Devri

Recherche 'g...' : 4478 mots trouvés

Page 17 : de gitoujenn (801) à glanyezhour (850) :
  • gitoujenn
    gitoujenn

    f. Femme mal habillée.

    (1879) ERNsup 154. kitoujenn, f. pl. o, fille mal habillée, Trév[érec].

  • givin
    givin

    voir ivin

  • givri
    givri

    plur. gavr

  • giz / kiz
    giz / kiz

    f./m., adv., prép. & conj. –ioù

    I. F.

    (1) Coutume, mode.

    (1659) SCger 33b. coustume, tr. «guis p. iou.» ●64b. guise, tr. «guis p. iou.» ●80a. mode, tr. «guis p. iou.» ●153b. guis, tr. «mode, coustume.» ●(1732) GReg 228a. Coutume, train de vie, qui enfin forme, l'habitude, tr. «qiz. p. qizyou.» ●Selon la coûtume, tr. «Hervez ar c'hiz

    (1860) BAL 188. Setu aze ar c'hiz. ●(1890) MOA 131a. La mode d'autrefois, tr. «ar c'hiz gwechall.»

    (1909) FHAB Eost 229. pa z-eo dishenvel ar giziou. ●(1921) PGAZ 5. enez Eussa hag he giziou koz. ●(1945) GPRV 4. pa voe kollet ar c'hiz-se.

    (2) Manière, façon.

    (1864) SMM 104. E meur a c'his. ●(1878) EKG II 265-266. n'em beuz guelet ganeoc'h nemed pep seurt giz vad. ●(1889) SFA 53. pa glevaz hano euz a Fransez, hag euz ar c'hiz ma veve.

    (1911) BUAZperrot 179. e meur a c'hiz. ●(1936) PRBD 43. Keuz d'ar pec'het a c'heller da gaout e diou c'hiz.

    (3) Habitude.

    (1907) AVKA 111. Herve e c'hiz ec'h antreas er Synagog, da devez ar sadorn. ●(1911) BUAZperrot 122. E c'hiz oa mont bemdez d'an iliz.

    (4) Terriñ ur c'hiz : perdre une habitude, faire cesser une habitude.

    (1860) BAL 256. da derri ur voaz fall, ur c'hiz fall bennac.

    (1911) BUAZperrot 836. terri ar c'hiz fall-ze.

    (5) Ober e c'hiz : faire comme il veut.

    (1876) TDE.BF 433b. Kea brema d'ar gear pe e leac'h all ; te raio da c'hiz. ●(1878) EKG II 275. lezer ac'hanomp da ober hor giz.

    (1906) BOBL 03 novembre 110 (stagadenn)/2c. Me lavaro d'id va zonj didroidel goude te raio da c'hiz. ●(1911) BUAZperrot 58. hag a laoskas Aspasius e eil da ober e c'hiz. ●(1924) FHAB Du 412-413. Prezegit, Aotrou Person, ni a ray hor giz !

    (6) Ober ar c'hiz : suivre la mode, faire comme les autres.

    (1859) MMN 71. ne zéar peur liessa da selaou an instructionou ac ar sarmoniou, nemet dre guriosite, evit ober ar c'hiz. ●(18--) SAQ II 166. Lod pa bedont ne bedont ken nemet evit ober ar c'hiz.

    (1905) KANngalon Du 533. beza en iliz evit ober ar c'hiz. ●(1911) BUAZperrot 258. Tud a zo hag a vez en offisou muioc'h evit ober ar c'hiz eget evit heulh o c'hreden. ●(1920) FHAB Meurzh 260. Ar c'hiz eo. Red eo ober ar c'hiz. ●(1929) MANO 80. Ober a reant ar c'hiz, hag e teuent d'an oferenn, met hep gouzout pebez tra vras oa an oferenn.

    (7) Mont hervez giz ub. : aller à l'idée de qqn, comme il l'entend.

    (1878) EKG II 100. anat oa d'eomp ne d-ea ket an traou hervez he c'hiz.

    (8) Mont da c'hiz ub. : aller à l'idée de qqn., comme il l'entend.

    (1911) BUAZperrot 94. ma 'z eus eun dra bennak ha ne ya ket d'e chiz. ●863. ma yafe peb tra d'hor giz.

    (9) Kavout diouzh giz ub. : trouver à son goût, à son idée.

    (1911) BUAZperrot 316. darn all ha ne gavent ket Urban diouz o giz, o devoa hanvet eun all muioc'h diouz o doare.

    (10) (en plt de qqn) A c'hiz kozh : qui a des manières de l'ancien temps.

    (1921) PGAZ 46. Ton Eucat a ioa eun den a c'hiz koz. ●(1958) BLBR 114/2. Marijann a oa chomet eur vaouez a hiz koz.

    (11) Kemer e c'hiz da : prendre l'habitude de.

    (1882) BAR 212. Epad pell amzer e kemerjont ho c'hiz da zont da laerez ha da zismantra Breiz-Izel.

    (12) Ober kizoù : faire des manières.

    (1962) EGRH I 35. ober kizoù, tr. « faire des manières. »

    (13) (habillement) Costume.

    (1905) KZVr Eost-Gwengolo (d’après KBSA 72). mez ouz va giz Kerne ! mez ouz va bragou bras ! ouz va zog ledan ! ●(1912) BSAf xxxix 283-284. Ces divisions étaient si bien tranchées si bien respectées dans chaque classe, qu'un proverbe a pu dire. — « Il n'y a à quitter le costume de sa mère, que la fille qui a forfait à son honneur ». Un dicton breton, aussi énergique que le latin, qui, cependant, «... dans les mots brave l'honnêteté. » a également stigmatisé la paysanne quittant sa coiffe blanche pour prendre les modes de la ville. — « Hon-na' n euz chansed kis. Troed he reor e bourc'his ! ». Nous donnons, de ce dicton, une traduction ad usum delphini. — « Fille qui a quitté son costume, est bourgeoise, de dos, seulement ». ●(1955) STBJ 131. merc'hed o tougen giz Fouenant, hag, e lod-all, tud giz kêr ganto.

    (14) Apparence, aspect.

    (1856) GRD 127. idan quis ur peur.

    (1906) DIHU 12/206. Ne fiet ket én dianvéz me heh tud, liés é kiz ur sant e kavér ur laer.

    II. Loc. adj.

    (1) A c'hiz kozh : à l'ancienne.

    (1926) FHAB Mezheven 223. eur skrid graet e lizerennou a c'hiz koz.

    (2) A c'hiz nevez : à la moderne.

    (1911) BUAZperrot 120. great gantan teir leo hag hanter kant en e vag a c'hiz nevez.

    III. Loc. adv.

    (1) Er c'hiz-se, er giz-se : comme cela.

    (1557) B I 57. ma ampris so en guis se, tr. «c'est ainsi que je l'entends.»

    (1790) MG 252. ér guis-ce, me zou-mé ur fal servitour.

    (1877) EKG I 34. Er c'his-se e rea an noblanz koz. 70. Goude beza furchet er c'his-se. 171. o komz er c'his-se.

    (1910) MAKE 46. va zamallout er c'hiz-se ! ●(1936) PRBD 47. Er giz-se e karie, ive an Aotrou Doue, Sant Fransez Xavier. ●(1971) CSDC 48. Ar his se na ve fented gaouyerez.

    (2) Er c'hiz-mañ / er giz-mañ : comme ceci.

    (1530) J p. 141a. Bezaf en languys en guys man, tr. «qu'ils nous fissent souffrir ainsi.»

    (1877) BSA 19. hag a gomzas outhi er gis-man : (…).

    (3) Pep giz / E pep giz : de toute façon.

    (1557) B I 56. Huy dle pep guis bout dre ampris priset / Hac enoret meurbet gant an bedis, tr. «vous devez être honoré, servi et vénéré du monde entier.» ●(1575) M 422. Lech mat á queff pep guis, euyt he dysprisaff, tr. «Trouve bonne raison, de toute manière, pour le mépriser.» ●2748-2749. Quentse pep guis forbanisset, / Vezont anezy milliguet, tr. «Mais de toute façon ils en seront / Exclus, maudits.»

    (1821) SST 50. forh lies hac é peb quis. ●(1854) PSA I 15. casset ha dégasset é peb kis guet-hai. ●(1889) SFA 69. Var ar baourentez e pep giz, e pep tra, eo diazezet ar reolenn-ze. ●(18--) SAQ I 272. leac'h da drugarekaat an Aotrou Doue, e pep giz.

    (1904) SKRS I 157. ren eur vuez divlamm e peb giz. ●(1907) PERS 97. Me gave d'in, emezhan, goudeze, kaout un den a zoare e pep giz, ha pa dal, ne gavan nemed eun den distum. ●(1909) FHAB C'hwevrer 43. eun den eün ha direbech e pep giz.

    (4) A bep giz : de toutes sortes.

    (1821) SST 44. boufonnet a beb quis. ●(18--) SAQ I 163. naonegez ha goalinier a bep giz.

    (1905) BOBL 16 décembre 65/1a. En em zifennomp a bep giz. ●(1908) PIGO II 30. e kaver pez a garer a verc'hed a bep stum, a bep giz.

    (5) E giz all : autrement.

    (1891) MAA 45. ho c'hlevet a reomp e giz all.

    (1908) FHAB Mae 130. ober e giz all. ●(1914) KANNgwital 136/392. ober pinijen e giz all.

    (6) E nep giz, nep giz : en aucune façon, en aucune manière.

    (1575) M 2435-2438. Homan en guisquamant (…) / nep heny : ne guell (…) / Nep guis he diuisquaff, tr. «C'est le vêtement (…) / Jamais nul ne peut (…) / D'aucune façon le dépouiller.»

    (1792) BD 3627. nin na damantomp en nep guis, tr. «Nous ne nous plaignons d'aucune façon.» ●(17--) CBet 2187. Na houlennan en nep gis e teuc'h em goarancho, tr. «je ne demande en aucune manière que vous veniez à ma rencontre.»

    (1889) SFA 274. ne deufac'h ket d'em espern e nep giz. ●(18--) SAQ I 267. poan ebed ken, e nep giz.

    (7) E giz ebet : en aucune façon.

    (1891) MAA 38. n'ellont ket en em zikour ho unan e giz ebet.

    (1907) PERS 290. Ne falveze ket d'ezhan klevet lavaret, e giz ebet, e rea he-unan miraklou.

    (8) En ur c'hiz : d'une certaine manière.

    (1889) SFA 149. guir a livirit enn eur c'hiz.

    (9) En ur c'hiz pe c'hiz : d'une façon ou d'une autre.

    (1891) MAA 68. kas eur zikour benag, en eur c'hiz pe c'hiz.

    (9) E giz pe c'hiz : d'une façon ou d'une autre.

    (1889) SFA 27. en eur doui e teuche e giz pe giz a benn euz he vap.

    (10) Diouzh ar c'hiz, hervez ar c'hiz : à la mode.

    (1856) VNA 170. il n'est pas rare de voir des servantes sacrifier leurs gages pour s'habiller à la mode, tr. «n'en dé quet gloeàu gùélet matéhion é laquat ou gobreu de hum husquein revé er guis.» ●(1857) CBF 25. Gwisket eo diouc'h ar c'hiz, tr. «Il est habillé à la mode.»

    (11) A-c'hiz-all : autrement.

    (1872) GAM 33. Ma vije gellet ober a c'hiz all.

    (1906) KPSA 11. A c'hiz all, ker braz eo ma n'ez euz netra war an douar hag a ve a-walc'h evitan. ●61. Neuze e sonjoc'h a-c'hiz all. ●107. A-c'hiz all n'ez euz nemet gouliou nevez war-gorre ar re goz.

    (12) Pe ar c'hiz-se : ou quelque chose d'approchant.

    (1896) LZBt Mae 13. Enezennou Ukewere a zo eur bochad a uguent pe ar giz ze, diouthe.

    (13) Pe war c'hiz : comment.

    (1792) BD 393. ne ouffen pe voar guis soulagin anese, tr. «Je ne saurais comment les soulager.» ●4634. o songal pe voar guis en em gaffges eset, tr. «pensant comment tu te trouverais plus satisfait.»

    (14) Er c'hiz kozh : à l'ancienne.

    (1732) GReg 176b. Elle se coëffe à l'ancienne mode, tr. «Hem goëffa a ra èr c'hiz coz

    IV. Loc. prép.

    (1) Ouzh giz ub. : à la façon, à la manière de qqn.

    P3 ouzh o giz

    (1575) M 1196-1200. daou sort dounæsonou (…) / Vn re so temporal, hac a ra hualet, / Da miret ouz ho guis, an nep nac eu discret, tr. «deux sortes de dons (…) / Les uns sont temporels, et rendent entravés / Pour les garder à leur façon, ceux qui ne sont pas modérés.»

    (2) Da c'hiz ub. : au goût de qqn.

    S1 da'm giz

    (1557) B I 36. Vn tour fournis dam guis an iolishaff, tr. «une tour épaisse, la plus jolie à mon goût.»

    S3m d'e c'hiz

    (1557) B I 8. Vn tour fournis, de guis discret, tr. «Une tour épaisse, mystérieuse, à son goût.»

    P3 d'o giz

    (1790) Ismar 38. ur Religion d'où guis ha fantazi.

    (1854) PSA I 12. hi forgein d'où guis ha fantasi, revé ma jaugeou doh-t-hai.

    V. Loc. conj. Er c'hiz ma =

    (1727) HB 95. ec'his ma ze c'huy epquen.

  • gizneveziñ
    gizneveziñ

    v. pron. réfl. =

    (1908) AVES 23. Jézuz (...) hum gisneùéas dirak té.

  • glabous .1
    glabous .1

    adj. Qui fait des embarras.

    (1876) TDE.BF 228a. Glabous, adj. et aussi Glabouser, s. m., tr. «Qui fait des embarras.»

  • glabous .2
    glabous .2

    m. & interj.

    I. M.

    (1) Bavardage, babil.

    (1877) EKG I 234. Antronoz vintin, da beder heur, oa chaok ha glabouz dre vourk Plougerne. ●250. glabouz a forz a ioa gand ar zoudarded. ●(1889) SFA 48. e oue chaok ha glabouz e kear Asiz. ●(1889) ISV 449b. Nag a c'hlabous, nag a gauziou. ●(1890) MOA 135a. Babil, tr. «glabouz.» ●149a. Comme tu brailles ! tr. «hag a c'hlabous a zo var da c'hinou !»

    (1913) FHAB Eost 229. nevezentiou hag a lakeas glabouz da zevel etouez an dud. ●(1925) FHAB Mae 168. dre ma n'oa ket evit ar c'hlabous a oa gand e c'henou e c'houlennas diganto o faperiou.

    (2) Ober e c'hlabous : bavarder, papoter.

    (1975) UVUD 108. (Plougerne) Ar merc'hed koz vehe alies oc'h ober o c'hlabous petamant oc'h ober traou all.

    (3) Forfanterie, embarras.

    (1876) TDE.BF 228a. Glabous, s. m., tr. «Forfanterie, embarras.»

    II. Loc. interj. Lez da c'hlabouz ! : tais toi !

    (1870) MBR 266. Mad ! mad ! lez da c'hlabous, eme al leon, tr. «C'est bon, c'est bon, ne fais pas tant de bruit, dit le lion.» ●(1890) MOA 80. Lez da c'hlabous, tr. «cesse de babiller.»

    (1909) HBAL 17. Lez da c'hlabouz !...

  • glabousat
    glabousat

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Raconter.

    (1893) IAI 178. enn eur c'hlabousad a bep seurt diotachou.

    (1911) BUAZperrot 680. tri ger hag a vez glabouset a gleiz hag a zeou gant ar frank-masoned. ●(1932) BSTR 10. en eur c'hlabousat eur bern traou.

    (2) (en plt de qqn) Médire (de qqn).

    (1874) FHB 496/203b. eun den ne zell ket, ne ra van bed evit beza glabousset.

    (1911) BUAZperrot 790. An holl a gomz eus ar beleg, hag ar re anavez anezan an nebeuta, eo a c'hlabouz anezan ar muia.

    (3) (en plt de l'eau) Troubler l'eau en la remuant.

    (1872) FHB 394/225b. evel eul lenn pe eur poul dour a ve bet hejet pe glabouset. ●(1872) ROU 82a. Eclabousser, tr. «Claboussat.» ●(1876) TDE.BF 348a. klabousat, v. a., tr. «Remuer un liquide.»

    (1929) MKRN 125. Penaos, tamm marmouz-fall, ho peus an hardisen / Da c'hlabousat an dour a c'hleb va garlonchenn ? tr. «Comment, espèce de mauvais singe, as-tu le toupet de venir troubler l'eau qui me rafaîchit le gosier ?»

    II. V. intr.

    (1) Se vanter.

    (1877) EKG I 150. Hervoanik (...) a c'hlabouse hag a en em bompade.

    (2) Bavarder.

    (1876) TDE.BF 228b. Glabousa, v. n., tr. «babiller, hâbler.» ●(1890) MOA 149a. Brailler, – bavarder, tr. «glabousat, v. n.»

    (1910) MAKE 51. ar varc'hadourien ne gollent ket nebeutoc'h o amzer o varc'hata hag o c'hlabousat. ●(1931) VALL 61b. Bavarder, tr. «glabousat

    (3) Faire des embarras.

    (1876) TDE.BF 228b. Glabousa, v. n., tr. «Faire des embarras.»

    (4) =

    (1906) KANngalon Mezheven 136. ar memes laboused 'zo o c'hlaboussaat en dro d'an ti.

  • glabouser .1
    glabouser .1

    adj.

    (1) Bavard.

    (1877) EKG I 175. eun alvokad glabouser a Baris.

    (2) Qui fait des embarras.

    (1876) TDE.BF 228a. Glabous, adj. et aussi Glabouser, s. m., tr. «Qui fait des embarras.»

  • glabouser .2
    glabouser .2

    m. –ion

    (1) Bavard.

    (1868) FHB 160/27b. eur maread a c'hlabouserien. ●(1890) MOA 135a. Babillard, tr. «glabouser.» ●149a. Braillard, tr. «glabouser.» ●(1894) BUZmornik 264. ne oa he vistri nevez nemed glabouserien.

    (1907) FHAB Gouere 137. eur glabousser divergont. ●(1909) HBAL 23. Glabouser, da beleac'h ta e zaïnt, e sonj d'id ? ●(1914) FHAB C'hwevrer 60. kloza o ginou d'ar glabouserien. ●(1936) CDFi 4 janvier. Stank da veg, glabouser divalo.

    (2) Vantard, hâbleur.

    (1876) TDE.BF 228b. Glabouser, s. m., tr. «Hâbleur, faiseur d'embarras.» ●(1878) EKG II 13. Kaout a reot glabouserien ha n'ho deuz bet jamez aoun, var ho meno.

  • glabouserezh
    glabouserezh

    m.

    (1) Bavardage(s).

    (1889) SFA 48. Evelse e z'ea ar glabouserez e Asiz. ●(18--) SAQ I 285. glabouserez an dud direol.

    (1909) KTLR 145. ne daole evez ebet euz ho glabouserez. ●(1944) VKST Ebrel 107. N'oun ket nec'het gant glabouserez an dud.

    (2) Sornettes.

    (1890) MOA 157a. Carottes, Sornettes, tr. «glabouserez

  • glac'har .1
    glac'har .1

    adj. Faible.

    (1864) KLV 24. Eur wech poulzet, euz ar sklerijen e deuz defot c'hoaz, peotramant e choum glac'har...

  • glac'har .2
    glac'har .2

    m./f. –où

    I.

    A.

    (1) Douleur morale, affliction, peine, chagrin.

    (14--) Jer.ms 357. Eguyt nep glac'har na harell, tr. «Malgré n'importe quel chagrin et tourment.» ●(14--) N 77. Coz off ha leun ach (variante : ah) a glachar, tr. «Je suis vieux, et, hélas ! plein de douleur.» ●(1530) J p. 4a. Da doen hon glachar, tr. «pour porter nos maux.» ●(1557) B I 276. En glachar ha mil amloary, tr. «dans mille douleurs et angoisses.» ●540. glachar hac ambary, tr. «des douleurs et des angoisses.» ●(1575) M 2381. Da bout ach en glachar : hac esgoar bet nary, tr. «Pour être, hélas ! dans la douleur et la peine, à jamais.» ●(1580) G 2. Fragan (…) / So hep mar eff he par en glachar, tr. «Fragan (…) / Qui est, sans aucun doute, lui et son épouse, en chagrin.» ●71. glachar am goan parfet, tr. «chagrin qui me peine grandement.» ●113. Glachar hac esgoar don a meusme oz monet, tr. «J'ai douleur et peine profonde à m'en aller.» ●240. Glachar, langour so em courayge, tr. «Douleur, tristesse sont dans mon cœur.»

    (c.1680) NG 721. Ur glahar bras oé. ●(1732) GReg 17a. Affliction, peine de l'esprit, tr. «glac'har. p. glac'harou.» ●(1744) L'Arm 8a. Affliction, tr. «Glahar.» ●(1752) PEll 338. Glac'har, Regret, affliction de la perte, ou séparation de ceux que l'on aime. ●(17--) TE 8. ur glahar hemb musul.

    (1847) FVR 73. Tud a galoun en em ro eur pennad d’ar c’hlac’har. ●153. Ha c’houi, ma bugaligou, mar ho pe ar c’hlac’har. ●(1860) BAL 104. grit ma em bezo glac'har dre abec d'am pec'hejou. ●(1862) BSH 6. Ar pales so carguet a hivoud, a c'hlac'har.

    (2) Kemer glac'har : s'affliger.

    (1861) BELeu 94. red-é quemér méh, quæ ha glahar. ●(1868) KMM 117. Petra dalv deoc'h kemeret re a c'hlac'har hag a ran-galon pa varv ho tud ?

    (3) Kemer glac'har gant ub. =

    (1912) BOEG 74. Mar keméran glahar get te vrér.

    (4) Regret.

    (1890) BSS 23-24. un induljans plenier ive d'ar breudeur a d'ar c'hoarezet a zo brema er vreuriez-ze a d'ar re a vezo enni divezatoc'h a bouez coves gant glac'har d'o fec'hejou.

    (1900) MSJO 270. a boues ma vint lavaret gant glac'har ha devosion.

    (5) Kaout glac'har da ub. : regretter qqn.

    (17--) EN 852. me meus glahar a voailch, sioais din, dam pried, tr. «j'ai assez de chagrin, hélas pour moi, de mon époux.»

    (18--) SBI II 78. Glac'har am eus d'ezhan, tr. «Je suis navrée de sa perte.»

    (6) Bezañ e glac'har : être chagriné, affligé.

    (1860) BAL 169. An oll a ioa e glac'har nemeta.

    (7) Magañ glac'har =

    (1847) FVR 61. Mar benn lezet war an douar / Ez ann da vagan ma glac'har.

    B. (religion)

    (1) Seizh glac’har ar Werc’hez : les sept douleurs de la Vierge.

    (1911) BUAZperrot 592. an devosion da zeiz glac'har ar Werc'hez. ●(1911) KANNgwital 106/69. Seiz glac'har ar Verc'hez.

    ►absol.

    (1911) KANNgwital 101/26. d'ar Seiz Glac'har hag an Anaoun, e vez goude ar Graduel lennet c'hoaz un hymn kaer, dioc'h ar gouel a zo, hag a hanver ar proz.

    (2) Seizh glac’har sant Jozef : les sept douleurs de saint Joseph.

    (1900) MSJO 51. en enor da seis glac'har ha seis levenes sant Joseph.

    C. Torture.

    (1575) M 2418. Bezcoaz é sort glachar, en nouar ne parat, tr. «Jamais une pareille torture sur la terre ne fut préparée.»

    II.

    A. Désolation.

    (1902) MBKJ 167. ar glac'harou (a sko varn'nn omp ker stank). ●(1969) BAHE 62/19. Ur glac'har 'oa seurt bagadoù brini evit ar vro.

    B. sens fig. [au diminutif] Glac’harig.

    (1) Coup du départ, de partance.

    (1732) GReg 829b. Roquille, la moitié d'un demi-septier, tr. «Ur glac'haricg.» ●(1744) L'Arm 285b. Burlesquement Chopine, tr. «Glaharric.» ●(1752) PEll 338. Glac'haric, tr. «petit regret ; petite bouteille que l'on sert pour retenir encore un peu de tems à table, ceux que l'on ne laisse s'en aller qu'à regret.»

    (1876) TDE.BF 228b. Glac'harik, s. f., tr. «Petite bouteille de liqueur que l'on sert à ceux que l'on veut retenir à table ou qu'on ne laisse partir qu'à regret. (…) Diskarga ar c'hlac'harig da eva, verser la consolation avant de se séparer.» ●(1890) MOA 182b. Verser la consolation (petite bouteille de liqueur avant la séparation), tr. «diskarga ar c'hlac'harik da eva.» ●209b. Verser le coup du départ, tr. «diskarga glac'harik da eva.» ●375b. Coup de partance, tr. «glac'harik, f.»

    (2) Personne indolente, négligente.

    (1879) ERNsup 154. glac’harikh, m. indolent, négligent, St-M[ayeux].

  • glac'haret
    glac'haret

    adj. Affligé.

    (1790) Ismar 512. ur galon glaharét. ●(1792) BD 1232-1233. ma calon aso glacharet / Pan doch diguenemp dessedet, tr. «Mon cœur est affligé / Puisque vous nous avez quitté.»

    (1871) FHB 312/406b. ar mamou glac'haret. ●(1878) EKG II 115. Ar re-all o doa an ear glac'haret.

    (1903) MBJJ 163. dremmo glac'haret. ●(1928) DIHU 211/198. dén erbet glaharetoh eit Elen. ●(1925) FHAB Mezheven 222. sellou glac'haret bras. ●(1958) BLBR 109/6. an dud poaniet ha glaharet.

  • glac'hargan
    glac'hargan

    m. –où Complainte.

    (1965) BAHE 44/60. glac'hargan da besketaerien Lokemo.

  • glac'hariñ
    glac'hariñ

    v.

    I. V. intr. Geindre, se plaindre, se lamenter.

    (1874) POG 66. Meurbed ounn skuiz oc'h hirvoudi / O klemma hag o c'hlac'hari.

    (1909) KTLR 156. Pevar bloas var-n-ugent oun bet e servich ar Roue ha netra n'euz roet dïn da vond d'ar gear nemet eul lur bara ha c'huec'h guennek !... Bah ! petra dalv glac'hari ? Deomp, atao, en avantur Doue ! ●(1939) RIBA 13. Hag hé de hlaharein ha de ankénal. ●167. en Eutru sant Pier e hlaharè hag e ankinè.

    II. V. tr. d.

    (1) Chagriner, affliger.

    (1732) GReg 17a. Affliger, tr. «glac'hari. pr. glac'haret.» ●(1744) L'Arm 8a. Affliger, tr. «Glaharein

    (1847) FVR ii. Kement-se a c'hlac'haraz ar veleien. ●117. glac'harin ann Ineo. ●(1862) JKS 50. lennit kentoc'h al levriou a zo mad da c'hlac'hari ho kaloun, eget ar re ne d-int nemet evit divuz ho spered.

    (2) Désoler, dévaster (un pays, moissons, etc.).

    (1872) ROU 81a. Désoler, tr. «glac'hari, Act[if] et n[eutre], com[me] la plup[art] des v[erbes].» ●(1877) EKG I 46. an dispac'herien a c'hlac'har hor bro.

    (1909) LZBt Du 30. Ar brezel zo deut da c'hlac'hari ar vro. ●(1933) IVGV 11. An arc'hdrouiz a lakas souden eur barrad erc'h da goueza, peadra da c'hlac'hari an trevajou.

    ►[au passif]

    (1909) LZBt Du 28. Ar vro a zo iac'huz, mæs glac'haret eo gant eur sec'hour re vraz. ●(1925) LZBt Meurzh 1. Warlene ar vro a voe glac'haret da vat gant an awelaj krenv. ●(1935) BREI 405/3a. misionou glac'haret gant al loened.

    (3) Bezañ glac'haret gant ur c'hleñved : être tourmenté par une maladie.

    (1935) BREI 439/3a. Heman (…) a oa glac'haret, abaoe e vugaleaj, gant eur c'hlenved poanius meurbet.

    (4) Regretter.

    (1752) PEll 338. Glac'hari, regreter.

    III. V. pron. réfl. En em c'hlac'hariñ : se désoler.

    (1862) JKS 354. Bez' e tleomp eta en em c'hlac'hari dre ma'z euz kemend all a dud ne reont stad e-bed euz ar zakramant talvoudek-ze. ●(1870) FHB 295/267b. En em c'hlac'hari a ran ep gallout ho sicour.

  • glac'harus
    glac'harus

    adj.

    (1) Attr./Épith. Désolant.

    (1732) GReg 17a. Affligeant, tr. «glac'harus.» ●(1744) L'Arm 8a. Affligeant, tr. «Glaharuss.» ●(1792) CAg 29. A varhuë glaharus hun Salvér. ●(1792) HS 98. unn neüitet glaharuss. ●271. ean e hum gavass ér glaharussan stad e eèllehai bout.

    (1872) ROU 92a. Navrant, tr. «glac'haruz.» ●(1878) BAY 19. glaharus, tr. «Qui cause l'affliction.» ●(1878) EKG II 81. Keleier glac'haruz oa an traou-ze. ●(1889) ISV 41. soniou truezus, glac'harus, canvaüz.

    (1907) KANngalon Gouere 437. dienez glac'haruz ar re o deuz kollet Doue. ●(1915) HBPR 224. Eno [er prizoun] oa glac'harus ho stad. ●(1924) NOLU 38. Doéré fal ha glaharus.

    (2) Adv. En se désolant.

    (1901) GKLA 22. He vugale daoulinet tro-war-dro d'he vele / N'eur gimiadi deus ho zad glac'harus a oele.

  • glad
    glad

    m. –où

    (1) Royaume.

    (1530) Pm 4. Homan so mat aduocades / Hac en gloat doen tat elchades, tr. «Elle est bonne avocate / Et au royaume de Dieu le père (?) régente (?).» ●24. Reyt un dro diff maz vizif sur. / A gloat Doen tat, tr. «Donnez-moi un fois (la grâce) d'être sûre / Du royaume de Dieu le Père.» ●(1530) Pm 132. Mam roe an gloat, tr. « La mère du Roi du Royaume » ●(1575) M 457-458. Ha rac se mar gruez drouc, ne vezy dyougel ; / Hoguen mar gruez en mat, ezy dan gloat padel, tr. «Et c'est pourquoi si tu fais ma, tu ne seras pas rassuré ; / Mais si tu fais bien, tu iras au royaume durable.»

    (2) Domaine.

    (1575) M 454. Emæs az gloat ha ty, deffry á rencq dilog, tr. «Hors de ton domaine et de ta maison, tu devras nécessairement déloger.»

    (3) Biens, patrimoine.

    (1530) Pm 259. Myl den so en bro a tro goly (lire : jolys) / Ouz dastum glat a drouc atys, tr. «Il y a mille homme dans le pays, à cœur joie, / Amassant du bien par une mauvaise inspiration.» ●(1580) G 222-224. Collet eo hon hon gloat, hon madou, / Hon herytayge, hon astaychou, / Goude hon stat, hon pompadou tr. «Nous avons perdu notre fortune, nos biens, / Notre héritage, nos appartements, / Après notre condition, nos grandeurs.» ●471. delcher stat ha gloat doz Abbaty, tr. «pour tenir honneur et profit à votre abbaye.» ●1178. darn o gloat, tr. «une partie de leur biens.» ●(1647) Am A.293. Dal, na espern glat, dillat, na madou., tr. « Tiens, n’épargne ni argent, (ni) vêtement, ni biens ».

    (1732) GReg 93b. Bien, héritage, possession, tr. «glad. p. gladou.» ●C'est mon bien, mon patrimoine, tr. «va glad eo.» ●93b. Il n'a du tout point de biens, tr. «N'en deus glad.» ●866a. Le sien, son bien, tr. «e c'hlad

    (1876) TDE.BF 228b. Glad, s. m., tr. «Biens, fortune.»

  • gladdalc'hek
    gladdalc'hek

    adj. Féodal.

    (1931) VALL 299b. Féodal, tr. «gladdalc'hek

  • gladdalc'hel
    gladdalc'hel

    adj. Féodal.

    (1931) VALL 299b. Féodal, tr. «gladdalc'hel

  • gladdalc'helezh
    gladdalc'helezh

    f. Féodalité.

    (1931) VALL 299b. Féodalité, tr. «gladdalc'helez f.»

  • gladiatour
    gladiatour

    m. ­–ion Gladiateur.

    (1889) ISV 222. Cals klezeidi (gladiatourien) a gollaz eno ho buez.

  • glak
    glak

    voir klak

  • glan
    glan

    adj. & adv.

    I. Attr./Épith.

    (1) Pur.

    (1505) Vc 3. deryt (lire : deuyt) speret croeer quen glan, tr. «Venez Esprit Créateur si pur.» ●(1575) M 690. da bout glan dianaff, tr. «pour être pur, sans tache.» ●878. A faut he miret glan, dan Roe man dianaff, tr. «Faute de la garder pure à ce roi, sans reproche.»

    (1659) SCger 83a. net, tr. «glan.» ●150a. glan, tr. «pur.» ●(1732) GReg 765b. Pur, pure, exempt de peché, saint, tr. «Glan

    (1862) JKS avec des paragraphes supplémentaires traduits du texte de La Mennais). ">JKS.lam 301. he garantez c'hlann. ●(1862) JKS 360. eur galon c'hlann.

    (2) Propre.

    (1530) Pm 44. En vn bez glan, tr. «Dans un tombeau propre.»

    (3) Saint.

    (1530) Pm 17. an scriptur glan, tr. «la Sainte Écriture.»

    (4) (religion) Ar Spered Glan : le saint Esprit.

    (14--) N 60-61. Dre credancc an contranancc man / Gant an speret glan elanvet, tr. «Sur la foi de cette promesse / Que m’a faite l’Esprit-Saint.» ●(1456) Credo 6-7. So conceuet an spirit glan han / guerhes maria ganet, tr. «Qui a été conçu de l’esprit sain / et est né de la Vierge Marie.» ●(1612) Cnf 86a. Hym dan speret glan.

    (1659) SCger 150a. Spéret glan, tr. «S Esprit.» ●(17--) EN 2629. En ano (a)n tad, an mab, ive ar Spered glan, tr. «Au nom du père, du Fils et de l'Esprit pur.»

    (1886) SAQ I 10. Pried dinam Doue ar Spered glan.

    II. Adv.

    A.

    (1) Purement, saintement.

    (1575) M 820. Az enep hep nep span, ez stourmo glan an Croas, tr. «Contre toi sans aucune trêve combattra saintement la croix.»

    (2) Complètement, tout à fait.

    (1530) J p. 87a. Memeux dellezet en bet man / Bout stleget, quignet, losquet glan, / Eguyt doan (variante : douen) ma poan, hac an crouc, tr. «j'ai mérité en ce monde, pour mon châtiment, d'être traîné, écorché, brûlé vif et pendu.» ●(1557) B 484. Nouzeux (variante : nouzeux) huy gouly quen bihan / Na sant glan a breman an sall, tr. «vous n'avez si petite plaie qui ne sente tout à fait le sel, maintenant.» ●(1575) M 711-712. Cridiff á guellomp glan, an tra man damany, / An ælez so roet, don myret hep quet sy, tr. «Nous pouvons tous croire ceci hardiment, / Les anges sont donnés pour nous garder, sans doute.»

    (3) [au négatif] Absolument pas.

    (14--) Jer.ms 333. Ne graff forz glan ahanot muy eguet a coz botou, tr. «Je ne fais absolument pas cas de toi, (pas) plus que de vieux souliers.»

    B. Adv. intens.

    (1) Noazh-glan : tout nu.

    (1790) MG 201. nuah-glan ital en deur.

    (1862) JKS 414. paour-glez ha noaz-glann. ●(1890) MOA 70. Tout nu, tr. «noaz-glann

    (1921) DIHU 115 Genver 189. E tachen Cérisy, ur blénen vras nuah glan, / Lakeit a bep eil pén get hoarnaj milliget. ●(1921) DIHU 122 Eost 300. Trézein e hrè nezé ur vro ag en tistan / Rostet get en amzér, get un doñnen nuah glan / Dishéaol e nep léh, guéen erbet ér blénén.

    (2) Paour-glan : très pauvre.

    (1854) MMM 104. erruet eo da vesa paour-glan, n'en deus mui pe-a-dra da fournissa d'ê zebauchou.

    (3) Pounner-glan : très lourd.

    (1530) J p. 185a. an men en menez / So ponnher glan, tr. «la pierre de la montagne (…) qui est très-lourde.»

    (4) Bout er baourantez-glan : être dans la plus grande pauvreté.

    (1908) CIG 285 11/10. memb a pe oent er beuranté glan, e vezé ret de Hroeiz paiein dalhmat, harz pé krev.

  • glanaat
    glanaat

    v.

    (1) V. intr. S'épurer.

    (1931) VALL 268b. s'épurer, tr. «glanaat

    (2) V. tr. d. Purifier.

    (1931) VALL 268b. Épurer, tr. «glanaat

    ►absol.

    (1911) BUAZperrot 415. An tan a sklêra, an tan a c'hlanna, an tan a domma !

  • glanañ
    glanañ

    v. tr. d. Purifier.

    (1931) VALL 604b. Purifier, tr. «glana

  • glanaus
    glanaus

    adj. Purifiant.

    (1914) DFBP 3b. abstersif, tr. «Glanaüs

  • glañch .1
    glañch .1

    s. (botanique) Molinie bleue Molinia caerulea.

    (1941) FHAB Meurzh/Ebrel 35. (Skrignag) Glainch = geot hag a zav etouez ar brug hag al lann-donv : war ar glaïnch e vez kaset al loened.»

  • glañch .2
    glañch .2

    coll.

    (1) Conferves vertes.

    (1915) KZVr 113 - 02/05/15. Mots de la région de Lannion : glanch, conferves vertes. ●(1931) VALL 142b. Conferves marines, tr. «glañch T[régor] coll.»

    (2) (minéralogie) Argile jaunâtre.

    (1879) ERNsup 154. glañch, terre jaunatre et lourde, esp[èce] d'argile. Trév[érec], Lang[oat], Pleud[aniel].

    (1931) VALL 142b. glañch T[régor] col., tr. «sorte d'argile.»

  • glanded
    glanded

    f.

    (1) Pureté.

    (1732) GReg 765b. Pureté, vertu, tr. «glanded

    (1847) FVR 387. Ar glanded hag ar santelez.

    (1906) KPSA 4. glanded an Elez. ●(1907) PERS 310-311. he c'hlanded a laka anezhan e renk an Elez. ●(1911) BUAZperrot 810. Arabad d'an neb a zo glan tenna lorc'h eus e c'hlanded. ●(1928) BFSA 236. Glanded ar Sant. ●238. talvoudegez vras ar c'hlanded a galon. ●(1941) FHAB Meurzh/Ebrel 29. difennit glanded ho kalon. ●(1943) FATI 153. derc'hel d'ar c'hlanded.

    (2) Virginité.

    (1942) DHKN 75. Plijadur diaol e gavè en diavézour, goudé bout laeret glanded er plah, é turel hoah ivl ar en tan en doé huéhet en hé halon kredik.

    (3) Glanded vadez : innocence baptismale.

    (1914) KZVr 67 - 21/06/14. ar c'hlanded vadez, tr. «l'innocence baptismale.»

  • glander
    glander

    m. –ioù Pureté.

    (1906) KANngalon Eost 178. henori glander dinam Mam Doue. ●(1909) FHAB Meurzh 70. strafuilha glander e ene. ●(1915) KANNgwital 159/90. eur glander dinam.

  • glandin
    glandin

    m. Gandin.

    (1766) MM 657-658. an nep en em stourm ouc'h morin / n'en em stourm quet ouc'h er glandin, tr. «qui mène les mains avec Morin ne mène pas les mains avec un gandin.»

  • glandour
    glandour

    m. (phycologie) cf. dourc'hlan

    (1) Conferves.

    (1659) SCger 74a. limon, tr. «glan dour.» ●150a. glan dour, tr. «limon d'vne eau.» ●(1716) PEll.ms 560. Glandour pour Gloan-dour, espece de mousse ou limon, flotant et de couleur verte, que le soleil forme dans l'eau. Le p. Maunoir met Glandour, limon. Mr. Roussel l'écrit Gloan-dour, et l'interprete Laine d'eau. Cet excrement ne ressemble pas mal à de la laine à la couleur prèt : aussi ce nom est composé de Gloan, laine, et de Dôur, eau. ●(1732) GReg 576a. Limon d'eau, espece de laine verte qui croît au fond des fontaines, &c, tr. «glan-dour. » ●(1752) PEll 338. Glandour, pour Gloandour, ainsi que M. Roussel l'écrivoit, Limon flottant sur l'eau où il est formé par la chaleur du soleil, comme une espèce de laine verte. ●(17--) CHal.ms ii. Limon, tr. «glan deur, limoes, limouch.»

    (1847) MDM 298. ma vije lamed ar glandour, al lec'hid, ar fank. ●(1876) TDE.BF 228b. Glandour, s. m., tr. «Sorte de mousse qui se forme sur l'eau ppar la chaleur du soleil.»

    (c.1930) VALLtreg 981. Glandour, sorte de mousse qui se forme sur l'eau par la chaleur (Lechvn.). ●(1955) STBJ 18. A-douesk ar glandour glas, re-bar d'ar c'haera seiz ha voulouz, e sav eus ar goulid da wagenna da heul kasenn an eienn.

    (2) Entéromorphes Enteromorpha sp.

    (1960) GOGO 204. (Kerlouan, Brignogan) l'Enteromorpha compressa appelée glan dur (glan dour) mot employé pour désigner les ulvae en général. ●(1968) NOGO 212. Enteromorpha sp. 'glândour, pour gloan-dour, «laine d'eau» (Ouessant, Porz-Paol, Melon, Portspoder, Saint-Pabu, Landeda, Kellerlud en Plouguerneau, Korrejou en Plouguerneau, Guisseny, Karreg-Hir en Kerlouan, Kerhurus en Plouneour-Trez, Porz-Gwenn en Plouescat, Kerfizien en Cleder, Mogueriec en Sibiril, Le Dossen en Santec, Carantec).

    (3) Glandour friz : entéromorphes Enteromorpha sp.

    (1968) NOGO 212. Enteromorpha sp. 'glândur 'fri:z, «laine d'eau frisée» : Meneham en Kerlouan.

    (4) Frizoù glandour : Phycodrys rubens.

    (1968) NOGO 223. Phycodrys rubens. frizu 'glândur, «frisés glandour» cf. Enteromorpha s. : Melon.

    (5) Glandour : ulves.

    (2007) GOEMOn 119ab. Glandour : (gloan=laine) (dour=eau) toutes formes d'ulves portent ce nom en breton.

    (6) Glandour glas : ulves, laitues de mer Ulva lactuca.

    (1968) NOGO 212. Ulva lactuca. glândour 'gla:z, «laine d'eau verte » (Tremazan, Kellerdud en Plouguerneau, Guisseny, Meneham en Kerlouan).

    (7) Glandour ruz : Polysiphonia lanosa.

    (1968) NOGO 223-224. Polysiphonia lanosa. glândur 'ry:z, «laine d'eau rouge» : Ouessant.

  • glandouret .1
    glandouret .1

    adj. (phycologie) Bezhin-glandouret : Polysiphonia lanosa.

    (1968) NOGO 223-224. Polysiphonia lanosa. bezin glându:ret, le goémon qui porte cet épyphite : Ouessant.

  • glandouret .2
    glandouret .2

    adj. Barbouillé, mal foutu.

    (1952) LLMM 32-33/136. (Douarnenez) Glandouret : (cœur) embarbouillé. ●(1977) PBDZ 388. (Douarnenez) pa ven glandouret e ve graet din kachedoù, tr. «quand j'ai le cœur barbouillé on me donne des cachets.»

  • glaneg
    glaneg

    m. = (?) cf. gloaneg (?).

    (1909) FHAB Gwengolo 266. Petra zonjfac'h eus eur glaneg hag a deufe da ziskouez d'eur palarer koz kregi e pao an alar.

  • glangen
    glangen

    voir glanwenn

  • glanidigezh
    glanidigezh

    f. Purification.

    (1931) VALL 604a. Purification, tr. «glanidigez

  • glanmor
    glanmor

    s. (phycologie) Espèce d'algue.

    (1915) KZVr 112 - 25/04/15. Glanmor désigne à Roscoff une petite algue verte très menue, à Concarneau elle est brune et plus grossière ; on la désigne sous le nom de stoup-mor. ●(1931) VALL 18b. petite algue verte, tr. «glanmor

  • glann
    glann

    f. –où

    (1) Berge, rive.

    (1464) Cms (d’après LCJL 6). Glann an dour. g. rive de rivière. ●(1499) Ca 91b. Glann an dour. g. riue de riuiere.

    (1732) GReg 103b. Bord d'une rivière, tr. «glann ur stær. glannou ur stær. claign. p. claignou

    (1876) TDE.BF 228b. Glann, s. f., tr. «Bord, rive de rivière, etc. Glannou ar ster, les bords de la rivière.» ●(1890) MOA 146a. Rive d'un fleuve, tr. «glagn eur ster.»

    (1920) LZBl Gouere 348. Glagn ar ster el leac'h-se a zo huel meurbed. ●(1924) FHAB C'hwevrer 76. glannou serz an Arvorig.

    (2) (agriculture) Bande de terre réservé pour couvrir le grain dans le sillon.

    (1752) PEll 339. Glann, Pluriel Glanniou, Petits sillons réservez pour couvrir le grain semé sur les grands. Ceci est de l'usage de Léon et de Cornwaille.

  • glannaat
    glannaat

    v. = (?).

    (1966) BAHE 47-48-49/2. Ha petra eo ruflaniñ, glannaat ? Gerioù marv a-benn bremañ ha na glever mui nemet digant tud aet war an oad pa gomzont eus an amzer.. gwechall.

  • glannad
    glannad

    m. Riverain.

    (1931) VALL 662a. Riverain, tr. «glannad pl. –nidi ; –niz

  • glannañ
    glannañ

    v. tr. d. (agriculture) Recouvrir (le sillon) de la terre réservée à cet effet.

    (1752) PEll 339. Glanna an-erw, couvrir de cette terre le sillon ensemencé.

    (1876) TDE.BF 229a. Glanna, v. a., tr. «Recouvrir de terre les sillonq ensemencés.»

  • glannennad-dour
    glannennad-dour

    f. Inondation.

    (1911) DIHU 68/203. Penaus kavet en delùen barh ur galennad deur ker bras ? ●(1919) DBFVsup 26b. glañennad deur, galenad deur (Naiz[in]), tr. «inondation.»

  • glanvaen
    glanvaen

    m. (minéralogie) Albâtre.

    (1927) FHAB Genver 10. eur zant Yann Vadezour e glanvaen. ●(1931) VALL 18a. Albâtre, tr. «glanvaen m.»

  • Glanvez
    Glanvez

    hydronyme Glanvez (ruisseau et fontaine, Pleyben).

    (1955) STBJ 18. Brudet e oa feunteun Glanvez e Pleiben.

  • glanwenn / glangen
    glanwenn / glangen

    s. =

    (1846) DGG 246. Ar glan-guen a zo æz da zua, mæs penos guenna an ini zo dû !... ●463. æz eo dua ar glan-guen, mæs penos er guenna a nevez evel diaguent ?

  • glanyezhek
    glanyezhek

    adj. (linguistique) Puriste.

    (1931) VALL 604b. Puriste, adj., tr. «glanyezek

  • glanyezherezh
    glanyezherezh

    m. (linguistique) Purisme.

    (1931) VALL 604b. Purisme, tr. «glanyezerez m.»

  • glanyezhour
    glanyezhour

    m. –ion (linguistique) Puriste.

    (1931) VALL 604b. Puriste ; subs., tr. «glanyezer, glanyezour.» ●(1976) LLMM 175/134. Glanyezhourien 'zo a yeas pelloc'h.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...