Devri

Recherche 'di...' : 6655 mots trouvés

Page 74 : de dirlink (3651) à diroudenn (3700) :
  • dirlink
    dirlink

    m. Son argentin.

    ●(1964) BRUD 18/8. dirling dour feuteun Sant Majan. ●(1985) AMRZ 169. Pa glevem dirlink ourouller ti 'r Skolaer.

  • dirlinkat
    dirlinkat

    v. intr. Rendre un son argentin.

    ●(1958) BRUD 3/8. Dour puilh ar barr diweza a gleved o tirlinkad war an hent. ●12. an ti o tirlinkad gand he mouez flour. ●(1958) BRUD 4/16. kalonou a zirlink evel ar hregin e-touez ar bili.

  • dirobañ
    dirobañ

    v. tr. d. Dérober.

    ●(1499) Ca 64a. Dirobaff. g. desrober. ●(1612) Cnf 9b. mé a dirob vn diner.

    ●(1732) GReg 271b. Derober, tr. «Diroba. pr. dirobet. Van[netois] dirobeiñ.»

    ►absol.

    ●(1612) Cnf 9a. Bezaff eo diffennet dré an læseenn diuin dirobaff, ha lazrez.

  • dirober
    dirober

    m. Voleur.

    ●(c.1500) Cb 65b. [dirobaff] g. robeur. b. dirober.

  • diroberezh
    diroberezh

    m. Vol.

    ●(1612) Cnf 52a. desirout quemeret madou an nessaff, pé madou an ré arall dré nerz, so diroberez.

  • dirobet
    dirobet

    adj. Dérobé.

    ●(1499) Ca 64a. g. desrobe. b. dirobet. ●(1633) Nom 222a. Tempus, succisiuum, subseciuum : temps desrobé : amser collet dirobet.

    ●(1732) GReg 271b. Chose derobée, tr. «Tra dirobet.»

  • diroc'h .1
    diroc'h .1

    adv. Roc'h-diroc'h : qui ronfle tout le temps.

    ●(1977) PBDZ 784. (Douarnenez) roc'h-diroc'h, tr. «qui ne cesse de ronfler, qui ne s'arrête de ronfler que pour s'y remettre tout de suite.»

  • diroc'h .2
    diroc'h .2

    m. Ronflement, râle.

    ●(1732) GReg 780a. Ralement, difficulté de respirer par des obstructions, tr. «diroc'h.» ●829a. Ronflement, respiration qui se fait avec bruit, causée par quelque obstruction, tr. «Diroc'h. Van[netois] diroh.»

    ●(1904) DBFV 57a. diroh, s., tr. «ronflement.»

  • diroc'hal / diroc'hat / diroc'hiñ
    diroc'hal / diroc'hat / diroc'hiñ

    v. intr.

    I. Ronfler.

    ●(1732) GReg 829a. Ronfler, respirer avec bruit en dormant, tr. «diroc'hat. pr. diroc'het. van[netois] diroheiñ.»

    ●(1834) SIM 197. dious ar mintin, pa ziroc'hit c'hoas.

    ●(1904) DBFV 57a. dirohal, dirohein, v. n., tr. «ronfler.» ●(1908) PIGO II 18. hadkrog e oa da ziroc'hal. ●(1963) LLMM 99/262. Morennet war doull dor o stal e-mesk o fakadennoù e tiroc’he pe e varailhe ar varc’hadourien war an oad.

    II.

    (1) Diroc'hal evel ur broc'h : voir broc'h.

    (2) Diroc'hal en e vrennigenn : voir brennigenn.

    (3) Diroc'hal evel ur c'hant tachoù : voir tach.

  • diroc'hat .1
    diroc'hat .1

    v. tr. d. Ôter les rochers de.

    ●(1939) KOLM 81. é tirohat er stérieu aveit obér hent d'en éoged.

  • diroc'hat .2
    diroc'hat .2

    voir diroc'hal

  • diroc'her
    diroc'her

    m. –ion Ronfleur.

    ●(1732) GReg 829a. Ronfleur, tr. «Diroc'hèr. p. diroc'hérien. Van[netois] dirohour. p. yon.»

    ●(1904) DBFV 57a. dirohour, m., tr. «ronfleur.» ●(1934) BRUS 200. Un ronfleur, tr. «ur (lire : un) dirohour –erion.» ●(1964) KTMR 12. kambr an diroher.

  • diroc'herez
    diroc'herez

    f. –ed Ronfleuse.

    ●(1732) GReg 829a. Ronfleuse, tr. «Diroc'herès. p. diroc'heresed. Van[netois] dirohoures. diroheres. pp. ed.»

  • diroc'herezh
    diroc'herezh

    m. Ronflements.

    ●(1732) GReg 829a. Ronflerie, tr. «diroc'hérez.»

    ●(1910) ISBR 281. é kreiz er safar hag en dirohereh ; rak kriùoh e oé kousked er vèuerion aveit en trouz.

  • diroc'hiñ
    diroc'hiñ

    voir diroc'hal

  • diroched
    diroched

    adj. Sans chemise.

    ●(1867) BUE 150. dont diroched ha diarc'hen da ve ar beleg evuruz.

    ●(1982) MABL I 165. (Lesneven) gwelet 'ne'añ 'vont kuit dac'h a' gêr hep roched 'bet i'e, diroched !

  • dirod
    dirod

    adj. Qui n'a pas de roue(s).

    ●(1918) LZBl Du 438. ar c'hirri dirod. ●(1955) STBJ 108. Eur ganestell charbañ dirod.

  • dirodañ
    dirodañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Perdre une roue, des roues.

    ●(1933) CDFi 21 janvier. an ibil a vire (...) ouz ar wetur da ziroda. ●(1935) BREI 414/1d. setu adarre dirodet ar c'harr. ●(1962) EGRH I 62. dirodañ v., tr. « perdre sa (ses) roues. »

    (2) Se détraquer.

    ●(1876) TDE.BF 139b. Diroda, v. a., tr. «se détraquer, parlant des machines, des rouages, etc.»

    II. V. tr. d. Enlever la roue (d'un véhicule).

    ●(1876) TDE.BF 139b. Diroda, v. a., tr. «Oter les roues.»

    ●(1935) BREI 427/2c. te a zo barrek da zouten ar c'harr, e keit ma vin o tirodan anezan ? ●(1962) EGRH I 62. dirodañ v., tr. « enlever les roues. » ●(1996) GRVE 86. ma 'teus ranket diroda da garr.

  • dirodell
    dirodell

    adj. Sans défaut, sans faute.

    ●(1936) BREI 443/1c. Galleg ken mac'hagnet goude brezoneg ken dirodell !

  • dirodellañ
    dirodellañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Se dérouler.

    ●(1949) KROB 14/11. Ar bleo rodellet a zirodellas.

    (2) sens fig. Passer, se dérouler.

    ●(1911) BUAZperrot 280. ar c'hantvejou o tirodella dirak e zaoulagad. ●(1924) FHAB Mae 194. gwelet o tirodellan dirak hon daoulagad an dôlenn eus o buhez penn-da-benn.

    II. V. tr. d. =

    ●(1920) FHAB Mae 321. eur wirionez eo hag a weler splann dal ma tirodeller histor ar bed.

  • dirodellenniñ
    dirodellenniñ

    v. pron. réfl. En em zirodellenniñ : se dérouler.

    ●(1857) HTB 44. an aered-viber (...) a deuas d'en em dirodelenni.

  • dirodiñ
    dirodiñ

    v. tr. d. Défaire le foin.

    ●(1927) DIHU 188/224. Dirodein (Guélet rodein) : fondein er stedeu foen rodet en dé kent.

  • dirog-
    dirog-

    b.v. de diregiñ

  • dirogerezh
    dirogerezh

    m. Action de déchirer.

    ●(1732) GReg 205a. L'action de dechirer, tr. «direuguérez.»

  • diroget
    diroget

    adj. Rapiécé, raccomodé.

    ●(1957) ADBr lxiv 4/455. (An Ospital-Kammfroud) eur bragou diroget.

  • dirok
    dirok

    adj. (en plt de qqn) Réservé. (?) cf. rok (?).

    ●(18--) SBI I 214. Met breman ma vô diroc eun neubeudic war-ze (...) Met breman me vo diroc, en touez an dud iaouanc, tr. «mais désormais je serai plus réservée là-dessus (...) mais désormais je serai réservée parmi les jeunes gens.»

  • diroliañ
    diroliañ

    v. intr. Sortir d'une ornière. (?) cf. dirollec'hiañ (?)

    ●(1909) FHAB Here 303. skoret evit miret da zirolia.

  • diroll .1
    diroll .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Dépravé, dissolu.

    ●(1580) G 612. tut foll dyroll, tr. «gens fous, désordonnés.»

    ●(17--) ST 356. evel eur c'hreg diroll, tr. «comme une femme sans mœurs.» ●418. eur femellen diroll, tr. «femme de mauvaise vie.»

    ●(1870) FHB 283/172a. forzediguezou mezus commettet gand ar veajourien diroll-ze.

    ●(1906) BOBL 30 juin 93/2a. merc'hed diroll ganto ouz o gazel. ●(1911) SKRS II 171. Ar mab prodig a zonje dezhan a kavje an eurusted e kreiz he vuez diroll ha padal ne gavas nemet tristidigez. ●(1912) MMPM 131. Mezvier ha reder, e ren eur vuez diroll ha lubrik. ●(1925) SFKH 13. er vestréz dirol men. ●(1926) FHAB Gouere 265. trouz an ebatou-noz ha kanaouenn ar yaouankizou diroll. ●(1963) LLMM 99/269. Ar manac'h diveleget-se a oa bet kaset kuit eus e gouent abalamour ne veze troet e spered nemet war du ar vuhez diroll hag ar gisti.

    (2) Inique.

    ●(1877) EKG I 7. lezennou difeiz ha diroll. ●243. lezennou faoz ha diroll.

    (3) (en plt du vent) Déchaîné, fou.

    ●(1877) BSA 112. an avelach diroll ken noazus d'ar plant iaouanc. ●120. eun avel diroll.

    ●(1915) MMED 106. Pa deue an avel diroll da heja oll gouez ar c'hoat. ●(1922) FHAB Eost 240. ar barrou avel diroll.

    (4) Désordonné.

    ●(1904) DBFV 57a. dirol adj., tr. «désordonné, excessif, sans mesure.» ●(1908) DIHU 34/59. Goudé en devout bénet get ur goutel-ben er grouiad dirol pé rè hir.

    (5) Effréné.

    ●(1907) VBFV.fb 34b. effréné, tr. «dirol.» ●(1963) LLMM 99/267. ne oa nemet un tagos klañvidik, dalc’het gant ur paz diroll.

    II. Adv.

    (1) Sans mesure, excessivement.

    ●(1904) DBFV 57a. dirol adv., tr. «désordonné, excessif, sans mesure.» ●(1960) PETO 28. D'hon drasta diroll d'hor beulzi.

    (2) A-ziroll : (rire) aux éclats.

    ●(1909) KTLR 148. pa glef-jond, er meaz, c'hoarzin a ziroll.

  • diroll .2
    diroll .2

    m. & adv. –où

    (1) Débordement, débauche.

    ●(1744) L'Arm 112b. Dissolution, tr. «Diroll.»

    ●(1857) HTB 85. dre an diroll hag ar libertinach. ●(1866) SEV 49. ann direiz hag ann diroll euz he vuez. ●242. E-kreiz va diroll brasa ha va difeiz. ●(1866) LZBt Ebrel 102. hag a reaz urz d'ehan da vougan an diroll. ●(1867) LZBt Genver 247. tud ann diroll.

    ●(1904) DBFV 57a. dirol, m. pl. –lleu, tr. «dérèglement, désordre, excès, intempérance, débordement, débauche.» ●(1925) SFKH 29. goanneit mat er fé ha kreskeit en dirol.

    (2) Lakaat pep tra en diroll : mettre le désordre partout.

    ●(1877) EKG I 238. avoualac'h oa eun den fall er c'his-se enn eur barrez, hag e viche eur c'hi-koun e viche zoken, evit hada an tan var he lerc'h ha lakaat pep tra en diroll.

    (3) Acte de débauche.

    ●(18--) SAQ I 197. Sodom (…) a skuize an Env dre he dirollou mezus.

    ●(1912) MMPM 131. E kreiz he zirollou hen doa e kementse dalc'het d'ar beden.

  • diroll .3
    diroll .3

    m. –où Terrain non cultivé.

    ●(1959) BRUD 10/47. eiz aneval-gorn en dirollou.

  • diroll .4
    diroll .4

    voir dirollañ

  • dirolladenn
    dirolladenn

    f. –où Sortie, attaque.

    ●(1872) ROU 103b. Sortie, (attaque), tr. «Dirolladenn.» ●(1890) MOA 126b. Attaque, Terme de guerre, tr. «dirolladenn, f.»

  • dirolladur
    dirolladur

    m. –ioù

    (1) Éxcès, déchaînement.

    ●(1931) VALL 186b. Déchaînement (des passions d'une force violente), tr. «dirolladur.» ●282a. Éxcès, tr. «dirolladur.»

    (2) Débauche, dépravation.

    ●(1931) VALL 203b. Dépravation, tr. «dirolladur.» ●224a. vie, conduite dissolue, tr. «dirolladur m.»

  • dirollamant
    dirollamant

    m. –où

    (1) Dépravation.

    ●(1732) GReg 214b. Corruption des mœurs, tr. «dirollamand a vuëzeguez vad.» ●270a. Depravation, dereglement du goût, des mœurs, ou de la doctrine, tr. «dirollamand.»

    ●(1849) LLB 1938. N'ou dizinouret ket dré zirolemanteu. ●(1854) PSA I 42. Guet a dadeu ha mameu ou dès bet de ouilein ar zirollemant ou bugalé.

    (2) Désordre, abus, dérèglement.

    ●(1659) SCger 42a. desordre, tr. «dirollamant.»

    ●(1904) DBFV 57a. dirollemant, m. pl. eu, tr. «désordre, abus, dérèglement.»

  • dirollañ / dirolliñ / diroll
    dirollañ / dirolliñ / diroll

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Dérouler.

    ●(1732) GReg 271b. Derouler, étendre une chose qui est roulée, tr. «Dirolla. pr. dirollet.»

    ●(1904) DBFV 57a. dirollein, v. a., tr. «dérouler.» ●(1904) ARPA 50. Ractal ma tirollas al levr (...) e couezas var al leac'h a ioa scrivet ennhan : (...). ●(1944) DGBD 178. evel ma tiroller ur pezhiad lien.

    (2) Retirer (qqn) du rôle d'un navire, débarquer.

    ●(1944) GWAL 165/310. (Ar Gelveneg) «Ne chomi ket pell ganin, 'n ur vont d'an od e vi dirollet !» «Skuizh on ganit, diroll ac'hanon !» ●(1952) LLMM 32-33/133. (Douarnenez) dirollañ martoloded, tennañ o anv eus ar roll. ●(1977) PBDZ 780. (Douarnenez) dirollañ, tr. «enlever des rôles.»

    (3) =

    ●(1913) FHAB Eost 235. eur c'hoarem vras da ziroll al loened.

    (4) Débaucher.

    ●(1659) SCger 40a. debaucher, tr. «dirolla.»

    ●(1904) DBFV 57a. dirollein, v. a., tr. «débaucher.» ●(1914) DFBP 76b. débaucher, tr. «Dirolli.» ●(1931) VALL 203b. Dépraver, tr. «dirolla.»

    (5) Défiler (un collier, etc.).

    ●(1659) SCger 41a. defiler, tr. «dirolla.»

    ●(1876) TDE.BF 139b. Dirolla, v. actif., tr. «défiler un chapelet, un collier, etc.»

    (6) Assaillir.

    ●(1876) TDE.BF 139b. Dirolla, v. actif, tr. «assaillir.»

    II. V. intr.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Éclater (de rire, en sanglots, etc.).

    ●(1860) BAL 188. e tirollas adarre da daoler goad a-leiz e c'hinou. ●(1872) ROU 82a. Eclater, de rire, tr. «diroll da c'hoarzin.» ●(1882) BAR 264. an droug-speredjou (…) a zirollaz da grial. ●(1884) BUZmorvan v. Diroll da c'hoarzin pe da lenva.

    ●(1909) BROU 226. (Eusa) Diroll da c'hoarzin, da leñva, tr. «éclater de rire, de pleurer.» ●(1909) KTLR 113. Ar vaouez (...) a zirollas da lenva. ●152. Lod a zirolle da c'hoarzin.

    ►[sans le v. amené par «da»]

    ●(1909) HBAL 48. Mil boan em boa o viret da zirol pa edoz oc'h ober da louarn gant Jermen.

    (2) Libertiner.

    ●(1744) L'Arm 453b. Libertiner, tr. «Dirollein : Libèrtinein.»

    ●(1876) TDE.BF 139b. Dirolla, v. n., tr. «se déranger de conduite.»

    (3) Se déchaîner, se mettre en furie.

    ●(1876) TDE.BF 139b. Dirolla, v. n., tr. «Se déchaîner.» ●(1878) EKG II 82. pa zirollaz e Maner-al-Liorzou eur strollad soudarded dispac'herien.

    (4) (en plt d'un cheval) S'emballer.

    ●(1876) TDE.BF 139b. Dirolla, v. n., tr. «s'emporter comme fait un cheval.»

    ●(1911) BUAZperrot 161. ar marc'h o tostât ouz ar pal a zirollas hag a yeaz a benn-kas, d'en em strinka var ar reier.

    (5) Déferler sur.

    ●(1890) BSS 8. an Hunet a ioa d'ar mare-ze o tiroll var an Itali.

    ●(1945) DWCZ 20. War a gonter, ez eus ur bern pilhaouerien pres da ziroll war ar vro.

    (6) Dirollañ war ub. : se déchaîner contre qqn.

    ●(1948) KROB 1/8. Satordeienn ! Kerkent, Kolaz, 'vel pennfollet, / war an Hitler 'zo dirollet.

    B. (en plt de qqc.)

    (1) (en plt des éléments) Se déchaîner.

    ●(1862) JKS 247. enn taol ma tarz ha ma tiroll he wagou. ●(1872) GAM 64. Pa ziroll re abred avelou balc'h, kalz frouez a zistag diouc'h ar vezen, araok beza dare. ●(1872) ROU 80a. Le vent se déchaîne, tr. «diroll a ra an avel.» ●(1876) TDE.BF 139b. Neuze e tirollas ann avel, v. n., tr. «le vent se déchaîna alors.»

    ●(1900) MSJO 172. pa zirollas eun taol amzer spontus. ●(1902) MBKJ 173. Pa ziroll eur barr arne ha pa darz ar gurun. ●(1909) FHAB Genver 31. ar mor a zirollaz, a deuaz a lam var an douar. ●(1911) BUAZperrot 427. Eur gorventen a zirollas varnan. ●(1915) KANNgwital 156/82. Raktal e tirollaz eur glaou dourbill. ●(1915) HBPR 32. Eur gurun spontus a zirollas. Kear Gemper a dregerne gant an talmou. ●(1920) MVRO 20/1b. Dalc'het en deus an avel da c'houeza hag ar mor da zirolla. ●(1936) PRBD 41. Eun devez, oa dirollet eur barr-arne. ●(1935) ANTO 71. kent ma tiroll ar gorventenn. ●(1939) MGGD 74. pa teue an amzer fall da zirolla.

    (2) (en plt de la guerre) Éclater.

    ●(1872) FHB 404/309b. Pa zirollas ar vrezel.

    ●(1911) BUAZperrot 831. e leac'h ar brezel m'edot o c'hedal gwelet o vont da ziroll. ●(1921) PGAZ 83. e tirollaz eur brezel spountuz etre ar France hag ar Prusse.

    (3) (en plt d'une maladie, de malheurs, etc.) S'abattre, faire des ravages.

    ●(1867) MGK 1. O welet edo 'nn drouk a lamm o tirolla. ●(1884) BUZmorvan v. Ar berzekusion a zirollaz adarre : a deuaz adarre da veza ker goaz ha biskoaz. ●(1893) IAI 224. pa zirollas ar c'holera e kear. ●(1894) BUZmornik 228. Prest goude ar bloaz 400, e tirollaz er Pers eur bersekusion vraz a enep ar gristenien. ●243. abalamour ma veze goloet he vouez gant ar goelvan hag ar c'hri-fors a zirolle enn iliz.

    ●(1902) MBKJ 183. Pa zirollas ar vosen e kear Marseill. ●(1926) FHAB Mae 172. e tirollas war ar Frans gwall-euriou spontus a lakeas reustl ha keflusk e pep lec'h.

    (4) (en plt de la joie) Éclater.

    ●(1907) PERS 188. ho levenez a zirollaz.

    III. V. pron. réfl. En em zirollañ.

    (1) (en plt de qqn) S'amuser, se dissiper.

    ●(1867) FHB 104/412b. Ar zûl (…) ne ket eun deiz a foar hag a varc'had, ha ne ket eun deiz evid en em zirolla, en em zisipa dre ar gwel euz ar marvaillou, o kemer perz en ebatou.

    (2) S'abattre, se déchaîner (sur).

    ●(1867) MGK é ». Eur c'hlenved didruez hag a skign dre 'r bed holl / Ar spount hag ar maro, pa deu d'en em ziroll. ●(18--) SAQ I 17. Varlerc'h ho dizentidigez, tenvalijen ar spered, sempladurez ar galoun, techou fall ar c'horf, an anken, ar c'hlenved, ar maro, gwalinier dianavezet a ziagent, en em zirollas var an douar.

    (3) Se dérégler.

    ●(1904) DBFV 57a. hum zirollein, tr. «se dérégler.»

  • dirollec'hiañ
    dirollec'hiañ

    v. intr.

    (1) Sortir d'une ornière.

    ●(1872) ROU 93b. Sortir de l'ornière, tr. «dirollehia, diroleia.» ●103b. Sortir de la voie charretière, tr. «dirollehia.»

    (2) sens fig. Sortir, quitter le droit, le bon chemin.

    ●(1907) FHAB Gwengolo 196. Ma tigouezfe gant ar re-ze dirolec'hia ha mont da steko (lire : steki) an eil ouz eben, pebez dismantr. ●(1908) FHAB Here 295-296. P'he dezo gellet ar Frans, dirolec'ihet (lire : dirolec'hiet) gant ar Revolution.

  • diroller
    diroller

    m. –ion Débaucheur.

    ●(1904) DBFV 57a. dirollér, m. pl. –erion, tr. «débaucheur.» ●(1914) DFBP 76b. débaucheur, tr. «diroller.»

  • dirollerezh
    dirollerezh

    m. –où Débauche, débordement, mauvaises mœurs.

    ●(1857) LVH 10. èl m'hi scandalisé (...) dré ou revolt hag ou dirollereaheu.

    ●(1904) DBFV 57a. dirollereh, m. pl. eu, tr. «débauche, désordre, mauvaise conduite.» ●(1913) AVIE 274. ponéreit hou kaloneu get en dirollereh. ●(1922) EOVD 294. bout douget d'en avaris, d'en ivi ha d'en dirollereh ! ●(1925) VINV v. dirollereh ou buhé treménet. ●(1931) VALL 203b. mauvaises mœurs, tr. «dirollerez m.» ●(1937) TBBN 38. énep de zirollereheu Breihiz en amzér-sé.

  • dirollet
    dirollet

    adj.

    (1) (Vie) de débauche, dissolue.

    ●(1732) GReg 247a. Mener une vie debordée, tr. «Cundui ur vuhez dirollet.» ●(17--) TE 241-242. ur vuhé quen dirollét e allumas quit é golèr.

    ●(1854) PSA II 163. en disordreu ag é vuhé dirollet.

    ●(1907) BSPD I 24. héli ur vuhé dirollet. ●(1921) BUFA 7. ne oé ket ur vuhé dirollet, pel doh ino !

    (2) (en plt de qqn) Débauché, dépravé.

    ●(1852) MML 88. distro ar bec'herien ar muian dirolet.

    ●(1904) DBFV 57. dirollet, tr. «débauché, désordonné, intempérant.» ●(1912) DIHU 81/42. tud dirollet. ●(1922) EOVD 194. tud dirollet ha disolit.

    (3) Licencieux.

    ●(1838) OVD 237. er joé bombançus ha dirollet ag er bed. ●(1857) LVH 36. hum gavouet ér banehuésieu, ér gouiliadeu dirollet.

    (4) (en plt des éléments) Déchaîné.

    ●(1876) TDE.BF 442a. Eunn arne dirollet a rea. ●(1877) BSA 120. lonket gant ar mor dirollet. ●(1879) BMN 294. An avelou dirollet a fuste ken a ken.

    ●(1907) KANngalon Genver 312. ar mor dirollet. ●(1922) FHAB Du 332. war ar mor dirollet. ●(1924) BILZbubr 37/807. ar mor (…) rust ha dirollet. ●(1935) BREI 406/2a. choselli ouz an dour dirollet.

    (5) (Cheval) emballé.

    ●(1884) BUZmorvan v. Eur marc'h dirollet.

    ●(1906) KPSA 113. evel eur marc'h dirollet, hep gwestign na kabestr.

    (6) (Estomac) débauché.

    ●(1659) SCger 40a. estomac débauché, tr. «estomac dirollet.»

    (7) Démesuré.

    ●(1659) SCger 42a. demesuré, tr. «dirollet.» ●51a. enorme, tr. «dirollet.»

  • dirolliñ
    dirolliñ

    voir dirollañ

  • diroltiñ
    diroltiñ

    v. tr. d. Dérouler.

    ●(1907) VBFV.fb 29a. dérouler, tr. «diroltein.» ●(1913) AVIE 53. kentéh ma tiroltas el livr. ●(1942) DHKN 71. hoari get er seiennig guér, d'he roltein ha d'hé diroltein én dro d'hé bizied koaill.

  • diroñjer .1
    diroñjer .1

    m. –ion Égreneur (homme).

    ●(1938) DIHU 325/102. dironjour-erez : en hani e zironj.

  • diroñjer .2
    diroñjer .2

    m. –ioù Égreneur (machine).

    ●(1938) DIHU 325/102. dironjer : benùeg de zironjein.

  • diroñjerezh
    diroñjerezh

    m. Action d'égrener.

    ●(1938) DIHU 325/102. dironjereh : el labour [dironjein].

  • diroñjiñ
    diroñjiñ

    v. tr. d.

    (1) Égrener, épier.

    ●(1938) DIHU 325/102. dironjein, tr. «épier des graines.»

    (2) = (?).

    ●(1818) HJC 289. hrac i sigur ma hrehet pedenneu hire, hui e zironge tièr enn intanveset.

  • dironkennat
    dironkennat

    v. intr. Ronfler.

    ●(1939) RIBA 3. Hag ean ha teùel goudézé, dirochal, ha dironkennat.

  • dironnañ / dirounnañ
    dironnañ / dirounnañ

    v. tr. d. cf. dirennañ

    (1) Se dégourdir (les membres).

    ●(1917) KZVr 201 - 07/01/17. Dirounna a ra e izili, tr. «il délie ses membres.» ●(1920) MVRO 30/1e. dirounna ranki da garavellou hiviziken. ●(1924) NFLO. dégourdir ses membres, tr. «dirounna e izili.» ●(1925) FHAB Ebrel 137. Ar gazeg koz a gasot da zirounna he izili da waremm Inistien. ●(1938) FHAB Ebrel 102. ar vamm a azez war an oaled, he bugel war he barlenn, evit hen tomma ha dirounna e zivesker bet paket, epad an deiz.

    (2) sens fig. Dirounnañ e gorf : travailler dur.

    ●(1867) FHB 118/110b. Ama, emezhan d'ar potr, e ranki dirounna da gorf, gouscoude, pe te vo contant pe te ne vi ket.

  • dirostañ
    dirostañ

    voir dirouestlañ

  • diroudañ / diroudiñ / diroutiñ
    diroudañ / diroudiñ / diroutiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Dévoyer, dépister, dérouter.

    ●(1868) FHB 170/108a. ha da zirouda evese ar re a redje war hol lerc'h. ●(1872) ROU 80b. Dérouter, tr. «Dirouda.» ●(1895) GMB 176. diroudeiñ perdre, égarer à dessein un animal dont on veut se débarrasser, en pet[it] Trég[uier].

    ●(1907) FHAB Kerzu 293. dirouda ar pesked. (...) pe e tiroudont o enebour, pa vezont chasseet. ●(1908) PIGO II 15. gret an evoa kant ha kant tro 'vit diroudan anean. ●(1914) DFBP 88a. depister, tr. «Dirouda.»

    (2) sens fig. Dévoyer, pervertir.

    ●(17--) EN 686. gand an den misirab a neus ma diroudet, tr. «par le misérable qui m'a dévoyée.»

    II. V. intr.

    (1) (marine) Changer de route.

    ●(1977) PBDZ 780. (Douarnenez) diroutiñ, tr. «changer de route (navigation).»

    (2) (en plt d'un train) Dérailler.

    ●(1907) BOBL 22 juin 143/3b. Sethu ar bederved gwech d'ean da zirouda.

    (3) sens fig. Divaguer, s'éloigner du sujet.

    ●(1872) ROU 103b. Sortir, de la question, tr. «dirouda.»

  • diroudenn
    diroudenn

    adj. Sans pli, sans ride.

    ●(1928) FHAB Gouere 233. e vleo gwenn evel an erc'h o kuruni eun tal chomet yaouank ha diroudenn.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...