Devri

Recherche 'g...' : 4478 mots trouvés

Page 12 : de gegon (551) à genegell (600) :
  • gegon
    gegon

    s. –ed (botanique) Pomme de pin.

    (1922) DIHU 133/108. Gegon = boule de sapin (gegoñned). En deu g e zo glup ha distaget e vent èl a pe vehè gie. Dastumet e Kamorh.

  • gei
    gei

    adj.

    (1) Brillant, de couleur gaie.

    (1919) DBFVsup 26a. gei, adj., tr. «brillant, frais clair, couleur gaie, différent de joyeux.»

    (2) (en plt de qqn) =

    (1932) BRTG 70. Un herrad goudé éh oè gé ha gei.

  • geid
    geid

    voir geiz

  • geiz
    geiz

    m. –où

    I.

    (1) Gazouillis, gazouillement des oiseaux.

    (1732) GReg 452b. Gazouillement, tr. «Gueyz, &, gueyd, an labouçzed.»

    (1931) VALL 110a. Chant ; des oiseaux, tr. «geid, geiz m.» ●332b. Gazouillement, tr. «geiz, geid m.»

    (2) Grimace, embarras.

    (1931) VALL 345a. Grimace, tr. «geiz m.» ●(1942) VALLsup 89a. Après geiz ajouter C[ornouaille].

    II. [au plur.]

    (1) Manières, façons.

    (1914) DFBP 161a. grimace, tr. «Geizou.» ●(1955) STBJ 172. Kredi a ree (...) ne oa nemet ton ha geizou ganeomp.

    (2) Ober geizoù : faire des chichis.

    (1914) DFBP 161a. grimacer, tr. «Ober geizou.» ●(1938) WDAP 2/105. Evit ar wech e oa bet troet eun tammig da ober geizou. ●(1955) STBJ 114-115. ne rajont ket geizou evit karga o chelet.

    (3) Ober geizoù : faire des grimaces.

    (1955) STBJ 20. marmouzien (...) oc'h ober geizou ha begou. ●(1964) ABRO 74. oc'h ober orviñkoù ha geizoù dizoare.

  • geizadeg
    geizadeg

    f. –où Gazouillis collectif.

    (1931) VALL 332b. Gazouillement, tr. «geizadeg f.»

  • geizañ
    geizañ

    v.

    (1) V. intr. Gazouiller.

    (1732) GReg 452b. Gazouiller, parlant des oiseaux, tr. «Gueyza. pr. gueyzet. geyda. pr. et

    (1931) VALL 332b. Gazouiller, tr. «geiza, geida

    (2) V. tr. d. =

    (1847) BDJ ii. ne halher ket zo-ken he gheïza, ne dlear nemed he lenn ha prederia.

  • geizer
    geizer

    m. –ion Grimacier.

    (1914) DFBP 161a. grimacier, tr. «Geizer.» ●(1942) VALLsup 89a. Grimacier, tr. «geizer

  • geizerez
    geizerez

    f. –ed Mijaurée.

    (1914) DFBP 212b. mijaurée, tr. «geizerez

  • geizerezh
    geizerezh

    m.

    (1) Gazouillis.

    (1931) VALL 332b. Gazouillement, tr. «geizerez m.»

    (2) Grimacerie.

    (1914) DFBP 161a. grimacerie, tr. «Geizërez

  • gekon
    gekon

    s. (zoologie) Génisse.

    (1919) DBFVsup 26a. gekon, gakon (k palat.) (terme enfantin), tr. «génisse.»

  • gel .1
    gel .1

    adj. Exact, ponctuel.

    (1919) DBFVsup 26a. gél (Guidel), adj., tr. «exact, ponctuel, attentif.» ●(1923) DIHU 139/193. Liés kentoh er ré e skriù en dra-sé d'emb e zo gél de strèuein, émesk en dud, gazeteu ha livreu gallek, mât, èl ma vè laret. ●(1932) DIHU 247/13. perpet gel d'obér é zevér. ●(1934) DIHU 275/67. émes er vugalé gelan de studial. ●(1936) DIHU 301/111. Engorto on é veet gél d'obér hou tevér.

  • gel .2
    gel .2

    coll. Choses de peu d'importance.

    (1957) DSGL 220. Nemed gél sort-sé, tr. «Que des pailles de cette sorte.»

  • gelaou / gelaoued
    gelaou / gelaoued

    coll. (zoologie) Sangsues.

    (1659) SCger 152b. guelaouen p guelou, tr. «sansuë.» ●(1752) PEll 333. Ghelaou, sing. Ghelaöuen, une Sangsuë. Latin Sanguisuga. Pluriel. Ghelaöuet.

    (1884) LZBt Meurzh 50. eur ruzelen dour hag hi leun a gilaoued.

    (1942) VALLsup 155a. Sangsue, tr. «col. gelou L[éon] (Perrot).»

  • gelaoued
    gelaoued

    voir gelaou

  • gelaouenn
    gelaouenn

    f. –ed, –où (zoologie) Sangsue.

    (1464) Cms (d’après GMB 297). Guelouuenn, sangsue. ●(1499) Ca 102b. Guelouenn. g. sausue. l. hec hirudo / inis. ●(1633) Nom 49a-b. Hirudo, sanguisuga : sansuë : quelouen, guelouen.

    (1659) SCger 108a. sangsuë, tr. «guelaouen p. ennou.» ●152b. guelaouen p guelou, tr. «sansuë.» ●(1732) GReg 843b. Sangsue, ver aquatique, tr. «Guelaouënn. p. guelaouénned, guelaouënnou, guelaouëd, (Van[netois] gueléüen. guenehüenn. pp. ed, eü.» ●(1752) PEll 333. Ghelaou, sing. Ghelaöuen, une Sangsuë. Latin Sanguisuga. Pluriel. Ghelaöuet. ●(17--) CBet 589. Breman hoas en dour dous e hanvoan glesqueret, / Glasardet ha quirelaouen, ha neuse ar ranet, tr. «Dans l'eau douce, je nomme les grenouilles, les lézards, les sangsues, les rainettes.»

    (1846) DGG 469. evel ar c'hilaouennet pere n'en em zispegont nemet goude beza en em garguet a voäd. ●(1865) LZBt Here 40. kilaouenned a oa bet lakeet d'in. ●(1876) RECe III 235. à Lanrodec ür girlaoenn, une sangsue, pl. kirlao.

    (1901) EPLQ 17. kirlaoenn sangsue à Lanrodec. ●(1906) BOBL 14 avril 82/1c. Ar girlaouennou a zo anevaled spegus evel melved, hag a gaver en dour. ●(1914) DFBP 296b. sangsue, tr. «Girlaouen

  • geleiñ
    geleiñ

    voir goleiñ

  • geler
    geler

    f.

    (1) Cercueil.

    (1499) Ca 102. Gueler. g. biere a porter les mors.

    (1732) GReg 338b. Enchasser un mort, le mettre en sa chasse, tr. «lacqât ur c'horf maro èr guëler.» ●(1766) MM 286. dont da zigueri ar c'heler, tr. «vient ouvrir la châsse.»

    (1888) RECe ix 383. J'ai entendu ar c'heler, dans une chanson populaire du Léon : Penn ar c'heler eo daoulinet «il s'est agenouillé près de la bière». Cette forme indique un féminin, genre du gallois (g)elor.

    (2) Catafalque.

    (1716) PEll.ms 552. Gheler, ou Ghelher, tr. «Lectique, banc et tréteaux qui servent à porter les corps morts pendant les cérémonies funebres. Ce mot est usité en Léon et Cornwaille.» ●(1752) PEll 333a. Ghelher, tr. «Lectique, bancs & trétaux, sur lesquels on pose les corps morts pendant les cérémonies funebres. On les nomme ainsi en Léon & Cornwaille.»

    (1867) FHB 127/181b. Pa deue corfou maro d'an ilis, e zee e qichen ar c'heler var lerc'h ar re a ioa e kaon. ●(1876) TDE.BF 225b. Gelc'her, s. m., tr. «Tréteaux funèbres dans les églises. On trouve ce mot écrit de plusieurs manières différentes :gueler, ouelerr, goueler, geler. Je ne sais auquel donner la préférence.»

    (1900) KAKE 31. Perac e soun kaon ar c'hleier – hirio, / Ha guisket e du ar geler ? ●(1917) KZVr 204 - 28/01/17. Geler (gwregel), gant an artikl, «ar c'heler»), catafalque, Lanniliz, Ploudalmezeau. ●(1930) FHAB Meurzh 113. Arched he gwaz, goulou koar enaouet en dro d'ezan, a oa renket brao, war ar c'heler, dirak an aoter vras. ●(1941) FHAB Du/Kerzu 94. pa vez ar c'horf war ar varv-skaon, pa vez en iliz, war ar c'heler.

  • gell .1
    gell .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Bai, fauve, roux.

    (1659) SCger 13b. cheual bay, tr. «marc'h guel, glas.» ●152b. marc'h guell, tr. «cheual bay.» ●(1732) GReg 75a. Bai, ou bay, qui est de couleur de chataigne, tr. «Guell.» ●Cheval bai, tr. «Marc'h guell. p. qesecq guell.» ●401b. Fauve, poil qui tire sur le roux, tr. «Guell.» ●Bêtes fauves, biches, cerfs, daims, chevreuils, à la difference des bêtes noires, comme les sangliers, ou rousses, comme le renard, tr. «Al loëzned guell.» ●833a. Roux, rousse, tr. «Guêll.» ●Poil roux, tr. «bléau guell.» ●(1744) L'Arm 24b. Bai, tr. «Guêll.» ●(1752) PEll 333. Ghell, tr. «Bai, couleur ; Basané.» ●Marc'h ghell, tr. «cheval bai, de couleur de chataigne.»

    (1857) CBF 97. va c'hazek c'hiel, tr. «ma jument baie.» ●98. Ho marc'h giel a zo klanv ? tr. «Votre cheval bai est malade ?» ●(1876) TDE.BF 225b. Gell, adj., tr. «Bai, brun.» 

    (2) sens fig. (en plt d'un coup) (?) Bon, solide (?).

    (1935) LZBl Du/Kerzu 191. Anez, e vefe tapet diwar an dremm meur a vazad yell.

    II. Adv. Ruz-gell : bai doré.

    (c.1718) CHal.ms i. bay-doré, tr. «ru-güel

  • gell .2
    gell .2

    m.

    (1) Couleur bai.

    (1752) PEll 333. Ghell, tr. «Bai, couleur ; Basané. On prononce après l'article ar-hiell

    (2) Ober e c'hell = (?) faire l'intéressant (?).

    (1964) BRUD 17/40. Setu aze eun andouillenn. Ankounahet en-eus ar brezoneg. Ya ! C'hoant en-eus d'ober e gell.

  • gell-brun
    gell-brun

    adj. =

    (1866) FHB 87/277b. eur marc'h guel-brun.

  • gell-du
    gell-du

    adj. Brun sombre, bistre.

    (1931) VALL 85b. Brun sombre, tr. «gell-du

  • gell-kistin
    gell-kistin

    adj. Châtain.

    (1732) GReg 157a. Chatain, poil entre le blond & le noir, tr. «guell-qistin.» ●(1744) L'Arm 342b. Rouan, tr. «Gùêll-quisstin

  • gell-melen
    gell-melen

     adj. Bai doré.

    (c.1718) CHal.ms i. bay-doré, tr. «guel-milene

  • gellaat
    gellaat

    v.

    (1) V. intr. Devenir plus brun.

    (1927) GERI.Ern 172. gellaat, tr. «devenir brun.» ●(1931) VALL 85b. Brunir, devenir brun, tr. «gellaat

    (2) V. tr. d. Rendre plus brun.

    (1927) GERI.Ern 172. gellaat, tr. «rendre brun.» ●(1931) VALL 85b. Brunir, rendre brun, tr. «gellaat

  • gellañ
    gellañ

    v.

    (1) V. intr. Brunir, devenir brun (noisettes, etc.).

    (1931) VALL 85b. Brunir, devenir brun, tr. «gella.» ●(1944) EURW I 25. Digas godelladou [kraoñ] d'ar gêr, o lakaat da c'hella.

    (2) V. tr. d. Rendre brun.

    (1931) VALL 85b. Brunir, rendre brun, tr. «gella

  • gellder
    gellder

    m. Couleur brune.

    (1931) VALL 85b. la couleur brune, tr. «gellder m.»

  • gellout
    gellout

    voir gallout

  • gelog
    gelog

    s. enfant. Chéri.

    (1919) DBFVsup 26a. gelog (Gr[oix]), s., tr. «(mon) chéri.»

  • geltad
    geltad

    m. –où Cri.

    (1919) DBFVsup 26a. geltad, m. tr. «cri, appel (Lang[uidic].» ●(1942) DHKN 18. chetu men goug é lezel de dremen ur geltad spontus.

  • geltadenn
    geltadenn

    f. –où Cri.

    (1919) DBFVsup 26a. geltaden, f. tr. «cri, appel (Lang[uidic].» ●(1942) DHKN 19. ur heltaden e saùè d'em divéz. ●(1949) ENRO 301. Ur c'heltadenn a laosk.

  • Geltaz
    Geltaz

    n. pr. Gildas. cf. Gweltaz

    (1940) DIHU 353/169. Brehed ha Geltaz, nezé, e zalhè en ti.

  • geltrenn
    geltrenn

    f. (habillement) Guêtre.

    (1876) TDE.BF 225b. Geltrenn, s. f., tr. «Guêtre ; pl. gueltr. On dit aussi gweltrenn

  • gelvel
    gelvel

    voir gervel

  • gelven
    gelven

    voir gervel

  • Gelveneg
    Gelveneg

    n. de l. Ar Gelveneg : Le Guilvinec.

    (1890) MOA 21a. Gilvinek.

    (1905) ALMA 17. Saint-Gilles, euz Gilvinek. ●64. Gwilvinec. ●(1916) KANTgelveneg I. Parrez ar Guilvinek.26. Kantik martolodet ar Guilvinec.(1922) BUBR 22/325. merdeidi Goayen, ar Gilvinek, Konk, Kemeled, Eusa. ●(1931) FHAB Genver 36. Merc'hed yaouank ar Gilvineg a ganas ar c'hantik.

  • gelver
    gelver

    voir gervel

  • Gemene
    Gemene

    n. de l. Ar Gemene : Guéméné.

    I.

    (1732) GReg 413b. Du côté de Pontivy, & de Guemené les hommes filent du chanvre & du lin, tr. «Varzu Pondivy hac ar Guemenez ar voazed a nez canab ha lin.» ●476b. ar Guemenez. (1744) L'Arm 157b. E'r hantonieu à Bondi hag ag er Guémené, er màléd a née.

    (1847) FVR 195. pa arruaz re c'hlaz Josselin, Loudeak ha Gemene. ●(1896) GMB 346. er Gemene.

    (1902) LZBg Mae 101. Er Gémené. ●(1902-1905) LARB 220a. Aveit gouni get hé foér vraz er Gueméné; / Tihoel e oé en noz, bremegeù glaù e hré. ●(1905) ALMA 69. Guemene. ●(1906) DIHU 18/296. Me bled oé ér Gémené. ●(1910) IBRK 105. Bisson, ganet e Gemene. ●(1924) SBED 9. monet get er har d’er gémené. ●(1931) GUBI 197. En ur barrézig kaer étal er Guémené. ●(1934) BRUS 295. er Gémené.350. gwiskamant er Gémené é.

    (2002) TEBOT 58a. Me 'zo ganet 'bar' Gemene / Joli koukou / Ma zad ma mamm a oa ivez / Joli joli koukou.

    ►Gemenez-Gwegan.

    (1732) GReg 476b. Gue-menez Guëgan.

    II.

    (1) Dictons.

    (1732) GReg 413b. Varzu Pondivy hac ar Guemenez ar voazed a nez canab ha lin. ●(1744) L'Arm 157b. E'r hantonieu à Bondi hag ag er Guémené, er màléd a née.

    (2) Proverbe.

    (1912) PBHV 86. Bannet é é Loguneh, / En neb e saù é gol é léh. / Bannet é ér Guémené, / En neb e glask e gav arré.

    III. Blason populaire : voir pennpaket.

    IV. Nom de famille.

    (1970) NFBT 83 N° 638. Guéméné.

  • gen
    gen

    f. –où d. divc'hen Joue.

    (1499) Ca 103a. Guen. g. ioue. l. hec gena / ne. ●(c. 1501) Lv 232/15. guen gl. Faux. ●(1530) J p. 76a. Ha gant quil e palu / A scoas hon saluer / Oar he guen tener, tr. «et il frappa notre sauveur du revers de la main, il le frappa sur sa bouche délicate.» ●(1575) M 208. diouz na fry na diouguen, tr. «au nez ou aux joues.» ●3440. Fry ha diou guen à certen ha guenou, tr. «Nez et joues, certes, et bouche.»

    (1732) GReg 544a. Joue, tr. «ãls. gûen. p. diouguen, guenau. gen. p. genaou.» ●(1752) PEll 334. Ghen, jouë, machoire.

  • genak
    genak

    m. –ed (ornithologie) Fou de Bassan.

    (1919) DBFVsup 38a. kéak (Gr[oix], tr. «sorte d'oiseau.» (1970) GSBG 9. (Groe) gənak, tr. « fou de Bassan. » ●148. daou gənak, tr. «deux fous de Bassan.»

  • genaouad
    genaouad

    m. & adv. –où

    I. M.

    (1) Bouchée.

    (1499) Ca 103b. Guenouat. g. bouchee. ●(1633) Nom 19b. Bucca : iouës : guenaouat. ●56a. Buccea, buccella : morceau, bouchée : vn tam, guenaouat.

    (1659) SCger 15b. bouchée, tr. «guenaouat.» ●152b. guenaouat, tr. «bouchée.» ●(1732) GReg 106a. Bouchée, plein la bouche, tyr. «Guenaoüad. p. guenaoüadou. guinauad. p. ou.» ●(1752) PEll 334. Ghenaouat, bouchée, plein la bouche.

    (1869) HTC 97. eur c'hinaouad vara. ●(1870) MBR 232. eur c'henaouad dour a strink war-n-han, hep koll eur (lire : eunn) diveradenn. ●(1889) ISV 171. eur c'hinaouat goat bennag.

    (1902) PIGO I 216. eur c'hinaouad bara. ●(1907) BOBL 04 mai 136/2f. Mouget gant eur c'henaouad krampouez. ●(1943) FATI 86. eur genaouad bara.

    (2) Bêtise que l'on dit.

    (1906-1907) EVENnot 15. (Priel) N'e ket fin ker ; dont a ra génaouado gantan awejo ken en eve poan an nen e chom hep c'hoarzin, tr. «bêtises.»

    II. Adv. A-c'henaouadoù : par bouchées.

    (1926) FHAB Mezheven 230. Kadiou a ziskolpe bara a c'henaouadou.

  • genaouata
    genaouata

    v. intr. Regarder avec curiosité.

    (1869) FHB 237/222b. Da vont ha da zont dre ruiou, da zellet, da c'hinaouata oc'h kement a velje.

    (1926) FHAB Eost 319. digas a res an holl da c'hinouata ouzomp. ●(1931) VALL 53b. faire le badaud, tr. «genaouata.» ●(1955) VBRU 45. ha me bountañ va fenn e-maez ar prenestr da c'henaouata.

  • genaoueg
    genaoueg

    m. genaoueion

    I.

    (1) Homme qui a une grande bouche.

    (1464) Cms (d’après GMB 297). guenouec, gouliart. ●(1499) Ca 103b. Guennouec. g. goillart. ●(1521) Cc. genouecc, coillart. (d'après GMB 297). ●(1633) Nom 270a. Bucco, bucculentus : iouflu, ou gueulard, qui a la bouche grande : guenaoüec, en deus guenou bras ; raouen guenou.

    (1732) GReg 105b. Celui qui a une grande bouche, tr. «guenaoüeq. p. guenaouéyen, guenaoüegued

    (1876) TDE.BF 226a. Genaouek, s. m., tr. «Qui a une grande bouche.»

    (2) Imbécile, niais.

    (1857) CBF 122. Petra rez-te aze, genaouek ? tr. «Que fais-tu là, imbécille ?» ●(1869) SAG 97. a vev brao divar goust ar c'hinaoueyen. ●(1876) TDE.BF 226a. Genaouek, s. m., tr. «benêt, imbécile.»

    (1909) KTLR 150. Hag en eur he velet an oll a lavare : « Eur ginaouek ! ●(1910) MBJL 68. met aman e zo kement a c'henoeien. ●(1913) PRPR 107. Pa wel eur ginaouek, eur ginaouegez, eur bleup. ●(1924) BILZbubr 41/947. ginaoueien a zo ac'hanoc'h ! ●(1924) BILZbubr 46/1091. Mab gast ! ginaouek ! eme an Touz da Vilzig, teuler er mor mab an ôtrou ! ●(1929) MKRN 114. Saperdaouzek ! eme Napoleon, hirras am boa da welet an tamm genaouek en deus bet an hardisen... tr. «sapristi ! dit Napoleon, il me tardait de voir l'espèce de nigaud qui a osé…» ●(1955) STBJ 130. «Ginaoueg !» emezon «ma karjes 'tije bet kement-all ! Met n'out nemet eun alvaon hag eur c'hac'h-alañig !»

    II. (Blason populaire) Genaoueien Kamlez : surnom des habitants de Camlez.

    III. Genaoueg evel ur ribot : voir ribot.

  • genaouegal
    genaouegal

    voir genaouegiñ

  • genaouegez
    genaouegez

    f. –ed Femme imbécile, niaise.

    (1869) KTB.ms 14 p 294. na t'euz ket laret d'ehan dont, genaoueges ?

    (1913) PRPR 107. Pa wel eur ginaouek, eur ginaouegez, eur bleup.

  • genaouegiñ / genaouegal
    genaouegiñ / genaouegal

    v. intr.

    (1) Rester bouche bée.

    (1838) CGK 14. un eur da c'hinaouëgui.

    (1931) VALL 53b. faire le badaud, tr. «genaouegi

    (2) Genaouegiñ ouzh, dirak ub. : rester la bouche bée devant qqn, qqc.

    (1869) FHB 227/141a. da c'henaouegi oc'h an dud. ●(1890) MOA 146b. Regarder, la bouche béante, comme un benêt, tr. «ginaouegi oc'h.» ●(1893) IAI 256. Ginaouegi a reont dirag kement lakipot a deu da floura ho c'hein.

    (3) par ext. Perdre son temps à ne rien faire, badauder.

    (1877) EKG I 217. Me, euz va zu, ne jommign ket da c'hinaouegi.

    (1906) BOBL 10 février 73/2d. chom eno da c'hinaouegal. ●(1910) MBJL 68. tud o c'henoegal er ruio. ●(1919) BUBR 3/64. n'eus ket amzer da chom da c'hanaouegal.

  • genaouek
    genaouek

    adj.

    I. Qui a une grande bouche.

    (1659) SCger 15b. grande bouche, tr. «guenaouec.» ●70b. iouflu, tr. «guenaouec.» ●(1752) PEll 334. Ghenaouec, qui a une grande bouche, de grandes machoires.

    II. péjor.

    (1) Sot.

    (1878) EKG II 118-119. pa zonjiz oan ginaouek o lezer va skeul er meaz.

    (1905) HFBI 198. goudé béza lavaret kénavezo dar récévour guinaouoc-sé. ●(1906) KANngalon C'hwevrer 39. evit beza re c'hinaouek. ●(1918) LZBt Mae 11. En den diwar ar meaz, gwisket fall, aer c'henoeg dean a zigoue.

    (2) Chom genaouek : être déconcerté.

    (1956) BLBR 91/14. an holl a oa chomet ginaouek da zellet ouz o bizied sec'h.

  • genaouiñ
    genaouiñ

    v. intr.

    I.

    (1) Rester bouche ouverte.

    (1732) GReg 87b. Béer, ouvrir la bouche d'une façon niaise & admirative, tr. «Guenaoüi. pr guenaoüet.» ●(1752) PEll 334. On a fait de Ghenaoui, Dighenaoui, qui a la même signification de Bâiller.

    (1876) TDE.BF 226a. Genaoui, v. n., tr. «Ouvrir la bouche comme un benêt.»

    (2) Badauder.

    (1911) KANNgwital 104/53. Ne ket dereat chom da c'hinaoui var hent ar brocesion.

    (3) Genaouiñ ouzh ub. : regarder qqn bouche bée.

    (1855) TOB 8. Il s'arrêta comme un niais à me regarder, tr. «Chom a reaz da c'henaoui ouzin.» ●(1890) MOA 146b. Regarder, la bouche béante, comme un benêt, tr. «ginaoui oc'h, v. n.»

    II. Genaouiñ evel saout : voir saout.

  • gened
    gened

    voir kened

  • genedel
    genedel

    adj. Natif, d’origine.

    (1913) DIHU Du 356. Dibèl doh en Alre en um gav Kerléaneu, kér génedél Jorj Kadoudal. ●(1935) RNDL 111. Ha n’é ket eidoc’h-Hous-unan ou des ankouéhet ou bro genedel ?

  • genegell
    genegell

    m. –ed

    (1) Gamin.

    (1876) TDE.BF 226a. Genegell, s. m., tr. «Gamin, en termes d'amitié, en interpellant un enfant.»

    (1927) GERI.Ern 173. genegell m., tr. «Gamin.» ●(1931) VALL 328b. Gamin, tr. «genegell pl. ed

    (2) Celui qui s'occupe de ce qui ne le regarde pas.

    (1927) GERI.Ern 173. genegell, tr. «celui qui s'occupe de ce qui ne le regarde pas.» ●(1942) VALLsup 85a. genegell, tr. «celui qui s'occupe de ce qui ne le regarde pas.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...