Devri

Recherche 'àr...' : 725 mots trouvés

Page 6 : de ardro (251) à argaennin (300) :
  • àrdro
    àrdro

    m. Environs, abords.

    ●(1928) DIHU 207/132. er bersoned aral ag en ardro.

  • ardus
    ardus

    adj. Trompeur.

    ●(17--) TE 135. guet é chér hac é dareu ardus.

    ●(1838) OVD 243. Tout en dianvès ardus-cé e zou dangerus bras.

    ●(1904) DBFV 10a. ardus, tr. «artificiel (l'A.).»

  • are
    are

    Kraoñ-are : noix de (?).

    ●(1913) LZBt Gwengolo 7. daëlio betel, kraou aree ha meur a dra all.

  • Are
    Are

    voir Menez-Are

  • ared
    ared

    m. –où (droit) Arrêt.

    ●(1766) MM 238. (brestad 17). a ro dre è arrejou born. ●(1783) BV 108. ha gui a consant aregou ar roue. ●310-311. penos es e e groaque / a drangres quenta aregou ar roue. ●385. quement a ordren aregeou ar roue. ●479. gant aon rac reuoquin ann arret.

  • areizh
    areizh

    f. Fureur, rage.

    ●(1767) ISpour 145. enn amision énn disputt, énn areih, énn touyereah. ●(1790) Ismar 180. en amision én areih hac é counar. ●(1792) CAg 174. Guet arreih bras ind hou stlegeai.

    ●(1904) DBFV 11b. arreih, tr. «fureur, rage.» ●(1927) GERI.Ern 24. areih V[annetais] f., tr. «Violente dispute.»

  • areizhiñ
    areizhiñ

    v. intr. Se mettre en fureur.

    ●(1792) HS 309-310. peré (...) e areih ma ne rér bean assolvènn dehai.

    ●(1904) DBFV 11b. arreihein, areihein, tr. «se mettre en fureur (bas van[netois]).» ●(1921) GRSA 203. Arreihein e hra Galafr. ●(1927) GERI.Ern 24. areihein v. n., tr. «s'emporter.» ●(1939) RIBA 55. ha ne arreihan ket doh hou kleuet é huitellat é houiet obér. ●68. Tré ma sourè el leuiné ar ur rumad, éh arreihè en eil. ●115. ean e arreihè ru.

  • arelegezh
    arelegezh

    f. (économie) Intérêts.

    ●(1947) TNOG 5/20. Arelegezh, ak., gg. : leve an arc'hant, kampi. Logivi-Plougras.

  • arem
    arem

    m. Airain, bronze.

    ●(1499) Ca 11a. Arem. g. arain. ●(1633) Nom 162a. Milliarium, cucuma : paëlle d'arain : pillicq cuefr, bassin arin. ●248a. Æs caldarium, fusile : airain : arm.

    ●(1732) GReg 24a. Airain, cuivre, sorte de metail rouge, tr. «Arm. arem. Van[netois] araim.» ●(1744) L'Arm 10a. Airain, tr. «Arêm. m.» ●(1767) ISpour 8. platenneneu arème rùett énn tan. ●(1792) HS 86. ur serpant arèmm.

    ●(1839) BESquil 339. laquat direnneu arême rû-poah ar el léhieu tinerran ag é gorve. ●(1855) BDE 273. n'en don nameit arêm e son. ●(1856) VNA 28. de l'Airain, tr. «Arèm.» ●(1857) LVH 349. hui péhani en dès brehonnet é zorieu arêm.

    ●(1904) DBFV 10a. arem, tr. «airain.» ●(1910) MBJL 115. skeuden arem an Amiral Nelson. ●(1922) EMAR 38. Uzan 'ra an arem. ●(1927) GERI.Ern 24. arem, arm m., tr. «Airain.»

  • aremaj
    aremaj

    m. Objets de bronze.

    ●(1904) DBFV 10a. arèmaj, tr. «objets d'airain, de cuivre.» ●(1927) GERI.Ern 24. aremaj V[annetais] m., tr. «objets d'airain.»

  • aremenn
    aremenn

    f. –où Objet en airain.

    ●(1927) GERI.Ern 24. aremenn f., tr. «objet en airain.» ●(1931) VALL 83b. (un) bronze, tr. «aremen f. pl. ou.»

  • aremennañ
    aremennañ

    v. intr. Bronzer.

    ●(1931) VALL 83b. Bronzer, tr. «aremenna.»

  • aremour
    aremour

    m. –ion Bronzier.

    ●(1927) GERI.Ern 24. aremour m., tr. «ouvrier en bronze.» ●(1931) VALL 83b. Bronzeur, bronzier, tr. «aremer, –mour pl. –ien.»

  • aren
    aren

    s. = (?).

    ●(1972) SKVT I 35. e doupig beuz gant he fiselenn «aren».

  • àrenep
    àrenep

    adj.

    (1) Tu àrenep : côté opposé, envers.

    ●(1633) Nom 273a. Valgus : qui a les pieds courbez, & tournez en dehors : vn troad-boull, vnan en deffe ez treït tort ha troet voar an tu á renep.

    ●(1659) SCger 52a. tourner a l'enuers, tr. «trei voar an tu arenep.» ●(c.1718) CHal.ms i. cela est a L'enuers, tr. «endrasé a so a du ar enep, ar er goal tu.» ●(c.1718) CHal.ms iii. Cette assiette est sale, il faut la renuerser, tr. «lous é en assiett' ma, red é e zroein en tu ar enep.» ●Il n'y a point de medaille qui n'ait son reuers, tr. «n'endes medal' erbet n'endes deu gosté n'en-dés é du ar enep.»

    ●(1866) FHB 59/50b. o visca he zillad var ann du-eremp (?) lire : durenemp (?).

    (2) Lakaat holl war an tu àrenep : tout bouleverser.

    ●(1847) BDJ 211. D'en hem sevel en ho henep, / Lakât holl war tûherenep, tr. (GMB 37) «tout bouleverser, faire une révolution.»

  • arenkadur
    arenkadur

    m. Arrangement.

    ●(1904) DBFV 9b. arankadur, m., tr. «arrangement, action de disposer.»

  • arenkañ
    arenkañ

    voir arenkiñ

  • arenket
    arenket

    adj. En rang.

    ●(c.1785)VO 43. derhuë hac oulm taillet hac arranquét. ●56. Er gùé e oai neoah arranquét én ur fæçon ma hoai un afin a aléieu tihoèl hèt-ha-hèt d'en davalèn.

    ●(c.1825-1830) AJC 3268. on armé er blenen arenget, ●4672. ma res dimb aretin er blenen aranged, ●5029. gueled a ris an arme a jnd tout aranged. ●(c.1890) SAU.DIHU 148/350. aranket a stédeu.

    ●(1924) DIHU 159/154. pannelligeu arranket braù. ●(1933) IVGV 28. Ar skouted a zo arenket e daou du, war hent ar c'hardinal. ●(1935) BREI 409/2c. kardinaled all a zo dija arenket war o skabellou.

  • arenkiñ / arenkañ
    arenkiñ / arenkañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Arranger, ranger, disposer d'une certaine manière.

    ●(1790) Ismar 19. ean e arranq, e jauge hac e gundui peb-tra. ●(1792) BD 3115. euit arencquin an armou, tr. «pour mettre les armées en ordre de bataille.» ●(17--) TE 59. ean ou arranquas peb-unan revè é oaid. ●377. arranquein en dud-ce a vandènneu.

    ●(1838) OVD 106. ur rouannés arlerh péhani é querhe en ol vertuyeu aral, péré hé dès soign a laquat hag a arranquein énou revé dinité peb hani. ●161. ean e arranquas hilleih a figurieu péré e représenté én ur memb taulen caractérieu tout contrel en eile d'éguilé. ●185. arranquein er bleàu.

    ●(1913) NECH 20. arenki a reas war dôl ar gegin pakajou ha buredou. ●(1924) BUBR 45/1053. arrenki al loened hag ar c'hirri. ●(1942) VALLsup 146a. Ranger, tr. «arénka.»

    (2) Mettre, disposer en rang, ranger.

    ●(1904) DBFV 9b. arankein, tr. «mettre en rang, ranger, aligner.» ●(1907) VBFV.fb 4a. aligner, tr. «arankein.»

    II. V. pron. réfl. En em arenkiñ.

    (1) Se mettre en rang, s'arranger.

    ●(1792) BD 3093. enem arencomp da vonet, tr. «Rangeons-nous pour aller.» ●(17--) TE 133. ind e hum assamblas a hærr, hac e hum arranquas tro-ha-tro d'er Guær.

    ●(1927) FHAB Meurzh 61. an digouezidi en em arenke en daou du.

    (2) S'apprêter.

    ●(1849) LLBg I 8. Peb unan hum arank.

    (3) sens fig. Se ranger (sous les ordres de qqn, avec qqn).

    ●(1935) BREI 416/3c. o tont hirie d'en em arenka dindan e urz. ●(1942) VALLsup 146a. se ranger, tr. «en em arénka.» il faut se ranger d'un parti ou de l'autre, tr. «red eo en em arénka tu-pe-du.»

  • areoù
    areoù

    plur. =

    ●(1575) M 1426. Hac an re maru neuse, ez diffre areou, tr. «Et des morts alors se détachent les linceuls (?).»

  • arer
    arer

    m. –ion Laboureur.

    ●(1499) Ca 11a. Arer. g. areur.

    ●(1744) L'Arm 54a. Qui gouverne la charruë, tr. «Aroure.. arerion. m.»

    ●(1857) CBF 101. Eunn arer dibaot oud, tr. «Tu es un charrueur comme il y en a peu.»

    ●(1927) GERI.Ern 22. arer, arour m., tr. «laboureur.»

  • arerezh
    arerezh

    m. –ioù (agriculture)

    (1) Action de labourer.

    ●(1962) EGRH I 8. arerezh m., tr. « labourage. »

    (2) local. =

    ●(1929) DIHU 217/301. ur jao d'hobér me arereh ha me hardellereh.

    (3) Concours de labours.

    ●(1866) FHB 81/228b. priziou er C'homisou, en arereziou ?

  • arest
    arest

    m. –où

    (1) Prison.

    ●(c.1680) NG 141-144. Pe oem e Limbeu arrestet, / Et tes Jesus don guelet, / Guet gouet didan e bron deheu, / Don tennin ac en arresteu.

    (2) (droit) Arrêt.

    ●(1744) L’Arm 17a. Arrêt, jugement, tr. «Arreste.. eu. m.»

  • arest / arestiñ / erestel
    arest / arestiñ / erestel

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Arrêter.

    ●(c.1680) NG 505. Arestam hon fauteu. ●(1744) L’Arm 17a. Arrêter, tr. «Arrestein.»

    ●(1897) EST 68. arrestet hou pazeu.

    (2) Arrêter (qqn).

    ●(1929) DIHU 217/317. Gobér e hra en errestel hag er lakat ér prizon.

    (3) (?) Amuser qqn, lui faire perdre son temps (?).

    ●(c.1718) CHal.ms i. amuser, tr. «abusein, arrestein, pasquein, unan bennac guet comseu caër.»

    (4) Emprisonner.

    ●(c.1680) NG 141-144. Pe oem e Limbeu arrestet, / Et tes Jesus don guelet, / Guet gouet didan e bron deheu, / Don tennin ac en arresteu, tr. « When we were imprisoned in Limbo, / Jesus came to see us, / With blood under his right breast / To set us free from prison. »

    (5) absol. =

    ●(1744) L’Arm 19a. Astringent, tr. «Remétt d’arresstein.»

    II. V. intr. S’arrêter.

    ●(1942) DHKN 94. Hag er rod d’errestel ar en ahel. ●207. Hag en ur valein hé sonjeu, é tremen Lokrist, hep errestel, hag é tosta bepred d’hé bro goh.

    III. V. pron. réfl. En Em arestiñ : (?) perdre son temps (?).

    ●(c.1718) CHal.ms i. s’amuser, tr. «him abusein, him arrestein.»

  • arestamant
    arestamant

    m. =

    ●(1790) Ismar 406. Er bénigèn e zou en arrestemant ag er goal imur.

  • arestañs
    arestañs

    f.

    (1) Hésitation.

    ●(1792) HS 35. Hemp conze à hou féhédeu aral (…) de béré enn-e-hum abadonnent hemp mezule, hemp méh, hemp arrestance er bet.

    (2) = (?) Prudence (?).

    ●(1821) SST 262. Guet modestie, onestis hac arrestance. ●(1825) COSp 106. é béer guirieu ha guet hilleih a arrestance.

  • arestet
    arestet

    adj. (?) Prudent (?).

    ●(1821) SST 270. Beah arrestet én hou conzeu.

  • arestiñ
    arestiñ

    voir arest

  • arestoù
    arestoù

    pl. Arrêts, prison.

    ●(c.1680) NG 141-144. Pe oem e Limbeu arrestet, / Et tes Jesus don guelet, / Guet gouet didan e bron deheu, / Don tennin ac en arresteu, tr. « When we were imprisoned in Limbo, / Jesus came to see us, / With blood under his right breast / To set us free from prison. »

  • aret .1
    aret .1

    adj. Charrué.

    ●(c.1500) Cb 27a. gal. plain de rayons. b. douar aret.

  • aret .2
    aret .2

    s. Mors (?).

    ●(1499) Ca 141b. mors arret.

  • aret .3
    aret .3

    s. Arrêt.

    ●(1621) Mc 9. hep arret en bet.

    ●(1838-1866) PRO.tj 181. eun arret a voa rentet.

  • aretañ / aretiñ
    aretañ / aretiñ

    v.

    I. V. intr.

    (1) S'arrêter.

    ●(1557) B I 573. Hastet ne fell quet arretaff, tr. «allons, il ne faut point s'arrêter.» ●(1575) M 1874. Ha dre se ouz pechet, miret hep arretaff, tr. «Et par conséquent se garder constamment du péché.» ●(1633) Nom 243b. Statio nauium : rade : an rad, an læch ma arret an listry.

    ●(1834) SIM 106. Arrêti a rejomp ivez da zelaou. ●155. Sònjal a eure arreti eno.

    (2) Hésiter.

    ●(1530) J p. 100a. Breman en pret hep arretaf / Am dou dorn iffam hep amouc / Ez mennaf tizmat dre ma drouc / Ere an chouc ma em crougaf, tr. «Maintenant il faut que, sans broncher, j'attache tout de suite à mon cou, pour mon malheur, le lien qui doit m'étrangler.» ●(1557) B I 246. Nouzeux aret a arretiff, tr. «Vous n'avez rien qui vous arrête.» ●tr. R. Hemon « vous n'avez pas besoin d'hésiter.»

    II. V. tr. d. Arrêter.

    ●(1499) Ca 11a. Arretaff. g. arrester. ●(1633) Nom 180b. Sufflamen : enrayoir : vn pez coet á læcquer da arrettiff an rogou pa disquenner en vn trauyen (lire : traouyen) bennac.

  • aretet
    aretet

    adj.

    (1) Arrêté (dans un endroit).

    ●(1633) Nom 189b-190a. Statiua, castra statiua, castra temporaria : camp arresté : camp pehiny á vez arrettet en vr plaçc.

    (2) Arrêté (résolu, décidé).

    ●(1621) Mc 45. couraig arretet.

  • areurig
    areurig

    s. = (?).

    ●(1932) OALD 39/328. Pevar bugel bleo melen a oa daoulinet war al letonen a zo ekenver al lammgroaz. Edo ar pempet en e zav, harpet en e areurig.

  • areuzhet
    areuzhet

    adj. Horrifié.

    ●(1839) BEScrom 415. En ol fidélèd e oé aréahet ha scontet.

  • arfleiiñ
    arfleiiñ

    v. tr. d. Effrayer.

    ●(c.1718) CHal.ms iii. Ie lui ai donné la poussée, tr. «reit emés dehou de songeal, memes ean arfleïet.»

    ●(1895) GMB 129. Dans memes ean arfleïet «je lui ai donné la poussée» Chal. ms., arfleïet paraît être différent de arfleuet, et venir de alueïet : un alueïet, (ce n'est qu')une vraie cruche, un étourdi Chal. ms., de ar- et béye étourdi l'A.

    ●(1904) DBFV 10a. m'em es ean arfleiet, tr. «je lui ai donné la poussée (je lui ai fait peur) (Ch. ms.).»

  • arfleu
    arfleu

    m.

    (1) Emportement, colère, irritation.

    ●(1838) OVD 143. revé en arflèhue ag é sperèd. ●(1849) LLB 1390. én é arfleu. ●(1855) BDE 194. n'em zamalled quet én hou s'arfleu. ●404. A p'ou dès sàuet ol ou arfleu inep d'emb. ●(1896) HIS 139. distañein arfleu er loñed gouéú.

    ●(1910) ISBR 66. ur gohad arfleu. ●(1922) EOVD 72. eit distanein arfleu unan. ●(1927) GERI.Ern 24. arfleu V[annetais] m., tr. «emportement, fureur.» ●(1932) GUTO 5. én ou arfleu bras. ●(1934) MAAZ 99. hé lézel e hra de zihargatennein héh arfleu. ●(1934) BRUS 208. L'emportement, tr. «en arfleu.»

    (2) En arfleu : en colère, emporté, déchaîné.

    ●(1790) MG 192. me mæstrès en arfleu.

    ●(1854) PSA I 229. en ahuél, én arfleu, e dàué én un taul. ●(1854) PSA II 63. er mor, én arfleu, e gornou én ur fæon blaouahus. ●(1857) GUG 58. Ul lion én arfleu e rong hag e zispen.

    ●(1931) GUBI 206. ur vanden én arfleu.

    (3) Mont en arfleu : s'emporter.

    ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 34-35. Er mæstr a nehai (...) e yé gronç én arfleu.

    ●(1907) BSPD I 82. Dioklésien, oeit én arfleu, e hra kentéh er galùein. ●(1913) AVIE 23. Hérod e ia én arfleu bras. ●(1925) DIHU 172/349. én arfleu é han èl unan foll.

    (4) Mont, antren en arfleu ouzh, enep ub. : s'emporter contre qqn.

    ●(17--) TE 53-54. Putiphar (…) e antréas én arfleu doh Jogeb.

    ●(1854) PSA I 211. er vam peur-men e yas én arfleu doh-t-hai.

    ●(1907) BSPD I 159. Kement-sé e hras d'en droug spered monet én arfleu énep tehon.

  • arfleuet
    arfleuet

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Emporté.

    ●(1838) OVD 255. er vourreàuion arfleuettan. ●(1849) LLBg I 65. Arfleuet oé guersou doh-emb en Eutru Doué. ●(1855) BDE 90. ræsonieu hun nès reit de Zoué devout arfleuet inep d'emb. ●846. ur voéh arfleuet. ●(1896) HIS 23. er hroah arfleúet.

    ●(1902) LZBg Genver 22. de vout hoah arfleuetoh. ●(1912) DIHU 81/44. en atersour arfleuet. ●(1921) BUFA 20. ou guélet ken arfleuet. ●(1922) EOVD 241. er vourèuion arfleuetan. ●(1939) RIBA 114. Arfleuet ru é er pemp mestr-bag ; arfleuet ru er sardinerion dihopr.

    (2) (en plt de la colère de qqn) Exaspérée.

    ●(1838) OVD 191. inemb dehai, drès peb-tra, é ma arfleuet me holér.

    (3) Effrayé.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Effrayé, tr. «scontet, spontet, ar fleuet. queru. [= Kervignac]»

    ●(1904) DBFV 10a. arfleuet, tr. «effrayé (Ch. ms.).»

    (4) Déchaîné.

    ●(1854) PSA I 312. calmein en houlenneu ag ur mor arfleuet.

  • arfleuiñ
    arfleuiñ

    v.

    I. V. intr.

    A. (en plt de qqn)

    (1) S'emporter.

    ●(1790) MG 140. hui en désquou (...) d'arfleuein. ●147. me laquad d'arfleuein. ●356. e laq hé frièd d'arfleuin.

    ●(1838) OVD 159. mar da d'hur sperèd foënhein ha d'hur halon arfleuein.

    ●(1939) RIBA 116. Ha « Lagad-du » ha « Laost-Tako » e dérè, e arfleuè, e hujaotè, e sinsakrè, « Lagad-du » e gendalhè de huchal. ●(1919) BSUF 22. Hui e laké hou pried d'arfleuein é reskond dehou. (...) an dud tér ha douget d'arfleuein. ●(1922) EOVD 121. ne laret ket hou poénieu de dud tèchet d'arfleuein pe de hoal chonj. ●(1927) GERI.Ern 24. arfleuein v. n., tr. «s'emporter.»

    (2) Empirer (en plt de la colère).

    ●(1857) LVH 276. Imbér é golér e arfleuou.

    (3) Arfleuiñ ouzh : s'emporter contre.

    ●(1744) L'Arm 6b. S'acharner, tr. «Arfleuein doh unan bénag.»

    ●(1896) HIS 54. Arfleúein e hras kaloñ er roué doh er hoñzeu-sé.

    ●(1904) DBFV 10a. arfleùein, v. n., tr. «être en fureur, s'acharner (doh, sur).»

    B. (en plt du feu) S'activer sous l'action du vent.

    ●(1838) OVD 222. Er gohadenneu tan e arfleu a pe arrihue en ahuél guet-t-hai.

    II. V. tr. d.

    (1) Exciter (la colère, etc.) de qqn, l'exaspérer, l'exacerber.

    ●(1744) L'Arm 6a. Acharner, tr. «Arfléuein.» ●(1790) Ismar 352. N'en dès nitra e arfleu davantage colèer en Eutru-Doué.

    ●(1839) BESquil 102. En trous e hroé e arfleuas ul lionnès. ●(1896) HIS 52. kement-sé e arfleuas kaloñ en Eutru Doué.

    ●(1927) GERI.Ern 24. arfleuein v. a., tr. «irriter.» ●(1932) BRTG 5. Kiseu er Meillouz e arfleu grons er houréneréz.

    (2) Arfleuiñ ub. enep ub. : exciter qqn contre qqn.

    ●(1904) DBFV 10a. arfleùein, v. a., tr. «irriter, exciter (énep, contre).»

  • arfresk
    arfresk

    adj. À moitié frais.

    ●(1913) KZVr 32 - 12/10/13. Arfresk, tr. «à demi frais.»

  • argad
    argad

    m.

    I. (louvèterie)

    (1) Huée.

    ●(1927) GERI.Ern 24. argad m., tr. «huée, troupe de paysans armés contre les loups.»

    (2) Interj. Cri pour effrayer les loups, etc.

    ●(1927) GERI.Ern 24. argad m., tr. «cri pour effrayer le loup, etc.»

    II. (domaine militaire)

    (1) Kaout argad : être attaqué.

    ●(17--) ST 354. Gant aon n'ho pe argad o tremen ann henchou, tr. «de crainte que vous ne soyez attaqués sur les chemins.»

    (2) Seniñ argad : sonner la charge.

    ●(1915) HBPR 156. ma velomp he zoudarded (...) hag o sini argad.

  • argadeg
    argadeg

    f. –où Attaque en groupe.

    ●(1923) SKET I 66. dizarbenn argadegou.

  • argadenn
    argadenn

    f. –où Attaque.

    ●(1732) GReg 226a. Course, incurtion subite, acte d'hostilité, tr. «Argadenn. p. argadennou.» ●525a. Incursion, course des ennemis dans un païs, tr. «argadenn. p. argadennou.»

    ●(1847) FVR 368. eunn niver braz a Vretoned iaouank a varvaz enn argaden reuzeudik-ze. ●(1847) BDJ 114. argaden hen deus henebour grêt.

    ●(1919) BUBR 2/43. aoza d'o zro eun argaden vras. ●(1927) GERI.Ern 24. argadenn f., tr. «incursion.»

  • argadenniñ
    argadenniñ

    v. tr. i. Argadiñ ouzh : attaquer.

    ●(1923) SKET I 117. Argadenni ouz enez-Vreiz.

  • argader / argadour
    argader / argadour

    m. –ion Assaillant, attaquant.

    ●(1927) GERI.Ern 24. argadour, argader m., tr. «assaillant, envahisseur.» ●(1942) DRAN 94. Ar peziou 75 ha 155 a zo bet skrapet holl gant an argadourien.

  • argadiñ
    argadiñ

    v. tr. d.

    (1) Chasser en huée.

    ●(1927) GERI.Ern 24. argadi v. a., tr. «chasser en huée.»

    (2) Attaquer.

    ●(1732) GReg 226a. Faire des courses sur l'ennemi, tr. «argadi. pr. argadet.»

    ●(1927) GERI.Ern 24. argadi v. a., tr. «attaquer.» ●(1942) DRAN 143. a dlient argadi da ober prizonidi.

    (3) Agacer.

    ●(1659) SCger 129b. argadi, tr. «agacer.»

    ●(1927) GERI.Ern 24. argadi v. a., tr. «agacer.»

  • argadour
    argadour

    voir argader

  • argaeenn
    argaeenn

    f. –où Première haie devant une autre.

    ●(1904) KZVr 354 - 19/08/04. Argeen, kae (Treger, Goelo). ●(1913) KZVr 32 - 12/10/13. Argeen, fem., tr. «haie. Even ; la première haie qui défend la seconde plus intérieure. Bourdelès.» ●(1927) GERI.Ern 24. argeenn f., tr. «Première haie, devant une autre.» ●(1931) VALL 351b. Haie devant une autre, tr. «argaeenn f.»

  • argaenniñ
    argaenniñ

    v. tr. d. Garnir de haies.

    ●(1913) KZVr 32 - 12/10/13. Argeennin, tr. «garnir de haies. Estien[ne].»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...