Devri

Recherche 'disk...' : 404 mots trouvés

Page 8 : de diskrochen-1 (351) à diskurlu (400) :
  • diskroc'hen .1
    diskroc'hen .1

    adj. Pelé.

    ●(1867) MGK 26. Al loen-ze divalo, rouignek fall, diskroc'hen.

  • diskroc'hen .2
    diskroc'hen .2

    m.

    (1) Action, d'écorcher, d'éplucher, etc.

    ●(1982) LIMO 06 août. Groeil (lire : groeit) un diskrohenn, tr. «faites un épuchage.»

    (2) sens fig. =

    ●(1982) LIMO 06 août. Mes groeit un diskrohenn d'er girieu, ha hwi e en em gavo barh an anavedigeh.

  • diskroc'henañ / diskroc'heniñ
    diskroc'henañ / diskroc'heniñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) (en plt de qqn) Écorcher, égratigner.

    ●(1857) CBF 73. Aiou ! barver milliget, va diskroc'henna a rit, tr. «Aïe ! barbier maudit, vous m'écorchez.» ●(1869) SAG 122. beza devet pe dizkroc'hennet.

    ●(1914) DFBP 108a. ecorcher, tr. «Diskroc'henni.»

    (2) (en plt d'un animal) Écorcher, dépiauter.

    ●(1873) FHB 424/55a. Ep mont keit-se ni rai hor c'heusteuren. Sellit, disc'hroc'hennit al loen-ze e keit ha ma vezin oc'h ober eun oaled.

    ●(1981) LIMO 06 juin. M'oè prénet un éhenn brih gwenn / Ha m'oè lakeit en diskrohenn. / Ha m'oè lakeit en diskrohenn / Adal er lost betag er penn.

    (3) Éplucher, peler (fruits, légumes).

    ●(1908) DIHU 41/167. Diskrohennet 4 pe 5 aval trenk (aigre) ; trohet ind a chantelleu ha lammet er gran e zou é kreiz en aval. ●(1981) LIMO 26 septembre. er hestenn (…) poahet én deur ha diskrohennet.

    (4) Écorcer.

    ●(1978) LIMO 02 décembre. Er gwé-se e oè bet diskaret, diskrohennet ha lakeit de hortoz é fozell en hent-pras. ●(1982) LIMO 05 meurzh. Diskrohennein un dreinenn ne oè ket un hoari, me lar doh

    (5) (agriculture) Peler (la terre, le gazon).

    ●(1908) FHAB Mae 142. diskroc'henna an douar. ●(1975) UVUD 74. (Plougerne) An arad doa evit diskroc'henna al letoun.

    II. V. intr. (?) Peler. (?)

    III. Diskroc'henañ al louarn : voir louarn.

  • diskroc'heniñ
    diskroc'heniñ

    voir diskroc'henañ

  • diskroc'henner
    diskroc'henner

    m. –ion Écorcheur.

    ●(1914) DFBP 108a. ecorcheur, tr. «Diskroc'henner.»

  • diskrog .1
    diskrog .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Décroché.

    ●(1732) GReg 253a. Decroché, ée, qui n'est pas accroché, tr. «Discrocq.»

    ●(1876) TDE.BF 145b. Diskrog, adj., tr. «Décroché, non accroché.»

    (2) Qui n'est pas, plus accroché à qqc.

    ●(1910) FHAB Kerzu 365. Va zad, emeza, diskrog eo an eor ; emaomp dirap !

    (3) Qui ne tient pas, qui a lâché.

    ●(1962) EGRH I 63. diskrog a., tr. « qui ne tient pas, qui a lâché. »

    (4) Pauvre, sans bien.

    ●(1909) FHAB Gwengolo 280. rag dre ar c'hollou-ze an dud diskrog a vez lakeat var an noaz hag ar re binvidik ne vezont ket pell evit beza diskaret. ●(1923) KNOL 223. Te 'zo eun tammig diskrog.

    II. Adv.

    (1) (en plt d'un bébé) Mont diskrog : marcher tout seul.

    ●(1934) FHAB 372. koulz lavaret ez a diskrog.

    (2) Loc. adv. Krog-diskrog : tantôt accroché, tantôt décroché, mal accroché.

    ●(1866) SEV vii-viii. An den a zo, peb alanad a denn, krog-diskrog gant ar vuez.

    ●(1977) PBDZ 784. (Douarnenez) krog-diskrog, tr. «tantôt accroché, tantôt décroché.»

  • diskrog .2
    diskrog .2

    m.

    (1) Débouché commercial.

    ●(1872) ROU 80a. Débouché, pour les marchandises, tr. «Discrog da...» ●(1890) MOA 201b. Débouché, Écoulement pour les marchandises, tr. «diskrog da eunn dra bennak.»

    (2) Dispute, querelle, différend, démêlé. cf. distok

    ●(1922) FHAB Du 335. Etre Pipi Dasel hag e gog / E zo savet eun tam diskrog.

    (3) Abandon.

    ●(1962) EGRH I 63. diskrog m., tr. « abandon. »

    (4) Bezañ etre ar c'hrog hag an diskrog : être instable.

    ●(1957) AMAH 255-256. dalc'hmat etre ar c'hrog hag an diskrog, ne bade kennebeut-all neblec'h.

  • diskrog-labour
    diskrog-labour

    m. Grève.

    ●(1910) MBJL 53. ma teuas a-benn, er bla 1889, da zispenn eun diskrog-labour spontus.

  • diskrogadeg-labour
    diskrogadeg-labour

    f. Grève.

    ●(1962) BAHE 30/1. Diskrogadeg-labour a voe divizet.

  • diskrogiñ
    diskrogiñ

    voir diskregiñ

  • diskrognal
    diskrognal

    v.

    (1) V. intr. (argot de Pont-l'Abbé) Ricaner.

    ●(1960) LLMM 82/311. Langaj-chon ar vilajenn gran. Skrognal = C'hoarzhin (ha diskrognal = ricaner, e galleg). ●(1973) SKVT II 111. holl baotred e glas (...) o tiskroñgnal.

    (2) V. tr. d. Montrer (les dents).

    ●(1909) BROU 227. (Eusa) Diskrougna an dent, tr. «montrer les dents.» ●(1909) KTLR 188. Ar Gouarner oa droug ennhan. Diskrougna a rea he zent. ●(1911) KEME 14. kaer ez pezo diskrognal da zent. ●(1919) MVRO 3/d. eun daou-ugent ki bennag hag a ziskragne d'ezan o dent lemme vel minaouedou. ●(1953) BLBR 60/8. Diskrougnal a ra e zent en e benn.

  • diskrogner
    diskrogner

    m. Homme qui montre ses dents (en menaçant, en riant).

    ●(1927) GERI.Ern 111. diskrogner e zent ou e rastell, tr. «celui qui le fait [montrer les dents] (en menaçant, ou en riant).»

  • diskrognerez
    diskrognerez

    f. –ed Femme qui souffre et gémit en travaillant.

    ●(1977) PBDZ 199. (Douarnenez) diskrognerez, tr. «femme qui souffre et gémit en travaillant.»

  • diskrognet
    diskrognet

    adj.

    (1) =

    ●(1955) STBJ 65. tammou kreun kras ha diskrognet a zraske gant eun trouzig laouen dindan ma dent !

    (2) (Dents) montrées.

    ●(1847) BDJ 55. Krenvan en he hizili hac he zend diskrignet. ●(1889) ISV 457. an ankou (…) n'edo ket he falc'h ganthan nag he zent discrognet.

    ●(1905) MRPL 121. lod diskrougnet ho dent. ●(1923) ADML 7. diskraniet he dent.

    (3) =

    ●(1870) FHB 278/135a. Guelloc'h eo beza rener moc'h evit beza rener d'ar zaozon discrognet-ma !

  • diskrogniñ
    diskrogniñ

    v. intr. Faire un travail avec peine.

    ●(1952) LLMM 32-33/133. (Douarnenez) Diskrogniñ : gouzañv. ●(1977) PBDZ 199. (Douarnenez) diskrogniñ, tr. «souffrir, faire avec peine.»

  • diskroug
    diskroug

    adj. Labour diskroug : travail en remontant dans une carrière, à remblai.

    ●(1938) IABB 99. Une exploitation qui travaille en remontant, tr. «labour-diskroug.»

  • diskrougañ
    diskrougañ

    v. tr. d. Dépendre, qqn, qqc.

    ●(1876) TDE.BF 145b. Diskrouga, v. a., tr. «Dépendre ou enleler (lire : enlever) de la potence.» ●(18--) SAQ II 254. Diskrouga 'reaz buhan anezhan.

    ●(1930) FHAB Meurzh 110. Evit mirout ouz e gerent da zont d'e ziskrouga. ●(1962) EGRH I 63. diskrougañ v., tr. « dépendre. »

  • diskrouged
    diskrouged

    m. diskrougeion Gibier de potence.

    ●(1962) EGRH I 63. diskrouged m. diskrougeien, tr. « homme sans foi ni loi, gibier de potence. »

  • diskrouger
    diskrouger

    m. –ion Celui qui dépend, qui décroche.

    ●(1915) HBPR 92. an daou ziskrouger kleier.

  • diskrouger-anduilh
    diskrouger-anduilh

    m. fam.

    I. Dépendeur d'andouilles, homme très grand.

    ●(1932) ALMA 89. hir ha seac'h evel eun diskrouger anduilh. ●(1955) VBRU 173. ur ramz treut-kagn, un diskrouger andouilh, hervez ma lavarer du-mañ. ●(1982) PBLS 136. (Langoned) diskrouger anduilh, tr. «homme grand et maigre.»

    II. Hir evel un diskrouger anduilh : voir anduilh.

  • diskrouget
    diskrouget

    adj.

    (1) Dépendu.

    ●(17--) EN 2787. a huy sons bean quid, dre ma och discrouged, tr. «vous pensez être quitte parce que vous êtes dépendu.»

    ●(18--) SAQ II 254. an den diskrouget a saillaz var an hini hen doa he zoveteet.

    (2) [empl. comme subst.] Pendard.

    ●(1659) SCger 90a. pendart, tr. «discrouguet.»

  • diskrubuilh
    diskrubuilh

    adj. Débraillé. cf. diskrelu

    ●(1957) BRUD 2/50. he bruched diskrubuilh.

  • diskrulu
    diskrulu

    voir diskrelu

  • diskrupelliñ
    diskrupelliñ

    v. intr. cf. diskrabellat

    (1) Gratter la terre comme les oiseaux.

    ●(1904) DBFV 59a. diskrupellein, v. n., tr. «remuer la terre, comme les oiseaux, avec leurs pattes.»

    (2) sens fig. Se démener.

    ●(1904) DBFV 59a. diskrupellein, v. n., tr. «au fig. se démener (jouer des pieds et des mains).»

  • diskub
    diskub

    adj. Sans être balayé.

    ●(1922) FHAB C'hwevrer 46. al leur-zi a oa manet diskub abaoue ar mintin.

  • diskudañ
    diskudañ

    v. tr. d. Couper une haie.

    ●(1659) SCger 144a. discuda, tr. «défaire une haie.» ●(1732) GReg 484b. Couper une haïe, tr. «Discuda. pr. discudet.»

    ●(1821) GON 166b. ? Diskuda, v. n., tr. «Couper une haie. Part. et. Je ne connais ce mot que par le dictionnaire du P. Gregoire.» ●(1876) TDE.BF 145b. Diskuda, v. a. C[ornouaille], tr. «Couper une haie.»

  • diskuilh .1
    diskuilh .1

    m. Dénonciation.

    ●(1864) GBI I 280. Tud oa en hostaliri a zob et sortiet / D'ober ann diskuil kerkent ha m'ho deuz bet klewet. ●(1877) EKG I 107. an disterra diskuill pe flatrerez.

  • diskuilh .2
    diskuilh .2

    adj. Bezañ diskuilh diouzh udb. : être indemne de qqc.

    ●(1854) MMM 23. M'ar consultomp ar Scritur santel, e c'hanavessimp da bep pagen ar Verc'hes-se discuill dioc'h pep pec'het.

  • diskuilh .3
    diskuilh .3

    voir diskuliañ

  • diskuilhañ
    diskuilhañ

    v. tr. d. (pêche) Dérouler.

    ●(1944) GWAL 165/314. (Ar Gelveneg) «diskuilh primoc'h da linenn 'ta !»

  • diskuizh .1
    diskuizh .1

    adj.

    I. (en plt de qqn)

    (1) Reposé.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 178). Discuyz, non las. ●(1499) Ca 64b. Discuiz. g. non las. ●(1580) G 1049. Quae dyscuz tymat (lire : dyscuiz tyzmat) eval map mat adeu (variante : a deu), tr. «Va sans te lasser, vite, comme un bon fils ; adieu !»

    ●(17--) TE 29. eit ma vezènt bet discuéh de gontinuein ou voyage.

    ●(1876) TDE.BF 432b. Te avad, va faotr, a zo diskuiz brema. ●(1878) EKG II 101. Diskuiz omp breman.

    ●(1904) DBFV 49a. dichuéh, dichuih, diskuéh, diskuih, adj., tr. «délassé ; qui n'est pas fatigué, reposé, dispos, alerte, vif, égrillard.» ●(1909) KTLR 71. D'an devez varlerc'h oa diskuiz. ●(1962) EGRH I 63. diskuizh a., tr. « non fatigué, reposé. »

    (2) Loc. adv. Skuizh-diskuizh : toujours un peu fatigué.

    ●(1977) PBDZ 783. (Douarnenez) skuizh-diskuizh, tr. «toujours un peu fatigué.»

    (3) Peu fatigant.

    ●(1860) BAL 158. Ur c'hiz eaz a discuiz d'ar spered.

    ●(1909) BROU 227. (Eusa) Diskuiz, tr. «peu fatigant.» ●(1962) EGRH I 63. diskuizh a., tr. « non fatigant. »

    (4) Dégourdi.

    ●(1924) BILZbubr 41/949. evelkent pôtred diskuiz eveldomp-ni n'o devo ket kalz a boan evit teuler eur c'habon evel hennez er-mêz e di. ●(1925) BILZ 178. Pôtr diskuiz, tr. «garçon dégourdi.»

    (5) Bezañ diskuizh diouzh : être reposé de.

    ●(1957) AMAH 243. A-vec’h diskuizh diouzh he beaj e stagas Janed, (…), da blediñ gant an ti.

    II. (en plt de qqc.)

    (1) (agriculture) Douar diskuizh : jachère, terre en repos.

    ●(1900) FHAB Genver 6. me em eus pêvar barc : en unan ez eus douar scuiz, en eun all douar discuiz.

    (2) Arc'hant diskuizh : (?) argent disponible (?).

    ●(1908) PIGO II 109. Te, Jakez, 'teus arc'hant diskwiz...

  • diskuizh .2
    diskuizh .2

    m. –où

    (1) Repos, moment de repos.

    ●(1732) GReg 260a. Delassement, tr. «Discuyz.» ●(1744) L'Arm 229a. Proverbe disant que la glace de Janvier qui empêche le Laboureur de travailler, ne le rend pas plus pauvre. Dissquéh, Labourérr, é Guennværr / Né vou gueneu é cornn he lærr. ●(1790) Ismar 48. hemb arsàu na discuéh.

    ●(1876) TDE.BF 145b. Diskuiz, s. m., tr. «Pause, halte, repos.»

    ●(1904) DBFV 49a. dichuéh, dichuih, diskuéh, diskuih, m. pl. eu, tr. «relâche, repos, arrêt, délassement.» ●(1912) BUAZpermoal 295. o vezan ma oa diskuiz ar Sabad.

    (2) Ober un diskuizh : se reposer.

    ●(1857) CBF 21. Greomp euun diskuizik, tr. «Reposons-nous un peu.»

    ●(1902) PIGO I 198. e vefet kaset da welet ho kampr ha d'ober eun diskwiz. ●(1919) BUBR 4/107. Aze emaint oc'h ober eun diskwiz. ●(1920) AMJV 70. E kreiz an deiz e veze great eur pred hag eun diskuiz.

    (3) Ober e ziskuizhoù : prendre ses moments de repos.

    ●(1911) BUAZperrot 823. e kichenik Landerne, var hent ar Forest. Eno e rea e ziskuizou.

  • diskuizh .3
    diskuizh .3

    voir diskuizhañ

  • diskuizhadenn
    diskuizhadenn

    f. –où

    (1) Moment de repos.

    ●(1919) BUBR 1/19. Eun diskwizaden re verr. ●(1924) BILZbubr 39/846. E-pad eun diskuizadenn. ●(1925) BILZ 110. Echu an diskuizadenn. ●(1957) AMAH 106. Re verr e oa hon diskuizhadenn war dosenn Eliez.

    (2) Ober un diskuizhadenn : prendre un moment de repos.

    ●(1903) MBJJ 105. deut int aman hirie d'ober eun diskwizadenn. ●(1914) LZBt Du 15. D'an distro, a remp adarre, eun diskuizaden. ●(1925) BILZ 124. evit ober eun diskuizadenn. ●(1950) LLMM 20/25. Kae ez koazez, va flac'h, d'ober un diskuizhadenn.

  • diskuizhadur
    diskuizhadur

    m. Délassement.

    ●(1732) GReg 260a. Delassement, tr. «discuyzadur.»

    ●(1929) FHAB Mae 189. e vije kavet diskuizadur ha nerz.

  • diskuizhadus
    diskuizhadus

    adj. Infatigable.

    ●(1937) YBBK 449. –adus : diskuizhadus.

  • diskuizhadusted
    diskuizhadusted

    adj. Infatigabilité.

    ●(1937) YBBK 445. mar bez c'hoant merkañ ur perzh gouzañv e vo graet gant –adusted : diskuizhadusted.

  • diskuizhañ / diskuizhiñ / diskuizh
    diskuizhañ / diskuizhiñ / diskuizh

    v.

    I. V. intr.

    (1) Se reposer.

    ●(14--) Jer.ms 135. Cannat tyzmat a tyz em amprys na dysquyz, tr. «Messager, vite, vite, en (exécutant) mon dessein, ne te repose pas.» ●(1557) B I 475. Quent discuizaff me he claffo, tr. «Avant que je me repose, je la rendrai bien malade.»

    ●(1659) SCger 41b. se delasser, tr. «discuiza.» ●(1732) GReg 260a. Se delasser, tr. «Discuyza. pr. discuyzet. Van[netois] dicuëheiñ. discuyheiñ.» ●260b. Delassons-nous un peu, tr. «Discuyzomp un neubeud.» ●(17--) TE 17. Commance e rai Noé hac é vugalé discuéh ag ou misérieu.

    ●(1860) BAL 240. pennadouigou discuiza.

    ●(1900) MSJO 96. An aneval en deus eul lok evid diskuiza. ●(1904) DBFV 49a. dichuéh, dichuih, diskuéh, diskuih, et –ein, v. n., tr. «se reposer.» ●(1914) MAEV 213. ha ra ziskuizo hoc'h izili dre eur c'housk c'houek ha reiz. ●(1912) MMKE 108. Ar re-varo henoz a deue a vagad / Da zibri, da diskuiz.

    (2) Diskuizhañ eus ober udb. : se reposer de qqc. (en en faisant une autre).

    ●(1904) BSAB 10. diskwizan eus lenn a re aliez en eur skrivan.

    (3) [empl. comme subst.] Repos.

    ●(1860) BAL 184-185. eno ema an discuiza goude poaniou ar vuez-ma.

    ●(1943) FATI 12. dervez an diskuiza.

    ►Ober un (tamm) diskuizhañ : se reposer.

    ●(18--) SAQ I 334. Eur veach, Jesus a rea eun diskuiza.

    ●(1976) BAHE 91/9a. deut da vro Bempoull d'ober un tamm diskuizhañ.

    (3) (agriculture ; en plt de la terre) Être en jachère, être laissé en jachère.

    ●(1834) SIM 69. red mad eo d'an douar discuiza. ●(1849) LLB 91. Lausket ur hueh penak hou parkeu de zichueh. ●(1864) KLV 6. ann douar a rank diskuiza.

    ●(1910) MBJL 62. o vean ma lezer an douar da ziskwizan dindan peuri. ●(1960) EVBF I 331. pour «laisser la terre se reposer» : lesk an douar (…), da gemer e dremp, da gemer e deil, L'H[ôpital-Camfrout], da ziskuiza, Ploz[évet], da zihana, Plovan.

    (4) par ext. Cesser.

    ●(c.1680) NG 1709-1710. En Vzeuion infam / Biscoueh ne discuizehant / Ner gouall traittou ha scouign.

    ●(1825) COSp 21. n'en dès quet discuéhet a ridec arlerh en avat fariet. ●(1843) LZBg 1añ blezad-2l lodenn 39. erhoalh, erhoalh, discuéhet a scoein. ●48. ne ziscuéhent quet a ouilein.

    ●(1909) DIHU 45/236. Kin meit glaù ! Kin meit glaù ! ne zichuéh a hobér. ●(1921) BUFA 95. en énedigeu e sentas doh é voéh hag e zichuéas a drouzal. ●(1934) DIHU 274/118. Arheskob Roahon en des alijet diskuih a rein bara benniget én overen.

    II. V. tr. d.

    (1) Reposer (qqn).

    ●(1904) DBFV 49a. dichuéh, dichuih, diskuéh, diskuih, et –ein, v. a., tr. «reposer, délasser.» ●(1907) PERS 84. Deuit d'am c'haout, c'houi oll hag a zo skuiz, ha me ho tiskuizo. ●(1910) MAKE 84. hag e konti d'in kontadennou mam-goz d'am diskuiza !

    (2) Reposer, défatiguer (telle ou telle partie de son corps, etc.).

    ●(c.1718) CHal.ms iii. relascher son esprit, tr. «discuehein e esprit.»

    ●(1847) MDM 1. ec'h hellit laouënnaat ho spered ha diskuiza ho korf. ●(1867) FHB 127/180a. evit disquiza ho izili.

    ●(1906) KANngalon Gwengolo 197. eun dervez da eana, da zizkuiza hor c'horf. ●(1909) FHAB C'hwevrer 57. mont da ziskuiza o divesker da di Fanch an Hostis. ●(1910) MAKE 45. eun hanter kard-eur a lezan gant da dro, epad ma vezin o tiskuiza va daoulagad. ●(1921) BUFA 171. Ne zé d'hé gouvand nameit (...) de zichuéh é gorv hag é inéan. ●(1929) FHAB C'hwevrer 76. nec'het o klask gouzout e pelec'h kaout eur c'houdorenn vat da ziskuiza va fenn.

    III. par erreur V. pron. réfl. En em ziskuizhañ : se reposer.

    ●(1849) LLB 1656. Dél glas eid hum zichueh. ●(18--) SAQ I 77. o c'hoantaad en em ziskuiza eun nebeut.

  • diskuizher
    diskuizher

    m. –ion Personne qui se repose.

    ●(1970) LIMO 19 septembre. Er Hreisté e zo er hornad é péhani éh es er muian a dud e retred, er muian a ziskuiherion.

  • diskuizhiñ
    diskuizhiñ

    voir diskuizhañ

  • diskuizhus
    diskuizhus

    adj. Reposant.

    ●(1912) MMKE xiv. a-leiz a daolennou koant ha diskwizus… ●(1962) EGRH I 63. diskuizhus a., tr. « non fatigant. »

  • diskuliadenn
    diskuliadenn

    f. –où Révélation.

    ●(1931) VALL 658a. (une) révélation, tr. «diskuliadenn f.»

  • diskuliadur
    diskuliadur

    m. –ioù Révélation.

    ●(1732) GReg 819a. Revelation, tr. «Disculyadur. p. you, ou.»

    ●(1931) VALL 658a. Révélation, tr. «diskuliadur m.»

  • diskuliañ / diskuilh
    diskuliañ / diskuilh

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Déceler, découvrir (une chose cachée, secrète).

    ●(1659) SCger 37a. deceler, tr. «disculia.» ●40b. decouurir, tr. «disculia.» ●(1732) GReg 248b. Deceler, decouvrir une chose cachée, tr. «disculya. pr. disculyet.» ●252b. Découvrir ses sentiments, s'ouvrir à quelqu'un, tr. «disculya e sonch da un all.»

    ●(18--) SAQ I 123. hanvet ar mean diskuiller, rak ma tiskuil faosoni ar metal.

    ●(1915) HBPR 23. Diskuill a reant ar falloni a gavent el lezennou.

    (2) Trahir, faire repérer qqn.

    ●(1894) BUZmornik 247. he zantelez hen diskulliaz adarre enn he ermitach nevez.

    ●(1905) IVLD 299. ho c'hleze a ziskuill ar zoudardet. ●(1964) ABRO 70. diskuliet e c'helljen bezañ gant ar moged o sevel d'an nec'h.

    (3) Dénoncer (qqn).

    ●(1732) GReg 248b. Deceler ses complices, tr. «Disculya e guen-dorfetouryen.» ●256a. Déferer, denoncer, tr. «Disculya ur re da'r justiçz.»

    ●(1860) BAL 211. o c'houdrouz discuill anezo. ●(1877) EKG I 51. aoun enn doa na viche ar manac'h diskuliet gand eun trubard bennag.

    ●(1911) BUAZperrot 362. Polychron a gemeras aoun hag a ziskuilhas Theodot. ●(1915) HBPR 108. Araog e tiskuille beleien.

    ►absol.

    ●(1915) HBPR 103. E Keraez oa eur belek intru a ziskuille ive.

    (4) Dénoncer (qqc.).

    ●(1955) STBJ 101. Spontet ha strafuilhet e oan gant an nec'h da goll ma maeronez a garen kement ha gant ar zoñj e tiskuilhje ma zaol, marteze, d'am mamm ha d'am zad.

    (5) Révéler.

    ●(1732) GReg 186a. Communiquer un secret à quelqu'un, tr. «Disculya ur segred da ur re.» ●819b. Reveler, tr. «disculya. pr. disculyet.»

    ●(1889) ISV 46. me a zisculio dezhan secrejou ar galon sacr.

    ●(1907) AVKA 53. Red eo d'in, eme Jesus, mont ive d'ar c'herio-all evid diskuill Aviel ar Rouantelez. ●(1931) VALL 658a. Révéler, tr. «diskulia.» ●(1955) STBJ 32. ne ziskulias morse e ijinadenn da zen.

    (6) [devant une prop. amenée par la part. verb. «e»] Révéler.

    ●(1913) PRPR 58. Sethu ama penoz e tiskuillaz en doa digemeret al leor.

    (7) Chom hep diskuliañ ger : ne rien dire, ne rien révéler.

    ●(1955) STBJ 62. Difennet e voe ouzin anzav netra outo hag e prometis chom hep diskulia ger.

    (8) (grammaire) =

    ●(1947) YBBK $ 770. Graet e vez anezho neuze islavarennoù diskuliañ.

    II. V. pron. réfl. En em ziskuliañ : se dénoncer.

    ●(1847) FVR 215. En em ziskul e rann, anzao 'rann ma fec'hed.

    ●(1911) BUAZperrot 362. Theodot en devoa c'hoant da vont d'en em ziskuilh. ●(1915) HBPR 162. mond da en em ziskuil ho unan. ●(1929) MANO 39. Evit ma ne vefe ket tamallet hini all ebet, Mikael en em ziskuilhas heb aon. ●(1955) STBJ 180. A-rôk fin an devez-skol, e c'houlenne ar mestr piou en deveze bet ar zimbol hag e veze ret en em ziskulia dezañ.

  • diskulier .1
    diskulier .1

    m. –ion

    I. (en plt de qqn)

    (1) Dénonciateur, délateur.

    ●(1876) TDE.BF 145b. Diskulier, s. m., tr. «Révélateur ; pl. ien.» ●(1894) BUZmornik 519. Ne ehane, eme ann diskuiller-ze, da redet ar vro enn eur ziskar ann idolou.

    ●(1914) DFBP 87a. denonciateur, tr. «Diskuiller.» ●(1915) HBPR 222. An diskuillerioen (sic) gemeras a nevez ho fluen.

    (2) (droit) Accusateur public.

    ●(1878) EKG II 198-200. ar skrid-tamall great gant an diskulier publik er gador-varn.

    (3) Révélateur.

    ●(1962) EGRH I 63. diskulier m. -ien, tr. « révélateur. »

    II. Épith. (en plt de qqc.) Maen-diskulier : pierre de touche.

    ●(18--) SAQ I 44. Maen diskuiller an orfebrer... Ar peziou faos, henvel evit ar c'henta gwel ouz ar peziou arc'hant mad... Mean diskuiller an aviel. ●57. Eur marc'hadour arc'hantiri hen deuz en he stal eur mean diskuiller evid anavoud an arc'hant mad dioc'h an arc'hant faoz.

  • diskulier .2
    diskulier .2

    m. –où Avant-propos.

    ●(1732) GReg 63a. Avant-propos, préface, tr. «An disculyèr.»

  • diskumenniñ
    diskumenniñ

    v. tr. d. Écumer, ôter l'écume.

    ●(1904) DBFV 49a. dichumennein, v. a., tr. «écumer, ôter de l'écume.» ●(1907) VBFV.fb 34a. écumer, ôter l'écume, tr. «dichumennein.»

  • diskumiñ
    diskumiñ

    v. tr. d. Écumer, ôter l'écume.

    ●(1904) DBFV 49a. dichumein, v. a., tr. «écumer, ôter de l'écume.» ●(1907) VBFV.fb 34a. écumer, ôter l'écume, tr. «dichumein.»

  • diskumouer
    diskumouer

    m. –ioù (cuisine) Écumoir.

    ●(1732) GReg 321a. Ecumoire, ustensile de cuisine, tr. «discumoer. p. eu»

  • diskurlu
    diskurlu

    voir diskrelu

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...