Recherche 'ka...' : 2103 mots trouvés
Page 33 : de karregek (1601) à karronsata (1650) :- karregek
- karregenn
- karregus
- karrekaat
- karrekadurkarrekadur
m. Pétrification, fossilisation.
●(1962) EGRH I 27. karrekadur m., tr. « pétrification, fossilisation. »
- karrekaennkarrekaenn
f. –où Fossile.
●(1942) VALLsup 81a. Fossile, tr. «Karrekaënn f. (Meven Mordiern) s'applique aux aux végétaux et animaux fossilisés.»
- karrekaet
- karrekaus
- karreled
- karreledadkarreledad
m. –où Pelote d'épingles.
●(1931) VALL 545a. Pelote à mettre les épingles ; le contenu d'épingles, tr. «karreledad m.»
- karreledennkarreledenn
f. –où Pelote à épingles.
●(1876) TDE.BF 324a. Karreledenn, s. f., tr. «Pelote pour fixer les épingles.»
- karrellkarrell
f. –où Carreau de carreleur.
●(1732) GReg 137a. Carreau, pierre de taille de mediocre grandeur, tr. «Carrell. p. carrellou.»
- karrelladurkarrelladur
m. Action de carreler.
●(1732) GReg 137b. Carrelage, & carrelure, application de carreaux d'une chambre, tr. «Carreladur.»
- karrellañkarrellañ
v. tr. d. Carreler.
●(1732) GReg 137b. Carreler, paver de carreaux, tr. «Carrella. pr. carrellet.»
- karrellerkarreller
m. –ion Carreleur.
●(1732) GReg 137b. Carreleur, maçon qui carrele, tr. «Carellèr. p. carrelléryen.»
- karrellerezhkarrellerezh
m. Action de carreler.
●(1732) GReg 137b. Carrelage, & carrelure, application de carreaux d'une chambre, tr. «carrelérez.»
- karrener
- karreoùkarreoù
plur.
(1) Caprices.
●(1967) BRUD 26-27/24. red dezi gouzañv karreou he fried. ●(1970) BHAF 96. ne oa ket echu an admiral koz gant e garreou... ●384. «Me zo skuiz gant da garreou.», gand da faltaziou, da froudennou, da zoareou.
(2) Tremen dre garreoù ub. : faire les volontés, les caprices de qqn.
●(1970) BHAF 180. Lost ebed d'ar gudenn, daoust pegen spontuz e oa, red e vefe tremen dre garreou Lusifer.
(3) Ober e garreoù : s'occuper de son travail, de ses affaires.
●(1943) SAV 26/69. Me a zo den d'ober va c'hareou hep unan-bennak o froñval war va lerc'h... ●(1955) VBRU 86. ranket he devoa paouez d'ober he c'harreoù. ●191. ober he c'harreoù a zo mont ha dont evit he labour (da skouer : ne grog al louarn d'ober e garreoù nemet pa vez noz).
- karreoz
- karrerkarrer
m. –ion Charron.
●(1464) Cms (d’après GMB 99). Carer, l. rotarius.
●(1659) SCger 22b. charon, tr. «carrer.» ●135b. carrer, tr. «charron.» ●(1732) GReg 155a. Charron, faiseur de charrettes, &c., tr. «Qarrer. p. qarréryen. Van[netois] qarrour. p. yon, yan.»
●(1847) MDM 325. A kredi a rit-hu e veulan ar c'harrerien hag ar varijaled. ●(1857) CBF 109. Brema e tesk beza karrer, tr. «Il apprend à présent le métier de charron.» ●(1869) FHB 217/68a. ar c'harrer (...) var bouez poania avoalc'h da renca skinou ha bendeliou.
●(1907) PERS 162. karer ha kalvez deuz he vicher. ●(1931) VALL 113b. Charron, tr. «karrer pl. ien.»
- karrerajkarreraj
m. Charronnage.
●(1732) GReg 155a. Charronnage, travail et ouvrage de charron, tr. «Qarreraich. Van[netois] qarrourach.»
- karrerezh
- karrev
- karrevnañ
- karrez .1karrez .1
adj.
I.
(1) Carré.
●(1931) VALL 98b. Carré, tr. «karrez.»
(2) Metr karrez : mètre carré.
●(1931) VALL 98b. Mettre carré, tr. «metr karrez.»
II. sens fig.
(1) Lein garrez : bon repas.
●(1952) LLMM 31/58. (Douarnenez) ul lein gare : ul lein vat.
(2) Costaud.
●(1970) GSBG 102. (Groe) karre, tr. «costaud.» ●150. ur vaouez garre, tr. «une femme costaude.» ●221. karre, tr. «costaud» – comp[aratif]. karreioc'h – sup[erlatif] karreiañ.»
- karrez .2
- karrezadur
- karrezañkarrezañ
v. tr. d.
(1) Carreler (une surface).
●(1732) GReg 137b. Carreler, paver de carreaux, tr. «carreza. pr. carrezet..»
●(1876) TDE.BF 324b. Karreza, v. a., tr. «Carreler, couvrir de carreaux ou briques, ou autres matières minérales.»
(2) Carreler (des chaussures).
●(1732) GReg 137b. Carreler des souliers, tr. «carreza botou. carrea boutou.»
(3) Équarrir, carrer.
●(c.1718) CHal.ms i. carrer, tr. «carreein carréein.»
●(1872) ROU 83b. Equarrir, tr. «Carrea.»
●(1903) EGBV 87. Er halvé, get é vohal, en des karréet en trestiér. ●(1931) VALL 98b. Carrer, rendre carré, tr. «karreza.» ●269a. Équarrir, tr. «karre(z)a.»
- karrezegañ
- karrezek
- karrezennkarrezenn
f. –où
(1) Carreau de carreleur.
●(1633) Nom 138b. Tessera : quarreau : vn quarresen.
●(1659) SCger 99b. quarreau, tr. «carresen.» ●(1732) GReg 137b. Carreau de marbre, de brique, de tuile, de fayence, tr. «Carrezenn. p. carezennou.»
●(1876) TDE.BF 324b. Karrezenn, s. f., tr. «Carreau en terre cuite ; pl. ou.»
(2) Karrezenn-wer : carreau de vitre.
●(1732) GReg 137a. Carreau, carré de vitre, tr. «carrezeñ-güezr. p. carrezennou-güezr.»
(3) (géométrie) Carré.
●(1931) VALL 98b. Carré subs., tr. «karrezenn f.»
- karrezenn-warkarrezenn-war
f. (géométrie) Losange.
●(1931) VALL 432b. Losange, tr. «karrezenn-war f. pl. karrezennou-gwar.»
- karrezer
- karrezerezh
- karrhent
- karrierenn .1karrierenn .1
f. Cours de la vie.
●(1689) DOctrinal 199. combattet ec’heux loyalamant ha continuet en eurusdet, ar carrieren ar buez mortel-ma.
- karrierenn .2karrierenn .2
f. Carrière.
●(1633) Nom 232a. Latomia, latumia, lapicidina, lapicædina : quarrere : quarrieren.
- karrigkarrig
m. (astronomie) =
●(1744) L'Arm 356a. Septentrion, Constellation de 7 étoiles, Petite-Ourse ou Grande-Ourse, tr. «Carricq.»
- karrigellkarrigell
f. –où
I.
(1) Chariot.
●(1633) Nom 179a. Vehiculum, vectabulum, currus : chariot : vn carriguell.
(2) Brouette.
●(1732) GReg 122a. Brouette, tr. «carricqell. p. caricqellou. Van[netois] cariqel. p. cariqelleü.» ●(1744) L'Arm 39a. Brouette, tr. «Carriqueell.. leu. f.» ●(1783) BV 815. queret ur gariquel hac ur bal.
●(1849) LLB 109. er forh hag er garkel. ●(1856) VNA 55. une Brouette, tr. «ur Garriquêl.» ●(1857) CBF 103. Karrikel, f., tr. «Brouette.» ●(1869) FHB 250/327b. a azezas var he garrigel, pe mar kirit he c'hravas-rodellek pe he vroueten.
●(1910-15) CTPV I 73. Rudelei mat er hargellow, tr. «Qui saura bien rouler les brouettes.» ●(1925) FHAB Du 435. Ar paotr spontet kloz a laoskas brec'hiou ar garrigell.
(3) Tombereau.
●(1659) SCger 118b. tombereau, tr. «carriguell.»
(4) (domaine maritime) Brouette spéciale des goémoniers.
●(2007) GOEMOn 47a. La brouette (karrigell), faite de claies de bois, avec un fond en forme de cuvette qui permettait de transporter une fois et demi à deux fois plus de goémon que la brouette à fond plat des agriculteurs.
(5) Karrigell an Ankoù : le chariot de la camarde.
●(1799) CAm 40. On parle du Cariquel-Ancou (la brouette de la Mort) : elle est couverte d'un drap blanc, des squelettes la conduisent ; on entend le bruit de sa roue, quand quelqu'un est près d'expirer ; rappelez-vous les signes de Lusignan.
●(1825) EAM 114. cariquell an ancou. ●(1834) SIM 93. Simon a recommandas ivez d'hon hostisien nonpas credi na e pautr e voutou coad, nac e cariguel an ancou, nac er ganneres nôs, nac er buguel nos, nac er seurt traou sot evelse, hac er prometjont. ●(1867) MGK 101. Karrigel ann ankou gant rod ar bed a dro. ●(1880) ANN 119. Karrikell ann Anko fennoz / Zo tremenet adren d'ar c'hloz, tr. «Car le charriot de la mort, cette nuit, – a passé derrière notre enclos.»
II. Treiñ ur c'harr bras e karrigell : voir karr.
- karrigellad
- karrigellatkarrigellat
v. tr. d.
(1) Brouetter.
●(1732) GReg 122a. Brouetter, tr. «Carricqellât. pr. carricqellet.»
►absol.
●(1783) BV 819. unan a ranc quaran unn al cariquellat.
●(1850) MOY 182. Pe c'houi ya da garga, pe a gariguello ? ●183. Ret e vo demp carga bep eil, cariguellat.
●(1931) VALL 84a. Brouetter, tr. «karrigellat.»
(2) fam. Transbahuter, trimballer.
●(1981) ANTR 125. En eur garrigellad an noblañsoù dre ar vro.
- karrigellata
- karrigenn
- karrikellerezh
- karrnijourkarrnijour
m. -ien Aviateur.
●(1978) BAHE 99-100/64. Un toullad devezhioù kent, o devoa klasket ar c’hirri-nij saoz diskenn armoù, met re deñval e oa an amzer ; ha ne wele ket ar garrnijourien an arouezioù a veze graet dezho diwar an douar gant pilioù elektrik.
- karroñskarroñs
m. –où
(1) Carrosse.
●(1633) Nom 179a. Quadriga, currus quadrigarius, quadri iugi currus : chariot à quatre cheuaux : car pe carros á peuar march. ●179b. Carrus, carruca, biga, biiuge curriculum : charrette à deux cheuaux : car pe carros á daou march. ●180b. Tympanum : nattes, ou couuerture de chariot : golò vn car pe carros.
●(1732) GReg 138a. Carrosse, voiture commode, tr. «Carroçz. p. carroçzou. carronçz. p. ou.» ●(1787) BI 233. Er Harroche-zè ë h'ouai stleiget guet roncet à reforce. ●234. ur stæd Carrocheu ha Cariolenneu disolo. ●(1790) MG 159. me opras ur harroche. ●(17--) TE 56. én é Garross. ●454. caroche un Eutru bras.
●(1844) GBI I 458. Laket 'r c'harronz war veg he goch, tr. «Attelez mon carrosse.» ●(1866) LZBt Gouere 158. gant he garraouz hag he gezek. ●(1869) SAG 80. pourmen en karoziou arc'hantet pe alaouret. ●(1870) MBR 188. starna he garronz, tr. «atteler son carrosse.» ●(1889) ISV 475. eur c'harros caer. ●er c'harroziou alaouret-ze.
(2) (marine) Préceinte, fargues.
●(1633) Nom 151a. Cinctus subligaculum : le cinet : an carros, an guegr.
●(1732) GReg 652b. Préceinte, tr. «carroçz.»
●(1876) TDE.BF 324b. Karros, s. m., tr. «Préceinte de navire.» ●(1978) BZNZ 30. (Lilia-Plougernev) en em gave an dour betek ar c'harroj aze kachumant, betek he numero aze tout. «O ! ur mare mat hon eus great, betek ar c'harrojoù emañ ar bezhin !» a veze lavaret... Ar roudenn wenn aze zo he c'harroj, sañset, tr. (THAB 1/22) «il enfonçait dans l'eau jusqu'aux fargues. "Oh ! On a fait une bonne marée, le bateau s'enfonce jusqu'aux fargues" disait-on... Jusqu'à cette ligne blanche.» ●108. Ur c'harroj doa d'ober an dro d'ar vag. ●(1987) GOEM 77. L'étape suivante consiste à placer le premier bordé, le plus élevé, celui qui formera la ceinture extérieure du bateau. C'est le karroch à Plouguerneau, le karloch à Portsall.
- karroñsadkarroñsad
m. –où Contenu d'un carrosse.
●(1931) VALL 99a. Carrosse ; contenu, tr. «karroñsad m. pl. ou.»
- karroñsadurkarroñsadur
m. –ioù Carrosserie (d'une voiture).
●(1931) VALL 99a. Carrosserie ; montage d'une voiture, tr. «karroñsadur m.»
- karroñsañkarroñsañ
v. tr. d. carrosser, transporter en carrosse.
●(1931) VALL 99a. Carrosser, transporter en carrosse, tr. «karroñsa.»
- karroñsatakarroñsata
v. tr. d. carrosser, transporter en carrosse.
●(1931) VALL 99a. Carrosser, transporter en carrosse, tr. «karroñsata.»