Devri

Recherche 'àr...' : 725 mots trouvés

Page 10 : de armenian-1 (451) à arollet (500) :
  • Armenian
    Armenian

    m. –ed Arménien.

    ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 102. cand fameil hérétik, jacobitèd hag arméniénèd. ●(1884) LZBt Meurzh 47. Ann Armenianed n'int ket nemeur a dra.

  • armenian
    armenian

    adj. Arménien.

    ●(1884) LZBt Meurzh 46. Eskop armenian Trezibond.

  • armeniat
    armeniat

    adj. Arménien.

    ●(1903) MBJJ 205. levrio armeniad dirake (...) ar gloareged armeniad. ●(1955) VBRU 71. ar varc'hadourien armeniat.

  • armerezh
    armerezh

    f. Armurerie.

    ●(1633) Nom 128a. Armarium : armoirie : armerez.

  • armeri
    armeri

    f. Arsenal.

    ●(1927) GERI.Ern 25. armeri V[annetais]f., tr. «arsenal.»

  • armeria
    armeria

    (botanique) Mauves.

    ●(1964) BRUD 18/24. bleuniou armeria (...) Armeria : bleuniou a ziwan en tevennou (mauves).

  • armerzh
    armerzh

    m. –où

    I. Économie, épargne.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. mesnagement espargne, tr. «espergn' ispergn' menagemant, amerh.»

    ●(1854) PSA I 17. n'en dé quin un amerh déliet ha divlam, doh péhani ne zélier quet hum guemer.

    ●(1904) DBFV 11a. armerh, amerh, m. pl. eu, tr. «ménagement, épargne, lésine.» ●(1927) GERI.Ern 25. armerh, amerh V[annetais] m. pl. eu, tr. «Epargne, action de ménager ; lésine.»

    II. En armerzh.

    (1) (en plt d'argent) De côté, économisé.

    ●(1767) ISpour 261. Mar à unan é glasque, hac enn dess énn armérh.

    ●(1936) DIHU 296/29. Ha forh bouid n'ou dè ket. Neoah é vehè gellet druat ou fredeu brema ; 3.000 lur hon es én armerh ; met er hapitén ne ven ket ma vo dispignet ur blank anehè. Neoah é mant reit demb aveit guellad predeu er soudarded. ●(1939) DIHU 334/248. lakat (...) ur blankig benak en armerh.

    (2) par ext. En réserve.

    ●(1944) DIHU 390/27. Met, sellet, eit ur blé, / Em es guin én armerh. ●(1986) LIMO 07 mars. Gwahazé eid er ré n'o doé ket bevans en amerh ! ●Bévans en Amerh, tr. «provision de bouche en réserve.»

    ►sens fig.

    ●(1942) DHKN 161. Un tammig bourapted demb hoah én armerh.

  • armerzhañ / armerzhiñ / armerzh
    armerzhañ / armerzhiñ / armerzh

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) (en plt d'argent, de biens) Économiser.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Il m'a epargné beaucoup de peine, tr. «ean endes espergnet louat a boen din, Ie uoulois dire endes arbouilet, mais mr d'Ing. [= Mr d'Inguiniel] dit q' ce mot aussi bien qu' amerrein, n'est bon q' pour le menagement.» ●(1790) MG 12. armerhein treu hé mæstr. ●136. armerh dehai un draicq-benac.

    ●(1856) GRD 118. Hemb armerh tra erbet eid en amzér de zonnèt, ind e zispign én ur suhun er péh e vehé treu erhoalh eid ou mâguein ur mis. ●123. Ur vuhé èl-cé e ziscoa liès mad mui a avarice eid ur sourci ræsonabl d'armerhein.

    ●(1907) BSPD I 14. ne oé ket anehon eit amerh tra (...) bamnoz é amerhen ataù un dra bennak. ●(1927) GERI.Ern 25. armerhein, amerhein, amerrein v. n. et a., tr. «épargner, ménager.» ●(1982) PBLS 149. (Langoned) armerz, tr. «économiser.»

    ►absol.

    ●(1767) ISpour 77. ean e-hum vantou é ouaire menagein, dastume danné, armerh. ●(c.1785) VO 136. Armerhét a guement tu zou. ●(1790) Ismar 121. hum vantein e houiér armerh.

    ●(1912) AHBT 22. kaer hun es bet amerhein d'er stertan.

    (2) Mettre de côté, garder pour plus tard.

    ●(17--) TE 77. e gavas corromplèt ha prinhuedeét er hani [er mann] ou doai armèrhét.

    ●(1904) DBFV 11a. armerhein, amerhein, v. a., tr. «épargner (en ne prenant plus d'une chose), ménager, mettre de coté.» ●(1919) DBFVsup 2a. amerh, amerhein (Arv[or], B[as] v[annetais]). V. armerh.

    (3) Gérer.

    ●(1790) MG 352. me ouair, quer clous èl hanni, armèh ha campènnein un tiegueah.

    ●(1855) BDE 4. A[r]merhed enta quen erhad en amzér, ma hellehed bamdé leinein én ul livr mat benac. ●(1861) BSJ 179. tennein er hoard ag é dreu guet-hou, rac n'ou armerhé quet erhat.

    B. par ext.

    (1) Garder (une place pour qqn d'autre).

    ●(1909) NIKO 223-224. kerhet, inéan mem brér, / De gemér er léh-kaer en des armehet d'oh.

    (2) Préserver.

    ●(1940) DIHU 349/106. manegeu lér ar ou dehorn, aveit armerh ou hrohen flour...

    (3) Réserver (un moment).

    ●(1790) PEdenneu 43. armerh ur momand-benac én déuéh.

    (4) =

    ●(1790) PEdenneu 41. Armerhet er moyandeu e rinquet impléein eit feahein er vince.

    (5) Épargner, ménager.

    ●(1838) OVD 182. ret-é, èl ma larér, impléein bean en tan hag an hoarne, ha ne zeliér quet armerhein ur garanté péhani e zou quer contrel de garanté Doué.

    (6) Ménager.

    ●(1954) BGUE 34/22. Adal er penn ketan betag en achiùmant, o halon é tridein get hon hanni, ne amerhant ket deomb o braùadenneu nag o strakadeu deuhorn, nag o gourhemenneu en tuemman.

    II. V. tr. i.

    (1) Armerzh àr e amzer : prendre sur son temps.

    ●(1838) OVD 75. Armerhet ar hou ç'amzér ur momandicg benac quênt hou prèd de noz.

    (2) sens fig. =

    ●(1884) MCJ 54. Trugairé d'oh (...) a hou pout armerhet t'ein d'anàuein ha d'inourein hou Calon adorabl !

    III. V. pron. réfl. En em armerzh : se préserver, se ménager.

    ●(1861) BELeu 145. èl ma omb dré natur douguet d'hum amerh.

  • armerzherez
    armerzherez

    f. –ed Femme économe.

    ●(1932) BRTG 119. mar oè ur galaùeréz pé un armerheréz.

  • armerzherezh
    armerzherezh

    m. Épargne.

    ●(1962) EGRH I 8. armerzerezh m., tr. « épargne »

  • armerzhet
    armerzhet

    adj. De côté, économisé.

    ●(1913) AVIE 193. Bout ha es madeu a leih armehet eit paut a vléieu.

  • armerzhour
    armerzhour

    m. –ion Intendant.

    ●(1861) BSJ 176. Arlerh é hras [Jesus] dehai d'hanàuèt é ma bet laqueit de vout armehour ty é Dad, eit rannein d'é bobl er vâgadur cuhet idan conzeu Doué.

  • armet
    armet

    adj.

    (1) Armé.

    ●(14--) Jer.ms 161. hac armet mat an Romanet dydreu, tr. «et bien armés (sont) les Romains là-bas.» ●(1499) Ca 107b. Hanter armet. g. demy arme. ●(1633) Nom 189b. Centuria : centaine : cant den armet. ●289a. Centurio, qui centum numero prœrat militibus : Centenier : Cantener, vnan en deus gallout voar cant den armet.

    ●(1727) HB 278. ûr vanden tud armet-clos. ●(1792) BD 2469. tut armet, tr. «des gens armés.»

    ●(1860) BAL 12. guell armed evit ar re all. ●(1878) EKG II 150. armet kloz oc'h ive.

    ●(1904) KANngalon Du 252. an dud armet. ●(1908) PIGO II 140. eur vandenn tud armet.

    (2) (Rames) en places.

    ●(1925) BILZ 140. ar ronviou a zo armet.

  • armeür
    armeür

    s. Armure.

    ●(1633) Nom 182b-183a. Pectorale : halecret, armure de la poictrine, poictral : halacret, armeur an peutrin, peutral.

  • armeürer
    armeürer

    m. Armurier.

    ●(c.1500) Cb 16b. Armeurer. g. armurier.

  • armez
    armez

    s. Armoise.

    ●(1633) Nom 79b. Artemisia : armoise, l'herbe de sainct Iean : lousaouen sant Ian, armes.

  • armiñ
    armiñ

    voir armañ

  • armolud .1
    armolud .1

    m. Rémouleur.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. gagne petit, tr. «lemmour contelieu, a limoulut.»

    ●(1849) SBI II 190. N'eus ket merc'h eur scubellaër, armolut pe marmiton / Pe lazer-môc'h, pe pillawer, gement na doug ar c'hrêpon, tr. «Il n'y a de fille de faiseur de balais, de rémouleur ou de marmiton / Ou de tueur de porcs, ou de chiffonnier, qui ne porte du crêpon.»

    ●(1904) DBFV 5b. alimoulut, m., tr. «gagne-petit, remouleur (Ch. ms.).» ●(1913) KZVr 33 - 19/10/13. Armolud, tr. «rémouleur.»

  • armolud .2
    armolud .2

    m. (musique) Harmonium.

    ●(1952) LLMM 30/38. an hini e (lire : a) vez bep sul o seniñ an «armolut» en oferenn-bred ? ●(1954) VAZA 15. Den ne gave re hir oferenn bred ar gouelioù-berzh pa veze «Ann-Mari» o kanañ, hec'h-unan evel un aelig Doue e-tal an armolut. ●191. Armolut : (e galleg) «harmonium».

  • armoni
    armoni

    s.

    (1) Ober armoni : se plaindre bruyamment.

    ●(17--) CT Acte II 1185. me a crÿ abos ma fen hac ara armoni, tr. «Je crie de toutes mes forces et pousse des gémissements.»

    (2) Ober armoni : faire du tapage.

    ●(1904) CTnote p. 150-151. Le mot harmonie est ici emprunté pour signifier bruit, tapage. Ober armoni, en Trégorrois, s'entend dans le sens de faire du tapage, faire des scènes, se plaindre bruyamment.

  • armoniom
    armoniom

    m. Harmonium.

    ●(1970) BHAF 280. ar hantikou kanet plên gand merhed yaouank endro d'an armoniom.

  • Armori
    Armori

    s. n. de l. Armorique. cf. Armorig.

    ●(14--) N 440. Ha cals enor da cosquor Armory, tr. «Et beaucoup d'honneur pour le peuple d'Armorique.»

  • Armorig
    Armorig

    n. de l. Armorique. cf. Armori, Arvorig.

    (1) An Armorig.

    ●(1580) G 6. Da bro an Armoryc blysyc hyvyzyquen.

    ●(1799) CAm 109. On dit avec orgueil à Plougasnou : Me zo deuz an Armoriq; je suis de l'Armorique. Pour indiquer un homme courageux et fort, ils disent en proverbe : Pot callet deus an Armoriq; c'est un homme dur de l'Armorique.

    (2) Armorig.

    ●(1732) GReg 51b. Armoricq.

  • armorik
    armorik

    adj. Armorique.

    ●(14--) N 1393. Tost dan mor armoric public guyzuyzigue[s].

  • armorioù
    armorioù

    plur. Armoiries.

    ●(1659) SCger 129b. Armoriou, tr. «Armoiries.» ●(1732) GReg 51b. Armes, armoiries, tr. «Armoryou.» ●Les armes de France, tr. «Armoryou-Françz. an armoryou a Françz, ou, a c'hall.»

    ●(1857) HTB 143. Ar pab, Martin V, a gemeras evit armoriou eun tan beo.

  • armur
    armur

    s. –ioù Armure.

    ●(1633) Nom 182b. Arma, armatura : armes, armures, harnois : armou, armuryou, harnes.

  • arnaou-
    arnaou-

    voir darnaou-

  • arnegez
    arnegez

    coll. Vermine.

    ●(1962) EGRH I 8. arnegez m. (coll.) (…) (kv. : negezet), tr. « vermine. »

  • arnev
    arnev

    m. –ioù (météorologie)

    (1) Orage.

    ●(1659) SCger 53b. il fait etoufant, tr. «arneu a ra.» ●(1699) Har 15. arneu, tr. «orage.» ●(1732) GReg 676b. Orage, chaleur d'orage, tr. «Arneu.»

    ●(1847) FVR 375. eur gaouad arne. ●(1849) LLB 817-819. Er gué zen (…) / e zalh doh en harnan. ●(1849) LLBg III 102. en harnan. ●(1854) PSA I 93. er brogon hag er gurun, en harnan hag en tampest. ●(1854) PSA II 92. én abri doh ol er bouillardeu harnan. ●(1867) MGK 3. Ez euz eur gwall-arne war-n-he c'hoc'h horjellat. ●(1876) TDE.BF 442a. Eunn arne dirollet a rea. ●(1897) EST 11. ma ne zoujér nag arnan na téfour.

    ●(1905) BOBL 05 août 46/1b. An traou-ze holl a ziskuez ez euz koumoul er penn-all d'ar oabren, hag ez eus arne en amzer. ●(1927) GERI.Ern 25. arne(v), arneo m. pl. –iou, V[annetais] arnañ, tr. «Orage, chaleur d'orage.» ●(1936) PREZ 41. ne oa mui na kurun nag arne. ●(1938) DIHU 330/180. deusto d'er glaù, d'en harnan ha der grezil derhel d'obér ou sted.

    (2) Taol-arnev : (un) orage.

    ●(1849) LLB 494. é dan un taul arnan. ●511. é raug un taul harnan.

    ●(1931) GUBI 16. Get joé m'hou koarnehé doh tauleu en harnan.

    (3) Barr-arnev / barrad-arnev : (un) orage.

    ●(1862) JKS 109. pa ehan ar bar-arne. ●(1869) FHB 216/61b. eur bar arneu spontuz a deuas da ziscarga. ●(1870) FHB 266/40a. ha brema o doa paket eur gempen dioc'h ar bar arneu. ●(1877) EKG I 55. e teuaz da darza (...) eur barr-arne euz ar re vrasa. ●(18--) SAQ II 4. Barrou arne spountuz. ●(18--) SAQ II 345. e savaz eur barr arne spountuz.

    ●(1904) SKRS I 134. e kreiz ar barrou-arne. ●(1905) KANngalon Genver 305. eur bar arne a dostea. ●(1908) PIGO II 171. evel eur barr-arne. ●(1909) BROU 203. (Eusa) bar-arneu, tr. «ondée de pluie d'orage.» ●(1912) MMPM 18. epad eur barrad arne. ●(1932) BRTG 88. ur barrad arnan dal. ●(1936) PREZ 41. Eun devez, oa dirollet eur barr-arne.

    (4) (météorologie) Takad arnev : coup d'orage.

    ●(1909) FHAB Kerzu 369. ma sav en dremwel eun takad arne.

    (5) Glav arnev : pluie d'orage.

    ●(1872) GAM 5. ar glao arne e kreiz miz even ha gouere.

  • arnevek
    arnevek

    adj. Orageux.

    ●(1864) SMM 152. Bez'ez eus ive derveziou arneuoc, baraouoc. ●(1874) FHB 511/322b. An noz a voue arneuog.

    ●(1919) TOBB 21. An amzer a ioa tom hag arneok. ●(1925) BILZ 104. oabl bac'h hag arneuek an dud paour ? ●(1938) FHAB Genver 4. barrou du hag arneek.

  • arnevenn
    arnevenn

    f. –où Orage.

    ●(1835) AMV 85. Neubeut amser goude, e savas un arneuen horrubl.

    ●(1927) GERI.Ern 25. arneuenn f., tr. «tempête.»

  • arnevesaat
    arnevesaat

    v. tr. d. Moderniser.

    ●(1942) VALLsup 116b. Moderniser, tr. «arnevesaat.»

  • arnevet
    arnevet

    adj.

    (1) Orageux.

    ●(1847) MDM 267. pehini a zo a zispill oud ar c'hoabr arneved.

    (2) Qui commence à s’égrainer.

    ●(1942) FHAB Mae/Mezheven 164. er parkeier treuzet gant gwenojennou ar perc'hirinaj ar geot a oa arneunvet.

    (3) (en plt de qqn) Énervé, fatigué par la chaleur.

    ●(1767) ISpour 389. Rét é dehai (...) harneuet guet enn tuemdér d'enn-han, crisset guet enn anéouét d'er goyant.

    ●(1904) DBFV 11b. arneùet, harneùet, part., tr. «énervé, fatigué (par la chaleur).» ●(1927) GERI.Ern 25. arneuet part., tr. «énervé, fatigué (par la chaleur).»

    (4) Moisi, rance, altéré.

    ●(c.1718) CHal.ms iii. Rance, tr. «crean, arhunnennet.» ●ce fromage sent le rance, tr. «er from'ag ma arhunennit.» ●(1792) HS 223. ur brattèl goleit à esquern, harneüet guet enn amzér.

    ●(1904) DBFV 11a. arhunennet, tr. «rance, (Ch. ms.).» ●11b. arneùet, harneùet, tr. «(beurre) rance.» ●(1907) VBFV.fb 3b. (beurre) aigri, tr. «arneùet.» ●(1927) GERI.Ern 25. arneuet part., tr. «(beurre) échauffé, ranci.» ●(1983) GOEL 115. (Bro-Oueloù) Harnañvet, tr. «moisi.»

    (5) (Linge) Moisi, piqué.

    ●(1927) GERI.Ern 25. arneuet part., tr. «(linge) moisi, piqué.»

    (6) Déteint.

    ●(1983) GOEL 115. (Bro-Oueloù) Harnañvet, tr. «déteint.»

  • arnevez
    arnevez

    adj. Moderne.

    ●(1942) VALLsup 116b. Moderne, tr. «arnevez.»

  • arneviñ
    arneviñ

    v.

    I. V. tr. d. (sujet : qqc.) Faire moisir.

    ●(1942) FHAB Gwengolo/Here 204. ar glao, o koueza bep eil dervez, pa ne veze ket bemdez, en deus arneuet an éd.

    II. V. intr.

    (1) (météorologie) Faire un temps étouffant.

    ●(1659) SCger 53b. il fait etoufant, tr. «arneuzi a ra.»

    (2) (météorologie) Donner de l’orage.

    ●(1962) EGRH I 8. arneuiñ v., tr. « donner de l’orage (en parlant du temps). »

    (3) Moisir.

    ●(1869) FHB 224/119a. e lec'h kas al lin d'ar poull (...) e leder aneza war ar park hag hen lezer enno eur pennad mad da ogi, pe gentoc'h da arneui ha da vreina.

  • arnevus
    arnevus

    adj. Orageux.

    ●(1732) GReg 676b. Orageux, euse, plein d'orage, sujet aux orages, tr. «Arneuüs.» ●Tems orageux, chaleur d'orage, qui menace de Tonnerre &c., tr. «Amser arneuüs.»

    ●(1922) EMAR 32. eun amzer arneüs. ●(1927) GERI.Ern 25. arneüs adj., tr. «orageux.»

  • arnod
    arnod

    m. –où Épreuve, essai.

    ●(1890) MOA 245b. Épreuve, éssai, tr. «arnod (T[regor]).»

    ●(1927) GERI.Ern 25. arnod m., tr. «Essai, épreuve.»

  • arnodenn
    arnodenn

    f. –où Examen (études).

    ●(1935) BREI 393/3d. lakaat ar vugale da dremen eun arnodenn. ●(1942) HERV 81. tremen (...) eun arnodenn war ar gresianeg. ●(1944) EURW I 62. an arnodenn dre skrid (...) an arnodenn dre gomz. ●(1954) VAZA 70. Hervez ma’z oan en gortoz, daou vloaz diouzhtu e teuas ganin da vat arnodennoù ar vachelouriezh. ●(1960) BAHE 24/16. an arnodenn-dre-skrid hag an arnodenn-dre-gomz. ●(1976) LLMM 179/409. da dremen arnodenn an testeni war ar studioù keltiek am boa c'hoant da c'hounit.

  • arnodennad
    arnodennad

    m. –nidi Candidat à un examen.

    ●(1944) GWAL 163/189. ne c'houlenner ket hepken ouzh an arnodennidi gouzout lenn.

  • arnodenner
    arnodenner

    m. –ion Examinateur.

    ●(1960) BAHE 24/16. en devoe meuleudioù forzh pegement gant an arnodenner.

  • arnodiñ
    arnodiñ

    v.

    I. V. intr. Essayer de faire qqc.

    ●(1716) PEllms 25. Arnodi, tr. «commencer ou essaier à bien faire quelque chose. On dit d'un apprenti qui s'avance en son métier : Arnodi a ra, il commence bien.» ●(1752) PEll 22. Arnodi, tr. «commencer, ou essayer à bien faire quelque chose. On dit d'un apprentis qui réussit : Arnodi a ra, il commence bien.»

    II. V. tr. d.

    (1) Éprouver, mettre à l'épreuve.

    ●(1847) FVR xvi. ma zeufe Doue d'ho arnodi, evel m'en deuz arnodet ho zadou. ●(1847) BDJ 74. Dre eun hevelep ober, Doue a falhe dezhan, / Arnodi war an doüar, epâd ar vuhez-man, / An hentadurez étré tud hac elez. ●99. eun dra an disterha hen deus bet arnodet.

    ●(1909) ATC 40. an doare da anaout ha da arnodi ar mevelien.

    (2) [devant un inf.] Tenter, essayer de.

    ●(1847) BDJ 31. An elez divelus, a harnode, / Mont warlerc'h an ebestel ivez. ●54. ker-kend he c'harnodont donet dhe liama. ●(1872) ROU 96b. Préluder, tr. «Arnodi.» ●(1880) SAB 17. arnodi beva e doare ma rer er baradoz. ●262. E buez ar zent, e buez ar re o d-euz arnoded ac evel essaed pe goumansed buez ar baradoz. ●(1890) MOA 246a. Éprouver, Essayer, tr. «arnodiñ (T[regor]).» ●(18--) BAG 7. Geneoc'h e meus desqet muia / E garet hag e zervicha ; / Evel ma c'harnodis parlant.

    ●(1909) BROU 203. (Eusa) Arnodi, tr. «commencer une chose, en hésitant, en tâtonnant.» ●(1927) GERI.Ern 25. arnodi v. a., tr. «essayer, éprouver ; commencer.» ●(1931) VALL 135b. Commencer un travail, une lettre, etc. (essayer de le faire), tr. «arnodi.» ●734. Tenter, essayer, risquer, tr. «arnodi.»

    (3) Commencer.

    ●(1847) BDJ 265. Jud a harnot he lizer o c'houlen digand Doue / Ma kresko en hon toüez, he c'hraçz, he drugare.

  • arnodour
    arnodour

    m. –ion Examinateur.

    ●(1935) BREI 439/3c. an arnodourien, tr. «examinateurs.»

  • arogañs
    arogañs

    f. Arrogance.

    ●(1499) Ca 11b. Arrogancc vide in orgueil.

  • arogant
    arogant

    adj. Arrogant.

    ●(1849) GBI II 244. un tammig eo arrogant, tr. «elle est un peu arrogante.»

  • aroll
    aroll

    m. Enrôlement.

    ●(c.1718) CHal.ms i. enrollement, tr. «en anrol' anrollemant.»

    ●(1904) DBFV 11a. arol, anrol, m., tr. «enrôlement.»

  • arolladur
    arolladur

    m. –ioù Enrôlement.

    ●(1744) L'Arm 135a. Enrollement, tr. «Arolladur. m.» ●327a. Recruë, tr. «Arrollereah ou Arolladurr, tud ma vou fournisse er Gompagnoneah soudardétt.»

    ●(1904) DBFV 11a. arolladur, m., tr. «enrôlement.»

  • arollamant
    arollamant

    m. Enrôlement.

    ●(c.1718) CHal.ms i. enrollement, tr. «en anrol' anrollemant.»

    ●(1857) LVH 139. ou arollemant én Drivèd-Urh.

  • aroller
    aroller

    m. –ion Recruteur.

    ●(1914) DFBP 118a. engagiste, tr. «Arroler (lire : aroller).»

  • arollerezh
    arollerezh

    m. Recrutement, enrôlement.

    ●(1744) L'Arm 327a. Recruë, tr. «Arrollereah ou Arolladurr, tud ma vou fournisse er Gompagnoneah soudardétt.»

    ●(1904) DBFV 11a. arollereh, m., tr. «enrôlement, recrue.»

  • arollet
    arollet

    adj. Enrôlé.

    ●(1744) L'Arm 329b. Troupes réglées, tr. «Soudardéd arrollétt.»

    ●(1914) DFBP 118a. engagé, tr. «Arollet.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...