Devri

Recherche 'am...' : 493 mots trouvés

Page 6 : de amjustis (251) à amourous (300) :
  • amjustis
    amjustis

    f. Injustice.

    ●(1872) ROU 48. Amjustis, tr. «injustice.»

  • amkraz
    amkraz

    adj. Sec.

    ●(1965) BAHE 46/49. Amkraz = sec'h.

  • amlaouen
    amlaouen

    adj. Mécontent, maussade.

    ●(c.1930) VALLtreg 1094. Amlaouen, mécontent (Dir.Na.Dor.) ●(1931) VALL 456b. Mécontent, tr. «amlaouen.» ●(1962) EGRH I 6. amlaouen a., tr. « maussade. »

  • amlavar
    amlavar

    adj.

    (1) Qui parle difficilement.

    ●(1872) ROU 48. Amlavar, tr. «qui parle difficilement.» ●(1890) MOA 374a. Qui parle facilement, éloquemment, e-lavar. L'opposé, c'est am-lavar.

    ●(1913) KZVr 27 - 07/09/13. Amlavar, T[régor], L[éon], emlavar, L[éon] tr. «qui parle difficilement.» ●(1927) GERI.Ern 15. amlavar, tr. «qui parle difficilement.»

    (2) Qui n'est pas doué pour bien parlé.

    ●(1908-1910) VROJ Here-Kerzu. «Ne ray morse eul laer mat.» «A gav d'it.» «Re-amlavar eo.» (d'après KBSA 243).

    (3) Chom amlavar : rester sans voix sous l'effet d'un choc.

    ●(1913) KZVr 27 - 07/09/13. Amlavar, T[régor], L[éon], emlavar, L[éon] tr. «(rester) sans pouvoir parler.»

    ●(1941) ARVR 32/4a. Ken bras eo an darvoud ha ken dic'hortoz, ma chom pep unan amlavar-tre.

    (4) Chom amlavar : rester silencieux.

    ●(1922) EMAR 39. sounn, e zivrec'h kroazet / Amlavar e chomo.

  • amlave
    amlave

    adj.

    (1) Indifférent.

    ●(1911) KZVr 376 – 21/05/11. Bez ez eus er yez komzet meur a c'her furmet gant am‑ na gaver ket war ar geriadur. Mat e vije o dastum evit o lakaat da greski tenzor ar yez. E-touez ar re am eus klevet en em gav unan amlave, a vije lavaret e Treger Izel evit dizeblant. – C'hoant am bije da gaout furmiou ar ger-ze hag e pelec'h da just, e vez lavaret. ●(1924) LZBt Mezheven 39. Hon zud du a zikouro, 'larfet d'in. Ya gwir eo, mes amlave int, ha didalve. ●(1942) VALLsup 97a. Indifférent, tr. «amlave T[régor] «Kroaz ar V.», 21 mae, 1911).»

    (2) (?).

    ●(1983) TDBP IV 96. Ar re-se a zo lamm-lave, tr. «Ceux-là sont sales, désordonnés.»

  • amled
    amled

    s. = (?).

    ●(1905) LZBg Meurzh 81. Hui hag e zou é Brediah er Fé, amled er visionerion, pédet ma teint de ben ag er péh e vennant gobér !

  • amlez .1
    amlez .1

    adj. Négligent.

    ●(1934) BRUS 146. Négligent, tr. «amléz.» ●(1935) DIHU 293/267. Met, o me inéan, ken amléz oh mar hues luré d'ou médein...

  • amlez .2
    amlez .2

    m. Négligence.

    ●(1924) ARVG Ebrel 78. dre leziregez, dre amlez, dre yenien avat, e lâromp d'ean, a dra zur, treo wasoc'h.

  • amlez .3
    amlez .3

    m. Personne négligente.

    ●(1919) DBFVsup 2b. amléz, tr. «personne négligente.»

  • amliv
    amliv

    adj. De diverses couleurs, versicolore.

    ●(1913) KZVr 27 - 07/09/13. Amliw, tr. «de diverses couleurs.» ●(1930) DIHU 231/129. Bageu amliù énézen Groé...

  • amlivaj
    amlivaj

    m. Bariolage.

    ●(1929) MKRN 101. he bern dilhad amliouaj, tr. «son paquet de linge bariolé.» ●177. (Gourin, ar Faoued, Skaer) Amliouaj… De différentes couleurs : Dilhad amliouaj.

  • amlivañ
    amlivañ

    v. intr.

    (1) (en plt des récoltes) Changer de couleur.

    ●(1895) GMB 26. pet[it] Trég[uier] amlivañ, tr. «changer de couleur, en parlant des récoltes.»

    ●(1904) KZVr 349 - 17/07/04. Amliwan a vez lavaret dreist-holl e Treger-Izel, eus an edou o veleni. ●(1913) KZVr 27 - 07/09/13. Amliwan v. n., tr. «changer de couleur, en parlant des récoltes.»

    (2) Pâlir.

    ●(1904) KZVr 349 - 17/07/04. E leac'hiou-zo (Goleo) «amliwan» a vez graet ivez eus an dud, e leac'h «disliva», «droukliva». ●(1913) KZVr 27 - 07/09/13. amliwan, v. n., tr. «pâlir.» ●(1927) GERI.Ern 15. amliva T[régor], tr. «perdre sa couleur.»

  • amlivet
    amlivet

    adj.

    (1) Qui déteint.

    ●(1895) GMB 26. n'e ke me amlivet, tr. «ce n'est qu'à moitié peint, cela déteint.»

    ●(1913) KZVr 27 - 07/09/13. amliwet, tr. «à moitié teint, qui déteint.»

    (2) (en plt de qqn) Pâle.

    ●(1913) KZVr 27 - 07/09/13. amliwet, tr. «(personne) pâle.»

  • amloar .1
    amloar .1

    adj. (en plt de la nuit) Mal éclairée par la Lune.

    ●(1931) VALL 435a. (nuit) que la lune éclaire mal, tr. «amloar.»

  • amloar .2
    amloar .2

    f. Nuit par clair de lune.

    ●(1908) PIGO II 172. e welas diskeud eun den o souzan 'n e rôk en amloar. ●181. Janig, daoust d'an amloar, a anaveaz da gentan piou 'oa. ●(1929) MKRN 177. (Gourin, ar Faoued, Skaer) Amloar Exposition nord. – Ema ebarz an amloar. ●(1931) VALL 435a. (nuit) que la lune éclaire mal, tr. «amloar (et subs. demi-clarté de la lune.» ●546b. la nuit par clair de lune, tr. «amloar f.»

  • Ammonit
    Ammonit

    m. –ed Ammonite (peuple mentionné dans la Bible).

    ●(1866) HSH 63. victorius var an Ammonitet.

  • ammoullañ
    ammoullañ

    v. tr. d. Égaliser, ajuster.

    ●(1919) DBFVsup 2b. amollein, v., tr. «égaliser, ajuster (P[louhi] n[ec]).»

  • amneuz
    amneuz

    adj. Amorphe.

    ●(1931) VALL 23b. Amorphe, tr. «amneuz.»

  • amoed
    amoed

    m. –ed Homme stupide.

    ●(1744) L'Arm 252b. Niaiser, tr. «Gobérr enn Amouætt.» ●(1767) ISpour 329. enn amoédet, er penneu scann.

    ●(1838) OVD 250. sellamb-ean èl un amouëd. ●(1879) GDI 120. ur sod hag un amouèd.

    ●(1904) DBFV 6b. amoed, s. m. pl. ed, tr. «sot, étourdi, imbécile.» ●(1931) GUBI 15. Nen dé nameit ur hèh amoèd. ●(1938) DIHU 324/94. obér en amoeded. ●(1939) RIBA 145. ha ne gav ket eùé bamdé amoèded ar é hent. ●(1942) DIHU 374/118. sotoni en amoeded !

    ►(insulte) Pikol amoed : grand sot.

    ●(1790) MG 243. Mæs, piquol amouæd, eit en dout meàuét é vér dannét.

  • amoedaj
    amoedaj

    m. –où Stupidité.

    ●(1790) MG 345. cleuèt amouèdage. ●(1792) CAg 133. Sotiss hac amoédage.

    ●(1838) OVD 20. doh en amoêdage-men hag en amoêdage. ●(1839) BESquil 499. Amoêdage, amiotage, touïadelleu, ur sorhen pé ur sonnen fal benac. ●(1856) GRD 158. ne gleuér meit amoêdage. ●(1861) BSJ 319. a p'hum lausqué de vil amoédage e zé én é isprid. ●(1896) HISger 1. Amoédaj, tr. «sot amusement.»

    ●(1901) LZBg 59 blezad-4e lodenn 236. eit un amoédaj en doé groeit. ●(1904) DBFV 6b. amoèdaj, tr. «sottise, niaiserie, bêtise, folie.» ●(1906) HIVL 15. Amoèdaj ha nitra kin, e lar ou mam. ●(1907) BSPD I 135. Lausket en amoèdaj treu-sé, emé en anpereur, keniget ansans d'en douéed. ●555. fariet get amoèdaj er gristénion. ●(1907) BSPD II 208. pep sort amoédaj. ●(1937) DIHU 310/242. libouret én amoèdajeu izellan a Bariz.

  • amoedell
    amoedell

    f. –ed Femme stupide.

    ●(1790) MG 273. ur béhourès malheurus, un amoædèll.

    ●(1904) DBFV 6b. amoèdel, f., tr. «une sotte.» ●(1906) DIHU 8/134. er peurkeh amoèdelled-sen é vragal ha doh hum reforsein eit bout sellet. ●(1939) RIBA 72. ur baré kalaverézed, pé tabuterézed, pé blècherézed, pé amoedelled diskientoh pé diskient. ●(1942) DHKN 173. Met Perrot ne oè ket un amoèdel.

  • amoedet
    amoedet

    adj.

    (1) Sot.

    ●(1838) OVD 170. quênt ma couéhou en dud amouêdet-cé é fauteu titret a lubricité. ●(1856) GRD 169. Guet a dud amoêdet épad pêl amzér. ●(1861) BSJ 316. rac er ré youanq e zou scannoh a bèn, douguettoh de vout amoédet ha de zispign ou zreu eit n'en dé er ré gouh.

    ●(1907) VBFV.fb 45a. fou, tr. «amoedet.» ●(1925) SFKH 18. él tud amoédet.

    (2 Bout amoedet gant : êttre fou de.

    ●(c.1785) VO 17. en dud youanq amouèdét guet er béd. ●(1790) MG 371. quen amouèdét vér hinihue en dé guet er faus devotion.

    ●(1829) CNG 59. En dud amoædet guet er bed. ●(1856) GRD 142. Petra-é bràuité en dén youanq pé er verh youanq guet péhani é oh quen amoédet ?

    ●(1905) IMJK 246. hag é oh ataù amoédet get en hoant de blijein dehou.

  • amoedez
    amoedez

    f. –ed Femme stupide.

    ●(1906) DIHU 12/206. en amoedéz e grogas kentéh én hé fal labour. ●(1907) BSPD I 455. Sellet e oé get hé mestréz èl un amoèdéz.

  • amoedigezh
    amoedigezh

    f. –ioù Stupidité.

    ●(1744) L'Arm 29b. Bêtise, tr. «Amouaidiguiah. m.» ●252b. Niaiserie, tr. «Amouaidiguiah. f.»

    ●(1838) OVD 178. en amoêdigueah-cé-é er vamen ag er selleu douce. ●249. hac hun doustér nen dé quin meit amouêdigueah. ●(1854) PSA II 29. ur spered tihoel carguet a amoêdigueah e hra dehai fariein pèn-d'er-bèn.

    ●(1904) DBFV 6b. amoèdigeh, f. pl. eu, tr. «sottise, niaiserie, bêtise, folie.» ●(1939) RIBA 72. en ur hoarhet a galon diar amoédigeh er groagé.

  • amoediñ
    amoediñ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Perdre la raison.

    ●(1767) ISpour 106. Er Gourmandiss (...) e laqua quasi d'amoëdein. ●(1790) MG 314. amoædein e ran burhud.

    ●(1904) DBFV 6b. amoèdein, v. n., tr. «devenir sot.»

    (2) S'affoler.

    ●(1838) OVD 171. chetu-ind attrapet él lace ; hag ur huéh meint hum louyet abarh èl ré dal, ind e amouêde én ur fæçon ne ellant mui hum zilouie. ●178. Er ré e hum gave de zaibrein ag er mél pussunius-hont, e amoêde hag e zou tourmantet dré gohadeu folleah.

    (3) Faire le sot.

    ●(1904) DBFV 6b. amoèdein, v. n., tr. «faire le sot.»

    (4) Amoediñ gant : s'enticher, se toquer, s'éprendre de.

    ●(1896) HIS 51-52. èl ma tenné d'er gouhoni, èañ e amoèdas get merhied a véz-bro.

    ●(1904) DBFV 6b. amoèdein, v. n., tr. «devenir follement épris (get, de).»

    (5) Amoediñ ouzh : s'enticher de.

    ●(1939) KOLM 86. Meur a uéh é vehè kavet de laret anehon éh amoèdè doh en dudigeu, kement ma eùehè dohtè.

    II. V. tr. d.

    (1) Rendre stupide, faire perdre la raison, le bons sens.

    ●(1856) GRD 157. hemb caranté eid en dud youanq péré e amoêd eid ou zennein d'en hoari.

    ●(1904) DBFV 6b. amoèdein, v. a., tr. «rendre sot.»

    (2) Amoediñ ub. : séduire qqn.

    ●(1790) MG 159. Eit hé amoædein, me gueméras un dé é prest dillad caër. ●164. eid amoædein er mèrhèt. ●345. a béré en hum chervige hoah en diaul eid amouèdein er Grechénion.

    (3) Amoediñ ub. gant udb. : tromper, séduire qqn par qqc.

    ●(c.1785) VO 20. Te hès me amouèdet guet-ha zeværranceu.

    III. V. pron. réfl. En em amoediñ.

    (1) = (?) Devenir stupide (?).

    ●(1838) OVD 153. en ineanneu (…) rac ma hum amoêdant, èl ma lare hoah en Tad santel-zé, beta istimein er péh ne hanàuant quet.

    ●(1905) IMJK 296. hum amoedein é asé dizolein treu kuhet.

    (2) En em amoediñ gant udb. : s'enticher de qqc.

    ●(1906) HPSA 17. Mar dalhet d'hum amoèdein get er follèheu-sé.

  • amoediz
    amoediz

    f. Stupidité.

    ●(1939) RIBA 133. Ha bras e vè amoèdiz, un nivér braù a dud.

  • amoet
    amoet

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Sot.

    ●(1744) L'Arm 29a. Benet, tr. «Amouaitt.» ●(1792) HS 179. tut amouèt e zalh ar re-ré-ral divet (lire : d'ivet).

    ●(1838) OVD 122. er sorte tud-cé e zisco é mant forh scan a Sperèd, forh amoêd ha disquient.

    ●(1904) DBFV 6b. amoed, adj., tr. «sot, étourdi, imbécile.» ●(1905) KDBA 17. Ne gavet ket hui é mant amoed. ●(1912) BUEV 110. goulenneu sod hag amoed. ●(1931) GUBI 13. er chignan amoèd e zalhé de foènein.

    (2) (en plt d'une activité) Stupide.

    ●(1838) OVD 170. en hantis amouêd. ●(1857) GUG 159. en hoari / Amoêd. ●(1861) BSJ 61. quement a dud é hoarhein ar vourdeu amoêd.

    ●(1922) EOVD 29. chonjeu amoed ha didalvé, konzeu geuiard. ●141. er garanté amoed.

  • amonestet
    amonestet

    voir amonetet

  • amonetañ
    amonetañ

    [mbr amonetaff, admonet-, amonest- < vfr admonester, amonester < sans doute crois. lat admonitus « averti » et molestus « pénible » (TLFi s. admonester)]

    V. tr. d.

    (1) Admonester.

    ●(1499) Ca 7a. Amonetaff. g. amonester. l. moneo / nes / ui / ere / ac. generis. ●Jtem admoneo admones / ui / itum generis. ac. bre. ammonetaff. ●9a. Annouez vide in amonetaff cest tout vng.

    (2) Exhorter.

    ●(1499) Ca 7a. [amonetaff] Jtem hortor / aris / atus sum vel furi / ari. g. inhorter. instiguer : ou amonester de bien faire bretonice. amonetaff da ober mat. ●(1576) Cath p. 12. ez aparissas an eal dezy hac he admonetas da bezaff ferm a constant, tr. «un ange lui apparut et l'exhorta à être ferme et constante.»

    (3) Avertir.

    ●(1575) M 615-616. Yuez Doe dre’n profoet, hon admonet quentaff, / Da couffat glan an Barnn, tr. «Dieu aussi, par le prophète nous avertit d’abord / De nous bien rappeler le Jugement.» ●(1576) H 49. An grouec, an bugale, an seruicher, nep ho admonet hac an re na gousont ho bezafu excommuniet, hac an re na guellont ho euitafu na techel, tr. « The wife, the children, the servant, he who admonishes them, and those that do not know that they are excommunicated, and those that cannot avoid them nor flee from them. » ●(1580) G 548-549. Abstynet a pechet, me oz ammonet glan, / Eval Ezechiel duet quentel da goelvan, tr. «Abstenez-vous de péché ; je vous avertis tous, / Comme Ezéchiel ; l’heure des pleurs est venue.» ●632. An drouc roll ouz follez poble queaz quent ho poaezaf / Prest ha prest evyt test en oz amonetaf (lire amonestaf, rime en est), tr. « Du fâcheux rôle de votre folie, pauvre peuple avant dêtre brûlé, / Vite et vite comme témoin je vous avertis. »

  • amonetapl
    amonetapl

    [mbr amonetabl < base v. amonetañ + -apl]

    Adj. Admonestable.

    ●(c.1500) Cb 12b. [amonetaff] g. amonestablez. b. amonetabl.

  • amoneter
    amoneter

    [mbr amoneter < base v. amonetañ + -er .6]

    M. Admonesteur.

    ●(c.1500) Cb 12b. [amonetaff] g. hortateur / instruteur amonesteur de bien faire. b. amoneter da ober mat.

  • amonetet
    amonetet

    [mbr amonestet, ammonetet < base v. amonetañ + -et .1]

    Adj. Admonesté.

    ●(1464) Cms (d’après DEBm 203). amonestet. ●(1499) Ca 7a. [amonetaff] Jtem monitus / ta / tum. g. amoneste. b. ammonetet. ●(c.1500) Cb 13a. [amonetaff] g. amonestablez. b. din da bezaff ammonetet.

  • amonetus
    amonetus

    [mbr amonetus < base v. amonetañ + -us .1]

    Adj. Qui admoneste.

    ●(c.1500) Cb 12b. [amonetaff] g. hortatiff ou instigatiff. b. amonetus.

  • amoniak
    amoniak

    m. Ammoniaque.

    ●(1834) SIM 133. eiz pe zeg taqen amoniac.

    ●(1926) FHAB Mezheven 218. 10 pe 12 berad amoniak.

  • amonision
    amonision

    [mbr amonition < vfr amonicion, admonition < lat admonitio]

    F. Admonestance.

    ●(c.1500) Cb 12b. [amonetaff] Jtem hec monitio / onis. g. amonestance. b. amonition. ●12b-13a. Jdem hoc monitorium / rij. ga. le lieu ou len fait amonestement. b. en lech ma grear en amonition. ●13a. Jtem hec suadela / le. g. amonestement. b. bri. amonition.

  • amontadenn
    amontadenn

    f. –où (météorologie) Anordie du vent.

    ●(1977) PBDZ 610. (Douarnenez) amontadenn, amontadennoù, tr. «remontée au vent, anordie.»

  • amontiñ
    amontiñ

    v. intr. (météorologie) Anordir, remonter.

    ●(1977) PBDZ 703. (Douarnenez) amoñti, tr. «remonter (en parlant du vent).» ●(1979) VSDZ 48. (Douarnenez) deut an avel da amontiñ, ruz gant an avel, tr. (p. 212) «voilà le vent qui remonte, le vent qui se déchaîne.»

  • amors-
    amors-

    voir emors

  • amorted
    amorted

    f. Regret de ce qu'on a perdu.

    ●(1744) L'Arm 329b-330a. Regret (...) De n'avoir plus une chose, tr. «Dïanæsstétt : Ézeuætt : Dïovêre : Amortætt.»

    ●(1878) BAY 14. Amhortet, regret d'une chose perdue, vient de am et gortos.

    ●(1904) DBFV 6b. amorted, m., tr. «regret d'un bien qu'on a perdu.»

  • amouezh
    amouezh

    v. rac. amoug-

    (1) Aider.

    ●(1530) J 120b. Ha da lignez yvez tout da fez voe, / Az accusas en bras, me a gra soez ; / Na gallaf tam, en diablam, da amouez, tr. Herve Bihan «tes proches, ta race à l'unanimité, ont porté contre toi une grave accusation qui m'étonne, et je ne puis, sans blâme, t'aider.»

    ●(1575) M 1105-1106. Vezo an euffrou gruet, genet en bet chede : / E pep stat mat ha drouc, nedeux az amoucque, tr. Fleuriot (DGVB 323b) «Ce seront les œuvres faites par toi dans le monde, voilà, / De toute façon bien et mal ; il n'y a personne qui ne t’aiderait.»

    (2) Différer.

    ●(1732) GReg 288a. Differer, remettre à un autre tems, prolonger, tr. «ãls. amoucq. pr. et.»

  • amoug .1
    amoug .1

    m.

    I.

    (1) Aide, recours, secours.

    ●(1530) Pm 281 (Mab Den). Ouz an re ehanffn condamnet / goal amouc ouz drouc hambroguet, tr. Herve Bihan « Aux audacieux condamnés, / Faute de secours, menés au mal. »

    (2) Hep amoug : sans aide, sans secours.

    ●(1530) J p. 100a. Breman en pret hep arretaf / Am dou dorn iffam hep amouc / Ez mennaf tizmat dre ma drouc / Ere an chouc ma em crougaf, tr. Herve Bihan « Maintenant il faut que, sans aide, j’attache tout de suite à mon cou, pour mon malheur, le lien qui doit m’étrangler. »

    II.

    (1) Retard.

    ●(1927) GERI.Ern 16. amoug (anc.) m., tr. «Retard.»

    (2) Hep amoug mui : sans plus tarder.

    ●(1530) J 104b. It de hambrouc, hep amouc muy, tr. «Allez, accompagnez-le, sans plus tarder.»

    ●(1732) GReg 288a. Sans plus differer, tr. «hep amoucq muy.»

  • amoug .2
    amoug .2

    voir amouezh

  • amouiziañs
    amouiziañs

    f. Ignorance.

    ●(1825) COSp 105. éma ur merche ag un amhouyance hac ag ur folleah bras.

  • amouiziek
    amouiziek

    adj. Peu instruit.

    ●(1917) LILH 15 a Eost. Aveit en dud amouiek é ma un dra vat en dra-sé, rak ind e gred elsé é talv er brehoneg un dra benak ! ●(1974) SKVT III 13. Ha ken amouiziek an eil re hag ar re all, 'm eus aon.

  • amour
    amour

    s.

    (1) Amour (sentiment).

    ●(1530) Pm 156 (Tremenuan). An map man dre amour dour a guere guin, tr. «Cet homme, par amour (d’)eau fit du vin.» ●(1532) Pmof 7. flam dre amour. ●(1575) M 2045. Nedeux flam nep amour, sycour na recouranç, tr. «Il n’y a clairement nul amour, secours ni aide.»

    (2) Amour (être aimé).

    ●(c.1350) Io ms latin 14354 f°107r°. Me amous vnamoric ioliuic in dan an del mé tr. « J’ai une amourette joliette sous les feuilles, je la… » ●(1499) Ca 7a. Amour. g. amye. l. amica /ce. ●(1530) J 189a. Ma amour ayoa ouz gouruez / E hunan glan en creis an bez / So quent an dez diannhezet, tr. «Mon amour ? Il était là, tout seul, couché dans cette tombe qu’on a ouverte avant le jour.» ●(1580) G 580. Me a goaer un amour yolys a face, tr. «Je connais un amant de jolie figure.»

    (3) Dre amour : par amour.

    ●(14--) Jer.ms 43. Dre amour den courtes / Ouz ma gres denessyt. // En ty man damany / Loget menbry vyhet : // Her huy so a bro pell / Me en sell, ha travellet, // Queffret lequet an taoll / Setu an caoll benet, tr. « Par amour, homme courtois, approchez de mon sein. / En cette maison, certes, vous serez logé, je l’assure. / Car vous êtes d’un pays lointain, je le vois, et avez voyagé. / Ensemble dressez la table. Voici les choux coupés »

  • amouraj
    amouraj

    m. Ober amouraj : faire la cour.

    ●(1621) Mc 30. Sellet em eux, ha gret amouraig euit gallout don dan euur.

  • amourajiñ
    amourajiñ

    v. pron. réfl. En em amourajiñ ouzh, a ub. : s'amouracher, s'enticher de qqn.

    ●(c.1718) CHal.ms i. S'amouracher, tr. «him amourachein a vnan benac.»

    ●(1995) BRYV III 71. (Milizag) eur breur hag en em amourachas dioustu deuz Jani.

  • amourapl
    amourapl

    voir amurapl

  • amouriñ
    amouriñ

    v. intr. Amouriñ ouzh ub. : s'amouracher de qqn.

    ●(1905) HFBI 440. Laou ha Jacques à gommansas amouri à zévri ous ho bonami.

  • amourous
    amourous

    adj.

    (1) Amoureux.

    ●(1499) Ca 7b. Amoureux. g. idem. l. amorosus / sa / sum.

    ●(1659) SCger 6b. amoureux, tr. «amouroux.»

    (2) (Lettre, chanson) d'amour.

    ●(1824) BAM 306. al liserou amourous. ●(1869) FHB 239/235a. na lezit ket kana en ho touez kanaouennou lik, sonyou amourouz.

    (3) (en plt des animaux) Méchant.

    ●(1982) MABL I 137. (Lesneven) Ur Pagan justamant edo bet gwerzhet ur marc'h drouk de'añ dac'h a Lancelin, dac'h ti va zad, ur marc'h amourous 've' graet dac'h an dra-se.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...