Devri

Recherche 'am...' : 493 mots trouvés

Page 7 : de amourousted (301) à ampiperez (350) :
  • amourousted
    amourousted

    f.

    (1) Amours.

    ●(1612) Cnf 30b. oz tretiff eues à afferou seculyer, pé à amouroustet. ●(1647) Am (titre). Amouroustet eun den coz pêvar huguent bloaz Pehini so orguet à vez à eur plac'h jaoanc hen oad a huezecq bloaz.

    ●(1659) SCger 6b. amitie folle, tr. «amourousdet.» ●(1710) IN I 24. he amourousdet fall. ●262. nep piou bennâc a so couezet e gripedou an amourousdet-mâ. ●(1732) GReg 17b. Affoler d'amour, aimer passionément, tr. «folla gand an amourousded.» ●245a. Déesse de l'amour, Venus, tr. «Douëes an amourousted.» ●(1792) CAg 136. Hantisse criminele, / Amourustæd cruele. ●(1799) CAm 99. Canomp amouroustet Janet, / Canomp amouroustet Jan. / Jan a gar Janet, / Janet a gar Jan; / Mes aboe me Jan demeet da Janet, / Jan ne gar mui Janet, / Na Janet Jan.

    (2) Ober amourousted ouzh : faire la cour à.

    ●(1905) HFBI 92. a da goumans clask ober amourousdet eus ar merc'het yaouanc.

  • amourouz
    amourouz

    m. –ion Amoureux.

    ●(1826/31) PPA 9. Bemde e teue an amourousien da vellet Clemantin, tr. Chaque jour les amoureux venaient voir Clémentine.» ●(1848) SBI I 190. Remed an amourous clanv, tr. «Le remède de l'amoureux malade.» ●(1838-1866) PRO.tj 185. Louisaïk ar Rouz / He deus war ma fe / Daouzek amourous. ●(18--) AID 22. mar pige eun amourous, c'hui marteze en carge, tr. «si vous aviez un amoureux, vous l'aimeriez peut-être.» ●247. daoû amourous, tr. «deux amoureux.»

  • amourouzez
    amourouzez

    f. –ed Amoureuse.

    ●(1710) IN I 262. d'an amourouses sot pe ouz hini en devoa bet attaich a ziaguent.

  • amourus
    amourus

    adj. (Livre, roman) d'amour.

    ●(1612) Cnf 42b. L'enn leffryou amourus.

  • ampalastr
    ampalastr

    voir amplastr

  • ampalestr
    ampalestr

    m. Champion.

    ●(1996) CRYK 342. d'ar c'houlz-se me 'oe un ampalestr, tr. «A cette époque, j'étais un champion.»

  • ampalvar
    ampalvar

    m. Lourdaud. cf. amparfal

    ●(1904) KZVr 349 - 17/07/04. Ampalvar. Eun «ampalvar», eun den dizampart, eul lanchore. Ar paour kez ampalvar, devet e di gant ar glao, a vez lavaret, diwar c'hoari, eus eun den dizampart hag arzot e Treger hag e Goelo. ●(1912) MELU XI 274. Paour kez ampalvar, tr. «le pauvre lourdaud.» ●(1913) KZVr 29 - 21/09/13. Paour kêz ampalvar, devet e di gant ar glao, tr. «se dit d'un lourdaud en Bas-Tréguier. ●(1942) VALLsup 108b. Amparfal est prononcé en T[régor] ampalvar ; d'un lourdaud, inintelligent l'on dit : Ar paour kaez ampalvar, devet eo bet e di gand ar glao.

  • ampalvarzet
    ampalvarzet

    adj. Embarrassé.

    ●(1917) KRVT 246/2a hag a zo bet keit-all hualet, ampalvarzet, chadennet gant Pariz, a ya war-raok souezus. ●(1931) VALL 247a. Embarrassé, tr. «ampalvarzet T[régor].»

  • ampalvarziñ
    ampalvarziñ

    v.

    I. V. tr. d. Embarrasser.

    ●(1931) VALL 247b. Embarrasser, tr. «ampalvarzi T[régor].»

    II. V. pron. réfl. En em ampalvarziñ.

    (1) (en plt de qqn) Faire un faux pas.

    ●(1913) KZVr 30 - 28/09/13. Anpalvazein ('n em anpalvazein), tr. «même sens que «ober ur c'hammad goullo», faire un faux pas, comme quand on trébuche dans un escalier. H[au]t-Trég[orois].»

    (2) (en plt d'un cheval) S'enchevêter.

    ●(1904) KZVr 349 - 17/07/04. Ampalvarzi, luia. Da skouer : Ar marc'h 'zo en em ampalvarzet en e gabestr (evit «en em luiet») (Goelo). ●(1913) KZVr 29 - 21/09/13. Ampalvarzi, tr. «embarrasser.» ●Ar marc'h 'zo en em ampalvarzet en e gabestr, tr. «le cheval s'est embarrassé dans son licol. G[oelo].»

  • ampañv
    ampañv

    s. Ober an ampañv : faire semblant.

    ●(1948) LLMM 8/64. (Kemper) Ober an a[mpanv] = ober van, ober an neuz.

  • ampaourig
    ampaourig

    m. =

    ●(1971) BAHE 68/14. O mab oa un ampaourig a zen, mat da van. ●(1974) SKOL 56/13. Darbet e voe d'an ampaourig a gazh bezañ friket gant ur wetur luch. ●(1978) EMGI 34. an div ampaourig a vouchig.

  • ampar .1
    ampar .1

    adj.

    I. (en plt de qqc.)

    (1) Impair.

    ●(1499) Ca 7b. Ampar. g. non per. l. hic et hec et hoc impar. aris.

    (2) (en plt d'une qualité humaine) Incomparable.

    ●(17--) SP II 427. ho madelez impar. ●(17--) EN.ap 65. e gourag ampar, tr. «son courage sans pair.» ●(1783) BV 51/1273. …ma gourahg sou impar.

    ●(1850) MOY 169. va c'houraj impar.

    (3) (en plt d'un membre malade) Sain, bien portant.

    ●(1879) BMN 308. Rag n'en doa bet nemed ober sin ar groas var ar gar glanv, hag hi ractal ampar evel biscoas.

    (4) Sans égal, sans pareil.

    ●(1854) MMM 261. Eun ners impar ên dalc'h tachet e leac'h eus ê dourmant. ●(1866) SEV 130. poaniou ann ifern (...) ken impar dre ar boan a reont da c'houzanv. ●(1866) LZBt Gouere 171. neventio impar ann Europ.

    II. (en plt de qqn)

    (1) Sans pareil, sans égal.

    ●(1838-1866) PRO.tj 178. Ag en dachenn, impar evit dansal.

    ●(1920) KZVr 366 - 07/03/20. ampar, tr. «sans pareil, Treger.» ●(1922) IATA 17. Te vo ampar, va faotric-me, ma pakez ac'hanon.

    (2) Bezañ ampar diouzh udb. : être compétent dans qqc.

    ●(1922) IATA 18. Ne pezo ket izoum da ober kig-ha-fars : n'out ket c'hoaz gwall ampar diouz an an dra-ze.

  • ampar .2
    ampar .2

    m. Empan.

    ●(1941) FHAB Gwengolo/Here 89. (Tregon ha tro-dro) Ampar = g. an hirder etre ar meud hag ar biz-yod, pa vuzulier, e c'hoari an deñv. Galleg : empan ?

  • amparaat
    amparaat

    v. pron. réfl. En em amparaat : (?) améliorer son savoir-faire (?).

    ●(1869) FHB 210/1b. ha caout a ra deoc'h-hu e vezo gouizieg (...) ar micherour iaouank (...) ma na glask ket en em amparaat eur vech deut euz a di he vestr.

  • amparailhoù
    amparailhoù

    plur. Préparatifs.

    ●(1872) ROU 96b. Préparatif, tr. «amparaillou.»

  • amparfal .1
    amparfal .1

    adj.

    I. (en plt de qqn)

    (1) Lourdaud, maladroit.

    ●(1847) FVR 216-217. Gwech all ho peleien a oa ken amparval / M'evjac'h d'he boutaliad, ho tinac'hent raktal. ●(1867) FHB 115/87b. Ah ! den sot hag imparfall ! ●(1867) FHB 141/291b. an dud clanv hag amparfall. ●(1868) FHB 183/213a. e n'em velet a ran dija imparfal. ●(1869) FHB 218/72b. evel eun den ampafal.

    ●(1905) IVLD 112. Penaoz e rin-me pa'z inn d'ar baradoz ? Na me a vezo balouard, amparfal eno ! ●170. Eun den iaouank divar ar meaz, balouard, hag amparfal a zo bet guelet aliez e kichen ar Grott. ●(1927) GERI.Ern 16. amparfal, ampafal adj., tr. «Lourdaud, maladroit.» ●(1928) LEAN 11. Danset am eus gand eun amparfal a ofiser. ●(1931) VALL 433. Lourdaud, adj., tr. «amparfal.»

    (2) Bezañ amparfal war udb. : être maladroit en, dans qqc.

    ●(1928) FHAB Ebrel 150. Eur medisin yaouank (…) amparfal c'hoaz war ar brezoneg.

    (3) Impotent.

    ●(1905) BOBL 28 janvier 19/1a. n'euz ken nemed unan goz arru amparval.

    (4) Troublé.

    ●(1575) M 3506. Hac amparfar an trugar bet nary, tr. «Et troublée impitoyablement à jamais.»

    II. (en plt de la démarche de qqn) Lourde, maladroite.

    ●(1959) BRUD 7/18. Eur bale kamm moarvad, pe jorgell, pe imparfall.

  • amparfal .2
    amparfal .2

    m. –ed Lourdaud, maladroit.

    ●(1906) KPSA 176. Eun deiz e velaz unan euz e boltrejou hag ioa lakeat warnezo gant eun imparfal bennag, en traon, e vantel chaloni... ●(1909) FHAB Gwengolo 266. Petra zonjfac'h eus eun amparfall hag a deufe, heb anaout na goakol na kleür... ●(1913) KZVr 29 - 21/09/13. Amparfal, tr. «homme lourd, maladroit, qui est toujours embarrasé. ●(1926) FHAB Mezheven 220. ha me ne d'oun ha ne vezin nemed eun amparfal ! ●(1927) GERI.Ern 16. amparfal, ampafal m., tr. «Lourdaud, maladroit.» ●(1931) VALL 433b. Lourdaud, tr. «amparfal pl. ed.»

  • amparfalek
    amparfalek

    adj.

    (1) (en plt d'un membre) Engourdi.

    ●(1873) FHB 23 Eost. Da zaouarn a zo ampafalek, / Ha da zivesker gravazek.

    ●(1913) KZVr 29 - 21/09/13. Ampafalek, tr. «engourdi.» ●(1927) GERI.Ern 16. amparfalek, ampafalek adj., tr. «engourdi, embarrassé.»

    (2) (en plt de qqn) Lourdaud, maladroit.

    ●(1931) VALL 433b. Lourdaud, adj., tr. «amparfalek.»

  • amparfalet
    amparfalet

    adj. (en plt de qqn) Troublé.

    ●(1530) Pm 112 (Tremenuan). Eual tut an conar ezoent amparfaret, tr. «Comme des gens (pris de) rage ils étaient troublés.»

  • amparlet
    amparlet

    voir emparlet

  • ampart
    ampart

    adj.

    I.

    (1) Habile.

    ●(1866) FHB 82/235a. tud kré hag ampart. ●(1890) MOA 106b. Adroit, tr. «Ampart (ampert ; – apert).»

    ●(1925) FHAB Mezheven 237. En tu-hont ma' z eus anezan eun taolenner piz hag ampart. ●(1926) FHAB Mezheven 205. Buan, evit doare, e teuas da veza ampart. ●(1927) GERI.Ern 16. ampart adj., tr. «Dispos, agile, adroit.» ●(1931) GUBI 213. Béléan vat eué, apert, lan a furnéz. ●(1936) DIHU 295/5. Kenlabourerion ampert hon es ha ne chomeint ket de boéz. ●(1936) BREI 442/1b-c. An Ao. Joanno, ken gouiziek, ken ampart, ken antrin ha ma oa, a c'houeze buhez a bep sort dre lec'h ma tremene. ●(1954) BGUE 32/4. ul liùour ampert ha gourdon.

    (2) Bezañ ampart da (+ v.) : être capable de.

    ●(1839) BSI 26. un den ampart, înginus ha dilô da ober un dra.

    ●(1906-1907) EVENnot 6. (Priel) Apart int d'ober ar labour oc'h unan hep kad tud all da sikour ane, tr. «Capable, de taille, à même.» ●(1909) FHAB Ebrel 124. ha da c'hoari c'hap 'oan ive eus ar re amparta. ●(1922) FHAB C'hwevrer 40. ampart oa da skeulia.

    (3) Bezañ ampart da (+ subst.) : être habile à.

    ●(1932) BRTG 63. ampert d'el labour guel eget dén.

    (4) Bezañ ampart diouzh udb. : bien savoir faire qqc.

    ●(1922) IATA 18. Ne pezo ket izoum da ober kig-ha-fars : n'out ket c'hoaz gwall ampar diouz an dra-ze.

    (5) Bezañ ampart war udb. : bien connaître qqc.

    ●(1932) BSTR 3. O daou e oant ampart var o micher. ●(1934) FHABvug Meurzh 102. ampart evel ma'z eo war e vicher, ne voe ket pelle vit dizelei ar wirionez. ●(1942) GWAL 146-147/111. anezo tud ampart war yez o bro.

    (6) Bezañ ampart e : être habile à, dans qqc.

    ●(1839) BSI 83. E vélet a ree bepret stryvant hac ampart el labour.

    (7) Indemne.

    ●(1878) EKG II 52. Daou zervez araok edo ganeomp-ni e Kergidu, ampart ha skaon he c'har.

    ●(1906) BOBL 09 juin 90/3a. Ar verc'h vihan ne oa ket koulskoude ampart tre : he c'har hag he dorn kleiz a zo bet bronduet holl.

    (8) Travailleur.

    ●(1968) BAHE 58/26. laouen hag ampartik e veze bepred ha prest da farsal gant an holl.

    (9) Corpulent.

    ●(1659) SCger 129a. Ampart, tr. «corpulent.»

    II. (en plt de qqc.) (Coup) adroit.

    ●(1922) LZBt Gwengolo 39. ober eun tol apart.

    III. Ampart evel un drein : voir drein.

  • ampartaat
    ampartaat

    v. tr. d. Rendre apte.

    ●(1942) GWAL 146-147/165. traou hag a denn da binvidikaat ha da wellaat ar Yez, d'hec'h ampartaat d'an deskadurez ha d'ar sevenadurez.

  • ampartiz
    ampartiz

    f.

    (1) Adresse.

    ●(1890) MOA 106b. Adresse, tr. «Ampartiz.» ●(1891) AGB 19. dispaka he holl ampartiz.

    ●(1939) MGGD 53-54. Diskouezet en devoa e ampartiz. ●66. ampartiz ar micherour. ●(1942) FHAB Gwengolo/Here 197a. en em fougeal eus nerz ha gwevnder o c'horf, eus o ijin, eus o ampartiz. ●199a. ampartiz war ar vicher.

    (2) Taol ampartiz : coup, manœuvre habile.

    ●(1926) FHAB Genver 35. Aotrou persoun Lanuon a c'hell bezan laouen gant an taol ampartiz en deus grêt. ●(1935) BREI 401/3b. Taol ampartiz kristenien Montabot a fuloras framasoned ha tud dizoue ar vro.

    (3) Force de l'âge.

    ●(1957) DSGL 64. a ziar treuzeu me ampertiz, tr. «du seuil de l'âge mûr.»

    (4) E-kreiz e ampartiz : dans la force de l'âge.

    ●(1906) DIHU 8/143. É kreiz me anpertiz merùel e vou ret d'ein... ●(1939) RIBA 25. ur verh koant, é kreiz héh ampertiz.

  • ampas
    ampas

    s. (pathologie animale) Tumeur dans la bouche du cheval.

    ●(1904) KZVr 349 - 17/07/04. Ampas, eur sort droug a deu e genou ar c'hezek (Trég[uier] Goelo). ●(1913) KZVr 30 - 28/09/13. Anpas, tr. «tumeur dans la bouche du cheval, qu'on guérit par une opération, lampas. Trég[uier].»

  • ampastet
    ampastet

    adj. (Cheval) qui a les gencives plus longues que les dents.

    ●(1913) KZVr 30 - 28/09/13. Anpastet, tr. «(cheval) qui les gencives plus longues que les dents. H[au]t-Trég[uier].»

  • ampavan .1
    ampavan .1

    adj. Impotent, invalide.

    ●(1957) ADBr LXIV 4/445. (An Ospital-Kammfroud). Adj. - Eun den ampavan : un homme impotent.

  • ampavan .2
    ampavan .2

    m. Homme impotent, invalide.

    ●(1957) ADBr LXIV 4/445. (An Ospital-Kammfroud). Ampavan : n. m. Eun ampavan, eun ampavan a zen : personne dont la marche est pénible ; invalide.

  • ampech .1
    ampech .1

    adj. Enceinte.

    ●(1895) GMB 16. dans le dial. de Batz (Croizic) añpeich, enceinte, litt. «empêchée».

  • ampech .2
    ampech .2

    m.

    I. (en plt de qqc.) Chose qui empêche.

    ●(14--) N 676. Comp(s) deoch fournis a abaissaff / Penaux voan nampech am mecher / Na compsenn na lauarenn guer, tr. «Je n'ose vous raconter tout au long / Quel était l'obstacle qui m'empêchait / De parler et de dire un mot.»

    II. (en plt de qqn)

    (1) Personne qui porte la poisse, porte-malheur.

    ●(1982) HYZH 147/34. (Treboull) den ebet n'oe ezhomm deuzoutañ, vie ket gouest mui da gaouiñ gounidegezh ivez, peogwir oa an ampech.

    ●(2010) MOPES 229. (Ar Gelveneg) Ampech (du français empêche) : Porte-poisse. Tout ce qui compromet la pêche. Patron malchanceux. Cétacé ou squale destructeur de filets. Tout personnage, animal ou objet considéré comme porte-malheur (exemples : les curés en soutane et les œufs pour les marins guilvinistes).

    (2) Gêneur, empêcheur de tourner en rond.

    ●(1977) PBDZ 184. (Douarnenez) ampech, tr. «celui qui empêche de, gêneur.»

  • ampech .4
    ampech .4

    s. = (?).

    ●(1936) BREI 443/4b. ha Jean Rivoallan o troc'ha an orjal spernek, teir regennad aneze, hag o trei aneze diwar an ampech.

  • ampech / ampechañ .3
    ampech / ampechañ .3

    v. tr. d.

    (1) Empêcher.

    ●(1499) Ca 7b. Ampechaff. g. ampecher. ●116a. Jmpechaff in ampechaff vide cest tout vng. ●(1612) Cnf 60a. ampech n'a deuhe an gruec, pé an Maoues Iaouancq da bezaff brases.

    ●(1790) MG 284. neoah é ma en halén e ra goust d'er hiq, hac en ampeche a oahad. ●(1792) BD 230. ampech ar freus adont da broduin, tr. «Pour empêcher que les fruits ne viennent à être produits.»

    ●(1834) SIM 136. evit e ampech d'ober droug d'e vam.

    (2) =

    ●(1612) Cnf 48a. oz articulaff euit ampech an guir ves an caus.

    (3) Occuper.

    ●(1659) SCger 85a. occuper, tr. «empech.»

  • ampechamant
    ampechamant

    m. –où Empêchement.

    ●(c.1500) Cb 13a. g. empechement. b. idem. ●(1526) Miss 157. mardeus den a gouffe ampechamant na galhe an eyl caffout equile (lire : eguile) e dimiziff. ●(1612) Cnf 3a. ampeschamant da recu an gracc.

    ●(1659) SCger 49a. empeschement, tr. «ampechamant.» ●(1790) Ismar 440. Bout-ç'ou puarzec-ampechemant e hanhuér torrus.

  • ampechañ
    ampechañ

    voir ampech .3

  • ampechet
    ampechet

    adj.

    (1) Dans l'empêchement.

    ●(1710) IN I 445. pe seurt affectionou a zalc'h ampechet hac amabrasset hor c'halon-ni.

    (2) Infirme, handicapé.

    ●(1869) BSGc 6. he dourn deou a ioa ampèchet ha paralyzet. ●27. Unan eus an daouarn a ioa diforc'h pe ampèchet.

    ●(1962) EGRH I 7. ampechet a., tr. « infirme. »

    (3) Ampechet e : entravé par, prisonnier de.

    ●(1530) J p. 53a. Nep so en drouc teig ampechet / Nedeu quet, men goar, net parfet, tr. «Quiconque est l'esclave de ses mauvais penchants n'est pas, je le sais, parfaitement pur.»

  • ampegadenn
    ampegadenn

    f. –où Ensemble du linge empesé.

    ●(1932) ALMA 154. Hec'h ampegadenn-lun war an drein da zec'ha.

  • ampellañ
    ampellañ

    v. tr. d. Retarder, différer, ajourner, remettre, reporter. cf. apellañ

    ●(1868) FHB 187/244b. ne c'hellent ket empella an troc'ha euz ho ed.

    ●(1940) SAV 18/68. Ampella, verb. Gourseza, dalea, pellaat, kas da belloc'h ; «ajourner», e galleg. Skouer : Graet hon eus ar soñj da ampella deiz an eured (Pleiben). ●(1957) BRUD 2/49. Setu ma rejont o zeiz gwella evid ma vije ampellet goude labouriou braz an hañv. ●(1964) ABRO 46. n'em boa digarez ebet ken da ampellañ va zroiad.

  • ampereur
    ampereur

    m. –ion Empereur.

    ●(1633) Nom 284a. Imperator, Augustus : l'Empereur : an Ampereur, an Impalaezr.

    ●(c.1680) NG 1208. Hac er ampererion.

    ●(1839) BEScrom 367. ha da gonvertissein memb bouteillér en Ampeleur-zé. ●(1840-1841) LAUrenspab.ms p. 110. An ampereur payant so adversour d ar fé / a deuy da intantin sivoaz voar on bué.

    ●(1931) GUBI 179. Get en ampeleur.

  • ampereurez
    ampereurez

    f. –ed Impératrice.

    ●(17--) CSbsm 12. En Ampereurès memb e gavé inour bras.

    ●(1804) RPF 36. Merhùel e-ras en Ampereurès Isabel.

  • ampert
    ampert

    voir ampart

  • ampez
    ampez

    m. & interj.

    (1) Empois.

    ●(1659) SCger 129a. Ampés, tr. «ampois.» ●(c.1718) CHal.ms i. amidon, tr. «ampoes, ampes.» ●(1732) GReg 33a. Amidon, espece de farine faite sans meule, & qui détrempée, s'appelle empois, tr. «Ampès güeñ.» ●(1744) L'Arm 12a. Amidon, tr. «Ampess. m.»

    ●(1838-1866) PRO.tj 194. He c'horneten zo heb ampez. ●(18--) SBI II 186. He c'holinetten hep ampès, tr. «Sa collerette sans empois.»

    ●(1914) DFBP 116b. empois, tr. «Ampez.»

    (2) Loc. interj. ; juron. Gast an ampez ! : putain de l'amidon !

    ●(1962) LLMM 92/190. «Gast an ampez ! Mil mallozh ruz !» a sakreas Frañsig. ●(1963) LLMM 96/7. «Gast an ampez !» a bec'has ar medisin.

  • ampezadur
    ampezadur

    m. –ioù Empesage.

    ●(1931) VALL 251a. Action d'empeser, tr. «ampezadur m.»

  • ampezañ / ampeziñ
    ampezañ / ampeziñ

    v. tr. d. Empeser.

    ●(1659) SCger 129a. Ampesi, tr. «empeser.»

    ●(1897) EST 64. bout kentéh houarnet hag ampézet, tr. «enduit d'empois et repassé.» ●(18--) GBI II 392. hoc'h ampezi he c'hoeffo, tr. «A empeser ses coiffes.»

    ●(1981) ANTR 74. ampeza ha ferra koefou.

    ►absol.

    ●(1834) SIM 130. m'e deus disqet ampezi. ●(1873) SBI I 284. Hoc'h ampezi hac o ferri, tr. «Qui empèse et qui repasse.»

    ●(1912) KANNgwital 121/215. hi a zesko d'ar plac'hedigou iaouank empeza ha ferra. ●(1915) HBPR 137. hag a zeske griat hag empezi d'ar plac'het iaouank. ●(1920) AMJV 98. ar merc'hed a rea ar gegin, ampeza, ferra ha poazat ar bara a reant ive.

  • ampezer
    ampezer

    m. –ion Empeseur.

    ●(1914) DFBP 116a. empeseur, tr. «Ampezer.»

  • ampezerez
    ampezerez

    f. –ed

    (1) Femme dont le métier est d'empeser (les coiffes).

    ●(1847) MDM 87. ha dre-ze e roont da c'hounit d'ann ampezerezed d'ar goalc'herezed, d'ar gemenerezed, d'ar gereourien.

    ●(1931) VALL 251a. Empeseuse, tr. «ampezerez pl. ed.» ●(1945) GPRV 12. hag a zo bremañ ampezerez e Kemper.

    (2) par ext. Repasseuse.

    ●(1962) EGRH I 6. ampezerez f., tr. « repasseuse. »

  • ampezerezh
    ampezerezh

    m. Empesage.

    ●(1931) VALL 251a. Action d'empeser, tr. «ampezerez m.»

  • ampezet
    ampezet

    adj.

    (1) Amidoné, empesé.

    ●(1744) L'Arm 146b. Digaudein el liein ampoézétt.

    ●(1854) GBI I 338. Ur mouchouar gwenn ampezet, tr. «Un mouchoir blanc empesé.»

    ●(1955) STBJ 207. bep a roched wenn ampezet. ●(1977) PBDZ 715. (Douarnenez) ur roched ampezet, tr. «une chemise amidonnée.»

    (2) sens fig. (Propos) apprêtés, empesés, guindés.

    ●(1976) YABA 03.01. komzeu paket mad, troieu ampézet. ●(1976) LIMO 03 janvier. Ampèzet, tr. «apprêtés, bien arrangés.»

  • ampifad
    ampifad

    m. Glouton.

    ●(1990) STBL 182. Na pebezh ampifad, o vont da lonkañ mein ! (texte de 1926)

  • ampifur
    ampifur

    m. Grabataire.

    ●(2005) IFTR 329 (collecté en 1979). Kenavo ta soñjo kaer fin zo d'om flijadur / Jakez ne deu ken d'ar gêr rentet eo ampifur.

  • ampiper
    ampiper

    m. –ion Trompeur.

    ●(1896) GMB 493. pet[it] tréc[orois] un trompeur (...) eun añpiper.

    ●(1913) KZVr 30 - 28/09/13. Anpiper, tr. «trompeur H[au]t-Trég[uier].»

  • ampiperez
    ampiperez

    f. –ed Trompeuse.

    ●(1913) KZVr 30 - 28/09/13. anpiperez, tr. «celle qui cherche à attraper H[au]t-Trég[uier].»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...