Devri

Recherche 'cha...' : 401 mots trouvés

Page 7 : de charin-gourd (301) à chartet (350) :
  • charin-gourd
    charin-gourd

    m. (argot de Morlaix) Boisson alcoolisée.

    ●(1912) KZVr 419 - 07/04/12. Charin-gourd – gwinardant.

  • charinkadenn
    charinkadenn

    f. –où (argot de Pont-l'Abbé) Beuverie.

    ●(1936) IVGA 192. Lavaret en doa hemañ d'ezo en em gavout eno evit ar «charinkadenn», kerkent goude koan.

  • charinkañ
    charinkañ

    v. tr. d. (argot de Pont-l'Abbé) Boire.

    ●(1936) IVGA 21. Bet oun dija o «charinka eur fistolenn» e ostaleri he «re jarl». ●(1947) YNVL 65. N'am eus ket «charinket ur fistolenn», abaoe ar mintin-mañ. ●(1960) LLMM 82/310. Langaj-chon ar vilajenn gran. Charinka = Evañ. ●(1973) SKVT II 28. ne oa ket divalav al laezh trenk da charinkañ.

    ►absol.

    ●(1973) SKVT II 31. eizhteiz hep «charinkañ.» ●(1974) SKVT III 55. Charinket e vez hep sec'hed. ●80. N'eo ket a-walc'h charinkañ. ●57. Me garfe gwelout ac'hanoc'h o kemer an tren-kantonier, hep charinkañ neblec'h.

  • charinker
    charinker

    m. –ion (argot de Pont-l'Abbé) Ivrogne.

    ●(1960) LLMM 82/310. Langaj-chon ar vilajenn gran. Charinker = Boesonier.

  • charitapl
    charitapl

    adj. Charitable.

    ●(1866) SEV 285. Eunn den zo prest ha charitabl.

    ●(1904) DBFV 36a. charitabl, tr. «qui fait l'aumône.»

  • charite
    charite

    f. Aumône.

    ●(1904) DBFV 36a. charité, f., tr. «aumône.»

  • charitell
    charitell

    f. Charité.

    ●(1922) BUBR 16/117. Ho charitell en hano Doue !

  • charke / charkle
    charke / charkle

    voir sarke

  • charl / jarl
    charl / jarl

    m. (argot de Pont-l'Abbé)

    (1) Ar re charl : les parents.

    ●(1936) IVGA 21. Bet oun dija o «charinka eur fistolenn» e ostaleri he «re jarl». ●(1973) SKVT II 121. larout da da re jarl out chomet da c'hoari.

    (2) An hini charl : le père.

    ●(1936) IVGA 94. abalamour da «c'hriffou» he hini «charl».

    (3) Homme.

    ●(1936) IVGA 111. gourennou an daou «jarl».

    (4) Frai charl : viel ami.

    ●(1936) IVGA 272. Kerz da gana da soniou da da «frai charl».

    (5) Papabig charl : grand-père, pépé.

    ●(1936) IVGA 303. an Andro koz o'n em lakaat droch, ken seo e vo, ar papabig «charl», gant e benndolog bihan.

    (6) = (?) Ancien (?).

    ●(1973) SKVT II 17. Ar maer «charl» o pourmen war e inkane !...

  • charlatan
    charlatan

    m. –ed Charlatan.

    ●(1633) Nom 303a. Medicus circumforaneus, circuitor, circulator : vendeur de triacle, triacleur, charlatan : guerzer triacl, triacler, charlatan.

  • charlenn
    charlenn

    f.

    (1) Espèce d’armoire.

    ●(1924) NFLO (ms BRM Rennes). armoire à étages pour lait [ou lit], tr. «charlenn.»

    (2) Coffre à usage de pétrin.

    ●(1988) TIEZ ii 244. C’est la table familiale qui sert de pétrin (daol-arc’h, daol-toaz), à moins que ce ne soit le coffre voisin du lit-clos proche du foyer (neo-doaz, laouer-doaz, bank-toaz, gern ou charlenn selon les lieux). ●(1996) VEXE 187. La farine est remisée dans une table-coffre (ar charlan), dans laquelle est préparée la pâte à pain.

    (3) = (?) Huche à pain (?).

    ●(1908) BOBL 26 décembre 209/2d. Me wel ar wreg ’vond d’ar charlen / Eur gontel gam en he barlen.

  • Charlez
    Charlez

    n. pr.

    (1) Charles.

    ●(c.1500) Cb 38b. Charles. g. idem.

    ●(1922) IATA 6. Ata, Charlez, koaniet ar zaout ? ●(1968) LOLE 100. Jarlez Lezongar a oa chomet paf.

    (2) (histoire) Charlez Vras : surnom de Charles de Gaulle.

    ●(1966) YDERrien 3cd. Me am eus respontet da Charlez Vras / Ma blev ma vent troc’het ar re-seoù ’advouto c’hoazh.

    (3) (histoire) Charlez Vleiz : Charles de Blois.

    ●(1906) FHAB Mae/Mezheven 278. dimezet he verc’h Janed da Charlez Vleiz.

    (4) (histoire) Charlez Voal : Charles le Chauve.

    ●(1970) BRUD 35-36/147. an emgann brudet gonezet gand Nomenoe, e 845, e Ballon, war Charlez Voal.

    (5) (personnage de gwerz) Marc’harid Charlez : Marguerite Charlès. cf. charlezenn

    ●(1863) GBI II 74. Marc’harit Charlès, d’in lâret, / Ho kalon d’in-me a rofet ?, tr. « Marguerite Charlès, dites-moi, / Me donnerez-vous votre cœur ? »

  • charlezenn
    charlezenn

    f. –ed

    (1) (ancien) Vesse.

    ●(1659) SCger 124a. vne vesse, tr. «charlesen.»

    ●(1876) TDE.BF 86a. Charlezenn, s. f., tr. «J’ai trouvé ce mot avec la signification de vesse, flatuosité par bas, et aussi avec le sens de courtisane.»

    (2) Femme facile, catin.

    ●(1732) GReg 90b. Bergere, une commode, tr. «charleseñ. p. charlésenned.»

    ●(1876) TDE.BF 86a. Charlezenn, s. f., tr. «J’ai trouvé ce mot avec la signification de vesse, flatuosité par bas, et aussi avec le sens de courtisane.» ●(1890) MOA 192b. Courtisane, tr. «charlezenn.»

    ●(1962) EGRH I 112. charlezenn f. -ed, tr. « catin. »

    (2) Ar Charlezenn : la Charlès (cf. Marc’harid Charlez sous Charlez).

    ●(1863) GBI II 74. Ma è honnont ar Charlezenn, / A c’huitelle war bouez he fenn, tr. « C’est celle-là la Charlès, / Qui siffle à tue-tête. »

  • charlig
    charlig

    m. –ed (zoologie) Carpocapse.

    ●(1934) BRUS 247. Le carpocapse (ver des poires et des pommes), tr. «er charlig –ed.» ●(1957) DSGL 180. Ur charlig, tr. «Une chenille.»

  • Charloù
    Charloù

    n. pr. hypocoristique de Charlez : Charles.

    ●(1962) EGRH I 112. Charloù n. d’h., tr. « Charles. »

  • charmantiz
    charmantiz

    s. Charme cf. chalm .2 & chalmant

    ●(1947) YNVL 92. Va div jostromig koant ! Deuit ma sello ho eontr ouzhoc’h !... Na fichet oc’h ! E palez ar Roue e-unan, n’eus ket div vatezhig gant kement a charmantiz.

  • charn
    charn

    m. Charogne.

    ●(1956) LLMM 55/32. C'hwi hoc'h eus rikouret ac'hanon o lazhañ va daou vreur, rak daou charn ne oant ken, daou hailhon echu eus ar re fallañ-tout. ●(1964) KTMR 38. Charn : gast, «garn» (g. «carne»).

    ►(insulte)

    ●(1868) KTB.ms 14 p 5. Ampoïzon ! charn !

    ●(1964) KTMR 8. A ! Charn vil, ma adtapan krog ennout…

  • charnalite
    charnalite

    f. Charnalité, péché de chair.

    ●(1612) Cnf.epist 18. souillet dré an pechet, ves à charnalité.

  • charnel .1
    charnel .1

    adj.

    (1) Charnel.

    ●(1499) Ca 195b. Tenchez charnel. g. delectation charnelle l. hec voluptas / tis. ●(c.1500) Cb 58b. [delectation] g. delectation charnelle. b. delectation charnel. Idem hec illecebrositas / tis. bri. carantez charnel. ●(1612) Cnf 80b. ha goudé maz diuisquet an mantel charnel. ●(1621) Mc 27. Couezet ouff en polution volontæramant, dreiz off ma hunan en eur charnel.

    (2) Kompagnunezh charnel : relation sexuelle.

    ●(1612) Cnf 42a. Dememes eo pechet maruel pocquet, gant volupté ha pligeadur, gant intention da compaignunez charnel.

    (3) (Kavout) kompagnunezh charnel gant ub. : (avoir) des relations sexuelles avec qqn.

    ●(1576) H 50. Incest, a dal quement da lauaret euel compaignunez. Charnel gant e chares pe e alyet en degrezyou difennet, tr. « Incest, that is as much as to say carnal converse with one’s kinswoman or one’s relation in the forbidden degrees. » ●(1612) Cnf 40b. Caffout compagnunez charnel gant bellegyen pé Religiuset.

    (4) Ober kompagnunezh charnel gant ub. : avoir des relations sexuelles avec qqn.

    ●(1612) Cnf 40b. NEp à gra compagnunez charnel gant vn Religiuses à pech maruelamant.

    (5) Remuamant charnel : pulsion sexuelle.

    ●(1621) Mc 29. Bet em eux remuamant, hac santimantou charnel. 106. Bet em eux remuamantou charnel a enep ma volontez.

  • charnel .2
    charnel .2

    m. –ioù Charnier.

    ●(1499) Ca 36a. Charnel. g. charnier.

    ●(1659) SCger 21b. charnier pour mettre de la viande, tr. «charnel.» ●107b. saloir, tr. «charnel.»

    ●(1876) TDE.BF 86b. Charnel, s. m., tr. «Saloir ou vase dans lequel on met la viande à saler.»

    ●(1904) DBFV 36b. charnél, charnér, s. pl. eu, tr. «charnier, huche où l'on met la viande salée, saloir.»

  • charnelamant
    charnelamant

    adv. Charnellement.

    ●(1621) Mc 32. Pechiff gand loznet brutal, pe en empligout charnelamant do touig.

    ●(1792) BD 2943. charnelamant en conseuo, tr. «il concevra charnellement.»

  • charneliñ
    charneliñ

    v. tr. d. Mettre dans un charnier, un saloir.

    ●(1924) SBED 21. Guél e vou er charnelein [er pemoh].

  • charo
    charo

    s. -ed (ictyonymie) Charou (? local. Houat & Hœdic).

    ●(1850) HHO 71. Charoux, tr. « Charohet. »

  • charogn
    charogn

    s. Charogne.

    ●(1499) Ca 36a. Charaing. g. charoingne. ●(1575) M 317-318. Charoignn en bet nendeux, é quichen coz cleusenn : / A ve quen yffamus, an ius é brulusquen, tr. «Il n'y a pas de charogne, près d'un viel arbree creux, / Qui soit si répugnante que l'humeur de son cadavre.»

  • charoñs / charroñs
    charoñs / charroñs

    m. (botanique)

    (1) Jarosse, jarousse, sorte de gesse Lathyrus sp.

    ●(1866) FHB 54/14a. eun anter deus an douar (...) dindan melchen, an anter al dindan charrons. ●(1867) FHB 141/296a. Araog sao heol, chom etouez ar melchen, ar charrons pe an ed du a zo gliz varnezho. ●(1876) TDE.BF 86b. Charoñs, jaroñs, s. m., tr. «Sorte de vesce, plante, charosse.»

    ●(1904) DBFV 36b. charons, m., tr. «jarosse, sorte de gesse, plante légumineuse.»

    ►Piz-charoñs

    ●(1908) BOBL 16 mai 177/2b. ar pis charrons, ar fao munud, ar melchen ru divezad.

    (2) Vesce commune, vesce cultivée Vicia sativa.

    ●(1499) Ca 36a. Charroucc ha becc tout vng ibi vide. ●(1633) Nom 75b. Aracus : vesseron, serrez beçc, besançc, charounçc. ●76a. Vicia : visse, vesce : beçc, veçc, besançc, charrounçc.

    ●(1659) SCger 124a. vesse, tr. «charoncç.»

    ●(1879) BLE 240. Vesce cultivée. (V. sativa. L.) Jarons, Garrobe, Charance.

  • charoñserezh
    charoñserezh

    m. Grincement (de dents).

    ●(c.1718) CHal.ms ii. grincement, tr. «screignadur charoncereh.»

    ●(1904) DBFV 36b. charonsereh, charonchereh, m. pl. eu, tr. «grincement.»

  • charoñsiñ / charoñsal / charoñsat / charoñsañ
    charoñsiñ / charoñsal / charoñsat / charoñsañ

    v. tr. d. Faire grincer (ses dents).

    ●(c.1718) CHal.ms ii. grincer, tr. «screignal en dent grïgnochein, charronchal.» ●(1744) L'Arm 178b. Grincer, tr. «Charoncein.»

    ●(1904) DBFV 36b. charonsein, charonchal, charonchat, v. n. et a., tr. «grincer (en dent), des dents.» ●(1938) WDAP 2/123. (Pleiben) Charoñsa, verb, Skragan pe rigougna an dent. ●(1953) BLBR 58-59/5. o charoñsa o dent gant an droug a oa enno. ●(1958) BRUD 4/85. strilha e benn en eur charoñsa e zent. ●87. o charoñsa o dent gand an droug a oa enno.

  • charouer
    charouer

    m. –ioù

    (1) Charrier.

    ●(1744) L'Arm 53b. Charrier (grand & gros drap qui contient tout le ling d'un cuvier), tr. «Charrouére.. rieu. m.»

    ●(1904) DBFV 36b. charroér, m. pl. ieu, tr. «charrier, grand et gros drap qui contient tout le linge d'un cuvier (l'A.).»

    (2) Serpillière d'emballage.

    ●(1744) L'Arm 357a. Serpiliere, tr. «Charouére. m.»

    ●(1904) DBFV 36b. charroér, m. pl. ieu, tr. «serpillière (l'A.).»

  • charp
    charp

    s. (habillement) Écharpe.

    ●(1907) PERS 114. pa deuaz ar mear gant he charp.

  • charpantour
    charpantour

    m. ­–ion Charpentier.

    ●(1790) MG 3. ur peur charpantour. ●(1792) HS 246. map d'ur cherpantour, ha cherpantour ean-memp.

  • charre .1
    charre .1

    m. –où

    I.

    (1) Charroi.

    ●(1659) SCger 22b. charoi, tr. «charre.» ●(1732) GReg 155a. Charroy, tr. «Charre. p. charreou. Van[netois] charre. p. charréü.»

    ●(1824) BAM 78. ober dezàn aneriou ha corveziou, nezadegou, charreou, deveziou. ●(1876) TDE.BF 86b. Charre, s. m., tr. «Charroi.»

    ●(1904) DBFV 36b. charré, m. pl. eu, tr. «charroi, charriage.» ●(1911) BOBL 14 janvier 316/2d. an hentchou foeltret pe gwallgaset dalc'hamd gant ar charreou niveruz. ●(1911) BOBL 27 mai 335/1c. gwerziou meuleudiuz evid an eureujou hag ar charreou. ●(1931) VALL 113b. Charroi, tr. «charre m.» ●(1934) BRUS 278. Un charroi, tr. «ur charré –eu.» ●(1970) BHAF 150. méd ar charre ne oa êz amañ tamm ebed ha pell diouz pep leh...

    (2) Bezañ war ar charre : être en train de charroyer.

    ●(1970) BHAF 223. n'em-eus gwelet morse warlerh an arar na war ar chare.

    II. sens fig.

    (1) Manières, façons, histoires.

    ●(1903) MBJJ 80. Ar bautred na ve gwech ebet gante kement a chare. ●(1967) BRUD 26-27/ 33. da ziskouez keuz hag eur bern chare, ya, d'ober o haz-gleb. ●(1974) BAHE 80/29a. Ba ! ba ! eme Dom Erwan, evit keloù ur yar, setu aze ur charre !

    (2) Cirque, agitation désordonnée.

    ●(1955) VBRU 156. Neuze 'vat e savas cholori, charre ha todilhon eus an eil penn ar vro d'egile. ●(1976) BAHE 91/11a. Ur charre spontus eo an hini a veze ganti, ken ne oa ket keloù da venel-kousket.

    (3) Ober ur charre da ub. : faire un scène à qqn.

    ●(1970) BHAF 88. Ar maltouterezed da ober eur chare spontuz d'o gwazed.

    (4) Kemer charre : se donner du mal.

    ●(1977) BAHE 95/60. D'ober petra kemerout kement ha charre.

    (5) Kemer charre gant udb. : se casser la tête.

    ●(1923) LZBt Gouere 12. ne gemerent ket kement-ze a chare gant o lojeiz.

    (6) Ce qu'on possède, ses petites affaires.

    ●(1932) DIHU 257/161. N'é ket goal vras ou charé ind, er geh gounidizion : Ur pried marsé ha bugalé, marsé hembkin hag ou sahad dillad.

    (7) Ober charre en-dro d’udb. : donner une importance (non justifiée) à qqc.

    ●(1955) VBRU 35. morse n'eo bet plijet din an had-pesked-se daoust d'ar charre a vez graet en-dro dezhañ.

    (8) Kerzhout war charre : marcher les pieds en dehors.

    ●(1927) GERI.Ern 79. war charre, tr. «(marcher) les pieds en dehors.» ●(1931) VALL 557b. marcher les pieds en dehors, tr. «kerzet war charre.»

    III. Bezañ en e charreoù : être à son aise, en bonne santé, dans son assiette.

    ●(1926) FHAB 97 (T) *Dir-na-Dor. Marteze ! emezan, goude eva eur skudellad jistr. Ah ! setu me breman en em charreou ! ●(1934) BZIG Ebrel 2b. Petra ’zo a neve ? N’omp ket en hon charreou ’m eus aon ? ●(1935) BREI 391/1d. o êsaat ’n em lakat a-neve en o charreou. ●(1962) TDBP II 73 (T). En deiziou-mañ n'on ket em charreou, tr. J. Gros «ces jours-ci je ne suis pas en train (dans mon assiette).» ●(1982) TKRH 175 (T) A. Duval. He zad dreist-holl, ha na oa ket en e charreoù, pell ac'hane.

  • charre .2
    charre .2

    m. –où (anatomie) Tendon.

    ●(c.1718) CHal.ms iv. tendon, tr. «er charrai.»

    ●(1904) DBFV 36b. charré, m. pl. eu, tr. «tendon (Ch. ms.).»

  • charre-broc'hika
    charre-broc'hika

    =

    ●(1908) PIGO ii 111. Eun all – Chare brohika ! Holl – Ya, ya, charre brohika ! ●112. Ni ’ya da zistagan ar fae diouzit ! Flik ! flak ! charrebrohika !

  • charre-falc'h
    charre-falc'h

    m. (agriculture) Manche qui permet de conduire la faux.

    ●(1910-15) CTPV I 33. chare er fahl, tr. «le manche de la faux.» ●(1934) BRUS 275. Un manche de faux, tr. «ur charé-falh.»

    ►absol.

    ●(1982) PBLS 80. (Sant-Servez-Kallag) charre, tr. «manche de faux.» ●(1983) PABE 76. (Berrien) charre, tr. «manche de faux (ce qui permet de conduire la faux).»

  • charre-falz
    charre-falz

    m. (agriculture) Manche de faux.

    ●(1967) LIMO 10 février. ean oeit ha plomet er charré falz en doar. ●Charre falz, le manche de la faux.

  • charread
    charread

    m. –où Charroi.

    ●(1931) VALL 113b. Charroi, tr. «charread m.»

  • charreadeg
    charreadeg

    f. –où Charroi.

    ●(1868) FHB 177/165a. charreadeg lann.

    ●(1909) BOBL 26 juin 235/3c. goude eur chareadek lann. ●(1985) AMRZ 184. Pa veze seah a-walh ar foenn e veze great ar jarreadeg.

  • charreadegañ
    charreadegañ

    v. tr. d. Convoyer.

    ●(1931) VALL 152b. Convoyer des munitions, des vivres, tr. «charreadega.»

  • charreadenn
    charreadenn

    f. –où Charroi.

    ●(1931) VALL 113b. (un) charroi, tr. «charreadenn f.»

  • charreat / charreiñ / charren / charre
    charreat / charreiñ / charren / charre

    v.

    I. V. tr. d.

    A. Charroyer.

    ●(1499) Ca 36a. Charreat. g. charreer. ●(1612) Cnf 29b. charreat eth.

    ●(1659) SCger 22b. charier, tr. «chareat.» ●(1744) L'Arm 53b. Charrier, voiturer en charrette, tr. «Charraiein ou Charraiatt.»

    ●(1887) SBI I 312. Charren ar vein, charren ar pri, tr. «charroyer les pierres, charroyer l'argile.» ●(1897) EST 26. Bout e zou méterion hag e lausk guéhavé, / A iouheu én ou fark, de dremén mara zé, / É léh ou charréat, ou édeu indramet ! tr. «Il y a des fermiers qui, au lieu de charroyer leur blé, dès qu'il est mis en gerbe, le font entasser dans le champ et l'y laissent quelques jours.» ●(18--) PEN 93/76. 4 ejen d'o charen.

    ●(1902) PIGO I 83. eur c'harr da charre pri ha mein. ●(1904) DBFV 36b. charréein, charréat, v. a., tr. «charrier, voiturer.» ●(1982) TKRH 35. Tennañ ha charren ar vein.

    ►absol.

    ●(1530) Pm 255. mar charre oar e quys, tr. «s'il recule.»

    ●(1870) FHB 270/71b. Ar ster a ioa scornet ker calet, ma c'halle kirri carget mad charreat dreizhi.

    B. plais.

    (1) Conduire.

    ●(2003) TONKA 67. Mond da rei he fermi pe droad da gondui d'am gwreg ha raskañ ahanon. Ha piou a charreo bremañ ? ●69. Ha 'h out rasket ? Piou 'charreo neuze ?

    (2) Boire beaucoup de.

    ●(1932) BRTG 99. Ur mat onn bet de charéat chistr.

    II. V. pron. réfl. fam. En em charre : marcher.

    ●(1924) BUBR 43-44/997. A-walc'h hon devo d'ober d'en em charre.

  • charreer
    charreer

    m. –ion Charroyeur.

    ●(1931) VALL 113b. Charroyeur, tr. «charreer pl. ien.»

  • charreerezh
    charreerezh

    m. Charroi.

    ●(1927) GERI.Ern 79. charreerez m., tr. «charroi.»

  • charreet
    charreet

    adj. Charroyé.

    ●(1910) EGBT 103. Est charreet n'eo ket c'hoaz bara da zibri.

  • charren
    charren

    voir charreat

  • charreter / charretour
    charreter / charretour

    m. –ion, charretizion

    (1) Charretier.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 103). Charreter charretier. ●(1499) Ca 36a. Charretter. g. charrettier. ●(c.1500) Cb [puncaff]. Jnde hauriga / e. g. charretier. b. charater. ●(1521) Cc [charratter]. Charratter. g. charrettier.

    ●(c.1718) CHal.ms i. chartier, tr. «charetour.» ●(1744) L'Arm 53b. Charrettier, tr. «Chartrour.. trerion. m.»

    ●(1857) AVImaheu 60. charratigeon dall ind ag e gass tud dall. ●(1867) GBI I 472. 'Welet 'r charreterrienn maro, / Krouget war-bouez ho landonio, tr. «En voyant les charretiers morts, / Pendus avec leurs guides !»

    ●(1904) DBFV 36b. chartour, charretour, chartrour, m. pl. –terion, tr. «charretier.» ●(1909) FHAB Gwengolo 266. da ziframma lost ar vestign a-dre daouarn eur charretour. ●(1934) PONT 26. Ar charetourien ne ouzont ket lavaret eur ger, hep blasfemi hano va mab ! ●(1955) STBJ 49. e kendalc'has Yeun ar Gow gant e vicher charretour ha louacher.

    (2) (jeu de boules) Action de passer entre deux boules ou entre le cochonnet et une autre boule.

    ●(2004) LBBCA 91. Passer entre deux boules ou entre le cochonnet et une autre boule = ur charreter.

    (3) Loar ar charretourien = (?).

    ●(1949) KROB 17/14. Loar ar «jarreatourien» a zo evit an dud da ziloja.

  • charreterez
    charreterez

    f. (météorologie) Vent de Nordé.

    ●(1977) PBDZ 1006. (Douarnenez) ar chareterez a bade dit betek unnek eur hag a galme, tr. «le vent de Nordé te durait jusqu'à onze heures, et s'apaisait.» ●(1979) VSDZ 150. (Douarnenez) Ha deus an abardaez, pa e brav an amzer, e teu ar chareterez, an avel a dro, a teu d'ar viz, d'ar viz-retar, honnezh eo ar chareterez, tr. (p. 312) «Et l'après-midi, quand le temps est beau, vient le Nordé, le vent tourne, il vient au Nord-Est, à l'Est-Nord-Est, c'est celui-là le vent de Nordé.»

  • charreterezh
    charreterezh

    m. Action de charroyer.

    ●(1866) FHB 57/35b. ober ar charreterez dre ma vez izom.

  • charriod m –où
    charriod m –où

    Char.

    ●(1499) Ca 36a. Charriot. g. idem ou queurre. ●(1575) M 52. endan é chariot, tr. «sous son char.»

    ●(17--) TE 76. er mor ne lonquas meit chariodeu.

  • charroñs
    charroñs

    voir charoñs

  • chartet
    chartet

    adj.

    (1) (Eau) croupie.

    ●(1907) VBFV.fb 33a. eau croupie, tr. «deur marù ou charted.» ●(1919) DBFVsup 12a. chartet, part., tr. «(eau) croupissante.» ●(1927) GERI.Ern 79. chartet, tr. «(liquide) qui ne s'épanche pas.» ●(1976) LIMO 17 avril. Goah é en deur chartet eid en deur e red. ●Chartet, tr. «croupie (eau).»

    (2) (Sang) non épanché.

    ●(1919) DBFVsup 12a. chartet, part., tr. «(sang) non épanché.»

    (3) sens fig. Spered chartet : esprit borné.

    ●(1919) DBFVsup 12a. chartet, part., tr. «(personne) rechignée.» ●(1927) GERI.Ern 79. chartet, tr. «(personne) rechignée V[annetais].» ●(1934) MAAZ 118. spered chartet pen mab azen en toseg deluh-man ?

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...