Recherche 'kar...' : 417 mots trouvés
Page 8 : de karteriad-1 (351) à karzh (400) :- karteriad .1karteriad .1
m. karteriz Habitant d'un quartier.
●(1905) KANngalon Mae 394. an oll garteriz asamblez. ●(1914) KANNgwital 145/492. Red eo eta e teufe an oll garteriz da rei dourn an eil d'egile. ●(1915) KANNgwital 153/60. etre amezeien ha karteriz.
- karteriad .2
- karteriañ / karteriiñ / kartierañkarteriañ / karteriiñ / kartierañ
v. tr. d.
(1) Écarteler.
●(c.1680) NG 931. Neze de pep momant e uaint quarteriet. ●(1744) L'Arm 120b. Ecarteler, tr. «Quartérien (lire : Quartériein) étré puar marh.» ●(1792) BD 1368. pa dlefen bout enbeo abesio cartieret, tr. «Quand je devrais vivant être écartelé en morceaux.» ●(17--) TE 135. de gartérien lionnèt. ●(17--) BSbi 891. E trezein é galon ha d'oh hé hartériein.
(2) Couper en quatre.
●(1910-15) CTPV I 148. chetu un aval, / Ha huei ir hartirei itré pwâr, tr. «voici une pomme, / Vous la couperez en quatre.»
- karteriiñkarteriiñ
voir karteriañ
- kartermestr
- kartez
- kartezenn
- kartierkartier
voir karter
- kartierañkartierañ
voir karteriañ
- karton
- kartoñs
- kartoñsadurkartoñsadur
m. –ioù Ouvrage en carton.
●(1931) VALL 99a. Cartonnage, ouvrage en carton, tr. «kartoñsadur m.»
- kartoñsañ
- kartoñserezh .1kartoñserezh .1
m. Cartonnage (industrie).
●(1931) VALL 99a. Cartonnage, action, industrie, tr. «kartoñserez m.»
- kartoñserezh .2kartoñserezh .2
f. –ioù Cartonnerie (local).
●(1931) VALL 99a. Cartonnerie, fabrique, tr. «kartoñserez f. pl. ou.»
- kartoùkartoù
voir kartenn .2
- kartouchenn
- kartouronkartouron
m. –où Quarteron (125 gr.).
●(1659) SCger 99b. quarteron, tr. «cartouron.» ●(1732) GReg 768b. Quarteron, le quart d'une chose, tr. «cartouronn.» ●Un quateron de cent, le quart de cent, tr. «ur c'hartouronn.» ●Un quarteron d'abricots, tr. «Ur c'hartouronn bricqès.» ●Un quarteron de livre, le quart d'une livre de sucre, de tabac, &c., tr. «Cartouronn. p. cartouronnou.» ●(1744) L'Arm 316b. Quarteron, tr «carteron.. neu. m.»
●(1886) SBI I 42. Cass ganthan livr ha cartouren, tr. «Emportant livre et quarteron.»
●(1909) KTLR 10. N'euz ennhi nemet eul lur hag eur c'hartouroun. ●(1941) FHAB Gwengolo/Here 81b. war dro eur c'hartouron pe eun hanter lur. ●(1942) DADO 9. E-ti intañvez Lazbleiz ez eus bet laeret eun hanter-dousen viou, eur c’hartourenn chikore, eur galabousenn hag eur billig nevez-flam.
- kartouronadkartouronad
m. -où Le contenu d’un quarteron.
●(1934) MAAZ 65. Guerhet e vè, emé en eil, a livreu, a hanter livreu, a gartronadeu.
- kartularkartular
m. –ioù Cartulaire.
●(1732) GReg 138b. Cartulaire, volume des principales chartres d'une Eglise, d'une Abbaye, d'une Seigneurie, tr. «cartular. p. cartulariou.»
- kartunalkartunal
s. (ouvrage de Bernard de Cluny, alias Bernard Morlacensis) Contemptus Mundi.
●(1464) Cms 52. Cartunal vide in paper. ●226. Item cest vng liure qui alio nomine vocatus contemptus mundi. b. cartunal. ●(1499) Ca 32b. Cartunal. vide in paper. ●152b. cest vng libure qui alio nomine vocatur contemptus mundi. b. cartunal. ●(c.1500) Cb 35b. Cartual. vide in paper. ●146b. Item est vnus liber qui alio nomine vocatur contemptus mundi. b. cartunal.
- karub
- karuskarus
adj. Aimant.
●(1732) GReg 22b. Porté naturellement à aimer, tr. «Carus.» ●31b. Amateur, qui aime, tr. «carus.» ●34b. Amoureux de l'Etude, tr. «Carus eus ar study.»
- karvkarv
m. –ed, kirvi
I.
(1) (zoologie) Cerf.
●(14--) N 19-20 (= 17cd). Ez caffo scaff hep tarda quet / Caro ha pesquet mat hep nep affer (lire : atfer), tr. «Qu’il trouvera vite sans tarder / Un cerf de et de bon poissons, sans doute.» ●(1464) Cms (d’après GMB 99). carv, cerf. ●(1499) Ca 32b. Caru. g. cerff. ●(c.1500) Cb 42b. Colen caru gall. faon. ●(1633) Nom 28a. Pellis ceruina, nebris : peau ou cuir de cerf : crochen pe lezr caro. ●31a. Ceruus, cerua : cerf, & vne biche : cærf, caro, hac vn carues, vn eizec (lire : eizes).
●(1659) SCger 135b. caro, pl. quirui tr. «Cerf.» ●(1732) GReg 145a. Cerf, animal sauvage, fort leger à la course, tr. «Qaro. p. qirvy. qarv. p. qerved. Van[netois] qarv. p. quervy. ur harv.» ●(17--) TE 194. hèmb contein un afin a garhuèt, a heyézèt, ar yér hac a gibér-raral.
●(1867) MGK 96. Eur c'haro / hag eur garvez enn he gichen.
(2) [au dimin.] Karig : faon de la biche.
●(1732) GReg 397a. Fan, le petit de la biche, tr. «Karvicq. p. kirvigou, kervedigou.»
(3) Être maléfique.
●(1987) GOEM 176. Lors de la naissance d'un jeune poulain, il était de coutume, tout au moins dans la région de Porspoder, de disposer la délivrance, c'est-à-dire le placenta sur de hautes branches d'aubépine. Elle n'était jamais enterrée. En effet, un être maléfique, ar c'haro, se plaisait à l'exhumer, et cela portait malheur à la jument.
II. [en apposition] (botanique)
(1) Korn-karv : plantain corne de cerf Plantago coronopus.
●(1732) GReg 213a. Corne de cerf, plante qui se traîne par terre, & qu'on mange en salade, tr. «Qorn qaro.»
(2) Teod-karv : scolopendre langue de cerf Asplenium scolopendrium.
●(1633) Nom 91a. Phyllitis, lingua ceruina, vulgò, offic. scolopendria : langue de cerf : teaut caru.
●(1732) GReg 851b. Scolopendre vulgaire, ou langue de cerf, plante, tr. «Téaud-qaro.»
III.
(1) Skañv evel ar c'harv : très léger.
●(1838) CGK 4 (Ku) P. Proux. Beza squan evel ar c'haro, 'vit bea guir merc'hetaër.
(2) Korniek evel ur c'harv : (être) cocu.
●(1838) CGK 16 (Ku) P. Proux. Evit hon me tanfoeltr biquen, / Na heureujin eur femelen / Mar ne douê din, dirac testo, / E vin corniec vel eur c'haro.
- karv-erc'h
- karv-lannkarv-lann
m. (entomologie) Sauterelle.
●(1744) L'Arm 351a. Sauterelle, tr. «Carhuë-lann.. hétt-lann.» ●(17--) TE 72. carhuèt-lann, péré e zevorai ol er péh e oai chomet glaz arlèrh er grezill. ●464. carhuèt-lann, péré e biq guet ou lost.
●(1896) HISger 3. Karúed-lan, tr. «sauterelles.»
●(1931) VALL 677. Sauterelle, tr. «V[annetais] karw-lann pl. ed.» ●(1934) BRUS 250. Une sauterelle, tr. «ur harù-lann, pl. karù –ed...»
- karv-radenkarv-raden
m. (entomologie) Sauterelle.
●(1732) GReg 849a. Sauterelle, ou langouste, ou locuste, petit insecte à six piez, volant & sautillant qui gâte les blez, & les herbes, tr. «qarv-radenn. p. qirvy-radenn.» ●(1752) PEll 127. Carwec & Carwes, Sauterelle. Alias Carw-raden, qui veut dire proprement cerf de fougere. Pl. Kirwi-raden.
●(1931) VALL 677a. Sauterelle, tr. «karv-raden pl. kirvi-.»
- karv-volantkarv-volant
m. (entomologie) Cerf-volant, lucane.
●(1633) Nom 48b. Scarabæus Lucanicus, taurus, cognutus est, auem idcirco, ceruum volantem, vulgò nuncupant : cerf volant : caru volant.
- karvan .1karvan .1
f. –où
I. (anatomie)
(1) Mâchoire.
●(1499) Ca 33a. Caruan aneual. g. la machouere.
●(1732) GReg 588b. Machoire, tr. «Ouessant : carvan. p. carvanou.»
(2) Gencive.
●(1732) GReg 454a. Gencive, tr. «Carvann. p. carvannou. carvenn. p. carvennou.»
II. (technique)
(1) Ensoupleau.
●(1499) Ca 32b. Caruan an guiader. cest vng istrument de texier en quoy on len volope le drap en texent. ●(c.1500) Cb 35b. galli. enuelopper le drap en texent. b. treiff oar an caruan.
●(1732) GReg 925a. Les trois ensoubles, tr. «An teyr charvan.»
●(1869) HTC 78. Troad he lans a ioa heñvel ous carvan eur guiader.
(2) Rod-karvan : ensouple.
●(c.1500) Cb 35b. g. cest linstrument en quoy on enuelope le fil. b. rot caruan.
- karvan .2
- karvan-galonkarvan-galon
f. Poitrinière du métier à tisser.
●(1905) FHAB Gwengolo/Here 151. Dindan ar garvan galon e ma ar garvan lien.
- karvan-lienkarvan-lien
f. Pièce (?) du métier à tisser.
●(1905) FHAB Gwengolo/Here 151. Dindan ar garvan-galon e ma ar garvan lien.
- karvan-neud
- karvanad
- karvanatakarvanata
v. tr. d. Souffleter.
●(1876) TDE.BF 325a. Karvanata, v. a., tr. «Souffleter, donner un coup sur la joue.»
- karvanekkarvanek
adj. Qui a une grosse mâchoire.
●(1876) TDE.BF 325a. Karvanek, adj., tr. «Qui a une grrosse mâchoire.»
- karvegkarveg
m. –ed (entomologie) Sauterelle.
●(1732) GReg 849a. Saurelle, ou Langouste, ou locuste, petit insecte à six piez, volant et sautillant qui gâte les blez, & les herbes, tr. «Van[netois] carvecg. p. carvedéü, carviguéü.» ●(1752) PEll 127. [Vennetois] Carwec & Carwes, Sauterelle. Alias Carw-raden, qui veut dire proprement cerf de fougere. Pl. Kirwi-raden.
- karvet
- karvezkarvez
f. –ed
I. (zoologie)
(1) Biche (qui a déja été mère).
●(1633) Nom 31a. Ceruus, cerua : cerf, & vne biche : cærf, caro, hac vn carues, vn eizec (lire : eizes). ●33a. Ibex : vne espece de cheureul : vn speçc á yourch pe carfues.
●(1659) SCger 14b. biche, tr. «carués.» ●(1716) PEll.ms 196. Carvés, tr. «biche.» ●(c.1718) CHal.ms i. biche, tr. «herés, carués.» ●(1732) GReg 93a. Biche, femelle du cerf, qui n'a point de bois sur la tête, tr. «Carvès. p. carvesed. qervès.» ● (1752) BS 558. ur garves peini a deue bemdez.
●(1867) MGK 96. Eur c'haro / hag eur garvez enn he gichen. ●(1889) CDB 233. Le mot biche en breton, c'est karvez, ou heiez pour une biche qui n'est pas mère encore.
(2) Sauterelle.
●(c.1718) CHal.ms iv. sauterelle, tr. «h/carués, caruigueu, saillerés, saillerezet, caruet ur c'haruet, caruedeu.» ●(1752) PEll 127. [Vennetois] Carwec & Carwes, Sauterelle. Alias Carw-raden, qui veut dire proprement cerf de fougere. Pl. Kirwi-raden.
II. (en plt de qqn) péjor. Putain.
●(1919) DBFVsup 25b. garsalen (B[as] v[annetais].), une élégante. – ailleurs, karuéz.
- Karvez
- karvig
- karvig-brug
- karvig-kaner
- karvken
- karzañkarzañ
v. tr. d. =
●(1958) BRUD 4/16. Ar mor (...) o karza war an aot gwenn bezin glaourenneg. ●57. Karza : heja-diheja, dastum evel teil.
- karzantkarzant
adv. Vite.
●(1924) NFLO. aller vite. karzant ez a.
- karzellkarzell
f. –où (agriculture)
(1) Râtelier.
●(1732) GReg 784b. Ratelier, tr. «Van[netois ) garzell. p. éü.» ●Manger du foin au ratelier, tr. «Van[netois] débreiñ foënn ag er garzell, ou, es er garzell.» ●(1752) PEll 330. Garzell, [Ven[netois] Ratelier.
●(1903) EGBV 50. karzel, f. pl. eu, tr. «râtelier.» ●(1907) VBFV.bf 37b. karzel, f. pl. leu, tr. «râtelier, claie.» ●(1931) VALL 624b. Râtelier, tr. «karzell V[annetais] f.»
(2) Ridelle.
●(1931) VALL 624b. Râtelier, tr. «karzell V[annetais] f. (et ridelle de charrette).» ●(1934) BRUS 281. Une ridelle, tr. «ur garzel –lieu.»
- karzell-garrkarzell-garr
f. karzelloù-karr Ridelle de charrette.
●(1907) VBFV.bf 37b. karzel-kar, f. pl. leu-kar, tr. «ridelle de charrette.»
- karzennkarzenn
voir kardenn
- karzhkarzh
I. Coll. Raclures, ordures.
●(1752) PEll 126. Cars, tr. «Raclûre, ordures & immondices que l'on ôte de ce qui les a contractées. Sing. Carzen, une ordure, un peu d'immondice.»
●(1876) TDE.BF 325a. Karz, s. m., tr. «Ordure, immondice. Ce mot qui paraît être le radical de karza, nettoyer, n'est pas usité, que je sache.»
II. M.
(1) Nettoyage.
●(1962) EGRH I 27. karzh m., tr. « nettoyage. »
(2) Ordure, raclure, immondices.
●(1962) EGRH I 27. karzh m., tr. « ordure, raclure, immondices. »