

    adj. Revêche.

    ●(1732) GReg 300b. Dompter des personnes difficiles à gouverner, tr. «Van[netois] Gobér plegueiñ tud reud, ou, discombert.» ●786a. Cet homme est si rebours, tr. «Qer discombert eo an dèn-ze.» ●819a. Revêche, tr. «Van[netois] discombert.» ●833b. Un homme rude, difficile à gouverner, tr. «Van[netois] un deen discombert.»

    ●(1876) TDE.BF 144a. Diskombart, adj., tr. «Révèche.»

  • diskomboe
    diskomboe

    adj. Humble.

    ●(14--) N 120. Dre da oreson discomboe, tr. «Grâce à ton humble prière.»

  • diskompez
    diskompez

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) (en plt d'un terrain) Irrégulier.

    ●(1981) ANTR 208. dre ar strejou diskompez.

    (2) sens fig. Qui ne va pas.

    ●(1912) MMPM 119. ar gwall deodajou a ziskwez ez euz eun dra bennak diskoumpez en diabarz.

    II. Adv. Irrégulièrement.

    ●(1872) GAM 10. kompezomp ar bomou troet fall ha diskompez ganthan.

  • diskoñfiet
    diskoñfiet

    adj. Déconfit, détruit.

    ●(1557) B I 794. Redomp breman guitebunan dan ty / Rac na vemp ny heb sy disconfiet, tr. «rentrons en courant à la maison, de peur d'être entièrement détruits.» ●796. Ma brassony an (lire : am) groa disconfiet, tr. «mon orgueil m'a perdu.»

  • diskoñfiiñ
    diskoñfiiñ

    voir diskoufiiñ

  • diskoñfort .1
    diskoñfort .1

    adj.

    I. (en plt de qqc.)

    (1) Désolant, désastreux.

    ●(1896) HIS 78. Diskoñfort e oé amzér Añtiokus aveit er Juifed.

    ●(1904) DBFV 58b. diskonfort, adj., tr. «désolant, désastreux.»

    (2) (en plt d'un endroit) Désolé.

    ●(c.1500) Cb 65b. [disconfortet] g. chose desolee / ou lieu. b. lech disconfort.

    ●(1969) LIMO 29 mars. treuzein un tachad diskonfort.

    (3) (en plt du temps qu'il fait) Mauvais.

    ●(1980) LIMO 26 juillet. Deustou d'en amzér diskonfort.

    II. (en plt de qqn) Inconsolable.

    ●(1790) MG 390. N'en dès meit Juliett e gavan trist ha disconfort.

    ●(1904) DBFV 58b. diskonfort, adj., tr. «sans secours, désolé, inconsolable.»

    ●(1910) ISBR 9. ni eùé, ni vé elté, guehavé lirhin ha bourus ha gueh aral diskonfort ha melkonius. ●(1974) YABA 24.08. truhé doh er beurkèh Mari ha doh hé bugalé diskonfort.

  • diskoñfort .2
    diskoñfort .2

    m. Découragement, abattement, désolation.

    ●(c.1500) Cb 65b. [disconfortet] gal. désolation. b. disconfort.

    ●(1732) GReg 251b. Deconfort, abattement d'esprit, tr. «Disconfort.»

    ●(1846) BAZ 237. E creiz an dristidiguez hac an discounford-ze. ●(1847) MDM 246. An dra-ze a zo eun diskonford bras meurbet evithan.

    ●(1904) DBFV 58b. diskonfort, m., tr. «découragement, abattement.»

  • diskoñfortañ / diskoñfortiñ
    diskoñfortañ / diskoñfortiñ

    v.

    (1) V. intr. Se désoler.

    ●(1921) GRSA 22. Ne ziskonfortet ket ; kerhet de zebrein. ●(1932) BRTG 122. Diskonfortein bras e hré Iann. ●(1939) RIBA 72. Embér é tiskonfort eùé.

    (2) V. tr. d. Affliger, accabler.

    ●(1499) Ca 64b. Disconfortaff. g. desoler.

    ●(1732) GReg 251b. Deconforter, désoler, tr. «Disconforta. pr. disconfortet. Van[netois] disconforteiñ.» ●276b. Desoler, causer de l'ennui, tr. «Discounforta. diskounforti. ppr. discounfortet. Van[netois] disconforteiñ. pr. et. voyez affliger, attrister.» ●(17--) TE 265. disconfortein en dén santel-ze.

    ●(1856) VNA 163. le chagrin m'a accablé, tr. «er chagrin en dès m'en disconfortet.»

    ●(1904) DBFV 58b-59a. diskonfortein, v. a., tr. «désoler, affliger, décourager.» ●(1921) BUFA 197. en diaul e garehé erhoalh men goaskein ha men diskonfortein get er glahar.

  • diskoñfortañs
    diskoñfortañs

    f. Désolation, découragement.

    ●(1792) CAg 95. O péh un disconfortance.

    ●(1838) OVD 147. ur yoh disconfortance péhani hou laquou a blad. ●(1854) PSA I 169. er vlaouah ag en disconfortance. ●(1884) MCJ 144. pêllat en diskonfortanç.

    ●(1904) DBFV 58b. diskonfortans, f., tr. «désolation, découragement, désespoir.» ●(1939) RIBA 72. de gavet pen de zoéré é ziskonfortans.

  • diskoñforted
    diskoñforted

    f. Désolation.

    ●(1499) Ca 64b. g. desolation. b. disconfortet.

  • diskoñfortet
    diskoñfortet

    adj. Désolé.

    ●(1499) Ca 64b. Disconfortet. g. desolez.

  • diskoñfortiñ
    diskoñfortiñ

    voir diskoñfortañ

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...