Devri

Recherche 'kar...' : 417 mots trouvés

Page 8 : de karteriad-1 (351) à karzh (400) :
  • karteriad .1
    karteriad .1

    m. karteriz Habitant d'un quartier.

    (1905) KANngalon Mae 394. an oll garteriz asamblez. ●(1914) KANNgwital 145/492. Red eo eta e teufe an oll garteriz da rei dourn an eil d'egile. ●(1915) KANNgwital 153/60. etre amezeien ha karteriz.

  • karteriad .2
    karteriad .2

    m. –où

    (1) Plein un quartier de.

    (1868) FHB 160/26a. eur c'harteriad christenien all. ●(1870) FHB 285/185b. carteriadou tud abez.

    (2) Partie de.

    (1790) Ismar 272. Passet ur hartériad-benac ag en noz doh en adorein.

  • karteriañ / karteriiñ / kartierañ
    karteriañ / karteriiñ / kartierañ

    v. tr. d.

    (1) Écarteler.

    (c.1680) NG 931. Neze de pep momant e uaint quarteriet. ●(1744) L'Arm 120b. Ecarteler, tr. «Quartérien (lire : Quartériein) étré puar marh.» ●(1792) BD 1368. pa dlefen bout enbeo abesio cartieret, tr. «Quand je devrais vivant être écartelé en morceaux.» ●(17--) TE 135. de gartérien lionnèt. ●(17--) BSbi 891. E trezein é galon ha d'oh hé hartériein.

    (2) Couper en quatre.

    (1910-15) CTPV I 148. chetu un aval, / Ha huei ir hartirei itré pwâr, tr. «voici une pomme, / Vous la couperez en quatre.»

  • karteriiñ
    karteriiñ

    voir karteriañ

  • kartermestr
    kartermestr

    m. kartermistri Quartier-maître.

    (1744) L'Arm 317a. Quartier-Maitre, au dessous du Maitre & du Contre-Maitre, tr. «cartérr-mæstre

    (1834) SIM 61. Ar c'harter-mestr am c'hemeras evit servich dezàn da zecretour.

    (1931) VALL 608a. Quartier-maître, tr. «karter-mestr, pl. karter-mistri

  • kartez
    kartez

    coll. Cartes à jouer.

    (1790) MG 120. de hoari ur barti-cartès. ●121. me vour ag en hoari-cartès. ●122. de hoari er hartès. ●(1792) HS 323. ne houariai quet er gréchenion-hont d'er hartéze.

    (1838) OVD 217. en hoari cartès.

  • kartezenn
    kartezenn

    f. –où Carte à jouer.

    (c.1718) CHal.ms i. cartes, tr. «ur gartesen, cartesenneu

  • kartier
    kartier

    voir karter

  • kartierañ
    kartierañ

    voir karteriañ

  • karton
    karton

    m. –où

    (1) Carton (matière).

    (1732) GReg 138a. Carton, fait de papier collé, tr. «Cartoun. paper carton

    (1931) VALL 99a. Carton, tr. «kartoun m.»

    (2) (imprimerie) Carton.

    (1732) GReg 138a. Carton, feüillet réimprimé d'un livre, tr. «Cartoun. p. cartounou

  • kartoñs
    kartoñs

    m. Carton.

    (1834) SIM 189. ur voest cartons.

    (1931) VALL 99a. Carton, tr. «kartoñs m.»

  • kartoñsadur
    kartoñsadur

    m. –ioù Ouvrage en carton.

    (1931) VALL 99a. Cartonnage, ouvrage en carton, tr. «kartoñsadur m.»

  • kartoñsañ
    kartoñsañ

    v. tr. d. Cartonner.

    (1931) VALL 99a. Cartonner, tr. «kartoñsa

  • kartoñserezh .1
    kartoñserezh .1

    m. Cartonnage (industrie).

    (1931) VALL 99a. Cartonnage, action, industrie, tr. «kartoñserez m.»

  • kartoñserezh .2
    kartoñserezh .2

    f. –ioù Cartonnerie (local).

    (1931) VALL 99a. Cartonnerie, fabrique, tr. «kartoñserez f. pl. ou

  • kartoù
    kartoù

    voir kartenn .2

  • kartouchenn
    kartouchenn

    f. –où Cartouche.

    (c.1825/30) AJC 4789. triuguand cartouchen.

    (1904) BOBL 03 décembre 11/3d. Gouliet gant eur gartouchen. ●(1919) FHAB Gwengolo 76. Da vaga hor fuzulh n'eus ket eur gartouchen(1931) VALL 99b. Cartouche, tr. «kartouchenn f.»

  • kartouron
    kartouron

    m. –où Quarteron (125 gr.).

    (1659) SCger 99b. quarteron, tr. «cartouron.» ●(1732) GReg 768b. Quarteron, le quart d'une chose, tr. «cartouronn.» ●Un quateron de cent, le quart de cent, tr. «ur c'hartouronn.» ●Un quarteron d'abricots, tr. «Ur c'hartouronn bricqès.» ●Un quarteron de livre, le quart d'une livre de sucre, de tabac, &c., tr. «Cartouronn. p. cartouronnou.» ●(1744) L'Arm 316b. Quarteron, tr «carteron.. neu. m.»

    (1886) SBI I 42. Cass ganthan livr ha cartouren, tr. «Emportant livre et quarteron.»

    (1909) KTLR 10. N'euz ennhi nemet eul lur hag eur c'hartouroun. ●(1941) FHAB Gwengolo/Here 81b. war dro eur c'hartouron pe eun hanter lur. ●(1942) DADO 9. E-ti intañvez Lazbleiz ez eus bet laeret eun hanter-dousen viou, eur c’hartourenn chikore, eur galabousenn hag eur billig nevez-flam.

  • kartouronad
    kartouronad

    m. -où Le contenu d’un quarteron.

    (1934) MAAZ 65. Guerhet e vè, emé en eil, a livreu, a hanter livreu, a gartronadeu.

  • kartular
    kartular

    m. –ioù Cartulaire.

    (1732) GReg 138b. Cartulaire, volume des principales chartres d'une Eglise, d'une Abbaye, d'une Seigneurie, tr. «cartular. p. cartulariou

  • kartunal
    kartunal

    s. (ouvrage de Bernard de Cluny, alias Bernard Morlacensis) Contemptus Mundi.

    (1464) Cms 52. Cartunal vide in paper. ●226. Item cest vng liure qui alio nomine vocatus contemptus mundi. b. cartunal. ●(1499) Ca 32b. Cartunal. vide in paper. ●152b. cest vng libure qui alio nomine vocatur contemptus mundi. b. cartunal. ●(c.1500) Cb 35b. Cartual. vide in paper. ●146b. Item est vnus liber qui alio nomine vocatur contemptus mundi. b. cartunal.

  • karub
    karub

    s. (botanique) Caroube.

    (1633) Nom 72b. Siliquæ, ceretia : carrubes : carub, an gouçc.

  • karus
    karus

    adj. Aimant.

    (1732) GReg 22b. Porté naturellement à aimer, tr. «Carus.» ●31b. Amateur, qui aime, tr. «carus.» ●34b. Amoureux de l'Etude, tr. «Carus eus ar study.»

  • karv
    karv

    m. –ed, kirvi

    I.

    (1) (zoologie) Cerf.

    (14--) N 19-20 (= 17cd). Ez caffo scaff hep tarda quet / Caro ha pesquet mat hep nep affer (lire : atfer), tr. «Qu’il trouvera vite sans tarder / Un cerf de et de bon poissons, sans doute.» ●(1464) Cms (d’après GMB 99). carv, cerf. ●(1499) Ca 32b. Caru. g. cerff. ●(c.1500) Cb 42b. Colen caru gall. faon. ●(1633) Nom 28a. Pellis ceruina, nebris : peau ou cuir de cerf : crochen pe lezr caro. ●31a. Ceruus, cerua : cerf, & vne biche : cærf, caro, hac vn carues, vn eizec (lire : eizes).

    (1659) SCger 135b. caro, pl. quirui tr. «Cerf.» ●(1732) GReg 145a. Cerf, animal sauvage, fort leger à la course, tr. «Qaro. p. qirvy. qarv. p. qerved. Van[netois] qarv. p. quervy. ur harv.» ●(17--) TE 194. hèmb contein un afin a garhuèt, a heyézèt, ar yér hac a gibér-raral.

    (1867) MGK 96. Eur c'haro / hag eur garvez enn he gichen.

    (2) [au dimin.] Karig : faon de la biche.

    (1732) GReg 397a. Fan, le petit de la biche, tr. «Karvicq. p. kirvigou, kervedigou

    (3) Être maléfique.

    (1987) GOEM 176. Lors de la naissance d'un jeune poulain, il était de coutume, tout au moins dans la région de Porspoder, de disposer la délivrance, c'est-à-dire le placenta sur de hautes branches d'aubépine. Elle n'était jamais enterrée. En effet, un être maléfique, ar c'haro, se plaisait à l'exhumer, et cela portait malheur à la jument.

    II. [en apposition] (botanique)

    (1) Korn-karv : plantain corne de cerf Plantago coronopus.

    (1732) GReg 213a. Corne de cerf, plante qui se traîne par terre, & qu'on mange en salade, tr. «Qorn qaro

    (2) Teod-karv : scolopendre langue de cerf Asplenium scolopendrium.

    (1633) Nom 91a. Phyllitis, lingua ceruina, vulgò, offic. scolopendria : langue de cerf : teaut caru.

    (1732) GReg 851b. Scolopendre vulgaire, ou langue de cerf, plante, tr. «Téaud-qaro

    III.

    (1) Skañv evel ar c'harv : très léger.

    (1838) CGK 4 (Ku) P. Proux. Beza squan evel ar c'haro, 'vit bea guir merc'hetaër.

    (2) Korniek evel ur c'harv : (être) cocu.

    (1838) CGK 16 (Ku) P. Proux. Evit hon me tanfoeltr biquen, / Na heureujin eur femelen / Mar ne douê din, dirac testo, / E vin corniec vel eur c'haro.

  • karv-erc'h
    karv-erc'h

    m. (zoologie) Renne.

    (1931) VALL 645a. Renne, tr. «karo-erc'h, karv-erc'h m. pl. kirvi-erc'h.» ●(1954) VAZA 168. kig demm ha zoken kig karv-erc’h, ha me oar !

  • karv-lann
    karv-lann

    m. (entomologie) Sauterelle.

    (1744) L'Arm 351a. Sauterelle, tr. «Carhuë-lann.. hétt-lann.» ●(17--) TE 72. carhuèt-lann, péré e zevorai ol er péh e oai chomet glaz arlèrh er grezill. ●464. carhuèt-lann, péré e biq guet ou lost.

    (1896) HISger 3. Karúed-lan, tr. «sauterelles.»

    (1931) VALL 677. Sauterelle, tr. «V[annetais] karw-lann pl. ed.» ●(1934) BRUS 250. Une sauterelle, tr. «ur harù-lann, pl. karù –ed...»

  • karv-raden
    karv-raden

    m. (entomologie) Sauterelle.

    (1732) GReg 849a. Sauterelle, ou langouste, ou locuste, petit insecte à six piez, volant & sautillant qui gâte les blez, & les herbes, tr. «qarv-radenn. p. qirvy-radenn.» ●(1752) PEll 127. Carwec & Carwes, Sauterelle. Alias Carw-raden, qui veut dire proprement cerf de fougere. Pl. Kirwi-raden.

    (1931) VALL 677a. Sauterelle, tr. «karv-raden pl. kirvi-

  • karv-volant
    karv-volant

    m. (entomologie) Cerf-volant, lucane.

    (1633) Nom 48b. Scarabæus Lucanicus, taurus, cognutus est, auem idcirco, ceruum volantem, vulgò nuncupant : cerf volant : caru volant.

  • karvan .1
    karvan .1

    f. –où

    I. (anatomie)

    (1) Mâchoire.

    (1499) Ca 33a. Caruan aneual. g. la machouere.

    (1732) GReg 588b. Machoire, tr. «Ouessant : carvan. p. carvanou

    (2) Gencive.

    (1732) GReg 454a. Gencive, tr. «Carvann. p. carvannou. carvenn. p. carvennou

    II. (technique)

    (1) Ensoupleau.

    (1499) Ca 32b. Caruan an guiader. cest vng istrument de texier en quoy on len volope le drap en texent. ●(c.1500) Cb 35b. galli. enuelopper le drap en texent. b. treiff oar an caruan.

    (1732) GReg 925a. Les trois ensoubles, tr. «An teyr charvan

    (1869) HTC 78. Troad he lans a ioa heñvel ous carvan eur guiader.

    (2) Rod-karvan : ensouple.

    (c.1500) Cb 35b. g. cest linstrument en quoy on enuelope le fil. b. rot caruan.

  • karvan .2
    karvan .2

    f. Charogne.

    (1732) GReg 137a. Carogne, injure, tr. «Van[netois] Carvan. coh-carvan.» ●(1744) L'Arm 53b. Charogne, tr. «Carvan. f.»

    (1907) VBFV.bf 37b. karvan, f., tr. «charogne.»

  • karvan-galon
    karvan-galon

    f. Poitrinière du métier à tisser.

    (1905) FHAB Gwengolo/Here 151. Dindan ar garvan galon e ma ar garvan lien.

  • karvan-lien
    karvan-lien

    f. Pièce (?) du métier à tisser.

    (1905) FHAB Gwengolo/Here 151. Dindan ar garvan-galon e ma ar garvan lien.

  • karvan-neud
    karvan-neud

    f. Ensoupleau.

    (1633) Nom 172b. Harpedone : la rouë de laquelle on empelotonne du fil : caruan an neut.

    (1905) FHAB Gwengolo/Here 150. ar garvan-neud. Var he-man eo e vez troet ar viad.

  • karvanad
    karvanad

    f. –où Coup porté sur la mâchoire.

    (1727) HB 281. E roent d'ezàn chavedadou / Taolyou dorn ha carvanadou.

    (1876) TDE.BF 325a. Karvanad, s. f., tr. «Coup sur la mâchoire, soufflet, coup sur la joue.»

  • karvanata
    karvanata

    v. tr. d. Souffleter.

    (1876) TDE.BF 325a. Karvanata, v. a., tr. «Souffleter, donner un coup sur la joue.»

  • karvanek
    karvanek

    adj. Qui a une grosse mâchoire.

    (1876) TDE.BF 325a. Karvanek, adj., tr. «Qui a une grrosse mâchoire.»

  • karveg
    karveg

    m. –ed (entomologie) Sauterelle.

    (1732) GReg 849a. Saurelle, ou Langouste, ou locuste, petit insecte à six piez, volant et sautillant qui gâte les blez, & les herbes, tr. «Van[netois] carvecg. p. carvedéü, carviguéü.» ●(1752) PEll 127. [Vennetois] Carwec & Carwes, Sauterelle. Alias Carw-raden, qui veut dire proprement cerf de fougere. Pl. Kirwi-raden.

  • karvet
    karvet

    adj. =

    (1924) LZMR 37. An hini a zo karvet he divougen gant nec'h sevel bugale.

  • karvez
    karvez

    f. –ed

    I. (zoologie)

    (1) Biche (qui a déja été mère).

    (1633) Nom 31a. Ceruus, cerua : cerf, & vne biche : cærf, caro, hac vn carues, vn eizec (lire : eizes). ●33a. Ibex : vne espece de cheureul : vn speçc á yourch pe carfues.

    (1659) SCger 14b. biche, tr. «carués.» ●(1716) PEll.ms 196. Carvés, tr. «biche.» ●(c.1718) CHal.ms i. biche, tr. «herés, carués.» ●(1732) GReg 93a. Biche, femelle du cerf, qui n'a point de bois sur la tête, tr. «Carvès. p. carvesed. qervès.» ● (1752) BS 558. ur garves peini a deue bemdez.

    (1867) MGK 96. Eur c'haro / hag eur garvez enn he gichen. ●(1889) CDB 233. Le mot biche en breton, c'est karvez, ou heiez pour une biche qui n'est pas mère encore.

    (2) Sauterelle.

    (c.1718) CHal.ms iv. sauterelle, tr. «h/carués, caruigueu, saillerés, saillerezet, caruet ur c'haruet, caruedeu.» ●(1752) PEll 127. [Vennetois] Carwec & Carwes, Sauterelle. Alias Carw-raden, qui veut dire proprement cerf de fougere. Pl. Kirwi-raden.

    II. (en plt de qqn) péjor. Putain.

    (1919) DBFVsup 25b. garsalen (B[as] v[annetais].), une élégante. – ailleurs, karuéz.

  • Karvez
    Karvez

    n. de l. Carmes, Carmel.

    (1962) EGRH I 27. Karvez n. de l., tr. « Carmes, Carmel. »

  • karvig
    karvig

    m. karvedigoù (zoologie) Faon.

    (1744) L'Arm 30a. Fan de biche, tr. «Caruig. m.»

    (1876) TDE.BF 325a. Karvik, s. m., tr. «Faon, jeune cerf ; pl. karvedigou

    (1904) DBFV 123b. karùig, m. pl. eu, tr. «petit cerf, faon.»

  • karvig-brug
    karvig-brug

    m. (entomologie) Sauterelle.

    (1876) TDE.BF 325a. Karvik-bruk, s. m., tr. «Cigale, insecte.»

    (1904) DBFV 123b. karùig-brug, tr. «sauterelle (l'A.).» ●(1931) VALL 677a. Sauterelle, tr. «karwig-brug m.»

  • karvig-kaner
    karvig-kaner

    m. = (?) Grillon (?).

    (1907) DIHU 24/404. Er harùig-kañnour d'ein en des laret.

  • karvken
    karvken

    m. Peau de cerf.

    (1499) Ca 51b. g. peau de cerff. b. caruguenn.

    (1732) GReg 705a. Peau de cerf, tr. «Carv-qen. qarqen

    (1876) TDE.BF 325a. Karv-kenn, s. m., tr. «Peau de cerf.»

  • karzañ
    karzañ

    v. tr. d. =

    (1958) BRUD 4/16. Ar mor (...) o karza war an aot gwenn bezin glaourenneg. ●57. Karza : heja-diheja, dastum evel teil.

  • karzant
    karzant

    adv. Vite.

    (1924) NFLO. aller vite. karzant ez a.

  • karzell
    karzell

    f. –où (agriculture)

    (1) Râtelier.

    (1732) GReg 784b. Ratelier, tr. «Van[netois ) garzell. p. éü.» ●Manger du foin au ratelier, tr. «Van[netois] débreiñ foënn ag er garzell, ou, es er garzell.» ●(1752) PEll 330. Garzell, [Ven[netois] Ratelier.

    (1903) EGBV 50. karzel, f. pl. eu, tr. «râtelier.» ●(1907) VBFV.bf 37b. karzel, f. pl. leu, tr. «râtelier, claie.» ●(1931) VALL 624b. Râtelier, tr. «karzell V[annetais] f.»

    (2) Ridelle.

    (1931) VALL 624b. Râtelier, tr. «karzell V[annetais] f. (et ridelle de charrette).» ●(1934) BRUS 281. Une ridelle, tr. «ur garzel –lieu

  • karzell-garr
    karzell-garr

    f. karzelloù-karr Ridelle de charrette.

    (1907) VBFV.bf 37b. karzel-kar, f. pl. leu-kar, tr. «ridelle de charrette.»

  • karzenn
    karzenn

    voir kardenn

  • karzh
    karzh

    I. Coll. Raclures, ordures.

    (1752) PEll 126. Cars, tr. «Raclûre, ordures & immondices que l'on ôte de ce qui les a contractées. Sing. Carzen, une ordure, un peu d'immondice.»

    (1876) TDE.BF 325a. Karz, s. m., tr. «Ordure, immondice. Ce mot qui paraît être le radical de karza, nettoyer, n'est pas usité, que je sache.»

    II. M.

    (1) Nettoyage.

    (1962) EGRH I 27. karzh m., tr. « nettoyage. »

    (2) Ordure, raclure, immondices.

    (1962) EGRH I 27. karzh m., tr. « ordure, raclure, immondices. »

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...