Devri

Recherche 'kar...' : 417 mots trouvés

Page 4 : de karkailh (151) à karnod (200) :
  • karkailh
    karkailh

    coll. (botanique) Colchique.

    ●(1927) GERI.Ern 263. karkailh col., tr. «Colchique (î[le de B[atz]).» ●(1931) VALL 131a. Colchique, tr. «karkailh col. sg. karkailhenn (î[le] de B[atz]).»

  • karkailhenn
    karkailhenn

    f. karkailh (botanique) Pied de colchique.

    ●(1931) VALL 131a. Colchique, tr. «karkailh col. sg. karkailhenn (î[le] de B[atz]).»

  • karkan
    karkan

    m. –ioù

    (1) Carcan.

    ●(1792) BD 5369. ha carcanio houarn voar da gouc maillotet, tr. «et de carcans de fer entortillés autour de ton cou.»

    (2) Collier (bijou).

    ●(1792) BD 4163. dan nep are dese carcan ha rubano, tr. «à celui qui leur donne collier et rubans.» ●(17--) CT Acte II 714. de nep a rai deze quarcan a rubanou, tr. «à qui leur donnera colliers et rubans.»

    ●(1850) MOY 270. eur c'harcan perles. ●(1868) SBI II 56. Eur c'harcan aour en he c'herc'henn, tr. «Avec un collier d'or à son cou.» ●(18--) SBI II 190. Eur c'harcan aour pe berlès a vò en dro d'he gouc, tr. «Un collier d'or ou de perles fera le tour de son cou.»

    ●(1962) EGRH I 26. karkan m. -ioù, tr. « chaîne que les femmes se mettent autour du cou, en Cornouaille. »

    (3) Élingue à fardeaux.

    ●(1633) Nom 115a. Spira : corde ou bendeau entortillé : corden pe banden cordet, fortisset lire : tortisset), carquan.

    ●(1987) GOEM 142. L'élingue, ar loskenn. C'est l'outil le plus élémentaire, celui qui permet de transporter le goémon à dos d'homme. Il est parfois appelé karkan.

  • karkaniñ
    karkaniñ

    v. intr. Faire un tintamarre agréable à entendre.

    ●(1957) ADBr lxiv 4/465. (An Ospital-Kammfroud) Karkani : v. – S'emploie en parlant d'un concert de bruits sympathiques qui portent à l'optimisme, tels les bruits des manèges dans une fête foraine : karkani a rê an traou er vourh da zevez ar pardon.

  • karkier
    karkier

    voir kartier

  • karle
    karle

    m. –ed (ichtyonymie) Barbue.

    ●(1934) BRUS 255. Une barbue, tr. «ur harlé –ed, m.»

  • karloj
    karloj

    voir karroj

  • karm
    karm

    m. –où (littérature)

    (1) Vers.

    ●(1612) Cnf.epist 15. gant an peuar carm-man. ●36. né goun quet ober na carmou na rymou. ●(1633) Nom 3a. Cento : rimaille, ou vers à demy desrobé, & ramassé deçà & delà : rimadel, pe vn carm bennac á dastummet ahan hac á læch-ount. ●8a. Carmen : vers, carme, poësie : carm, poësy. ●8b. Satyra : vn esguillon de vices : vn fecoun da repreniff an viçou dre carmou, en vn canaff. ●Versus : vn vers : vn carm.

    ●(1732) GReg 955b. Vers, assemblage d'un certain nombre de paroles, & de silabes mesurées, tr. «carm. p. carmou.»

    (2) Poème.

    ●(1732) GReg 734a. Poeme, ouvrage en vers, tr. «Carm. p. carmou.» ●Un beau poëme, tr. «Ur c'harm caër. p. carmou caër.»

  • karmelited
    karmelited

    plur. (religion) Carmélites.

    ●(1847) FVR 88. abatti karmelited.

  • karmelitezed
    karmelitezed

    fpl. (religion) Carmélites.

    ●(1889) ISV 156. eur gouent carmelitezed divoutou.

    ●(1900) MSJO 82. e kouent karmelitezed Avila.

  • karmer
    karmer

    m. –ion Versificateur.

    ●(1732) GReg 956a. Versificateur, faiseur d'ouvrage en vers, tr. «Carmèr. p. carméryen.»

  • karmerezh
    karmerezh

    m. Versification.

    ●(1732) GReg 956a. Versification, tr. «carmèrez.»

  • karmez
    karmez

    s. (religion) Carmel.

    ●(1688) DOctrinal [pajenn ditl]. Composet, gant Breuzr Bernard ar speret santel, Religius Carmes, Guinidic à Lesnevenn, ha diviset e peder quefren é furm à dialog, entré ar Mestr, hac an Disquibl. ●(1732) GReg 137a. L’ordre des Carmes, tr. «Urz Carmès.» ●L’Eglise des Carmes, tr. «Ilis Carmès.»

  • karmezad / karmeziad
    karmezad / karmeziad

    m. karmezidi, karmeziz (religion) Carme.

    ●(1732) GReg 137a. Carme, Religieux de l'Ordre du Mont-Carmel, tr. «Carmesad. p. Carmesis. Carmesyad. p. Carmisidy.» ●249b. Carmes Déchaux, ou Déchaussez, tr. «Carmisis diarc'hen.»

  • karmezez
    karmezez

    f. –ed Carmélite.

    ●(1732) GReg 137a. Carmelite, tr. «Carmèses. p. Carmesesed.»

  • karmeziad
    karmeziad

    voir karmezad

  • karmiñ
    karmiñ

    v. intr. Versifier.

    ●(1732) GReg 956a. Versifier, tr. «Carmi. pr. carmet.»

  • karmin
    karmin

    m. Carmin.

    ●(1732) GReg 137a. Carmin, tr. «Lyou ruz-beo. carmyn.»

  • karministr
    karministr

    m. –ed (religion) Carme.

    ●(1499) Ca 32b. Carministr. g. carme.

    ●(1732) GReg 137a. Carme, Religieux de l'Ordre du Mont-Carmel, tr. «Carministr. p. Carministred.»

  • karmouch
    karmouch

    s. Escarmouche.

    ●(1575) M 2321. Pep carmouich é douigaff, tr. «En toute attaque ils le craignent.»

  • karn .1
    karn .1

    m. –où

    I. (zoologie)

    (1) Corne de sabot d'animal.

    ●(1530) Pm 267. Ha bout taluoudec bede garnn, tr. «Et être utile (?) jusqu'à la corne (?).» ●(1633) Nom 182a. Ferramentum conciforium : ce qui taille les cornes des cheuaux : an hiny á taill carnou rounçeet, raclerefs.

    ●(1659) SCger 32a. corne du pied de cheual, tr. «carn ar marc'h.» ●135b. carn, tr. «corne du pied d'une beste.» ●(1732) GReg 212b. Corne, partie dure des pieds du cheval, du mulet, du bœuf, &c., tr. «Qarn.» ●836a. Sabot de cheval, tr. «Qarn ar marh.»

    ●(1876) TDE.BF 323b. Karn, s.m., tr. «Corne du pieds des chevaux, des bœufs, etc.»

    ●(1907) VBFV.bf 37b. karn, m. pl. eu, tr. «corne du pied.»

    (2) par ext. Sabot.

    ●(1876) TDE.BF 323b. Karn, s.m., tr. «Sabot du cheval»

    II. (en plt de qqc.)

    (1) Corne servant à la fabrication d'objets.

    ●(1938) WDAP 2/102. eul lunedou bras kelc'hiet gant karn rous.

    (2) Plastique.

    ●(1958) BLBR 115/7. o werza d'ar bardonerien kaniked karn en devoa lakeet da neui ebarz eur bailhad dour. (d'après Kannadig parrez Plonevez-ar-Faou)

  • karn .2
    karn .2

    m. (argot des tailleurs vannetais, de Pont-l'Abbé et d'Elliant) Viande.

    ●(1912) KZVr 415 - 10/03/12. (yezh ar gemenerien) Karn, tr. «kig.» ●(1960) LLMM 82/310. Langaj-chon ar vilajenn gran. Karn = Kig. ●(1984) BRLI I 138. (lang kouter) karn, tr. «viande (= kig).

  • karn .3
    karn .3

    voir karront

  • karnac'h
    karnac'h

    adj. Rabougri, malingre.

    ●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 149. (Plouarzhel) karnac'h (ano-gwan) = rabougrie e galleg (evit ar plant) ; malingre (evit al loened). ●(1943) FHAB Du/Kerzu 367. Unan anezo a oa bihan ha karnac'h.

  • Karnag
    Karnag

    n. de l. Carnac.

    I. Karnag.

    ●(1794) SD 244. ar Sauzon argazus erfin o deus dislonquet var Arvoriou Carnac, e departamant Morbihan, un dastum a dud ar goassa o deus biscoas ampoësonet douar o bro.

    ●(1847) FVR 274. ann Aotrou Baron, Persoun Karnak. ●(1891) LPK 92. Ar hent Carnac, be oé ur boulom i crapein ar é hoar. ●(1895) (1932) FOVE 19. É Belz, én Ardeuen, é Karnag, é Plarnel.

    ●(1902) LZBg Mae 101. Karnak. ●(1904) DDKB 52. Dirag iliz Karnak, mez beza vefe dall. ●(1905) ALMA 70. Karnak. ●(1905) DIHU 06/114 a. Garnag. ●(1971) LLMM 149/407. A-raok mont pelloc’h er C’hornog e raimp un droiad betek Karnag.

    II.

    (1) Dicton.

    ●(1911) DIHU 70/240. E Krah é vé kleuet el lavar men ar dud Karnag : Karnagiz, / Boelleu gris / En des laeret kloh me iliz / Èl ma ien / Hag èl ma ten / Ag en overen / Ou doé kavet ur hoh marh guen / Ind en dèbré kig ha krohen. / Goarnet ou doé d'er hemenér / Un tam fetis, un tam tinér / Er hemenér 'gavé ket mat / Karnagiz lipé er plad / Ken ne rué ou deulagad ! Pé sord tregennad !

    (2) Légende : Soudarded sant Korneli : voir Korneli.

    III. Blasons populaires : voir bouzelloù, 2. foeñvour, avelet.

    IV. Nom de famille.

    ●(1970) NFBT 33 N° 245. Carnac.

    V. [Toponymie locale]

    ●(1909) CARN 27. Le père Piniec, de Croez-Audran. ●46. Kohlé Porh en Drou. (...) au lieu dit Parc-er-Meskeù. ●47. Pen-er-Lô est une pointe de sable de la falaise de Quiberon, sur l’anse du Pô. ●49. dans la vasière, près de Men Rostir, ou plutôt Roh-er-ster. ●56. une barrière en bois dite Klud Sant-Mekel. ●57. Fetan Goed. ●60. Er Pusseu. ●63. Gad Koed er Blei. (...) Paotr Fetan Kergouelek. ●64. Spontaill Kroez en Negnol. ●65. Kohlé Praren Rosnual. (...) Paotr Fetaneù. ●66. Spontaill loast el len. (...) Er men du, la pierre noire, est située au bord de la mer, entre la plage de Beaumer et les marais salants de Kerdual. ●67. Tal er Fetan (près de la fontaine), située au sud-ouest du village de Kerlescan. (...) Fetan er Eutru (la fontaine du Monsieur), est située au nord du village de Kerhoh. ●69. Pont kerhek (pont d’avoine), est situé près et à l’angle nord-ouest du mur de l’enclos du château de Kercado. ●70. Tennad er-varkèz est situé à l’ouest du vieux moulin de Kerdeneven. (...) Pont-melein-Kerdeneven, pont du moulin de Kerdeneven. ●71. Pont-er-Gérek (le pont du Quéric). ●73. Spontaill pont-Kahek. ●74. Paotr-pont-Kerveneù. (...) Spontaill-pont-en-hent-marhat. (...) Paotr-pont-Cordenn. ●76. Spontaill-Pont-Coët-à-Tous. ●77. Paotr-pont-er-Meneh. (...) Paotr-pont Ti-lest. ●78. Spontaill-Pont-Neui-Gouyaneur. ●79. Spontaill-pont-Gouyanzeur-ou Pont-er-len. (...) Paotr-pont-er-Stank. (...) Paotr-pont-Milen-Coët-er-hour. ●80. Paotr-Poul-Levan. (...) Spontaill-Pont-Fetan-Levek. ●82. Er-Ponnek le petit pont est situé entre les villages de Kerlann et du Notério. ●83. Pont-Augèle est situé dans la vieille route du village de Kerogèle. (...) Pont-er-Stannek est un simple passage de sentier situé entre les villages du Notério et de Kerléar. ●84. Pont-Alré, Pont d’Auray, est situé entre les villages de Keriaval et du Notério. ●85. Coed-er-Varame, le bois de la dame, est situé au nord du village du Notério. ●86. Pont-er-Bek, Pont de la Pie, est situé aujourd’hui sur la voie de Quiberon à Auray. ●87. Praren-lann-Vihan, est situé près et au sud du village de Quelvezin. (...) Pen-Hoarin. (...) Fetan-er-Fous. ●88. Fetan Kerveneù. ●89. Ponnek-Kerguierh. ●90. Lann Kergarec. ●91. Er-Arbon, est situé près et au nord du village du Moustoir. ●92-93. La fontaine du Ménec est située près et au sud-sud-ouest du village, près du lavoir; là se tenait Spontail-Fetan-er-Venek, sous forme de blanchisseeuse (sic) qui, toutes les nuits, lavait son linge sur une des pierres du douet. (...) Pont-bihan, le petit pont, est situé sur le ruisseau dans la grande route de Carnac au Pô. ●94. Poul-er-guèlen est une mare située entre les villages du Nignol et du Notério. ●96. Toul-deur-en-iuarh-vras, trou d’eau du grand chemin creux, est situé au bord de la route de la Trinité à Auray. (...) Poul-er-pont. ●97. Poul-Lann-Lochet. ●98. Poul-Sant-Clement, douet de Saint-Colomban. ●99. Iuarh-er-hoed. (...) Iuarh-son-Pelegeu. ●100. Iuarh-er-men-guen. ●101. Pont-Kergoret. ●102. Iuarh-lahet. (...) Er-hoedeù, les bois du Pusso. ●104. Melen Kergou moulin de Kergo.

  • Karnagiz
    Karnagiz

    n. pr. pl. Habitants de Carnac.

    ●(1911) DIHU 70/240. Karnagiz, èl paud aral.

  • karnaj .1
    karnaj .1

    m. Quernure.

    ●(1988) TIEZ II 143. Le premier travail du fendeur est de partager en «repartons» (sportoniou) le bloc qui lui a été attribué ; cela se fait lors d'une opération dite de «quernure» (karnaj).

  • karnaj .2
    karnaj .2

    f./m.

    I.

    (1) Carnage.

    ●(1792) BD 5215. goude argoell garnag, tr. «après le terrible carnage.»

    (2) Bruit, vacarme.

    ●(1766) MM 1233. carnach, tapach, trous abeb-tu.

    ●(1847) MDM 363. eun trouz, eur garnaich. ●(1869) SAG 234. e ra karnach an droug-speret. ●(1877) BSA 120. an tarzou mor a ruille guen-cann var an aot hag a rea eur c'harnach spontus.

    ●(1909) KTLR 75. epad ma rea karnaj, er meaz, avel hag ar c'hazarc'h. ●(1959) BRUD 7/23. Ober karnach, trouz en dour. ●(1970) BRUD 35-36/147. Digoret gand eun tamm karnach skolidi en eun hunva euz manati Redon. ●(1982) LLMM 211-212/134. An dud a oa bet tennet diouzh o c'housk gant ar garnach. ●(1983) PABE 195. (Berrien) karnaj, tr. «brouhaha, tumulte.»

    II. Lakaat e garnaj en driñs : mourir.

    ●(1913) DIHU 158/128 (G-Enez Groe). Lakat é garnach én dris, tr. Bleimor «mourir.»

  • karnajal / karnajat / karnajiñ
    karnajal / karnajat / karnajiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Maltraiter, persécuter.

    ●(1744) L'Arm 401a. Véxer, tr. «Carnagein.»

    (2) Contraindre, forcer.

    ●(1790) Ismar 442. Garnagein én ur mod-benac un dén pé ur voès de ziméein. ●(17--) TE 30. Falein e rai dehai er garnagein d'ou laquad itré ou deourn. ●53. er garnagein de goutantein hé dezirieu infam. ●64. sèl mui m'ou garnageai. ●137. men garnagein d'hou qùittad. ●249. en dén santel-ze, eit boud ean peur, n'en doai biscoah chongèt a garnagein Gabelus d'er payein. ●305. ean e vènnas garnagein er-ré-ral de renonciein de Lezèn Doué. ●450. Dén n'hou carnageai de uerhein hou parq.

    ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 114. Ur huéh oueit én hul logellik, é oemb bet garnaget d'hum ziscoei, d'er gueih tud-hont.

    ●(1907) VBFV.fb 23a. contraindre, tr. «garnajein.» ●(1919) DBFVsup 25b. garnajein, v. n., tr. «contraindre, retenir de force.»

    ►absol.

    ●(1767) ISpour 92. Unn avariciuss e garnage, e palaforce er-ré-ral d'obér corvéyeu, de zaccore dehou mui eit n'enn-dess groeit. ●(1790) Ismar 130. Un avaricius e garnage, e palforce de zaccor dehou mui eit n'en dès reit.

    (3) Inciter.

    ●(1919) DBFVsup 25b. garnajein, tr. «à M[eslan], inciter.»

    II. V. intr.

    (1) Bruire.

    ●(1959) BRUD 7/23. ar beler o karnachad dindan treid an dud. ●25. Karnachad. – Pe : karnajad. Ober karnach, trouz en dour.

    (2) Tempêter.

    ●(1906) KANngalon Here 229. o velet anezhan oc'h egari hag o karnachal. ●(1919) DBFVsup 25b. garnajein, karnajein (Gâvres), tr. «gronder.» ●(1921) FHAB C'hwevrer 43. ar charreter a skoe warnezo hag a garnaje. ●(1925) FHAB Ebrel 139. ar c'hilhog hag ar yar goz o karnachat er vaoz ! ●(1935) TRAG 57. an tad a veze klevet o karnachi evel ma n'oa ket bet klevet c'hoaz. ●(1939) KTMT 56. Ha pa vez tommet d'ezañ n'eo ket evit mirout da garnachi ha da glask afer ouz an dud. ●76. Pennfollet naet, Biel a youc'he, a garnache.

    (3) Jacasser.

    ●(1960) BLBR 128/19. o kleved merhed o karnachal en eur redeg. ●(1964) BRUD 18/23. Ar piked (...) a garnache.

  • karnajat
    karnajat

    voir karnajal

  • karnajer .1
    karnajer .1

    adj. Qui dévore.

    ●(1732) GReg 584b. Loup ravissant, tr. «Van[netois] bley carnagér.»

  • karnajer / karnajour .2
    karnajer / karnajour .2

    m. –ion

    (1) Homme qui fait du bruit.

    ●(1962) EGRH I 27. karnacher m. -ien, tr. « celui qui fait du tapage. »

    (2) Pilleur.

    ●(c.1718) CHal.ms iii. pilleur, tr. «pillour, carnageour brigand.»

  • karnajerezh
    karnajerezh

    m. Maltraitance, persécution.

    ●(1744) L'Arm 401a. Véxation, tr. «Carnagereah.. heu.» ●403a. Violence, tr. «Carnagereah.» ●(1790) Ismar 130. Er carnagereah. Un avaricius e garnage, e palforce de zaccor dehou mui eit n'en dès reit, d'obér dehou deu-blijadur eid unan, &c.

    ●(1825) COSp 205. er peh en andur, nen dé quet na dré garnagereah, na dré intérés.

  • karnajiñ
    karnajiñ

    voir karnajal

  • karnajour
    karnajour

    voir karnajer .2

  • karnañ
    karnañ

    v. intr.

    (1) Se former en corne.

    ●(1876) TDE.BF 323b. Karna, v. n., tr. «Se former en corne, parlant des peids des chevaux, des bœufs.»

    (2) S'amasser sous les chaussures.

    ●(1876) TDE.BF 323b. Karna, v. n., tr. «se botter, parlant de la neige, de la boue qui s'amoncelle à la chaussure.»

    (3) [empl. devant un v. amené par la prép. «da»] Karnañ d'ober udb. : rechigner, renacler à faire qqc.

    ●(1960) PETO 13. Gant heug hag euz 'karnont da zont. ●86. Karna : Moulbenni, mourrena, ober mourrenou. Rechigner, e galleg. ●(1964) YHAO 137. O vezañ ma karne Chann da sentiñ. ●(1965) LLMM 109/87. Ha n'ac'h eus ket a vezh o karnañ da reiñ d'ar re gozh ar pezh a zo dleet dezho.

    ►absol.

    ●(1941) SAV 19/56. Karna, verb. Moulbenni, mourrena, moua, gina, hervez Vallée. «Rechigner», e galleg. Sk. Karna a rae en eur vont d'ober ar pez am boa gourc'hemennet d'ezañ (Gwezeg). ●(1965) LLMM 109/8790. tapet he devoa ar wreg ar pleg da garnañ.

  • karnata
    karnata

    v. intr. Piaffer.

    ●(1931) VALL 513a. Piaffer, tr. «karnata.»

  • karneg
    karneg

    m. –ed, karneion

    (1) Personne qui de la corne aux pieds.

    ●(1732) GReg 213a. Qui a de la corne aux pieds comme un animal, ou la chair durcie aux pieds comme de la corne, tr. «Qarnecq. p. qarnéyen, qarnegued.»

    (2) (zoologie) Ongulé.

    ●(1931) VALL 557a. Ongulé ; subs., tr. «karneg pl. ed.»

  • karnek
    karnek

    adj.

    (1) (zoologie) Ongulé.

    ●(1732) GReg 37b. Animal qui a de la corne aux pieds, tr. «Aneval carnec.» ●213a. Animal qui a de la carne aux pieds, tr. «Aneval qarnecq.»

    ●(1931) VALL 557a. Ongulé, tr. «karnek.»

    (2) (en plt de qqn) Qui a de la corne aux pieds.

    ●(1659) SCger 135b. carnec, tr. «qui a de la corne au pieds comme une beste.» ●(1732) GReg 213a. Qui a de la Corne aux pieds comme un animal, ou la chair durcie aux pieds comme de la corne, tr. «Qarnecq.»

    ●(1876) TDE.BF 323b. Karnek, adj., tr. «Qui a de la corne aux pieds, comme les chevaux, ânes, bœufs.»

    ●(1907) VBFV.bf 37b. karnek, adj., tr. «qui a de la corne aux pieds.»

  • karnel
    karnel

    f. –ioù

    I.

    (1) Ossuaire.

    ●(1499) Ca 32b. Carnel. g. reliquaire. ●(c.1500) Cb 25b. g. edifice faict sur sepulchre des mors larges par dessoubz et estroit par-dessus. b. carnel. ●(1530) Pm 232. Dyrac vn carnel pan guely, tr. «Devant un ossuaire, quand tu (en) verras (un).» ●(1575) M 160. Ha'n esquernn en carnel, cruel eo ho guelet, tr. «Et les os dans le charnier, dont la vue est cruelle.» ●(16--) DIalog 12. Me hogray oll heuel er carner da guelet, tr. «Je les ferai tous identiques d'aspect dans l'ossuaire.»

    ●(1659) SCger 21b. charnier des trespassés, tr. «carnel.» ●(1732) GReg 153b. Charnier, Reliquaire des ossements des morts, tr. «Carnell. p. carnellyou. Van[netois] Carnel. p. carneleü.» ●154a. Le Charnier, ou Reliquaire tr. «Ar garnell. Van[netois] Er harnél.»

    ●(1841-1842) BBZcarn II 204/74-75 (ADBR t. 123-2, 2016, pp. 48-49). Barz ar garnel, ema lammet. / Etouez ar c’hreireou/iou benniget, tr. D. Laurent « Il a sauté dans l’ossuaire / Parmi les ossements bénis. » ●(1885) KAV 18. Guelit er garnel an eskern. ●(1894) RVUm III 213. ér garnel keméret / Relegeu unan treménet, tr. «vous prendrez dans l'ossuaire les ossements d'un mort.»

    ●(1919) FHAB Gouere 10. mont da gemeret dour e pinsin bras ar garnel.

    (2) (insulte) Penn garnel ! : tête de charnier !

    ●(1792) HS 146. El ma hoai nuah é bènn, bugalé fal zesquet e oai inou é hoari, e hum laquass de hüéchal ar é lerh : «pènn garnél ; pènn garnél.»

    ●(1896) GMB 475 (d'après HS 146). pènn garnél terme d'injure à un chauve.

    II.

    (1) Bokedoù ar garnel : voir bokedoù.

    (2) Bleuñv ar garnel : voir bleuñv.

  • karneliet
    karneliet

    adj. Entassé dans un charnier.

    ●(1957) DSGL 228. Evid er ré zo azé, karnéliet én ur bern.

  • karnell
    karnell

    voir kranell

  • karnet
    karnet

    adj.

    (1) Durci.

    ●(1787) BI 43. Tro-ha-tro d'é zi ne ouai meit mottenn, meinn ha doar carnet. ●204. ur roh carnet. ●(1790) MG 60. en doar carnét guet er sehour. ●(17--) VO 109. lod carnét ha colét doh-t'ai. ●(17--) TE 124. un doar carnét ha losquét guet en heaul.

    ●(1838) OVD 281. un doar disséhet ha carnet. ●(1844) DMB 4. En doar, d'en han, karnet ghet en tuemdér, tr. «L'été, la terre, durcie par la chaleur.» ●(1855) BDE 203. èl coèd-tan, m'isquern ezou carnet. ●204. courhen carnet doh me isquern. ●(1857) LVH 236. doar carnet guet er séhour. ●347. m'en dé carnet er hrohen doh en isquern. ●(1883) GOB 11. Carnet-on d'en tuêmdér.

    ●(1911) DIHU 66-67/185. Un hoh tam bara (...) louidet ha karnet. ●(1922) EOVD 270. un tam doar diséhet ha karnet. ●(1939) RIBA 122. Rè garnet é mem binieu aveit son de zansal. ●(1941) DIHU 358/242. ur ialh karnet.

    (2) sens fig. Endurci.

    ●(1787) BI 265. goudé ma hoh bet carnet, queviniet ha douaret guet er fatiq ét bét-man.

    ●(1857) GUG 70. Carnet-on d'en tuêmder / Idan en hiaul d'en han. ●(1861) BELeu 43. disséhet ha carnet-oé d'er fatig.

  • karnev
    karnev

    voir karnod

  • karnevet
    karnevet

    adj. (Terre) durcie.

    ●(1744) L'Arm 380a. Terre durcie, tr. «Doarr carnéhuétt.»

  • karneviñ
    karneviñ

    v. tr. d. =

    ●(1744) L'Arm 437b. Encuirasser, tr. «Carnéhuein.»

  • karniañ
    karniañ

    v. intr. S'entasser (comme la boue sous les chaussures).

    ●(1870) FHB 270/69a. an erc'h a garnie oc'h he voutou ha ne valee nemet dre boan.

  • karniñ
    karniñ

    v. intr. Se racornir.

    ●(1912) BUBU 89. bara séh korn lausket dehi de garnein.

  • karno
    karno

    voir karnod

  • karnod
    karnod

    m. Mangeoir, auge.

    ●(1744) L'Arm 382b. Tiqueur, tr. «Enn-déss enn tæche fal de groguein énn off ou carneau, énn ur bergassale.»

    ●(1907) VBFV-fb 62a. mangeoire, tr. «karno m. (pl. ieu).» ●(1919) DBFVsup 37a. karno (Baud), karnèu (Languidic), karnaud (Cl[éguérec], karnot (Naiz[in], m. tr. «mangeoire portative, auge.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...