Devri

Recherche 'ka...' : 2103 mots trouvés

Page 33 : de karregek (1601) à karronsata (1650) :
  • karregek
    karregek

    adj. Rocheux.

    ●(1944) DGBD 113. an aod uhel karregek.

  • karregenn
    karregenn

    f. Rocher.

    ●(1931) VALL 662b. Rocher de la mer, tr. «karregenn f.»

  • karregus
    karregus

    adj. Abondant en écueils.

    ●(1732) GReg 321b. Plein d'écueils, tr. «qarregus.»

    ●(1931) VALL 241a. où l'on peut rencontrer des écueils, tr. «karrregus.»

  • karrekaat
    karrekaat

    v. intr. Se fossiliser.

    ●(1931) VALL 314b. se fossiliser, tr. «karrekaat.»

  • karrekadur
    karrekadur

    m. Pétrification, fossilisation.

    ●(1962) EGRH I 27. karrekadur m., tr. « pétrification, fossilisation. »

  • karrekaenn
    karrekaenn

    f. –où Fossile.

    ●(1942) VALLsup 81a. Fossile, tr. «Karrekaënn f. (Meven Mordiern) s'applique aux aux végétaux et animaux fossilisés.»

  • karrekaet
    karrekaet

    adj. Fossilisé.

    ●(1944) DGBD 88. pesked karrekaet.

  • karrekaus
    karrekaus

    adj. Fossilisant.

    ●(1931) VALL 314b. Fossilisant, tr. «karrekaüs.»

  • karreled
    karreled

    m. Pelote à épingles.

    ●(1907) VBFV.fb 74a. pelote aux épingles, tr. «karled, m.» ●(1931) VALL 545a. Pelote à mettre les épingles, tr. «karreled m.»

  • karreledad
    karreledad

    m. –où Pelote d'épingles.

    ●(1931) VALL 545a. Pelote à mettre les épingles ; le contenu d'épingles, tr. «karreledad m.»

  • karreledenn
    karreledenn

    f. –où Pelote à épingles.

    ●(1876) TDE.BF 324a. Karreledenn, s. f., tr. «Pelote pour fixer les épingles.»

  • karrell
    karrell

    f. –où Carreau de carreleur.

    ●(1732) GReg 137a. Carreau, pierre de taille de mediocre grandeur, tr. «Carrell. p. carrellou.»

  • karrelladur
    karrelladur

    m. Action de carreler.

    ●(1732) GReg 137b. Carrelage, & carrelure, application de carreaux d'une chambre, tr. «Carreladur.»

  • karrellañ
    karrellañ

    v. tr. d. Carreler.

    ●(1732) GReg 137b. Carreler, paver de carreaux, tr. «Carrella. pr. carrellet.»

  • karreller
    karreller

    m. –ion Carreleur.

    ●(1732) GReg 137b. Carreleur, maçon qui carrele, tr. «Carellèr. p. carrelléryen.»

  • karrellerezh
    karrellerezh

    m. Action de carreler.

    ●(1732) GReg 137b. Carrelage, & carrelure, application de carreaux d'une chambre, tr. «carrelérez.»

  • karrener
    karrener

    m. –ion Charretier.

    ●(1847) FVR 8è. Thomaz a c'halv he vevel karrener. ●(1876) TDE.BF 324a. Karrener, karreter, s. m., tr. «Charretier.»

  • karreoù
    karreoù

    plur.

    (1) Caprices.

    ●(1967) BRUD 26-27/24. red dezi gouzañv karreou he fried. ●(1970) BHAF 96. ne oa ket echu an admiral koz gant e garreou... ●384. «Me zo skuiz gant da garreou.», gand da faltaziou, da froudennou, da zoareou.

    (2) Tremen dre garreoù ub. : faire les volontés, les caprices de qqn.

    ●(1970) BHAF 180. Lost ebed d'ar gudenn, daoust pegen spontuz e oa, red e vefe tremen dre garreou Lusifer.

    (3) Ober e garreoù : s'occuper de son travail, de ses affaires.

    ●(1943) SAV 26/69. Me a zo den d'ober va c'hareou hep unan-bennak o froñval war va lerc'h... ●(1955) VBRU 86. ranket he devoa paouez d'ober he c'harreoù. ●191. ober he c'harreoù a zo mont ha dont evit he labour (da skouer : ne grog al louarn d'ober e garreoù nemet pa vez noz).

  • karreoz
    karreoz

    m. Coussin carré.

    ●(1659) SCger 19b. careau sous le genoux, tr. «carreos.»

  • karrer
    karrer

    m. –ion Charron.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 99). Carer, l. rotarius.

    ●(1659) SCger 22b. charon, tr. «carrer.» ●135b. carrer, tr. «charron.» ●(1732) GReg 155a. Charron, faiseur de charrettes, &c., tr. «Qarrer. p. qarréryen. Van[netois] qarrour. p. yon, yan.»

    ●(1847) MDM 325. A kredi a rit-hu e veulan ar c'harrerien hag ar varijaled. ●(1857) CBF 109. Brema e tesk beza karrer, tr. «Il apprend à présent le métier de charron.» ●(1869) FHB 217/68a. ar c'harrer (...) var bouez poania avoalc'h da renca skinou ha bendeliou.

    ●(1907) PERS 162. karer ha kalvez deuz he vicher. ●(1931) VALL 113b. Charron, tr. «karrer pl. ien.»

  • karreraj
    karreraj

    m. Charronnage.

    ●(1732) GReg 155a. Charronnage, travail et ouvrage de charron, tr. «Qarreraich. Van[netois] qarrourach.»

  • karrerezh
    karrerezh

    m. Charronnage.

    ●(1931) VALL 113b. Charronnage, charronnerrie, tr. «karrerez m.»

  • karrev
    karrev

    s. Carreau.

    ●(1499) Ca 168a. Quarreau. g. quarrel de pauement.

  • karrevnañ
    karrevnañ

    v. intr. Voler en avion.

    ●(1927) GERI.Ern 143. voler en avion, tr. «karr-evna.»

  • karrez .1
    karrez .1

    adj.

    I.

    (1) Carré.

    ●(1931) VALL 98b. Carré, tr. «karrez.»

    (2) Metr karrez : mètre carré.

    ●(1931) VALL 98b. Mettre carré, tr. «metr karrez.»

    II. sens fig.

    (1) Lein garrez : bon repas.

    ●(1952) LLMM 31/58. (Douarnenez) ul lein gare : ul lein vat.

    (2) Costaud.

    ●(1970) GSBG 102. (Groe) karre, tr. «costaud.» ●150. ur vaouez garre, tr. «une femme costaude.» ●221. karre, tr. «costaud» – comp[aratif]. karreioc'h – sup[erlatif] karreiañ.»

  • karrez .2
    karrez .2

    m. –ioù Carré.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 99). Carres, g. chavreau.

    ●(1732) GReg 137a. Carreau, ou, carré de jardin, tr. «Carrez. p. carrezyou.»

  • karrezadur
    karrezadur

    m.

    (1) Carrelure (de chaussures).

    ●(1732) GReg 137b. Carrelure, remonture de souliers, de bottes, tr. «carrezadur botou. carreadur botou.»

    (2) Équarissage.

    ●(1931) VALL 269a. Équarrissage, tr. «karre(z)adur.»

    (3) Quadrature.

    ●(1931) VALL 606a. Quadrature, tr. «karrezadur.»

  • karrezañ
    karrezañ

    v. tr. d.

    (1) Carreler (une surface).

    ●(1732) GReg 137b. Carreler, paver de carreaux, tr. «carreza. pr. carrezet..»

    ●(1876) TDE.BF 324b. Karreza, v. a., tr. «Carreler, couvrir de carreaux ou briques, ou autres matières minérales.»

    (2) Carreler (des chaussures).

    ●(1732) GReg 137b. Carreler des souliers, tr. «carreza botou. carrea boutou.»

    (3) Équarrir, carrer.

    ●(c.1718) CHal.ms i. carrer, tr. «carreein carréein.»

    ●(1872) ROU 83b. Equarrir, tr. «Carrea.»

    ●(1903) EGBV 87. Er halvé, get é vohal, en des karréet en trestiér. ●(1931) VALL 98b. Carrer, rendre carré, tr. «karreza.» ●269a. Équarrir, tr. «karre(z)a.»

  • karrezegañ
    karrezegañ

    v. tr. d. Équarrir, carrer.

    ●(1931) VALL 98b. Carrer, rendre carré, tr. «karrezega.»

  • karrezek
    karrezek

    adj. Carré.

    ●(1931) VALL 98b. Carré, tr. «karrezek.»

  • karrezenn
    karrezenn

    f. –où

    (1) Carreau de carreleur.

    ●(1633) Nom 138b. Tessera : quarreau : vn quarresen.

    ●(1659) SCger 99b. quarreau, tr. «carresen.» ●(1732) GReg 137b. Carreau de marbre, de brique, de tuile, de fayence, tr. «Carrezenn. p. carezennou.»

    ●(1876) TDE.BF 324b. Karrezenn, s. f., tr. «Carreau en terre cuite ; pl. ou.»

    (2) Karrezenn-wer : carreau de vitre.

    ●(1732) GReg 137a. Carreau, carré de vitre, tr. «carrezeñ-güezr. p. carrezennou-güezr.»

    (3) (géométrie) Carré.

    ●(1931) VALL 98b. Carré subs., tr. «karrezenn f.»

  • karrezenn-war
    karrezenn-war

    f. (géométrie) Losange.

    ●(1931) VALL 432b. Losange, tr. «karrezenn-war f. pl. karrezennou-gwar.»

  • karrezer
    karrezer

    m. –ion

    (1) Carreleur.

    ●(1732) GReg 137b. Carreleur, maçon qui carrele, tr. «carrezèr. p. yen.»

    (2) Carreleur de chaussures.

    ●(1732) GReg 137b. Carreleur, qui carrele des souliers, tr. «carrezer botou. p. carrezéryen boutou.»

  • karrezerezh
    karrezerezh

    m.

    (1) Action de carreler.

    ●(1732) GReg 137b. Carrelage, & carrelure, application de carreaux d'une chambre, tr. «carrezérez.»

    (2) Équarissage.

    ●(1931) VALL 269a. Équarrissage, tr. «karre(z)erez.»

  • karrhent
    karrhent

    m. –où Chemin à charrette, charrière.

    ●(1659) SCger 109b. sente, tr. «carhent.» ●(1732) GReg 159b. Chemin où les charrettes peuvent passer, tr. «qarr-hend. p. qarr-hinchou.»

    ●(1876) TDE.BF 324b. Karr-heñt, s. m., tr. «Chemin de voiture.»

  • karrierenn .1
    karrierenn .1

    f. Cours de la vie.

    ●(1689) DOctrinal 199. combattet ec’heux loyalamant ha continuet en eurusdet, ar carrieren ar buez mortel-ma.

  • karrierenn .2
    karrierenn .2

    f. Carrière.

    ●(1633) Nom 232a. Latomia, latumia, lapicidina, lapicædina : quarrere : quarrieren.

  • karrig
    karrig

    m. (astronomie) =

    ●(1744) L'Arm 356a. Septentrion, Constellation de 7 étoiles, Petite-Ourse ou Grande-Ourse, tr. «Carricq.»

  • karrigell
    karrigell

    f. –où

    I.

    (1) Chariot.

    ●(1633) Nom 179a. Vehiculum, vectabulum, currus : chariot : vn carriguell.

    (2) Brouette.

    ●(1732) GReg 122a. Brouette, tr. «carricqell. p. caricqellou. Van[netois] cariqel. p. cariqelleü.» ●(1744) L'Arm 39a. Brouette, tr. «Carriqueell.. leu. f.» ●(1783) BV 815. queret ur gariquel hac ur bal.

    ●(1849) LLB 109. er forh hag er garkel. ●(1856) VNA 55. une Brouette, tr. «ur Garriquêl.» ●(1857) CBF 103. Karrikel, f., tr. «Brouette.» ●(1869) FHB 250/327b. a azezas var he garrigel, pe mar kirit he c'hravas-rodellek pe he vroueten.

    ●(1910-15) CTPV I 73. Rudelei mat er hargellow, tr. «Qui saura bien rouler les brouettes.» ●(1925) FHAB Du 435. Ar paotr spontet kloz a laoskas brec'hiou ar garrigell.

    (3) Tombereau.

    ●(1659) SCger 118b. tombereau, tr. «carriguell.»

    (4) (domaine maritime) Brouette spéciale des goémoniers.

    ●(2007) GOEMOn 47a. La brouette (karrigell), faite de claies de bois, avec un fond en forme de cuvette qui permettait de transporter une fois et demi à deux fois plus de goémon que la brouette à fond plat des agriculteurs.

    (5) Karrigell an Ankoù : le chariot de la camarde.

    ●(1799) CAm 40. On parle du Cariquel-Ancou (la brouette de la Mort) : elle est couverte d'un drap blanc, des squelettes la conduisent ; on entend le bruit de sa roue, quand quelqu'un est près d'expirer ; rappelez-vous les signes de Lusignan.

    ●(1825) EAM 114. cariquell an ancou. ●(1834) SIM 93. Simon a recommandas ivez d'hon hostisien nonpas credi na e pautr e voutou coad, nac e cariguel an ancou, nac er ganneres nôs, nac er buguel nos, nac er seurt traou sot evelse, hac er prometjont. ●(1867) MGK 101. Karrigel ann ankou gant rod ar bed a dro. ●(1880) ANN 119. Karrikell ann Anko fennoz / Zo tremenet adren d'ar c'hloz, tr. «Car le charriot de la mort, cette nuit, – a passé derrière notre enclos.»

    II. Treiñ ur c'harr bras e karrigell : voir karr.

  • karrigellad
    karrigellad

    f. –où Contenu, charge d'une brouette.

    ●(1744) L'Arm 39a. Brouettée, tr. «carriquellatt.. adeu. f.»

    ●(1923) KNOL 280. eur garrikellad karrotez. ●(1926) FHAB Gouere 269. karigelladou douar mat.

  • karrigellat
    karrigellat

    v. tr. d.

    (1) Brouetter.

    ●(1732) GReg 122a. Brouetter, tr. «Carricqellât. pr. carricqellet.»

    ►absol.

    ●(1783) BV 819. unan a ranc quaran unn al cariquellat.

    ●(1850) MOY 182. Pe c'houi ya da garga, pe a gariguello ? ●183. Ret e vo demp carga bep eil, cariguellat.

    ●(1931) VALL 84a. Brouetter, tr. «karrigellat.»

    (2) fam. Transbahuter, trimballer.

    ●(1981) ANTR 125. En eur garrigellad an noblañsoù dre ar vro.

  • karrigellata
    karrigellata

    v. tr. d. Brouetter.

    ●(1931) VALL 84a. Brouetter, tr. «karrigellata.»

  • karrigenn
    karrigenn

    f. Chariot.

    ●(1633) Nom 179. cariguen, chariot (d'après GMB 98).

  • karrikellerezh
    karrikellerezh

    m. Carrousel.

    ●(1744) L'Arm 426a. Carrousel, tr. «Carriquêllereah m.»

  • karrnijour
    karrnijour

    m. -ien Aviateur.

    ●(1978) BAHE 99-100/64. Un toullad devezhioù kent, o devoa klasket ar c’hirri-nij saoz diskenn armoù, met re deñval e oa an amzer ; ha ne wele ket ar garrnijourien an arouezioù a veze graet dezho diwar an douar gant pilioù elektrik.

  • karroñs
    karroñs

    m. –où

    (1) Carrosse.

    ●(1633) Nom 179a. Quadriga, currus quadrigarius, quadri iugi currus : chariot à quatre cheuaux : car pe carros á peuar march. ●179b. Carrus, carruca, biga, biiuge curriculum : charrette à deux cheuaux : car pe carros á daou march. ●180b. Tympanum : nattes, ou couuerture de chariot : golò vn car pe carros.

    ●(1732) GReg 138a. Carrosse, voiture commode, tr. «Carroçz. p. carroçzou. carronçz. p. ou.» ●(1787) BI 233. Er Harroche-zè ë h'ouai stleiget guet roncet à reforce. ●234. ur stæd Carrocheu ha Cariolenneu disolo. ●(1790) MG 159. me opras ur harroche. ●(17--) TE 56. én é Garross. ●454. caroche un Eutru bras.

    ●(1844) GBI I 458. Laket 'r c'harronz war veg he goch, tr. «Attelez mon carrosse.» ●(1866) LZBt Gouere 158. gant he garraouz hag he gezek. ●(1869) SAG 80. pourmen en karoziou arc'hantet pe alaouret. ●(1870) MBR 188. starna he garronz, tr. «atteler son carrosse.» ●(1889) ISV 475. eur c'harros caer. ●er c'harroziou alaouret-ze.

    (2) (marine) Préceinte, fargues.

    ●(1633) Nom 151a. Cinctus subligaculum : le cinet : an carros, an guegr.

    ●(1732) GReg 652b. Préceinte, tr. «carroçz.»

    ●(1876) TDE.BF 324b. Karros, s. m., tr. «Préceinte de navire.» ●(1978) BZNZ 30. (Lilia-Plougernev) en em gave an dour betek ar c'harroj aze kachumant, betek he numero aze tout. «O ! ur mare mat hon eus great, betek ar c'harrojoù emañ ar bezhin !» a veze lavaret... Ar roudenn wenn aze zo he c'harroj, sañset, tr. (THAB 1/22) «il enfonçait dans l'eau jusqu'aux fargues. "Oh ! On a fait une bonne marée, le bateau s'enfonce jusqu'aux fargues" disait-on... Jusqu'à cette ligne blanche.» ●108. Ur c'harroj doa d'ober an dro d'ar vag. ●(1987) GOEM 77. L'étape suivante consiste à placer le premier bordé, le plus élevé, celui qui formera la ceinture extérieure du bateau. C'est le karroch à Plouguerneau, le karloch à Portsall.

  • karroñsad
    karroñsad

    m. –où Contenu d'un carrosse.

    ●(1931) VALL 99a. Carrosse ; contenu, tr. «karroñsad m. pl. ou.»

  • karroñsadur
    karroñsadur

    m. –ioù Carrosserie (d'une voiture).

    ●(1931) VALL 99a. Carrosserie ; montage d'une voiture, tr. «karroñsadur m.»

  • karroñsañ
    karroñsañ

    v. tr. d. carrosser, transporter en carrosse.

    ●(1931) VALL 99a. Carrosser, transporter en carrosse, tr. «karroñsa.»

  • karroñsata
    karroñsata

    v. tr. d. carrosser, transporter en carrosse.

    ●(1931) VALL 99a. Carrosser, transporter en carrosse, tr. «karroñsata.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...