Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés
Page 126 : de disnaonet (6251) à disonjin (6300) :- disnaonetdisnaonet
adj. Affamé.
●(1877) FHB (3e série) 40/313b. eur c'hlasker paour, klan, dislivet ha disnaonet. ●315b. ar bobliou diznaonet.
- disneud
- disneudañdisneudañ
voir disneudiñ
- disneudennañ / disneudenniñ
- disneudennet
- disneudenniñdisneudenniñ
voir disneudennañ
- disneudiñ / disneudañdisneudiñ / disneudañ
v. tr. d.
(1) Défiler, désenfiler (perles, etc.).
●(1659) SCger 41a. defiler, tr. «disneudi.» ●(1732) GReg 256b. Defiler, ôter le fil d'une chose qui est enfilée, tr. «Disneudi. pr. disneudet.»
●(1876) TDE.BF 146b. Disneudi, v. a., tr. «Défiler, ôter le fil.»
(2) Effiler.
●(1962) EGRH I 63. disneudañ v., tr. « effiler. »
- disneuzdisneuz
adj.
I. Attr./Épith.
(1) Laid, informe.
●(1575) M 2191. loznet disneuz euzic, tr. «des bêtes difformes, affreuses.» ●2372. Prefuet disneuz euzic, louidic ha figus, tr. «Des vers hideux, affreux, sales et gourmands.»
●(1827/29) VSA 1536. eur bugel pourf ja an disneuan.
●(1903) MBJJ 89. Neuze, avad, ec'h int disneu. ●103. o c'herzet disneu. ●(1910) EGBT 62. disneu, tr. «messéant.» ●(1910) MBJL 85. mein be e-leiz (...) ha disneu meurbet ar peurvuia anê. ●116. evit ne refont netra a zisneu. ●(1935) BREI 418/1c. eur ganaouenn all, houman 'zo divalo ha disneuz. ●(1969) LLMM 137/443. an houadig vil ha disneuz. ●(1983) PABE 37. (Berrien) disneuz, tr. «informe.»
(2) Bezañ disneuz : ne pas savoir s'y prendre.
●(1879) ERNsup 163. beañ dizneu, ne savoir s'y prendre, Trév[érec], Gurunh[uel], St-M[ayeux].
●(1983) PABE 37. (Berrien) disneuz, tr. «malhabile.»
(3) De rien.
●(1732) GReg 74b. Bagatelle, affaire de rien, tr. «tra disneus. p. traou disneus.»
II. Adv. Vilainement.
●(1575) M 2124. Enhy hep deduiaff, goelaff ha doen caffou, / Arer fournis disneuz, hep diuez á dezrou, tr. «Là, sans se réjouir, pleurer et souffrir des tourments, / (Voilà ce qu')on fait amplement, vilainement, sans fin depuis le commencement.»
- disneuziñ
- disneveldisnevel
voir dezrevel
- disnoldisnol
s. = (?).
●(1869) FHB 241/251a. e tennaz eun huanad hir, he huanad diveza, hag e tremenaz hep ober eun tamm disnol, e varvas ec'hiz ar flam en eur c'hleuzer, n'euz mui a eol enhan.
- disoavoniñ
- disoc'h .1
- disoc'h .2disoc'h .2
m. –où sens fig. cf. disoc’h .1
(1) Résultat.
●(1876) TIM 331. en dissoh mad aveid er beden. ●408. é bedenneu n'ou doé quet bet un dissoh mad.
●(1922) BUPU 11. un disoh mat én aférieu.
(2) Fin.
●(1908) PIGO II 143. ne ve ket mat d'in gortoz an dizoc'h. ●(1935) BREI 434/4b. De-ha-bloa dizoc'h ar brezel.
(3) Verte réplique.
●(1931) GWAL 136-137/426. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Dizouc'h : verte réplique.
(4) Lakaat disoc'h d'udb. : mettre fin à.
●(1962) GERV 109. lakaat disoc'h d'ar gouel.
(5) Kavout un disoc'h gant ub. : vaincre, venir à bout de qqn.
●(1921) GRSA 223. Salomon, hag e ouiè pegen sontil e oè é bried, e gred é kavo un disoh benak geti.
- disoc'h / disoc'hañ / disoc'hiñ .3disoc'h / disoc'hañ / disoc'hiñ .3
v.
I. V. intr.
A. (agriculture)
(1) (en plt du soc de la charrue) Sortir de terre.
●(1849) LLB 104-105. un arèr / E feutou don en doar, e zisohou d'er pen.
●(1927) GERI.Ern 111. disoc'h, disoc'hein, tr. «sortir, lever (de terre).» ●115. dizouc'ha, disoc'ha, v. n., tr. «Tirer le soc (du sillon).» ●(1930) DIHU 226/61. Goulen e hret mar nen dé ket ret d'houh amezeg rein doar d'oh de zisoh é pen hou toareu get houh arer, ha de droein geton.
(2) (en plt des plantes) Sortir de terre.
●(1849) LLB 699-700. Kenteh el m'ou guéler, a ziar en haden / É tisoh ag en doar hag é sewel ou fen.
●(1904) DBFV 59b. disoh, disohein, v. n., tr. «sortir, lever (de terre).» ●(1925) IZID 4. er bléad kaër / E huélemb é tisoh ag en èrui. ●(1966) LIMO 12/08. D'er gouian e tisoh bokedeu.
B. par ext.
(1) Sortir (de), être arraché (de).
●(1575) M 371. Pan vezy disochet, diouz an fæt an bet man, tr. «Quand tu seras arraché aux choses de ce monde.»
(2) Sortir d'un lieu.
●(1906) HPSA 54. Er biz houarn e dréz en tu deheu a hé bég hag e zisoh dre lein hé fen. ●(1912) BOEG 22. er girieu e laran / E zisoh a mem bég hemb dont a me inean. ●(1924) NOLU 17. Epad ma hant kuit Nolùen e zisoh ag er hoèd.
(3) Arriver (dans un lieu).
●(1896) HIS 37. aveit disoh ér vro en doé grateit en Eutru Doué de ligné Abraham.
●(1904) DBFV 59b. disoh, disohein, v. n., tr. «arriver.» ●(1912) AHBT 76. Ruben hag é vab e zizoh ar en hoariva.
(4) Apparaître.
●(1904) DBFV 59b. disoh, disohein, v. n., tr. «apparaître.»
(5) Mordre sur la portion d'un autre.
●(1904) DBFV 59b. disoh, disohein, v. n., tr. «mordre sur la portion d'un autre.»
(6) Débloquer une machine.
●(1962) EGRH I 64. disoc’hañ v., tr. « enlever ce qui bouchait une machine. »
C. sens fig.
(1) (en plt d'un enfant) Se dénouer.
●(1843) LZBg 1añ blezad-2l lodenn 5-6. mar guell er hroaidur-zé dissoh ha donnet un dén crihue.
(2) Finir, prendre fin.
●(1925) FHAB Kerzu 448. En eur zizoc'ha gant tachenn ar bloaz 1925. ●(1962) GERV 115. Pa zisoc'has al lid santel.
(3) Disoc'h e, àr (ul lec'h) : arriver (dans un endroit).
●(1896) HIS 36. er hours ma telié en Israélited disoh ér vro grateit dehé.
●(1912) BOEG 12. Er vederion e zisoh ar en téatr. ●(1913) AVIE 178. Hag, a pe oent disohet é Jeruzalem. ●328. Hag a pe zisohér ar er Halvar.
(4) Disoc'h a : sortir de.
●(1912) BOEG 22. er girieu e laran / E zisoh a mem beg hemb dont a me inean. ●(1932) DIHU 257/172. disohein a glenùed.
(5) Disoc'h a : relever de (maladie).
●(1744) L'Arm 226b. Relever de maladie, tr. «Dissohein ur gleinhuétt (lire : dissohein a gleinhuétt.»
●(1904) DBFV 59b. disohein ag ur hlinùed, tr. «relever de maladie (l'A.).»
(6) Disoc'h gant : arriver (au bout d'un chemin).
●(1925) SFKH 6. ha kentéh él m'ou guél é tisoh get en hentig bihan.
(7) Disoc'h mat gant : connaître une issue favorable, heureuse.
●(1913) HIVR 32. Deustou ma tisohé mat get é brosézieu.
(8) Disoc'h diouzh, gant udb. : réussir à faire qqc., mener qqc. à bien.
●(1844) LZBg 2l blezad-1añ lodenn 91. Poén bras hun nès é tissoh doh hul labour, gùir-é.
●(1913) HIVR 20. n'helleint disoh get ou fal labour. ●(1921) GRSA vi. aveit disoh get é labour. ●(1922) EOVD 177. é kreiz er bed, léh mé ma ken diés disoh get er salvedigeh. ●(1933) ALBR 15. setu aman unan [neventi] hag e c'haller beza e gortoz da welet kalz a vad o tont diouti, evit hon bro, mar galler dizoc'ha ganti. ●(1938) DIHU 321/44. obér treu ha ne gred ket éh es tu dehon de zisoh getè.
(9) Disoc'h diouzh : sortir de.
●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 118. Azé oè é caven en nerh requis eit dissoh doh ur glahar quen anquinus.
(10) Disoc'hañ diouzh udb. =
●(1982) TKRH 105. da zisoc'hañ diouzh an eured e oa aet an daou bried nevez da bardonañ da Santez Anna Prad.
(11) Guérir, s'en sortir.
●(1903) LZBg Du 268. mes hañni ne zisoh, dalbéh é varù en dén arlerh.
(12) Aboutir.
●(1910) EGBT 136. dizouc'han, tr. «aboutir.» ●137. Sellet bugale, pelec'h e c'heller dizouc'han, pa chomer da laerez avalo e lec'h monet d'ar skol.
(13) Disoc'h da benn : réussir, aller jusqu'au bout.
●(17--) TE 380. mar dissohamb de bèn, é ma de Zoué hemb quin en hun nès obligation ag er victoër.
●(1904) DBFV 59b. disohamb d'er pen ou bet er pen, tr. «allons jusqu'au bout.»
(14) Cesser le travail.
●(1910) EGBT 158b. dizouc'han, tr. «cesser le travail (m. à m. enlever le soc).»
II. V. tr.
A. V. tr. d.
(1) Finir.
●(1927) GERI.Ern 115. dizouc'ha, disoc'ha, v. a., tr. «finir, interrompre un travail, une conversation, etc.» ●(1935) BREI 392/stag 3. Goude, c'houi a zizoc'ho danvajer Janed an Tiskolkoz.
(2) Répliquer à qqn.
●(1907) AVKA 99. Ar Farizianet a vlasfem. – Jesus a dizouc'h anhe.
►[au narrat. ind.]
●(1907) AVKA 196. Hypokritet ! a dizouc'has Jesus.
(3) Mordre sur la portion d'un autre.
●(1927) GERI.Ern 111. disoc'h, disoc'hein, tr. «mordre sur la portion d'un autre.»
(4) Sortir.
●(1804) RPF 77. Peèd e-zou bet el-cè é balance itré er marhue hac er vuhé, ha e-zou bet dré graice Doué dissouhet ag er h'clinhuet.
B. V. tr. i. Disoc'h war ub. : répliquer vertement à qqn.
●(1931) GWAL 136-137/426. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Dizouc'ha : répliquer vertement (war u. b. : à quelqu'un).
- disoc'hadurdisoc'hadur
m. Terrain foulé en terminant le sillon.
●(1927) GERI.Ern 112. disoc'hadur m., tr. «terrain foulé en terminant le sillon V[annetais].»
- disoc'hañdisoc'hañ
voir disoc'h .3
- disoc'hiñdisoc'hiñ
voir disoc'h .3
- disoc'hor
- disocher
- disodañdisodañ
voir disodiñ
- disodellañdisodellañ
v.
I. V. intr.
(1) Sortir de la voie charretière.
●(1931) VALL 701a. Sortir de la voie charretière, tr. «disodella.»
(2) sens fig. Sortir de l'ornière habituelle.
●(1931) VALL 701a. fig. Sortir de l'ornière habituelle, tr. «disodella.»
II. V. tr. d.
(1) Faire sortir de la voie charretière.
●(1931) VALL 701a. faire sortir de la voie charretière, tr. «disodella.»
(2) sens fig. Faire sortir de l'ornière habituelle.
●(1931) VALL 701a. fig. faire sortir de l'ornière habituelle, tr. «disodella.»
- disodet
- disodiñ / disodañdisodiñ / disodañ
v.
I. V. tr. d.
(1) Déniaiser.
●(1732) GReg 266a. Deniaiser, tr. «Van[netois] disodeiñ. pr. disodet.»
●(1904) DBFV 59a. disodein, v.a., tr. «dénaisier.» ●(1907) VBFV.bf 16b. disodein, v. a., tr. «déniaiser.» ●(1926) FHAB Ebrel 131. Er skol laïk ar vugale a vezo dizodet.
(2) Faire passer l'envie à qqn (de faire qqc.).
●(1906) HIVL 84. hui e hrei guellan ma helleet eit ou disodein de vonet d'inou.
(3) Faire cesser l'amour chez qqn.
●(1957) DSGL 24. Betag en dé, plahig, ho poè men disodet.
(4) Disodiñ ub. diouzh : faire cesser qqn de s'enticher (de qqn d'autre).
●(1912) FHAB Ebrel 100. d'am c'henvroiz (...) d'o dizodi dioc'h an oll saeou du a zo o veva divar o c'houst.
(5) =
●(1904) DBFV 59a. disodein, v.a., tr. «dégourdir, désinfatuer.»
II. V. intr.
(1) Se déniaiser.
●(1732) GReg 266a. se deniaiser, tr. «Van[netois] disodeiñ. pr. disodet.»
(2) S'assagir.
●(1924) FHAB Du 413. o lakaat er c'hloz da zizoda.
III. V. pron. réfl. En em zisodiñ (eus udb.) : faire en sorte de cesser de s'adonner (à l'alcool, etc.).
●(1847) MDM 46. hag en em zizodid eus ar guin-ardant.
- disogndisogn
adj. Qui n'est pas soigné.
●(1917) LZBt Gouere 17. Al loden vrasan (...) a varv (...) rak re disoagn 'vent bet.
- disoldisol
adj. (phycologie) Bezhin disol : goémon de houle.
●(1924) BILZbubr 46/1088. ar bejin troc'h ha dizol.
- disolañs
- disolc'hdisolc'h
voir disgwalc'h
- disolc'hetdisolc'het
voir disgwalc'het
- disolierañ
- disolitdisolit
adj.
I. Attr./Épith.
A. (en plt de qqn) Dissolu, libertin.
●(1499) Ca 65b. Dissolit. g. celui qui fouyt descole. ●(1612) Cnf.epist 11. vn buhez dissolut. ●(1621) Mc 100. assambleou dissolut.
●(1732) GReg 295a. Dissolu, uë. debauché malhonnête, tr. «Disolid. diçzolud.» ●572b. Libertin, ine, qui ne s'assujettit pas aux regles de bien vivre, qui est dans le libertinage, tr. «Van[netois] diçzolit.»
●(1896) HIS 59. En dud a Niniv e goéhou droug ar nehé, rag m'en dint disolit. ●(1896) HISger 2. Disolit, tr. «léger, libertin.» ●(1897) EST 57. Er bautred n'en dint bet jaméz disolitoh, tr. «Jamais les jeunes gens n'ont été plus dissolus.»
●(1904) DBFV 59b. disolit, adj., tr. «léger, libertin, dissolu.» ●(1907) VBFV.bf 16b. disolit, adj., tr. «libertin, dissolu, dissipé.» ●(1922) EOVD 194. tud dirollet ha disolit.
(2) (en plt d'un enfant) Dissipé.
●(1904) DBFV 59b. disolit, adj., tr. «(enfant) dissipé ; insolent.» ●(1937) DIHU 310 Ebrel 245. Ha neoah n’em es groeit nitra disolit hiziù. ●(1968) LIMO 06/03. Ha guir pe geu é ?... D’em chonj é ma guir, rak disolit erhoalh é er vugalé a vreman.
B. (en plt de qqc.)
(1) (Paroles) dissolues.
●(1790) MG 327. discourieu dissolit en dud libertin.
(2) (Vie) débauchée.
●(1904) DBFV 59b. disolit, adj., tr. «(vie) débauchée.»
(3) Insolite, extraordinaire.
●(c.1718) CHal.ms i. extraordinaire, tr. «extraordiner', dres en ordiner' disolit'.» ●(c.1718) CHal.ms ii. Insolite, tr. «disolit.»
●(1904) DBFV 59b. disolit, adj., tr. «insolite, extraordinaire.»
(4) Insolent.
●(1904) DBFV 59b. disolit, adj., tr. «insolite, extraordinaire.» ●(1977) LIMO 06/08. Dihun e hras elsé tud en ti ha deit ind de ouied petra disolit e oé ér gegin ! ●(1983) LIMO 15/04. Ha cheleu eué doh muzikerion a bep sort hag a bep son deusto de lod kaer boud disolit erhoalh.
II. Adv. Dissolument.
●(1904) DBFV 59b. disolit, adv., tr. «insolemment, d'une façon dissolue.»
- disolitamant .1
- disolitamant .2
- disoliteddisolited
f. Dissolution (des mœurs).
●(1732) GReg 295a. Dissolution, débauche, tr. «Diçzoludded. p. diçzoluddedou.»
- disolitiñ
- disolvañs
- disolvet
- disolviñdisolviñ
v. tr. d. Dissoudre.
●(1732) GReg 295a. Dissoudre, reduire un corps en plusieurs menuës parties, tr. «Diçzolvi. pr. diçzolvet.»
- disondison
adj.
I. Adj. Silencieux.
●(14--) Jer.ms 94. Trompyllou presant arandon / Yy oll dyson ha cleronnou, tr. «Des trompettes, présentement, vite, / Eux tous silencieux, et des clairons.»
●(1732) GReg 640b. Ne dire mot, tr. «Beza dison.» ●Ne dire mot d'une chose, tr. «Beza dison var un dra.» ●876a. Il n'a sonné mot, tr. «Disonn eo chommet.» ●Qui ne sonne mot, qui ne dit rien, tr. «Disonn.»
●(1962) EGRH I 64. dison a., tr. « sans bruit. »
II. Adv.
(1) Silencieusement, sans rien dire.
●(1530) Pm 56. Hac ez duiz aman hep dale tam / Doz guelet dison ytron mam, tr. «Et je vins ici sans point tarder / Pour vous voir, sans bruit, Dame mère.» ●66. hon ytron / En he campr hep si ent (variante : en) dison / A pede doe, tr. «notre Dame, / Dans sa chambre, sans doute, tranquillement, / Priait Dieu.» ●(1580) G 462-463. Reyf dan Ylis dyson lyes donesonou / A ryf aes, tr. «Donner à l'Eglise, sans bruit, beaucoup de présents, / Je le ferai aisément.» ●(1650) Nlou 467. Requetomp heman, hep ehan damany. / Entromp pobl Breton, dison don pardony, tr. «Prions fermement celui-ci, sans cesse, / parmi nous, gens de Bretagne, de nous pardonner sans bruit.»
●(1829) CNG 134. Disson é has béed en andret.
●(1904) DBFV 59b. disonik, adv., tr. «doucement, sans bruit.»
(2) À voix basse.
●(1790) MG 7. ha laret dissonniq er péh e larein a voéh ihuel.
●(1904) DBFV 59b. disonik, adv., tr. «tout bas, à voix basse.» ●(1934) DIHU 273/48. Er holonel, disonik, e lar kenevo d'en hani tremenet. ●(1934) BRUS 100. A voix basse, tr. «disonik.»
- disonantdisonant
adj. Déréglé.
●(1575) M 3471-3473. an meuell (…) / A drouc fæson ha moeson dissonant, tr. «le valet / de mauvaises mœurs et de conduite fâcheuse.»
- disoniñdisoniñ
v. intr. Ne pas faire de bruit.
●(1580) G 1184. Hac eval lazron disonomp, tr. «Et comme des voleurs ne faisons aucun bruit.»
- disoñj .1disoñj .1
adj. Qui n'est pas ivre.
●(1790) MG 31. Me moès (...) n'en dai quet accourcét d'em gùélet é retourn dichonge d'er guær d'er Sul.
●(1904) DBFV 49a. dichonj, adj., tr. «qui n'est plus ivre.» ●(1934) BRUS 91. A jeûn, tr. «dichonj (sans boisson).» ●(1937) DIHU 310/254. Hag er re dichonj, é sellet dohtè, e hoarh a végad. ●golo xi. dichonj : à jeun (boisson).
- disoñj .2disoñj .2
adj.
I. Attr./Épith.
(1) Oublieux.
●(1732) GReg 269b. Dépourvû de memoire, qui ne se souvient point, tr. «Disonch.» ●613a. N'avoir point de mémoire, tr. «beza disonch.»
●(1806) JOS 10. Da veza bet quen disounch a quen dianaoudec. ●(1862) JKS 242. Disonj int anezhi. ●(1883) SAQ I 28. kristenien dizounj ha digourach. ●(1889) SFA 204. denig paour ha dizonj.
●(1904) DBFV 49a. dichonj, adj., tr. «oublieux, qui ne pense pas, distrait, inconsidéré.» ●(1922) EOVD 80. perak é onn mé ken dichonj én hou kever ? ●(1957) AMAH 198. un oristal disoñj-dreist.
(2) Disoñj a, eus : qui ne pense pas à.
●(1857) HTB 76. hag en em welont, dibrepar, oblijet da digemer ar maro a behini a oant ar muia disonj. ●78. o veva disonj euz ar maro.
(3) Distrait, inattentif.
●(1872) ROU 88b. Inattentif, tr. «dizonj.» ●(1890) MOA 127b. Non attentif, dans ses prières, tr. «dizonj enn he bedennou.» ●(1894) BUZmornik 226. pedennou hirr great gant eur spered dizonj.
II. Adv.
(1) Sans faire attention, étourdiment.
●(1790) ISmar111. er péhedeu e rér ésprès, dichonge caër.
●(1908) PIGO II 32. Respont a ris ken dizonj ha tra.
(2) Sans qu'on s'y attende, par surprise.
●(1857) HTB 157. Ar maro a deu en eun taol berr ha disonj.
●(1907) AVKA 319. Setu ekeit ha ma oa ar gwrage santel o vont da Jerusalem da geloi d'an deskibien ar pez ho devoa gwelet, setu disonj, Jesus dirak he. ●(1908) PIGO II 169. Ken prim ha ken dizonj e oa c'hoarvezet an tôl, ma chomas an tri zoudard, evel ma ve lavaret, o geno gante war c'houec'h eur. ●(1935) ANTO 45. An noz a'n em gavas disoñj-a-walc'h warnoun.
(3) Loc. adv. Dre zisoñj : par inadvertance.
●(1870) FHB 263/15a. Eun dervez, dre zisonch, e leac'h eur pez daou vennek, e taolas e tog ar paour dall eul loiz aour a zaou-ugent lur.
- disoñj .3disoñj .3
m.
(1) Oubli.
●(1659) SCger 86b. oubliance, tr. «disonch.»
●(1824) BAM 331. an disonch eus a Zoue a so un or digor da bep seurt crimou. ●333. ar re n'o deus quet a sonch anezàn a vev en un disonch bras. ●(1872) ROU 88b. Inadvertance, tr. «Dizonj.» ●(1880) SAB 240. An dizonj eus ar baradoz.
●(1904) DBFV 49a. dichonj, m., tr. «absence d'esprit, distraction, oubli.»
(2) Imprudence.
●(1659) SCger 69a. imprudence, tr. «disonch.»
- disoñjal / disoñjiñdisoñjal / disoñjiñ
v.
I. V. intr.
(1) S'oublier.
●(1910) MAKE 88. Moumoutik a zizonje a-wechou betek mont da ober eun droïg etouez melchon gwenn an aotrou Furzod. ●89. Katellig a zizonjas adarre da gousket.
(2) Cuver, dessouler.
●(1904) DBFV 49a. dichonjein, v. n., tr. «cuver son vin.»
II. V. tr.
A. V. tr. d.
(1) Oublier.
●(1659) SCger 86b. oublier, tr. «disongeal.»
●(1877) BSA 179. Santes Anna a anaveze re vad he deveriou a vam evit disonjal nicun anezho.
●(1911) BUAZperrot 153. ha setu ar pez a zizonjer marteze re alies.
(2) [devant un v.] Oublier de.
●(1910) MAKE 82. en eur vont er meaz e tizonjas alc'houeza an nor war e lerc'h.
(3) Désenivrer.
●(c.1718) CHal.ms i. cuuer son vin, tr. «cousquet e vin uin, tremen' e üin, dichongein, diueüein.» ●desenyurer, tr. «dichongein, diueaoüein, diueüein.»
●(1904) DBFV 49a. dichonjein, v. a., tr. «désenivrer.»
B. V. tr. i.
(1) Disoñjal war udb. : oublier qqc.
●(1906) KANngalon Eost 192. Hag arabad eo tizonjal var gement-ze. ●(1908) KMAF 47. arabad d'in dizonjal warnan [kornad-butun].
(2) Disoñjal diouzh, eus ub., udb. : oublier, ne plus penser à qqn, qqc.
●(1900) MSJO 154. Ha pa deufe ho mam da ankounac'hat ac'hanoc'h, me ne zizonjin ket diouzoc'h. ●(1906) KANngalon C'hwevrer 30. Evelse e teskint abred e ranker gourin er bed ma hag e tizonjint euz ho flijadur. ●30-31. beteg dizonjal peb unan euz he vad he unan evit plijout da Zoue. ●(1906) KANngalon Mezheven 128. ne zizonjint ket evit an dra-ze euz a Zoue. ●(1936) ONEN 52. Evuruzamant evit Onenn Pennaroz he zad a zizoñj buan diouz e verc'h evit soñjal en e chatal.
- disoñjamantdisoñjamant
m. –où =
●(1824) BAM 199. an disongeamant-se ne noas quet d'hor pedennou. ●211. ez ê ret gouzout e teu an disonchamanchou en hor speret pe dre hor faut, pe dre ar valiç eus an diaoul.
- disoñjegezhdisoñjegezh
f. Diversion de l'esprit, distraction.
●(1911) BUAZperrot 103. An dizonjegez a vir ouz an den da vont var well (...) Al louzou ouz an dizonjegez eo da genta ar beden.
- disoñjet .1
- disoñjet .2
- disoñjiñdisoñjiñ
voir disoñjal