Devri

Recherche 'g...' : 4478 mots trouvés

Page 16 : de gi-2 (751) à giton-2 (800) :
  • gi .2
    gi .2

    s. (botanique) Gui.

    (1499) Ca 105b. Guy. g. guif de chesne.

  • giaz
    giaz

    voir diaz

  • gibeled
    gibeled

    m. –où Vrille. cf. gwimeled

    (1970) GSBG 44. (Groe) man gibeled, tr. «ma vrille (outil).»

  • giber
    giber

    m. Pièce d'une roue.

    (1744) L'Arm 342b. Roue (...) Esse, tr. «Guibér. m.»

  • gid
    gid

    m. Guide.

    (1633) Nom 205b. Menytrum : payement d'vn guide : paëamant vn guid, an salær en deuez vnan euit caçc pe discuez an hent da vn all.

  • gidas
    gidas

    adj.

    (1) Traitre.

    (1847) BDJ 63. he bokou ghidas. 311. bed ghidas ha trubard.

    (1912) MMPM 140. mez gouzout a rit oc'h euz eur c'hlenved gidaz.

    (2) Taol gidas : Coup en traître.

    (1924) NFLO. traître. tu agis en traître avec moi, tr. «eun taol gidez a rêz d'in.» ●(1931) VALL 751a. un coup traître, tr. «eun taol-gidas

  • gidaz
    gidaz

    m. –ed Traitre.

    (1847) BDJ 5. petra 'reas ar ghidas. 54. Iskariod ar ghidas. ●93. eun trubard, eur ghidas. ●94. pe fors din-me ghidas.

  • gidaziñ
    gidaziñ

    V. tr. d. Trahir.

    (1847) BDJ 99. Rac ne c'hidazer morçze en haner Map Doue.

  • Gidelloù
    Gidelloù

    n. de l. Ar Gidelloù (hauteur, Sizun).

    (1935) OALD 52/127. ez is, dre eur garrent sonn, da dapa hent Sant Riwall, o trei va c’hein d’ar Gidellou, d’ar Stamouezac’h ha d’al Labou.

  • gidone
    gidone

    m. Au gui l'an neuf. cf. eginane

    (1876) SBI II 170. Noz ar guidonne, tr. «la nuit du guidonné.»

  • gidoù
    gidoù

    plur. (harnachement) Guides (d'un cheval).

    (1907) VBFV.bf 24b. gideu, pl., tr. «guides (d'un cheval).»

  • gign-arar
    gign-arar

    m. (agriculture) Versoir de charrue.

    (1857) CBF 102. Gign alar, m., tr. «Versoir de la charrue.»

  • gignon
    gignon

    m. Guignon.

    (1874) FHB 507/295a. guignon e meus terrubl ; varnoc'h eo e cuezon atao.

  • gij
    gij

    interj. =

    (1934) MAAZ 165. er gazeg zu e vutumè du, du, goah eget forn bara erbet, hag e hré «gij» a bep tu. ●166. er gazeg zu de hrouifal sklintin, de huéhein «gij, gij» a glei hag a zeheu.

  • gijerezh
    gijerezh

    m. = (?).

    (1934) MAAZ 75. gijereh deur é tonet ar en tan.

  • gik
    gik

    m. cf. grik

    (1) Komz, seniñ gik : dire mot.

    (14--) Jer.ms 62. Myret na sonet guyc un gueryc byzvyquen, tr. « Prenez garde de ne dire rien, (pas) un seul petit mot jamais. » ●84. Myret na sonet guyc un gueric byzvyquen / A Iesu Nazaret nepret a goez nep den, / Dydan poan damany, querz pep try ho dyren / Da bezaff dystruget, ha crouguet mar grear quen., tr. Herve Bihan « Prenez garde de ne dire rien, (pas) un seul petit mot jamais / De Jésus de Nazareth, jamais au sur de personne, / Sous peine certes, assurément, trois par trois d’être conduits, / Pour être tués, et pendus, si on fait autrement ». ●(1557) B I 568. na compso quic (variante : guic) he doe lic bizhuiquen, tr. «elle ne parlera plus désormais de son mauvais Dieu.» ●(1575) M 106. Ne tal reuz den euzic, na son gic á sicour, tr. «Qu’importe la peine d’un homme terrible ? ou son appel à la rescousse.» ●1598. Hep son guic bizhuicquen, á caffout leuenez, tr. «Sans qu’il soit jamais le moindrement question de trouver de la joie.»

    (2) Mot ; point.

    (1575) M 2095. Neuse da reuseudic, nedeux guic á sicour, tr. «Alors au malheureux il n’y a point de secours.»

  • gildev
    gildev

    s. (botanique) Lierre.

    (1970) GSBG 31. (Groe) gildev, tr. «lierre.»

  • gildronet
    gildronet

    adj. Entortillé.

    (1929) MKRN 177. (Gourin, ar Faoued, Skaer) Gildronet… Entortillé ; cousu négligemment (Gildrôet).

  • gilhotin
    gilhotin

    f./m. –où

    (1) Guillotine.

    (1847) FVR 156. dre ar c'hillotin. ●373. Hag a gantchou noz ha mintin / Ez a tud d'ar c'hillotin. ●(1866) HSH 256. resolvet e oar da ober ur guillotin pehini a zicarje assamblez tregont pen bep taul. ●(1877) EKG I 7. maro dre ar c'hillotin. ●(1891) AGB 3-4. E Brest (…) e voe gwelet ar c'hillotin o labourat heb paouez.

    (1906) KANngalon C'hwevrer 48. kountel ar c'hillotin. ●(1907) PERS 217. lezel kountel ar gillotin da goueza var gouzoug he mab. ●(1909) MMEK 28. ar c'hillotin a voue savet var dachen ar foar. ●(1909) BOBL 16 janvier 212/2c. Ar gountell skiz euz ar gwilhotin. ●(1915) HBPR 177. Ar c'hillotin oa savet d'ar mare merket. ●179. Deuz an dribunal oa kaset d'ar c'hilhotin.

    (2) Guillotine de goémonier.

    (1960) GOGO 212. (Kerlouan, Brignogan) La faux, appelée falz hir et, plus souvent, ar čiḻotin (ar c'hilhotin) est l'instrument qui sert aux goémoniers munis du rôle d'équipage pour couper et haler à bord le goémon coupé en mer. ●(1972) BATZ 37. guillotine, faucille fixée à l’estrémité d’un long manche. ●(1987) GOEM 51. La prononciation du mot varie d'un endroit à l'autre : «gwilhotin» à Porspoder, «geyotin» à Kerlouan.

  • gilhotinañ
    gilhotinañ

    v.

    (1) V. tr. d. Guillotiner.

    (1794) ABR 1. ar rest dimes ar Famill Royal guillotinet pe forbaniset evel Laëron dimes ar Rouantelès.

    (1847) FVR 91. kaset da bariz e peleac'h e oent barnet d'ar maro, ha gillotinet (…) e oe c'hoaz gillotinet tri all. ●(1866) HSH 256. guillotina cant anter cant den bemdez. ●(1891) AGB 3. e Raozoun, e voe gillotinet 267 e 5 miz !

    (1915) HBPR 186. ar veleien oa bet guillotinet eno.

    (2) absol. Récolter du goémon à l'aide de l'outil nommé «guillotine».

    (1978) BZNZ 7. (Lilia-Plougernev) hag o c'hilhotinañ on bet ivez. ●19-20. En dounder e rankes gilhotinañ.

  • gilhotiner
    gilhotiner

    m. –ion Guillotineur.

    (1891) AGB 12. leveromp eur ger hebken euz ar «gillotiner».

  • Gilieg
    Gilieg

    hydronyme Ar Gilieg : Le Guillec (fleuve côtier, source à Saint-Vougay, embouchure à Sibiril).

    (1924) FHAB 334. el lec’h ma en em daol ar Gwillieg er mor.

  • gilvig
    gilvig

    s. (ornithologie) Puffin.

    (1970) GSBG 55. (Groe) gilvig, tr. «puffin (oiseau de mer).»

  • gimp
    gimp

    m. –où (habillement) Guimpe. cf. gwimpl

    (c.1718) CHal.ms ii. guimpe, tr. «guimp'

    (1831) RDU 110. er voèl, er guimpe hac er bandeàu.

    (1972) BSAf xcviii 346. Guimpe : anciennement fich ; plus récemment gimp, ar gimp, gimpchou. A Hanvec, le pluriel est gimpou.

  • gin .1
    gin .1

    adj., adv. & prép.

    I. Adj.

    (1) Contrariant.

    (17--) ST 350. Elec'h ma 'z euz tud fall n'ez euz nemet traou ghin, tr. «Où il y a de méchantes gens, il n'arrive que des choses fâcheuses.»

    (2) An tu gin : l'envers.

    (1732) GReg 356a. Envers, le vilain côté de l'étoffe, tr. «an tu guin

    (1925) DIHU 166/241. men dint deit de huélet en treu doh en tu gin.

    (3) War an tu gin : à l'envers.

    (1732) GReg 356a. Tourner à l'envers, une étoffe &c., tr. «trei var an tu guin.» ●Couché à l'envers, tr. «Gourvezet var an tu guin

    (1907) PERS 122. ar bed a zo troet var an tu gin. ●(1910) FHAB C'hwevrer 60. Ha Jakez kemeret he loa, trei anezi var an tu gin.

    II. A-c'hin.

    (1) Adv. À contresens.

    (1732) GReg 206a. A contre-poil, contre le sens ordinaire, tr. «a-c'hin.» ●786a. Rebours, le contrepoil, l'opposite, tr. «a c'hin.» ●Mettre les choses à rebours, tr. «Lacqaat an traou a c'hin

    (1893) IAI 54. ar re ne gavent ket deread krister an Novasianed, a gosteze re ir a-gin hag a roe ar pardoun abarz gouzout d'ar zur ha keuz en doa ar pec'her.

    (2) Loc. prép. A-c'hin d'ar blev : à contre-poil.

    (1928) GWAL 14/14. Ar marc'hadour a dremenas e zourn war gein al loen, a-c'hin d'ar bleo.

    III. Gwiskañ e vanegoù war an tu gin : voir manegoù.

  • gin .2
    gin .2

    m.

    (1) Mauvaise humeur.

    (1732) GReg 146b. Chagrin, mauvaise humeur, tr. «Guyn

    (1876) TDE.BF 227b. Gin, s. m., tr. «Mauvaise humeur.» ●(1890) MOA 297a. Mauvaise humeur, tr. «gin, m.»

    (1955) VBRU 43. n'eus na gin, na droukrañs, na kounnar war o zremm (sic).

    (2) Bezañ e benn e gin : être de mauvaise humeur.

    (1935) ANTO 70. An Itron O'Reilly, he fenn e-gin o welout ne erruemp ket, ha tremenet koulz koan, ne oa ket, diouz ma c'hrozmole, hec'h holl voc'h er gêr.

    (3) Ar gin : le contraire.

    (1847) FVR 192. ar gin 'zo c'hoarvezet.

  • gin-ouzh-gin
    gin-ouzh-gin

    adv.

    (1) (en plt de deux choses) Directement opposé.

    (1732) GReg 291b. Directement opposez, parlant de deux contraires, tr. «Guin-ouc'h-guin

    (1821) GON 232a. Gîn-ouc'h-gîn, tr. «directemment opposé.»

    (2) À rebours.

    (1867) BBZ III 116. Hogen he houarna gin-oc'h-gin, tr. «et il l'a ferré à rebours.»

  • ginadenn
    ginadenn

    f. –où Objection.

    (1911) FHAB Genver 1. Etre ar boblou eta, eur zell-du eur vech an amzer, eur c'hinaden avechou, hag echu tout. ●(1931) VALL 504b. Objection, tr. «ginadenn f.»

  • ginaj
    ginaj

    m. Ober ginaj =

    (1974) YABA 08/09.12. Dré gement-sé e kavè ur pèh rekinat doh en oll ; eh ober ginaj de ne vern più a zivout ne vern petra. ●(1974) LIMO 07 décembre. Ginaj, tr. «agaceries, taquineries.» ●(1980) LIMO 19 avril. ne talv ket er boén gobér ginaj eid ken distér tra.

  • ginañ
    ginañ

    v. intr.

    (1) Ginañ ouzh : être rechigné contre.

    (1944) VKST Ebrel 122. lakaat o c'houstians da voredi ha da c'hina ouz mouez an Aotrou Doue.

    ►sans compl.

    (1866) FHB 61/69a. Ober an dever eb guina. ●(1889) SFA 153. Fransez a c'hinaz : lavaret a rea n'oa ket boazet da brezek. ●(1890) MOA 297a. gina, v. n., tr. «se rechigner.» ●(1894) BUZmornik 320. Boleslas a c'hinaz eunn tammik oc'h he glevet.

    (1906) KANngalon Gwengolo 196. Hep gina ni a zento ouz he vouez. ●(1909) KTLR 35. Cheun a goumansaz gina. ●143. Dastum a garie, mez gina 'rea pa ranke dispign eur guennek.

    (2) Ginañ gant udb. =

    (1906) KPSA 63. gina a rin gant an nebeuta tra.

    (3) [empl. devant un v. amené par les prép. «da», «evit»] Ginañ da, evit ober udb. : rechigner à faire qqc.

    (1911) BUAZperrot 268. arabad gina evit gervel ar medisin. ●(1914) KANNgwital 137/404. An tadou ha mammou a anavez re vad ho dever (...) evit gina da lezer bugale ha sevicherezed da zont da dremen ar pevar dervez-se gant an Aotrou Doue. ●(1914) KANNgwital 144/483. ne c'hinaz morse evit mont d'al lec'h m'oa galvet.

    (4) Ginañ o : rechigner à.

    (1884) BUZmorvan 55. ar bourreo a c'hine o skei.

    (1911) BUAZperrot 648. Roët am eus d'eoc'h c'houeac'h dervez evit labourat ; miret am eus ar seizvet, hag e c'hiner ouz her rei d'in.

    (5) N'eus ket da c'hinañ : il n'y a pas à tergiverser.

    (1889) ISV 391. Cannad ar Pap a velaz n'oa ket da c'hina.

    (6) En ur c'hinañ : à contre-cœur.

    (1872) ROU 79a. A contre-cœur, tr. «en eur c'hina.» ●(1890) MOA 185a. Contre-cœur (à), tr. «en eur c'hina

  • Gindi
    Gindi

    hydronyme & n. de l. Ar Gindi : Le Guindy (affluent du Jaudy, source à Louargat).

    (1) Ar Gindi.

    (c.1866) GBI II 570. Me 'savo d'hec'h un tibidi / War grec'h, 'tre Leguer ha Guindi. ●(1867) BUE 146. mab da Jofroi, beuet er Gendi. ●(1867) BBZ III 98. Me a zavo d'hoc'h eunn ti-bedi, / War grec'h, etre Leger ha Gindi.

    (1900) (1928) CONS 187. e parrez « Priel », war ribl ar Guindi. ●(1914) ARVG Mae 79. ar Gindi, eman he mammen ouz troad ar Mene-Bre. ●(1925) FHAB Du 434. da dapout stêr al Leger, izeloc’h eget Ploubêr ; ac’hano e heuilhjomp ar Gendi betek Pedernek. ●(1935) ANTO 91. Erru er pleg-stêr ma kember eno Ar Yeody hag ar Gindy a-dal d’ar vrienn-se. ●(1954) VAZA 115. war ribl ar stêr Gindi. ●(1970) BHAF 48. Eun dra all a zedenne ahanom hoaz, evel an oll vugale, pe dost : an dour, ar revier, ar Gindi. Mond a raem d’he gweled da Bont-Albin. ●(1995) LMBR 92. E-kichenik, e Treglañviz, emañ penn ar Gindi hag ar Yeodi.

    (2) Prophétie populaire.

    (c.1866) GBI II 570. Me 'savo d'hec'h un tibidi / War grec'h, 'tre Leguer ha Guindi. ●note Luzel : « Le Guindi est une petite rivière qui se jette dans le Jaudy, à Tréguier. C'est à tort que M. De La Villemarqué a dit : / "Etre bek Leger hag Indy." / Je ne connais en Bretagne aucun cours d'eau du nom de 'Indy.' »

    (1867) BBZ III 98. Me a zavo d’hoc’h eunn ti-bedi, / War grec’h, etre Leger ha Gindi.

  • ginerezh
    ginerezh

    m. Mauvaise humeur.

    (1866) FHB 61/69a. ne zigassent d'an tieguez nemet guinerez ha trouz.

  • ginet
    ginet

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Revêche, contrarié, chagrin.

    (1732) GReg 146b. Chagrin, triste, d'habitude, tr. «Guyned.» ●(1862) JKS 94. beva e peoc'h e-touez tud ginet. ●(1876) TDE.BF 228a. Ginet, adj., tr. «Qui est de mauvaise humeur.»

    (1889) ISV 278. hema a oa eur bugel kintuz ha ginet.

    (1912) MMPM 112. Ne velan en dro d'in na diwallerien na mistri ginet.

    (2) (en plt d'un sourire, d'une attitude) Contraint, forcé.

    (1870) FHB 272/86a. en eur ober eur mousc'hoarz ginet.

    (1909) FHB Gouere 197. na vezo ket red e kemerfac'h evit-se nag eun doare ginet, nag eun dremm mousklennet.

  • ginheñvel
    ginheñvel

    adv. Encore moins, tant s'en faut.

    (1710) IN I 297. Ar charite pe ar garantez e deveus aon na rancontre an droug, guinevel de glasq e zae.

  • ginidigezh
    ginidigezh

    voir ganedigezh

  • ginivelezh
    ginivelezh

    f. –ioù

    (1) Naissance, nativité.

    (1464) Cms (d’après GMB 298). guiniualez. ●(1499) Ca 106a. Guiniuaelez. g. naisance. natiuite. ●(1633) Nom 224b. Dies natalis, natalis & natale, & natalitium : iour de la natiuité : dez an quiniuelez (lire : guiniuelez).

    (1659) SCger 82b. naissance, tr. «guinivelez.» ●(1727) HB 617. ar C'hinivelez eus ar Verc'hes. ●(1732) GReg 648b. Naissance, venuë au monde, tr. «Guinivélez.» ●(1752) PEll 337. Ghinivelez est un jour de Fête établi pour célébrer la Naissance de Notre-Seigneur, de la Sainte Vierge, & de Saint Jean-Baptiste. ●(1774) AC 23. goude o guinivelez, tr. «après leur naissance.»

    (1876) TDE.BF 228a. Ginivelez, s. f., tr. «Nativité, parlant de Jésus-Christ et de la Vierge.» ●(1877) BSA 19. goude ginivelez Ismerii.

    (1907) PERS 271. gouel Ginivelez ar Verc'hez. ●(1907) FHAB Gwengolo 194. ginivelez ar bed. ●(1909) FHAB Mezheven 161. Ma c'hellfe ar bugel compren araog he c'hinivelez. ●(1911) SKRS II 171. Da zeiz ha bloaz he c'henivelez. ●(1915) MMED 47. netteat eo bet diouz ar pec'hed orijinel araok he c'hinivelez. ●(1924) BILZbubr 37/808. a-rôk ginivelez ar pôtr.

    (2) Kraou ar c'hinivelezh : crêche de Noël.

    (1870) FHB 308/370b. ar chapel ma edo craou ar c'hinivelez enhi.

    (3) Crèche de Noël.

    (1942) VALLsup 43b. Crèche ; de Noel, tr. «Ginivelez f. («F. ha B.», Genver 1936).»

    (4) Enfantement.

    (1650) Nlou 299. QVenomp Nouel, vuhel ha frez, / Da mary he guynyuelez, tr. «Chantons noël humblement et clairement / à Marie pour son enfantement.»

    (1659) SCger 152b. guinivelez, tr. «enfantement.»

  • ginus
    ginus

    adj. Irritable.

    (1931) VALL 401b. d'un caractère irritable, tr. «ginus

  • gioc'h / kioc'h
    gioc'h / kioc'h

    m. /f. –ed (ornithologie) Bécassine.

    I.

    (1499) Ca 172a. Quioch. g. euagon.

    (1732) GReg 87b. Beccassine, oiseau passager, tr. «Qioc'h. p. qioc'hed. guioc'h. p. guioc'hed.» ●(1744) L'Arm 28b. Bécassine, tr. «Quioh.. hétt. f.»

    (1856) VNA 23. une Bécassine, tr. «ur Guyoh.» ●(1867) MGK 16. ar gioc'h, ar c'hrak-houad, ar c'haran.

    (1931) VALL 62b. Bécassine, tr. «gioc'h f. pl. –ed.» ●(1934) BRUS 251. Une bécassine, tr. «ur gioh –ed.» ●(1962) EGRH I 35. kioc’h f. -ed, tr. « bécassine (ha neket gioc’h). »

    II.

    (1) Treut evel ur gioc'h : très maigre.

    (1890) MOA 272 (L). Fort maigre, tr. J. Moal «treud-kioc'h

    (1912) MELU XI 212. Treut evel ur gioc'h, tr. E. Ernault «Maigre comme un bécassine.» ●(1917) LZBt Gouere 33 (T). Heben, kasti, treut evel eur gioc'h, a oa doanik meurbet. ●(1962) BRUD 16/25 (T) E. ar Barzhig. Hi e oa eun druez he gweled gand ar strujet fall e oa : evel eur gioh, ha gwenn evel eur houlaouenn-goar. ●(1962) TDBP Ia 36 (T). Fanch a zo arru treud 'vel eur gïoh, tr. J. Gros «François est devenu maigre comme une bécassine (comme un clou).» (1967) BRUD 26-27/37 (T) E. ar Barzhig. Hag e genseurt ? Treud evel eur gioh ha hir-hir an tamm anezañ. ●(1978) PBPP 2.2/294 (T-Plougouskant). Treut evel ur gioc'h, tr. J. le Du «maigre comme un coucou /le sens de kioc'h n'est pas connu/»

    (2) Kas da c'hwitellat kioc'hed : éconduire qqn.

    (1942) FHAB Mae/Mezheven 171 (Ki-Sant Vig) J.-L. Peron. Kas da c'houitella kioc'hed = éconduire quelqu'un.

    (3) Kas da c'hwitellat kioc'hed war gribell Menez Are : envoyer promener.

    (1908) KMAF 11 E. Crocq. Kerz da bourmen, pôtr koz ! Kerz da c'hwitellat kioc'hed war gribel Menez Are !

    (4) Kas da c'hwitelllat kioc'hed d'an dour-sav : envoyer promener.

    (1983) LBVR 104. Kerzh da c'hwitellat kioc'hed d'an dour-sav ! : da sutal !

    (5) Ober kof kioc'h : voir kof.

  • gioc'h-mor
    gioc'h-mor

    m./f. (ornithologie) Chevalier, pluvier.

    (1633) Nom 41b. Trochilus : beccasine de mer : queffelecq, pe guyocl (lire : guyoch) mor. ●Trochilius : beccassine de mer : guioch mor.

    (1659) SCger 13b-14a. becassine, tr. «guioc'h mor.» ●(1732) GReg 87b. Beccassine de mer, tr. «Qioc'h-vor. p. qioc'hed-vor. guioc'h-vor. p. guioc'hed-vor

    (1876) TDE.BF 347a. Kioc'h-vor, s. f., tr. «Bécassine de mer ; pl. kioc'hed-vor

    (1931) VALL 62b. Bécassine de mer, tr. «gioc'h-vor pl. gioc'hed-mor

  • girin
    girin

    voir irin

  • girlantenn
    girlantenn

    f. –où Guirlande.

    (1907) VBFV.fb 50b. guirlande, tr. «girlanden, f. (pl. neu).»

  • girzhier
    girzhier

    plur. de garzh

  • girzi
    girzi

    plur. de garz

  • gitaj
    gitaj

    m. Accoutrement.

    (1879) ERNsup 154. gitach, accoutrement, Trév[érec].

    (1931) VALL 6b. Accoutrement, tr. «gitaj T[régor] fam.»

  • gitañ
    gitañ

    v.

    (1) V. tr. d. Accoutrer, attifer, fagoter.

    (1879) ERNsup 154. gita, habiller, Trév[érec].

    (1931) VALL 6b. Accoutrer, tr. «gita T[régor].»

    (2) V. pron. réfl. En em c'hitañ : s'accoutrer.

    (c.1930) VALLtreg 977. Gitan : attifer ; on dit aussi stipan (Goelo) Biler. Gitañ, fagotter, habiller mal et sans goût (Goelo) en em c'hitañ, se fagotter (Even).

  • gitar
    gitar

    m. (musique) Guitare.

    (1857) LVH 215. mêlet-ean guet son er guittar ha guet hini er psalmeri.

  • gitenn
    gitenn

    f. Taquine.

    (1982) PBLS 561. (Langoned) gitenn, getenn, tr. «taquine (sbst.).»

  • gitet
    gitet

    adj. Attifé, fagoté.

    (1906-1907) EVENnot 1. (Ar Veuzid) Red e ve gwelet ar merc'hed se penoz e vent gitet.

  • giton .1
    giton .1

    m./f. –où, –ioù

    (1) (domaine militaire) Enseigne, étendard.

    (1633) Nom 190b. Signa, signa militaria, vesilla : enseignes, bannieres, estendarts : ansaingnou, banyerou, guittounou.

    (1732) GReg 213a. Cornette, étendart de cavalerie, tr. «Guiton. p. gitônou.» ●481a. Guidon, drapeau de cavalerie, tr. «Guiton. guitonou.» ●(1792) BD 3107. men voel ho guiton displeget, tr. «Je vois leur étendard déployé.»

    (1834) SIM 68. ur soudard Breton na guitta qet e c'hiton. ●(1847) MDM 329. ar c'hiton-trikolor. ●(1854) MMM 45. sevel a enep desân guiton ar revolt. ●(1869) SAG 152. Er brezeliou e zeuz atao gitoniou e penn an arme. ●261. Pep roue euz a eul lignez nevez (…) en deuz he c'hitoun, hag ar c'hitoun-ze a zizkuez d'an oll eo chenchet ar c'houarnamant en eur vro.

    (1872) DJL 43. Ha guelet zo bet eun toullad aneo o sevel baniel ar justiz enep kiten ar Garibaldi.

    (2) (marine) Pavillon.

    (1864) GBI II 176. Ho gitono 'zo liou d'ar gwad, / Ma mestrig paour, sinn da gombad !

    (3) (religion) Bannière d'église.

    (1889) ISV 77. ar guiton e doa douget en he dorn epad ar brosesion.

  • giton .2
    giton .2

    m. –ed (domaine militaire) Officier qui porte l'enseigne, l'étendard.

    (1732) GReg 213a. Cornette, officier, tr. «Guiton. p. guitôned.» ●481a. Guidon officier qui porte le guidon, tr. «Guiton. p. guitoned

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...