Devri

Recherche 'di...' : 6655 mots trouvés

Page 55 : de dihostet (2701) à dijanin (2750) :
  • dihostet
    dihostet

    adj. Essoufflé.

    (1787) BI 153. spealhet guet er séhet, couéh é-rai balbet ha dihostet, ne eèllai mui paad.

    (1927) GERI.Ern 106. dihostet, tr. «essoufflé.»

  • dihouarn
    dihouarn

    adj. Deferré.

    (c.1718) CHal.ms ii. voyés s'il manque des fers aus pieds des cheuaus, tr. «sellet a ean a vanqu' hoarn' doh treit er ronset, a ean a so dihoarn' er ronset.»

    (1904) DBFV 54a. dihoarn, adj., tr. «sans fer, déferré.» ●(1909) DIHU 50/316. Ou azen e oé dihoarn kaer.

  • dihouarnañ / dihouarniñ
    dihouarnañ / dihouarniñ

    v. tr. d. Déferrer.

    (1464) Cms (d’après GMB 169). Dihouarnaff, déferrer.

    (1659) SCger 142b. dihoarna, tr. «deferrer.» ●(1732) GReg 256a. Deferrer, tr. «Van[netois] dihoarneiñ

    (1904) DBFV 54a. dihoarnein, v. a., tr. «déferrer.»

  • dihouarniñ
    dihouarniñ

    voir dihouarnañ

  • dihoubañ
    dihoubañ

    v. intr. cf. houbañ

    (1) Jaillir.

    (1955) STBJ 150. Kerkent hag echu al labour, e lakee Jañ ar stoup en dro d'an tont, hag e hije ar re-mañ ken herr ma tihoube ar flamm diouto.

    (2) Décoincer, sortir de panne.

    (1974) SKVT III 22. Ha dic'houbañ 'ri, pezh-teil dastumet e bordilli Brest !

  • dihouilh
    dihouilh

    m. Clochard.

    (1964) LLMM 107/431. Gwisket fall eo an den, evel un dihouilh e gwirionez.

  • dihouilhet
    dihouilhet

    adj. =

    (1872) DJL 48. ha keit a velin dren ho kein skilfou hir ar Pach-braz dihouilhet deuz Kerhurlu.

  • dihoulenn
    dihoulenn

    adj. Sans vagues.

    (1943) DIHU 384/278. en ouf dilhoulen.

  • dihoulenniñ
    dihoulenniñ

    v. intr. (en plt de la mer) Cesser de faire des vagues.

    (1921) GRSA 251. é habaska en amzér hag é tihoulen er mor.

  • dihualañ
    dihualañ

    v. tr. d. Dépêtrer.

    (1659) SCger 39a. depestrer, tr. «dihuala

  • dihuanat
    dihuanat

    v. tr. d. Dépoussiérer, épousseter.

    (1904) DBFV 54b. dihuañnein, v. a., tr. «épousseter.» ●(1932) BRTG 34. Ne huélan ket mé, a hendaral, tu erbet d'he dihuañnat. ●(1934) BRUS 102. Brossez (mes habits), tr. «dihuañnet (men dillad).

  • dihued
    dihued

    m.

    (1) Divertissement.

    (1912) MMKE 130. En pep kalon, 'n pep tiegez / E strink dihued ha levenez. ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. Dihued, tr. «divertissement.» ●(1927) GERI.Ern 106. dihued m., tr. «Amusement.»

    (2) Kemer, ober dihued gant ub. : se moquer de qqn.

    (1907) AVKA 224. ar re-ma a gemero dihued ganthan. ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. kemer dihued gant, tr. «se moquer de...» ●(1920) KZVr 366 - 07/03/20. ober dihuet gant eun den, tr. «tourner en dérision, Treger.»

    (3) Ober dihued d'ub. : amuser qqn.

    (1879) ERNsup 151. ober dihued d'u. b., amuser quelqu'un, Trév[érec].

  • dihuediñ
    dihuediñ

    v.

    (1) V. tr. d. Divertir, amuser.

    (1879) ERNsup 151. dihud, dihuediñ u. b., amuser quelqu'un, Trév[érec].

    (1927) GERI.Ern 106. dihuedi v. a., tr. «amuser, divertir, récréer.» ●(1942) VALLsup 55b. se distraire, tr. «dihuedi e spered.» ●(1955) VBRU 40. e verzen a bep tu d’an tren ur gompezenn hep bevenn na bonn, gant netra warni, na menez na traonienn da zihuediñ al lagad pa ar spered.

    (2) V. pron. réfl. En em zihuediñ : se distraire, se divertir.

    (1942) VALLsup 55b. se distraire, tr. «en em zihuedi

  • dihuedus
    dihuedus

    adj. Amusant.

    (1931) VALL 24a. Amusant, tr. «dihuedus

  • dihueer
    dihueer

    m. –ion Celui qui dépoussière.

    (1744) L'Arm 450a. Housseur, tr. «Dihouéourr.. éerion

    (1904) DBFV 54a. dihouéour, m. pl. –erion, tr. «housseur (l'A.).»

  • dihueiñ
    dihueiñ

    v. tr. d. Dépoussiérer.

    (1744) L'Arm 187b. Housser, tr. «Dihouéein gued ur barre.» (…) Houssoir, tr. «Barre de zihouéein

    (1904) DBFV 54a. dihouéein, v. a., tr. «époussetet, secouer la poussière.» ●(1911 DIHU 68/202. Ne huélan ket mé, a hendaral, tu d'he diouéein.

  • dihugunodiñ
    dihugunodiñ

    v. pron. réfl. (religion) En em zihugunodiñ : quitter le protestantisme.

    (1910) ISBR 244. er blé ma hum zihugenaudé Herri.

  • dihuiti
    dihuiti

    v. (argot d'Elliant) Subtiliser de l'argent.

    (1984) BRLI I 138. dihuiti, tr. «subtiliser de l'argent, s'en procurer par des moyens divers.» re e zo mad da zihuiti, tr. «ceux-là s'entendent à se procurer de l'argent.»

  • dihun .1
    dihun .1

    adj.

    I.

    (1) Bezañ dihun: être réveillé.

    (1868) FHB 179/184b. Ian-Vari a ioa dihun, hoguen neuze oa digor he scrinou, hag e carje beza bet eun dra bennag da lacat etre he zent. ●(1895) GMB 169. pet[it] tréc[orois] divun, duvun, éveillé.

    (1903) MBJJ 35. ec'h on dihun (...) gant an domder hag ar c'houezour. ●(1972) SKVT I 48. Veig a oa dihun en e wele, daoust ha kloz e valvennoù.

    (2) Chom dihun: rester en éveil.

    (1904) ARPA 270. Comprenit ouz an dra-man : ma c'houezfe an ozac'h peur e tle dont al laer, e chomfe dihun a dra zur ha ne lezfe ket toulla he di.

    (3) En dihun : éveillé.

    (1621) Mc 32. an polution so anduret en dihun dre é deffaut hac é negligancc prop.

    II. sens fig.

    (1) Éveillé.

    (1907) PERS 320. eur spered lemm, atao difun. ●(1913) LZBt Gwengolo 6. eur c'hrennard mad, dihun ha c'hoarier. ●(1924) BILZbubr 43-44/1020. Bilzig a oa eur pôtr dihun, hag a deuje buan war vad.

    (2) Réveillé.

    (1910) MBJL 180-181. ec'h ê memes tra dihun an anglikaned : skouer ar gatoliked an neus o laket benn ar fin d'en em difretan.

  • dihun .2
    dihun .2

    m. –où

    (1) Éveil.

    (c.1500) Cb 51a. [cousquet] ga. vigilance ou non dormance. b. dihun.

    (2) Réveil, action de se réveiller.

    (1732) GReg 819a. Reveil, tr. «dihun.» ●A mon reveil, tr. «d'am dihun

    (1939) RIBA 148. N'en des ket a zihun dehon.

    (3) Insomnie.

    (c.1718) CHal.ms ii. Insomnie, tr. «diousqu' dehun

    (4) Bezañ e(n) dihun : être réveillé.

    (1621) Mc 32. an polution so anduret en dihun dre é deffaut hac é negligancc prop.

    (1727) HB 545. Queit ha ma vezzimp e dihun.

    (5) Chom war zihun : rester éveillé.

    (1915) MMED 369-370. choum a reas var zihun epad an noz.

    (6) [au plur.] Dihunoù : veillées.

    (1876) TDE.BF 131a. Dihunou, s. pl. m., tr. «Veillées de nuit.»

  • dihun .3
    dihun .3

    voir dihunañ

  • dihunañ / dihuniñ / dihun
    dihunañ / dihuniñ / dihun

    v.

    I. V. intr.

    (1) Se réveiller.

    (1530) Pm 60. Dihunet ha gruet oraeson, tr. «Réveillez-vous et faites une oraison.» ●(1612) Cnf 79a. ma na dihun an pastor ez rauisser an deuet. ●(1621) Mc 79. mar deu deoch dihuni en nos.

    (1659) SCger 54a. s'eueiller, tr. «dihun

    (1838) CGK 24. alyes pa zivunen / E vijen meurbet souëzet o caout Pipi em barlen. ●(1874) POG 132. erru eo ar c'houlz d'e-omp da zihuni. ●(1883) MIL 255. dihuna er baradoz. ●(1886) SAQ I 8. en eur zihuna var he c'holc'hed. ●(1889) SFA 11. Pa zivunas (…) e c'houezaz ar rogentez (…) enn he galoun. ●(1894) BUZmornik 327. dihuna a rea buhan. ●(18--) SAQ I 142. Henvel oa ouz eun den o klask dihuna. ●(1907) PERS 353. pa zifunan.

    (2) sens fig. Se réveiller afin d'entreprendre qqc.

    (1857) HTB 48. Ac'h ! na c'hortozet ket da dihuni betek ar momet-ze, rak re divezat a vec'h neuze. ●(1909) FHAB Genver 11. potred, mall eo deomp dihuna ha kabalat. ●(1924) FHAB Genver 19. Ema pôtred Breiz o tihuna.

    (2) Veiller, ne pas dormir.

    (1499) Ca 62b. Dihunaff. g. veillir. ●(c.1500) Cb 63b. [dihunaff] ga. veiller a lumiere. b. dihunaff gant golou.

    II. V. tr. d.

    (1) Éveiller, réveiller.

    (1530) Pm 62. Dihunaf queffret he bredeur, tr. «Elle réveilla ensemble ses frères.»

    (1659) SCger 54a. eueiller quelqu'vn, tr. «dihuna vrebenac.» ●123a. veiller (lire : eveiller), tr. «dihuna

    (1838) CGK 26. Vit en difuni. ●(1856) VNA 214. A quelle heure me faudra-t-il vous éveiller demain ? tr. «De bed ær e rinquein-mé hou tihun arhoah ?» ●(1857) CBF 75. Evesait n'hen dihunit ket, tr. «Prenez garde de le réveiller.» ●(1860) BAL 171. C'hoant oc'h euz-ta e lacafen to tivuna enoz. ●(1867) FHB 134/237a. lenva en ho c'havel, dihuna an oll euz ho bransel. ●(1869) SAG 204. Ar vartoloded (…) a zivunaz ar sant. ●(1879) MGZ 142. ho dihun euz ho mored.

    (1907) PERS 198. An dud, difunet gant kloc'h an tan goall. ●(1919) FHAB Here 101. red eo d'in o dihuni.

    (2) sens fig. Éveiller.

    (1847) BDJ 47. Dihuna he drugarez ha peoc'hât he spered.

    III. Dihunañ ar c'hi da zont d'e dagañ : voir ki.

  • dihuner .1
    dihuner .1

    m. –ion

    (1) Réveilleur.

    (c.1500) Cb 63b. [dihunaff] vigil / is g. veilleur. b. dihuner.

    (1732) GReg 819a. Reveilleur, terme de couvens, tr. «dihunèr. p. yen. Van[netois] dihunour. p. eryon.» ●(1744) L'Arm 146a. Celui qui éveille les autres, tr. «Dihunnérr : Dihunnourr.. nerion

    (2) = (?) Homme qui reste éveillé (?).

    (c.1500) Cb 64a. [dihunaff] pernox / octis. ga. veillement toute nuyt. b. dihuner a het an nos.

    (3) sens fig. Celui qui éveille les autres (à des idées).

    (1979) LIMO 17 novembre. en hani (…) hag e zo bet un «dihunér» heb par.

  • dihuner .2
    dihuner .2

    m. –ioù Réveil(-matin).

    (1904) DBFV 54b. dihunér, m., tr. «réveille-matin.» ●(1934) BRUS 244. Le réveil-matin, tr. «en dihunér

  • dihunet
    dihunet

    adj. Réveillé, éveillé.

    (c.1500) Cb 64a. [dihunaff] Inde expergefactus / ta / tum. g. esueillez ou excitez. b. dihunet.

  • dihuniñ
    dihuniñ

    voir dihunañ

  • dihunouer
    dihunouer

    m. Réveil-matin.

    (1876) TDE.BF 131a. Dihunouer, s. m., tr. «Horloge à réveille-matin.»

  • dihunus
    dihunus

    adj. Qui éveille.

    (1499) Ca 62b. Dihunus. g. veilleur. l. vigillator / oris.

  • dihustell
    dihustell

    f. –où Devinette.

    (1905) DIHU 5/85. dihustelleu er Boulom Uisant. ●(1934) BRUS 299. Une devinaille, tr. «un dishustel –leu

  • dihustellat
    dihustellat

    v. intr. Deviner.

    (1911) DIHU 66-67/190. eih dé dehé eit dihustellat diar implé pamdiek dek liard. ●(1932) BRTG 174. nen don ket mé ur boh de zihustellat.

  • dihustellour
    dihustellour

    m. –ion Poseur de devinettes.

    (1932) BRTG 176. Laret e hra er pautr-kér d'é zihustellour blèu ru : (…).

  • dihuz
    dihuz

    m. Commodité.

    (1530) J p. 128b. Ha choaz muy eguyt hoz dihuz / Er guereu digor an mor ruz, tr. «Après vous avoir ouvert un passage commode à travers la mer rouge.»

  • dihuzañ
    dihuzañ

    v.

    (1) V. tr. d. Consoler. cf. divuzañ

    (1499) Ca 62b. Dihuzaff vide in confortaff cest tout vng.

    (2) V. pron. réfl. En em zihuz : se consoler.

    (1530) J p. 69a. Dahem dihuz bez vertuzus / Ha couraigus, tr. « console-toi ; prends force et courage.»

  • dihuziliañ
    dihuziliañ

    v. tr. d. Ramoner.

    (1931) KANNgwital 337/3. n'en doa ken micher nemet diuzuilha ar siminaliou. (...) goude beza diuzuilhet eur siminal.

  • dihuzilier
    dihuzilier

    m. –ion Ramoneur.

    (1931) KANNgwital 337/3. An diuzuilher (...) en doa doare eur paotr yac'h ha krenv.

  • diibiliañ
    diibiliañ

    v. tr. d. Ôter (une cheville) d'où elle était.

    (1927) DIHU 188/223. Dihibillein (v. a.) : lemel en hibill (cheville) ag ur glustr, ag un tam koed.

  • diilizañ
    diilizañ

    v. tr. d. Excommunier.

    (1939) KOLM 71. diilizein ur rumad tud kablus.

  • diintent / dientent
    diintent / dientent

    adj.

    I.

    (1) (en plt de paroles, discours, etc.) Incompréhensible.

    (1955) STBJ 216. ne blijas ket nemeur ar c'haozadennou-se, pe, marteze, e oant dientent d'ar selaouerien. ●217. poziou gallek dientent. ●(1957) BRUD 1/107. A-vouez uhel e savaren ha ma homzou, dientent d'am gwreg ha da dud-all an ti, n'o devoa na penn na lost. ●(1962) EGRH I 55. dientent a., tr. « incompréhensible. »

    (2) (en plt de qqn) Qui ne comprend rien.

    (c.1718) CHal.ms i. qui a la conception dure, tr. «un déen diantant.» ●(1732) GReg 595b. Mal-habile, tr. «Dieñtent

    (1847) MDM 374. tud dall pe vorn a spered (...) na dientent. ●(1864) SMM*** 86. er gosni, croumet varzu an douar ez oar dientent. ●(1866) HSH 168. An impalaer (...) a oa dieutent (lire : dientent)-bras e fæt a religion. ●(1869) SAG 295. beza dientent edoare eun azenn. ●(1877) BSA 165. An den a zo dientent evit anaout piz enor ar vam hag ar verc'h.

    (1904) DBFV 46a. diantant, tr. «qui a peu d'entendement, d'intelliigence (Ch. ms.).» ●(1906) MSTR 28. hon deuz komzet evel tud dientent. ●(1915) MMED 140. ar Juzevien, dientent var draou an env. ●(1928) BFSA 84. Kenteliet gant e Dad sant Fransez, ar Breur dientent-se a voe gant an amzer eur manac'h eus ar re santela. ●(1962) EGRH I 55. dientent a., tr. « sans réflexion. »

    (3) (en plt du savoir de qqn) Incompétent.

    (1877) MSA 173-174. Tri midisin (...) a zisclerias oa ho guiziegez dientent hag ho remejou dic'halloud.

    (4) Maladroit.

    (1732) GReg 594a. Mal-adroit, oite, tr. «Dieñtent

    II. Dientent evel un azen : voir azen.

  • diinteradur
    diinteradur

    m. Exhumation.

    (1744) L'Arm 442b. Exhumation, tr. «Diintærradurr. m.»

    (1904) DBFV 54b. diinterradur, m., tr. «exhumation.»

  • diintererezh
    diintererezh

    m. Exhumation, action d'exhumer.

    (1744) L'Arm 442b. Action d'exhumer, tr. «Diintærreah. m.»

    (1904) DBFV 54b. diinterrereh, m., tr. «action de déterrer (l'A.).»

  • diinterest
    diinterest

    adj. Sans intérêt.

    (1872) ROU 102a. Je lui ai prêté trois cents francs sans intérêt, tr. «cant scoed em euz prested deza, diinterest

  • diinteriñ
    diinteriñ

    v. tr. d. Exhumer, déterrer.

    (1744) L'Arm 103b. Desenterrer, tr. «Diinteerrein.. étt.» ●442b. Exhumer, tr. «Diintærrein

    (1894) BUZmornik 582. ar baianed hen dienterraz hag her stlapaz er mor arched hag all.

    (1904) DBFV 54b. diinterrein, v. a., tr. «exhumer, déterrer.»

  • diintrañ
    diintrañ

    v. intr. Ne plus être taché.

    (1925) FHAB Mezheven 229. gant ma vezo frotet mat soavon outo e tiintrint.

  • dija
    dija

    adv.

    (1) Déjà.

    (1621) Mc 98. pechet de ja commetet. ●(1647) Am.ms 506. So desja costiff he coz piniffy, tr. Herve Bihan « Dont le vieil engin est déjà constipé ».

    (c.1680) NG 808. Scauant eu desia en non scol. ●(1689) DOctrinal 187. Sant Hildut à eure ha da é et, ha pa zoa formet ha disia sec’h ha m’eur an eet, é voe ret laquàt de miret. ●201. Pep tra desia apparaillet evit an enterramant. ●(1732) GReg Il y a déjà un peu de tems, tr. «Ur royadicq mad so dija

    (1894) BUZmornik 21. Eskop oa dija d'ann ampoent.

    (1910) MBJL 82. setu ec'h ê krog dija ar mein a zo en diavêz d'en em dibri ha da gouean en poultr.

    (1961) LLMM 86/155. e oa dija splann an deiz hag a-heligentañ e richane an evnigoù er brankoù skav ha spern-gwenn.

    ►[au dimin.]

    (1870) MBR 262. Eur vorenn vad en doa great dijaik.

    (1904) BMSB 13. dijaïk e-tal dor ar baradoz. 17. dijaïk hanter-varo.

    (2) A-zija : déjà.

    (1792) HS 19. péhanni enn doai à zéja collet é eurustet énn néan. ●172. à zéja é commancent murmurein. ●198. hac e juge à zéja er péhour. ●234. Unan enn dèss collet er méh ér mod-cé, pé e zou à zéjà ur fall verh, pé quent pèl e vou. ●248. A zéja e hoai Sant Yahann ar vordènn er Jourdènn.

  • dijabañ
    dijabañ

    voir dijabliñ

  • dijabl .1
    dijabl .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Qui a du temps libre.

    (1906) DIHU 10/170. péker bourabl e vezé dehon gueharal é hoarn é loñned, dijabl kaer, hemp ankin. ●(1912) BUEV 22. hum gavet hoah ur huéh disorb ha dijab é ti en Eutru Doué.

    (2) Débarrassé, sans occupation.

    (1904) DBFV 54b. dijabl, adj., tr. «débarrassé, qui n'est plus occupé.» ●(1922) EOVD 64. nen doh ket sur a hum gavet dijab épad un ér. ●(1927) DIHU 188/224. Dijapl, tr. «(adj.) débarrassé, sans occupation.»

    (3) Libre.

    (1913) HIVR 40. biùein dalbéh dijab ha digabestr.

    (4) Dijabl diouzh : débarrassé de.

    (1908) DIHU 32/29. Dijapl doh er Fransizion, Nominoé e lakas é spi de ziazéein é vestroni. ●(1908) DIHU 35/70. pe veemb dijab doh en treu-men.

    (5) Tiré d'affaire.

    (1910) ISBR 36. Siouah ! ne oent ket dijab hoah.

    (6) Pratique, facile.

    (1982) LIMO 04 juin. Ne oé named flutein eid gobér «kekah». Un dra dijapl !

    II. Adv. Libre dans ses mouvements.

    (1904) DBFV 54b. dijabl, adj., tr. «libre dans ses mouvements.» ●(1922) EOVD 8. ean e gerh dijab ha joéius én hent digor a hourhemenneu Doué.

  • dijabl .2
    dijabl .2

    m.

    (1) Débarras.

    (1917) LILH 10 a Ebrel. A pe chomehè hemb donet endro é vehè ur braù a zijabl aveidomb. ●(1927) DIHU 188/224. Dijapl (subs.) : Un dijapl mat e vo kement-sé aveidein. ●(1942) DIHU 368/31. Un dijab mat avei[t] huéh suhuniad.

    (2) Ober un dijabl (d'un dachenn) : débarrasser (un terrain) de ce qu'il l'encombre.

    (1980) LIMO 19 avril. Mal e oè enta gobér un dijabl.

  • dijabliñ
    dijabliñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Délivrer (un endroit de qqc., qqn).

    (1908) DIHU 35/68. adseùel é Vro ha d'he dijabein a zamani ponnér er Fransizion. ●(1910) ISBR 33. dijabein er vro anehé.

    (1974) YABA 21.06. Yann er Baluhenn (…) en doè dijablet kornad Berné ag en Diaoul.

    (2) Délivrer (qqn) de prison.

    (1910) ISBR 263. péein tauseu dehon aveit bout dijablet. ●(1913) AVIE 54. laret d'er brizonerion é veint dijabet.

    (3) Débiter (des prières).

    (1925) BILZ 151. eman en iliz, o ruza he inou, o tijaba paterou a-hed an de.

    II. V. intr. Dijabliñ ag, diouzh ub., udb. : se débarrasser de qqn, de qqc.

    (1904) DBFV 54b. dijabein, v. n., tr. «se débarrasser, se séparer (doh, de), vendre ce qu'on amène à la foire.» ●(1918) LILH 11 a Vezheven. Arhoah vitin é ha er mestr koh arauk get er hetan trén. Chetu ni dijablet anehon enta. ●(1932) BRTG 162. de glah penaus obér aveit dijablein anehon. ●(1939) RIBA 27. Met her erbet n'en des arnonn de zijabein a me merh. ●(1942) DIHU 371/77. penaos é hellehè ean dijabein ag en huéh ugent mil lur en des én é di.

    III. V. pron. réfl. En em zijabliñ ag ub., udb. : se débarrasser de qqn, de qqc.

    (1902) LZBg Gwengolo 213. Guel e véhé d'emb hum zijabein a nehi. ●(1910) ISBR 87. hum zijabein a iaù er Franked. ●(1921) GRSA 347. aveit em zijablein fonaploh ag en eskob. ●(1922) EOVD 185. hum zijablein ag en ol sieu. ●(1925) SFKH 27. eit hum zijablein ag ur stad ken divalaù. 37. koutant bras d'um zijablein ag er peurkeh. ●(1974) YABA 21.06. Gwell é doh um zijablein ag er lévr-sé. ●(1975) YABA 31.05. ha gellet hon es em zijablein elsé.

  • dijanier
    dijanier

    m. –ion Procrastinateur.

    (1931) VALL 493a. personne négligente, indolente, tr. «dijanïer T[régor] popul[aire] (et qui remet toujours à plus tard, comme dilerc'hier L[éon].»

  • dijaniñ
    dijaniñ

    v. Négliger.

    (1931) VALL 493a. il est négligent pour s'occuper de ses affaires, tr. «dijani a ra d'ober war-dro e draou T[régor] popul[aire].»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...