Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 26 : de den-2 (1251) à dent-ki (1300) :
  • den .2
    den .2

    m. & pron. ind. –ed, –ion, –où, tud

    I. M.

    (1) Homme, être humain, sans distinction de sexe.

    ●(1499) Ca 57b. Den. g. homme. ●(1612) Cnf 36a. diust pé ozech pé gruec, pé den arall à gra an trasé à pech maruelamant. ●(1633) Nom 10a. Homo : vn homme : vn den.

    ●(1792) HS 110. tri mil deine.

    ●(1847) FVR 157. El leac’hiou-ze eo bet gwelet bete pegeit ez a drougiez ann den. ●(1876) TDE.BF 106b. Den, s. m., tr. «Individu, sans distinction de sexe ; pl. tud, des individus, des gens. Tel est la véritable signification de ce mot.»

    ●(1907) AVKA 203. ha te na vea nemed un den, n-am dremenes evid Doue. ●(1911) BUAZperrot 252. ar brotestanted a zo en o zouez ken alies a greden dishenvel hag a benn den.

    ►[forme plur. rare] dened, denion.

    ●(1783) BV 725. crouer an denet.

    ●(1985) ADEM 48. (An Arradon) An dened, int doa «chaochetoù». ●103. An dened a yae da labourad an douar.

    ►[forme plur. rare] denion

    ●(1921) GRSA 165. n’omb ket mui hiziù en dénion e oemb nezé ! ●(1926) FHAB Kerzu 450. Nann, seiz biskoaz war ma hend / N’em eus kavet daou dorr-penn / Eus danvez an den ienn-man.

    (2) Den diazez : homme mûr.

    ●(1752) BS 566. En amser ma edo c’hoas crouadur (...) e ree pep-tra gant un ær poset ha parfet, evel pa vise bet un den diasez.

    (3) Den graet : adulte.

    ●(1929) KANNgwital 316/255. eur bugel hag eun den great.

    (4) Den ennañ e-unan : homme qui ne fréquente pas les autres.

    ●(1902) PIGO i 98. eun den hag a veve en eur c’hiz iskiz, eun den ennan e-unan, ha na hente ket ar re-all.

    (5) Époux, mari.

    ●(1790) MG 88. hi e ziscohai é carai hé dén pé hé bugalé mui eid en Eutru-Doué. ●89. a pe varhuas men dén.

    ●(1841) IDH 249. goudé marhue hé dén.

    ●(1906) HIVL 75. Berlobien e hra get en ankin, e lar hé dén. ●(1927) GERI.Ern 95. dén m. T[régor] déno, tr. «maris.»

    (6) Homme, être masculin.

    ●(14--) Jer.ms 240. Den frysq isquyt Titus / damany gratius / Ha heatus dre musur, tr. Herve Bihan « Homme véritablement prompt, Titus, / Assurément gracieux / Et plaisant avec mesure. »

    ●(c.1680) NG 185. En din mat Joseph.

    ●(1876) TDE.BF 106b. Den, s. m., tr. « mais dans l’usage on l’emploie parfois au sens d’homme, opposé à femme. »

    (7) Den nemet : personne d’autre que.

    ●(1959) TGPB 125. met an dro-mañ n’en devije gallet den nemedon en em zibab gant trefoedach an Norvegiad deut henoz d’hor bete.

    (8) Den a-benn : homme déterminé.

    ●(1943) HERV 113. Eur marc’h labour eo pa vez ret hag eun den a benn.

    II.

    (1) =

    ●(1877) FHB (3e série) 15(2)/124b. Rezoun oc'h euz da lavaret oc'h eur spered pouar a zen.

    ●(1907) AVKA 127. Fe dister a den, perak n'et eus ket kredet awalc'h ? ●146. un ali fall a den out. ●(1954) VAZA 110. ur podig a zen anezhañ. ●(1955) STBJ 71. Eur penn kleiz a zen e oa Fañch, gros ha gouez.

    (2) =

    ●(1877) FHB (3e série) 2/12b. eur brunard a zen.

    ●(1911) FHAB Ebrel 73. eun anter gouez a zen. ●(1923) FHAB 1922 – légérs changements de langue – Pièce inspirée de Molière, M. de Pourceaugnac)">AAKL 6. Na pebez diskramailh a zen ! ●(1949) KROB 9/12. Eur mailh a zen, bras ha ledan. ●(1958) BLBR 113/12. eur brichin a zen. ●(1960) PETO 86. Implijet e vez evit ober fê war dud 'zo : «eur gailhenn a zen». ●(1964) LLMM 102/16. ur gastreen a zen n'eo ken. ●(1968) LOLE 61. Eun toupard a zen a zo anezañ.

    (3) Sevel da zen : devenir adulte.

    ●(1932) ALMA 102. Kola, savet da zen, a oa e kreiz e vrud, mes o vont war an diskar.

    (4) Kas da zen : élever (un enfant), l'amener à l'âge adulte.

    ●(1967) BAHE 51/67. an intañvezed a veze skoazellet da gas da dud (= da sevel) ar vugale emzivadet.

    (5) =

    ●(1909) FHAB Eost 231. eun hanter-kant vloas den benag. ●(1953) BLBR 60/8. eun 30 vloaz den.

    (6) par ext. Dont da zen : devenir homme, adulte.

    ●(1952) LLMM 32-33/132. (Douarnenez) En ur ster ledanoc'h : dont da zen a zo kreskiñ (ar c'hazh-mañ) zo deuet kalz muioc'h da zen.

    (3) Den ouzh den : d'homme à homme.

    ●(1633) Nom 187b. Monomachia, duellum, singulare certamen : combat d'homme à homme : coumbat den ouz den.

    III. Pron. ind.

    (1) Personne.

    ●(1557) B I 796. Den a neb stir ouz pirill nem miro, tr. «personne, par nul effort, ne peut me garder de ce péril.»

    (2) Den (ebet) : quelqu'un.

    ●(1766) MM 263. mes affer den eo quemensé ? ●(1752) BS 8-9. A guelet a rêr den ebet o stouet var e daoulin evit o fidi ?

    (3) An nen : on.

    ●(1910) MBJL 26. Gallout a rafe an nen laret kemend-all eus ar gwerzio berr bet savet er memes mare. ●61. Prajeier eo a wel an nen ar muian en daou du d'an hent. ●70. Skwizan a ra an nen o vale e zaoulagad war ar sort treo. ●(1913) KZVr 30 - 28/09/13. An en, tr. «on.» ●A-wechou e vout an en gant e viz ar pez na dap ket gant e zorn, tr. «on pousse avec le doigt ce qu'on n'attrape pas avec sa main (on fâche plus facilement quelqu'un qu'on ne le défâche).»

    (4) Da zen ganet : à personne.

    ●(1783) BV 530. goude da uout maguet un trimisues antier / hep gout Da den gannet dre clas (lire : cals ?) ves a miser.

    (5) Da zen bev : à personne.

    ●(1783) BV 1189. da den beou nemerdon er rouantelles man.

    IV.

    (1) Ober un den gant ub. : former qqun, en faire un adulte.

    ●(1879) ERNsup 150 (T). Me rei eun den gan-id, tr. Émile Ernault «je t'apprendrai ! Trév[érec].»

    (2) Bezañ gwellañ den zo o vale : voir bale.

    (3) Na vezañ marv mil den : voir marv.

  • den-a-bluenn
    den-a-bluenn

     m. tud-a-bluenn Homme de plume, écrivain.

    ●(17--) SP III 1148. ar Glwer yawanq hac an dut a bluen, tr. «les jeunes clercs et les gens de plume.»

    ●(18--) SAQ I 113. mestr d'an den a vor, d'an den a bluen. ●(18--) SAQ II 395. tud a bluen, micherourien, labourerien douar.

    ●(1906) GWEN 3. An hini a skriv al leorik-ma, n'eo ket eun den a bluen.

  • den-a-di
    den-a-di

    m. tud-a-di Employé de maison.

    ●(1847) MDM 61. meur a servicher ha tud a di.

  • den-a-dra
    den-a-dra

    m. Homme qui jouit de son bien, émancipé, majeur.

    ●(1876) TDE.BF 107a. Den-a-dra, s. m., tr. «Qui est majeur, qui jouit de son bien ; pl. tud-a-dra.»

    ●(1927) GERI.Ern 95. dén-a-dra, tr. «homme qui jouit de son bien, émancipé, majeur.»

  • den-a-enor
    den-a-enor

    m.

    (1) Homme d'honneur.

    ●(1650) Nlou 506. Ha tut à enor pastoret, / Hep nep arret, so dyredet dy, tr. «et des gens d'honneur, des bergers, / y sont accourus sans aucun répit.»

    (2) Garçon d'honneur dans un mariage.

    ●(1857) CBF 46. Ne anavezann ket ann den a enor, tr. «Je ne connais pas le garçon d'honneur.»

  • den-a-gambr
    den-a-gambr

    m. Valet de chambre.

    ●(1633) Nom 286a. Cubicularius, vallet de chambre : meuel á cambr, den á cambr.

  • den-a-garg
    den-a-garg

     m. tud-a-garg Fonctionnaire.

    ●(1847) FVR 250. Evel den a garg. ●(1869) SAG 32. eun debat stard gant an dud a lezenn hag a garg euz a rouantelez a Romaned. ●(1878) EKG II 291. unan euz an dud a garg a zo el leac'h enkrezuz-ze.

  • den-a-Iliz
    den-a-Iliz

    m. Homme d'Église.

    ●(1876) TDE.BF 107a. Den-a-Iliz, s. m., tr. «Homme d'église, ecclésiastique ; p. tud-a-iliz.»

  • den-a-lez
    den-a-lez

    m. Homme de loi.

    ●(14--) N 1398. Me so den a laes senescal, tr. «Je suis homme de cour, sénéchal.»

    ●(1732) GReg 614b. Les Dames de robe ont des meneurs, les Princesses des écuïers, pour leur aider à marcher, tr. «Itrounesed an dud a lès o devéz reëryen, hac ar Brincesed floc'hed, evit o c'haçz dre'r gasell.»

    ●(1856) VNA 196. l'homme de loi, tr. «en dén a lis.»

  • den-a-lezenn
    den-a-lezenn

    m. Homme de loi.

    ●(1878) EKG II 320. he zen a lezen a ioa ker mantret hag hen.

  • den-a-vor
    den-a-vor

    m. Homme de mer.

    ●(1744) L'Arm 231b. Corps de la Marine, tr. «Toud enn dud à vor.»

  • den-a-vrezel
    den-a-vrezel

    m. Guerrier.

    ●(1876) TDE.BF 107a. Den-a-vrezel, s. m., tr. «Guerrier, militaire ; pl. tud-a-vrezel.»

  • den-bleiz / denvleiz
    den-bleiz / denvleiz

    m.

    (1) Loup-garou.

    ●(1633) Nom 280a. Laruæ, vmbræ : mortuorum animæ : esprit de nuict, loups garoux : speret an nos, den bleiz.

    ●(1659) SCger 74b. loup garou, tr. «den bleiz.» ●(1732) GReg 585a. Loup-garou, tr. «den-vleiz. p. tud-vleiz.»

    ●(1870) MBR 282. Me, eme-z-han, a zo ganet diwar eur c'hrek-vor hag eunn den-bleiz, tr. «Moi, dit-il, je suis né d'une sirène et d'un loup-garou.» ●(1876) TDE.BF 107a. Den-vleiz, s. m., tr. «Loup-garou, ogre, êtres imaginaires inventés à l'usage des conteurs d'histoire.»

    ●(1927) GERI.Ern 95. denvleiz, tr. «loup-garou.»

    (2) Celui qui vit comme un ours.

    ●(1915) KZVr 137 - 17/10/15. eun den-blei, tr. «celui qui vit comme un ours, Bas-Tréguier.»

  • den-bleizet
    den-bleizet

    m. Loup-garou.

    ●(1732) GReg 585a. Loup-garou, tr. «un deen bleydet. p. tud bleydet.»

  • den-Doue
    den-Doue

    m. Homme-Dieu.

    ●(1854) MMM 53. eun Den-Doué ac eur Verc'hes. ●365. An Dén-Doué, hor Salver divin. ●(1876) TDE.BF 107a. Den-Doue, s. m., tr. «Saint homme ; à la lettre, homme de Dieu.»

  • den-eured
    den-eured

    m. Nouveau marié.

    ●(1744) L'Arm 231b. Le nouveau marié, tr. «Enn Deinn-Ærætt.»

  • den-marc'h
    den-marc'h

    m. Centaure.

    ●(1876) TDE.BF 107a. Den-marc'h, s. m., tr. «Centaure de la fable, moitié homme et moitié cheval.»

  • denadenn
    denadenn

    f. -où Têtée.

    ●(1962) EGRH I 52. denadenn f. -où, tr. « têtée. »

  • denañ / deniñ
    denañ / deniñ

    v. tr. d.

    I. Téter.

    ●(1499) Ca 57b. Denaff. g. laitter ou tetter. ●(c.1500) Cb 31b. g. enfant qui alaitte. b. buguel a den an bronn. ●(1575) M 2628. he denaff, tr. «à la téter.»

    ●(1659) SCger 118a. teter, tr. «dena.» ●141a. dena, tr. «teter.»

    ●(1818) HJC 204. en divronne e huès dinnet. ●(1838) OVD 306. dré el leah en dès dinet Jésus-Chrouist. ●(1876) TDE.BF 107a. Dena, v. n., tr. «Téter, boire au sein.»

    ●(1904) DBFV 43a. dénein, dinein, v. a. et n., tr. «téter.» ●(1927) GERI.Ern 95. dena v. a., tr. «Téter V[annetais] dénein id[em].»

    ►absol.

    ●(1633) Nom 11a. Puer lactens : enfant qui tette : crouadur á vez ô denaff.

    ●(1744) L'Arm 353b. Il est dangereux de donner, à son séant, à téter, tr. «Dangéruss-é rein ar hi han-zé, de zinein.»

    ●(1856) VNA 225. faire téter un enfant, tr. «rein d'ur c'hroaidur de zinein.» ●(1867) FHB 130/203a. ar vugale-ze a ioa c'hoas lod anezo o tena. ●(1894) BUZmornik 819. Dena a ra ken aliez hag ar vugale all nemed da verc'her ha da vener ; enn deiziou-ma avad ne dene nemed eur vech, dioc'h ann abardaez.

    ●(1907) BSPD I 13. É vam e ras dehon aben de zinein. ●(1922) EOVD 275. eit en akours de zénein.

    II. sens fig.

    (1) =

    ●(1924) BILZbubr 42/974. Ha Bilzig (…) a zune, a zene ar c'hôjou, al lavariou, ar zoniou.

    (2) Épuiser, sucer.

    ●(1659) SCger 114a. sucer, tr. «dena.»

    ●(1904) DBFV 43a. dénein, dinein, v. a. et n., tr. «sucer, épuiser.» ●(1927) GERI.Ern 95. dena v. a. «sucer, épuiser V[annetais] dénein id[em].»

  • denedeo
    denedeo

    m. (pathologie)

    (1) Catarrhe.

    ●(1732) GReg 421a. Fluxion sur les yeux, tr. «an denedéau.»

    ●(1876) TDE.BF 107a. Denedeo, denedeou, s. pl. m., tr. «Fluxion aux yeux, catarrhe, dartre dangereuse.» ●Ann denedeo a zo gañt-hañ, tr. «il a un catarrhe aux yeux.»

    ●(1927) GERI.Ern 95. denedeo m., tr. «Fluxion sur les yeux.»

    ●(1931) VALL 309b. Fluxion sur les yeux, tr. «denedeo m.»

    (2) local. Espèce d'eczéma.

    ●(1952) LLMM 32-33/132. (Douarnenez) Deredevet, diredevet : seurt eczema.

  • denel
    denel

    adj. Humain.

    ●(1906) BOBL 28 juillet 97/1b. ar vuez denel. ●(1914) DFBP 170a. humain, tr. «Denel.» ●(1927) GERI.Ern 95. dénel adj., tr. «Humain.»

  • denelezh
    denelezh

    f. Humanité, nature humaine.

    ●(1909) BOBL 20 mars 221/1c. ouz servich an denelez. ●(1927) GERI.Ern 95. dénelez f., tr. «humanité, nature humaine.»

  • deneliezh
    deneliezh

    f. Humanité, caractère humain.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 151). denielez, humanité, Cms, par métathèse de *deneliez, gall. dynoliaeth.

    ●(1927) GERI.Ern 95. déneliez f., tr. «caractère humain, bienveillant.»

  • denenn
    denenn

    f. Personnage (dans une pièce, dans un film, etc.).

    ●(1968) LLMM 128/199. Evit komz eus unan hepken eus an dud ez eus ur ger hag a c'hellje bezañ mat-tre, denenn an hini eo.

  • denesaat
    denesaat

    v.

    I. V. intr.

    A. spat.

    (1) Approcher.

    ●(c.1500) Cb 12b. aprocher. b. denessat.

    (2) Denesaat ouzh : approcher de.

    ●(14--) Jer.ms 43. Dre amour den courtes / Ouz ma gres denessyt. // En ty man damany / Loget menbry vyhet : // Her huy so a bro pell / Me en sell, ha travellet, // Queffret lequet an taoll / Setu an caoll benet, tr. « Par amour, homme courtois, approchez de mon sein. / En cette maison, certes, vous serez logé, je l’assure. / Car vous êtes d’un pays lointain, je le vois, et avez voyagé. / Ensemble dressez la table. Voici les choux coupés » ●(1576) Cath p. 26. pan denessas outaff, tr. «quand elle approcha de lui.» ●(1612) Cnf.epist.epist 18. dynessat ouz an auter.

    ●(c.1718) M 325/422) (N 1/31 - O 32/70 - P 71/219 - Q 220/242 - R 242/426) (S 1/138 - T 149/251 - U/V/W 252/343 - Y 343/344 - Z 344/345)">CHal.ms i. accoster, tr. «tostat, tinissein, hantein, denestein.» ●approcher, tr. «tostat, nessat, tinissein, ce dernier n'est pas d'usage a Sarz[eau].» ●(1727) HB 171. Da zinessât ouzoc'h. ●(1732) GReg 8b. Accoster, approcher de quelqu'un, tr. «Van[netois] denechein doh unon-benac.» ●(1744) L'Arm 5b. Accoster, tr. «Denéchatt.»

    ●(1904) DBFV 43a. denésat, –sein, denéchein, tinisein, v. n., tr. «approcher, accoster.»

    (3) Denesaat da : approcher de.

    ●(1575) M 2235-2237. Seul nes maz denessa, dimp yoa goude laur, / Ha dez an Barnn starnet, ouz donet á het stur : / Seul muy poan damany, don deceu ny sigur, tr. « Plus approche de près pour nous la joie après le labeur / Et le jour du Jugement préparé, venant continuellement, / Plus de peine énorme pour nous tromper, assurément » ●(1612) Cnf 10a. oz dinessat dan sacramant-man.

    ●(1792) BD 956. rac neon petra och pa dinessaet din, tr. «Car je ne sais pas ce que vous êtes, vous qui venez près de moi.»

    ●(1818) HJC 39. quentèh enn Ælet e zenechas dehon.

    ●(1910-15) CTPV I 138. dunecheit t'en tan, tr. «approchez du feu.»

    ►absol.

    ●(1912) DIHU 80/30. Denécheit, ha hui e huélou.

    B. temp. Se rapprocher.

    ●(1818) HJC 43. denechat e rai Pasque.

    C. sens fig. S'accointer.

    ●(c.1718) M 325/422) (N 1/31 - O 32/70 - P 71/219 - Q 220/242 - R 242/426) (S 1/138 - T 149/251 - U/V/W 252/343 - Y 343/344 - Z 344/345)">CHal.ms i. s'accointer, tr. «hantein, tostat, tinistein doh unan bennac.»

    II. V. tr. d. Amener.

    ●(1818) HJC 191. Groeit digasse deign hou mab : denecheit-hon aman.

  • denesadur
    denesadur

    m. Accès, approche

    ●(1931) VALL 5b. Accès, approche., tr. «dinesadur m.»

  • denesaus
    denesaus

    adj. Abordable.

    ●(1931) VALL 3a. Abordable, tr. «denesaüs.» ●5b. Accessible, qu'on peut approcher, tr. «dinesaüs.»

  • denesidigezh
    denesidigezh

    f. Abord.

    ●(1931) VALL 3a. Abord, tr. «denesidigez f.»

  • denevezadur
    denevezadur

    m. Renouvellement.

    ●(1732) GReg 804b. Renouvellement, tr. «dinevezadur.»

  • denevezañ / deneveziñ
    denevezañ / deneveziñ

    v. tr. d.

    (1) Renouveler.

    ●(c.1500) Cb. [neuez] Jnde innouo / as. b. dineuezaff.

    ●(1732) GReg 804b. Renouveler, tr. «dineveza. pr. dinevezet.»

    ●(1927) GERI.Ern 99. dineveza, dinevezi, tr. «renouveler.»

    (2) Raviver (une plaie).

    ●(1732) GReg 727b. Renouveler une plaïe, tr. «Dineveza ur gouly.»

  • deneveziñ
    deneveziñ

    voir denevezañ

  • denez
    denez

    f. –ed

    (1) Femme.

    ●(16--) JV 1605. clevet, ma denez quer. ●(1798-1799) BRig II 4. an denez, tr. «la femme.» ●an denezig, tr. « la petite femme. »

    ●(1927) AVZH I 37. Den ha denez, paot ha plac'h.

    (2) Femme solide, gaillarde.

    ●(1927) GERI.Ern 95. dénez f., tr. «gaillarde, femme solide.»

  • Denez
    Denez

    n. pr. Denis.

    ●(1499) Ca 57b. Denes propre nom. l. hic dyonisius / sii.

    ●(1688) MD I 3. Sant Denes Areopagit.

  • denezet
    denezet

    adj. Tordu.

    ●(1575) M 3524. Na nep lastez nen groahe denezet, tr. «Et aucune misère ne le rebuterait.» ●note d'E. Ernault : « seul exemple de ce mot ; litt. ‘ne le rendrait tordu', ne le ferait reculer, cf. gall. dynyddu tordre ».

  • dengar
    dengar

    adj. Philanthrope.

    ●(1931) VALL 555b. Philantrope, tr. «déngar.»

  • dengarour
    dengarour

    m. –ion Philanthrope, philanthropique.

    ●(1931) VALL 555b. Philantrope, tr. «subs. déngarour.»

  • dengarouriezh
    dengarouriezh

    f. Philanthropie.

    ●(1931) VALL 555b. Philantropie, tr. «déngarouriez f.»

  • denijal
    denijal

    v. Venir en volant.

    ●(c.1500) Cb. [nigal] Jtem inuoluo / as. g. enuoler. b. dinigal.

    ●(1710) IN I 117. ar sparfelet, pere a yoa rentet dôn, o tinigeal var an dorn. ●(1732) GReg 969a. Venir en volant, tr. «Dinigeal.»

    ●(1927) GERI.Ern 99. di pour de- à, vers ; dinijal, tr. «venir en volant.»

  • deniñ
    deniñ

    voir denañ

  • denjentil
    denjentil

    m. –où, –ez, tudjentil

    I.

    (1) Gentilhomme.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 256). den gentil, gentilhomme. ●(1499) Ca 57b. Den gentil. g. damoeseau. gentil homme.

    ●(1659) SCger 83b. noble, tr. «digentil p. tut gentil.» ●(c.1680) NG 1184. En duchentil bihan. ●1200. tuchentil bras. ●(1689) DOctrinal 185. E tat avoa galvet Porphius Aurelianus, den gentil pinvidic, ha moyennet bras, eux à Provinç Penohen. ●193. en roas d’an den-gentil-se da conduy euel ur barbet pe ur lefren à het ar lesenn.

    ●(1849) LLB 1626. Lausket en dudchentil d'hum blijein ér herieu. ●(1867) MGK 78. Eunn dijentil, eur prins. ●136. tiadou tudjentiled. ●(1876) BJM 107. Ar bloaz araoc, an tad Maner a vennas beza lazet eno gant un dijentil. ●(1877) BSA 85. eun dichentil bouzar ha mud.

    ●(1907) PERS 133. dijentilou Villefranche a oa deut. ●(1909) NOAR 8. edo an dijentilez o pellaat dioc'h Kloc'harz. ●(1911) BUAZperrot 426. eun dijentil a rene eur vuez direiz gant eur plac'h fall. ●(1927) GERI.Ern 95. denjentil pl. tudjentil, tuchentil, tr. «gentilhomme, seigneur.»

    (2) Monsieur.

    ●(1927) GERI.Ern 95. denjentil pl. tudjentil, tuchentil, tr. «monsieur.»

    (3) An dudjentil beleion, eskobed, etc. : messieurs les prêtres, évêques, etc.

    ●(1923) DIHU 139/194. Bout e zo parrézieu vras léh nen des meit en duchentil béléan hag er hlohour hag e lén Dihunamb.

    II. Blasons populaires.

    (1) Tudjentil an Alre : les gentilhommes d’Auray.

    ●(1911) DIHU 70/240. Tud Henbont e zo Tuchentil, mar plij genoh. Ré Guéned, Pondi, en Oriant, en Alré eùé.

    (2) Tudjentil an Henbont : les gentilhommes d’Hennebont.

    ●(1911) DIHU 70/240. Tud Henbont e zo Tuchentil, mar plij genoh. Ré Guéned, Pondi, en Oriant, en Alré eùé.

    (3) Tudjentil an Oriant : les gentilhommes de Lorient.

    ●(1911) DIHU 70/240. Tud Henbont e zo Tuchentil, mar plij genoh. Ré Guéned, Pondi, en Oriant, en Alré eùé.

    (4) Tudjentil Gwened : les gentilshommes de Vannes.

    ●(1911) DIHU 70/240. Tud Henbont e zo Tuchentil, mar plij genoh. Ré Guéned, Pondi, en Oriant, en Alré eùé.

    (5) Tudjentil Neulieg : les gentihommes de Neulliac.

    ●(1911) DIHU 72/271-272. Nen des tuchentil nameit ér hérieu hag... é Neulieg. Fichauded (?) e hrér anehé eùé. Laret e vé a hendaral : Tud Neulieg é monet én un davarn e houlen : Ne hues ket ur gamprig a kosté ? Ne vourant ket bout émesk el leuiged aral.

    (6) Tudjentil Pondivi : les gentilhommes de Pontivy.

    ●(1911) DIHU 70/240. Tud Henbont e zo Tuchentil, mar plij genoh. Ré Guéned, Pondi, en Oriant, en Alré eùé.

    (7) Tudjentil Priel : les gentilhommes de Plouguiel.

    ●(2016) TELGR (02.08.2016) [44a]. Tud jentil Plouguiel (sic), tr. « Gentilhommes de Plouguiel » [DG].

    III. Ober labour denjentil : faire un travail à la hâte.

    ●(1732) GReg 121a. Brocher, faire à la hâte, & avec négligence, comme quand on travaille pour un Prêtre, ou, pour un Gentilhome, tr. G. Rostrenenn «Ober labour Bælec. ober labour digentil. ober labour dreist penn bis.»

  • denominativ
    denominativ

    m. Dénominatif.

    ●(1499) Ca 57b. Denominatiff. g. denominatif.

  • denoniezh
    denoniezh

    f. Anthropologie.

    ●(1931) VALL 28a. Anthropologie, tr. «dénoniez f.»

  • denoniour
    denoniour

    m. –ion Anthropologue.

    ●(1931) VALL 28a. Anthropologiste, anthropologue, tr. «dénoniour.»

  • denoñsiañ
    denoñsiañ

    v. tr. d. Dénoncer.

    ●(1499) Ca 57b. Denunciaff. g. denuncier. ●(1612) Cnf 21b. E francc hac è Breyz è dleer ho denoncc d'an esquep.

  • denoñsier
    denoñsier

    m. Dénonciateur.

    ●(c.1500) Cb 59a. [denunciaff] gall. denuncier. b. idem.

  • denoñsierez
    denoñsierez

    f. Dénonciatrice.

    ●(c.1500) Cb 59a. [denunciaff] g. denuncieresse. b. denuncieres.

  • denoñsiet
    denoñsiet

    adj. Dénoncé.

    ●(1499) Ca 57b. g. denunciez. b. denunciet.

  • denotiñ
    denotiñ

    v. intr. Faire des bêtises.

    ●(1949) LLMM 12-13/21. Alo, alo, Jampi ! 'da ket da zenotiñ. ●(1957) LLMM 83/363. Alo ! Alo ! 'da ket da zenotiñ, Skraper.

  • dent
    dent

    plur. dant

  • dent-ki
    dent-ki

    plur. (botanique) Sceau de Salomon Polygonatum multiflorum.

    ●(1984) LPPN 911. (Poullaouen) «dent-ki», n., sceau de Salomon - Polygonatum multiflorum -.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...