Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 142 : de divalgorian-divagoriat (7051) à divansonat (7100) :
  • divalgoriañ / divagoriat
    divalgoriañ / divagoriat

    v. intr. Reprendre connaissance, revenir à soi.

    ●(17--) TE 61. A pe oai divalgoriét.

    ●(1931) DIHU 241/295. Pe zivagorias, éh oé én é hulé é Kerbèr.

  • divalibouziñ
    divalibouziñ

    v. tr. d. Débarbouiller.

    ●(1732) GReg 245b. Debarbouiller, tr. «Van[netois] divalibouseiñ. pr. et.» ●(1744) L'Arm 90b. Débarbouiller, tr. «Divalibousein.»

  • divalis
    divalis

    adj.

    I. Naïf, sans méchanceté.

    ●(1872) ROU 92a. Naïf, tr. «divaliss caër.»

    II.

    (1) Divalis evel ur goulm : voir koulm.

    (2) Divalis evel un oan : voir oan.

  • divalkenn
    divalkenn

    adj. = (?) Sans nuage (?).

    ●(1912) MMPM 114. Ar penn follet ! dizounjal a ra penaoz dirazoc'h hu, Aotrou an devalijen a zo divalken ha skeudou an noz a zo evel an deiz.

  • divalpiñ
    divalpiñ

    v. intr. Désenchanter, revenir à la réalité.

    ●(1978) LIMO 27 mai. Divalpein, tr. «désenchanter, désillusionner, revenir à la réalité.»

  • divaltret
    divaltret

    adj. (Yeux) égarés, hagards, écarquillés.

    ●(1919) DBFVsup 19a. divaltret (Arv[or]), v., tr. «(yeux) égarés, hagards.» ●(1923) DIHU 140/214. divaltret é zeulagad.

  • divaltriñ
    divaltriñ

    v. tr. d. Écarquiller.

    ●(1939) RIBA 19. Er ré glañù (...) e zivaltré grons ou deulagad ar er méziad. ●(1939) KOLM 4. Kolmkel e zivaltr é zeulagad.

  • divalvenn
    divalvenn

    d. malvenn

  • divalvennet
    divalvennet

    adj. (en plt des yeux) Grand ouverts.

    ●(1932) KANNgwital 358/229. e zent a strake en e benn hag e zaoulagat a oa divalvennet gant ar spouron.

  • divalvenniñ
    divalvenniñ

    v. tr. d. Ciller.

    ●(1926) FHAB Ebrel 145. ar bôtred o doa chilaouet hep divalvenni o daoulagad.

  • divamiñ
    divamiñ

    v. tr. d. Désensorceler.

    ●(1876) TDE.BF 153b. Divamein, v. a., tr. «Désensorceler.»

  • divanac'h
    divanac'h

    adj. Ancien religieux, défroqué.

    ●(1919) DBFVsup 19a. divenah, tr. «ancien religieux.» ●(1939) KOLM 110. deusto dehè bout divenah.

  • divanac'hiñ
    divanac'hiñ

    v. tr. d. Défroquer.

    ●(1919) DBFVsup 19a. divenahein, v., tr. «défroquer.»

  • divanaleg
    divanaleg

    m. –ed (biologie) Amphibie.

    ●(1931) VALL 23b. Amphibie subs., tr. «diouanaleg pl. ed.»

  • divanalegezh
    divanalegezh

    f. (biologie) Amphibisme.

    ●(1931) VALL 23b. qualité des amphibies, tr. «diouanalegez f.»

  • divanalek
    divanalek

    adj. (biologie) Amphibie.

    ●(1931) VALL 23b. Amphibie, tr. «diouanalek.»

  • divanat / divaniñ
    divanat / divaniñ

    v. tr. d. Ôter la mousse de, émousser.

    ●(1908) DIHU 34/60. digivinein, divañnein er gué e zou talvoudus. ●(1923) DIHU 139/203. divañnein ur prad. ●(1939) RIBA 45. éh ant de glouidat ou fradeuiér, d'ou divañnat, d'ou diveinein.

  • divañch
    divañch

    adj. & adv.

    (1) Attr./Épith. Sans manches.

    ●(1633) Nom 111b. Conlobium, exommis : habillement sans manches : habillamant diuaing, ne deffe quet á manigou (lire : maingou). ●113b. Tunica : sayon, saye sans manches : tunicl, sæ diuaing, ne deffequet á maingou.

    ●(1744) L'Arm 228a. Sans Manches, tr. «Divanche.» ●(1745) BT 328. ur say-à-gambre divanche, tr. «une robe de chambre sans manches.»

    ●(1906) CDFi octobre (d’après KBSA 124). eur surpiliz divañch. ●(1925) FHAB Meurzh 95. e korf e chupenn divanch. ●(1936) IVGA 57. Gant e zivrec’h divañch. ●(1941) FHAB Mae/Mezheven 51a. meur a roched divanch. ●(1962) EGRH I 66. divañch a., tr. « sans manches. » ●(1987) GOEM 25. En pays pagan, un gilet de bure, court et sans manches, ar paltok divanch.

    (2) Adv. A-zivañch : en bras de chemise.

    ●(c.1897) GUN.dihu 147/332. Er vatèh, a zivanch hag en huiz ar hé zal, / E geij ha bleud ha deur.

  • divand
    divand

    adj. Lâche.

    ●(1907) VBFV.fb 58a. lâche, tr. «disten, divand, distert.»

  • divandennadeg
    divandennadeg

    f. –où Débandade.

    ●(1931) VALL 182b. Débandade fuite collective, tr. «divandennadeg f.»

  • divandennañ / divandenniñ .1
    divandennañ / divandenniñ .1

    v. tr. d. Ôter un bandage, un bandeau (d'une plaie, etc.).

    ●(1659) SCger 40a. debander vne plaie, tr. «diuandenni vr gouli.» ●(c.1718) CHal.ms i. debander une playe, tr. «diuandein, diuandenein ur gouli, ur bless'.» ●(1727) HB 14. Divandennit va daoulagad. ●(1732) GReg 245a. Debander, ôter une bande, un bandeau, tr. «Divandenna. pr. divandennet.»

  • divandennañ / divandenniñ .2
    divandennañ / divandenniñ .2

    v.

    (1) V. intr. Se débander.

    ●(1732) GReg 245b. Se débander, en parlant des soldats, tr. «Divandeña.»

    ●(1931) VALL 182b. se débander, tr. «divandenni.»

    (2) V. pron. réfl. En em zivandennañ : se débander.

    ●(1732) GReg 245b. Se débander, en parlant des soldats, tr. « Van[netois] him divandenneiñ.»

    ●(18--) SAQ I 108. ar zoudardet en em zivandenno.

  • divandenniñ .1
    divandenniñ .1

    voir divandennañ .1

  • divandenniñ .2
    divandenniñ .2

    voir divandennañ .2

  • divandiñ .1
    divandiñ .1

    v. tr. d. Ôter le bandage (d'une plaie, etc.).

    ●(c.1718) CHal.ms i. debander une playe, tr. «diuandein, diuandenein ur gouli, ur bless'.»

  • divandiñ .2
    divandiñ .2

    v. tr. i. Divandiñ diouzh : se défaire (d'un animal).

    ●(1895) FOV 248. Mar faut d'hé, koust pé koust ; d'oh hou lon divandein, tr. «S'ils veulent à tout prix se débarrasser de leur bête.» ●266. eit gout ma ta de ben / A zivand doh é jau.

  • divandiñ .3
    divandiñ .3

    v. tr. d. Donner (un coup).

    ●(c.1718) CHal.ms ii. Ie lui ai flanqué un bon soufflet, tr. «diuandet em mes doh tou ur Iotad a choes.»

  • divane
    divane

    adj. Immobile.

    ●(1964) BRUD 18/45. astennet war al leton, divane.

  • divaneg
    divaneg

    adj. Sans gant.

    ●(1732) GReg 447b. Sans gant, tr. «Divanecg.»

    ●(1876) TDE.BF 153b. Divanek, adj., tr. «Sans gants.»

  • divanegañ
    divanegañ

    v. tr. d.

    I. Déganter.

    ●(1732) GReg 257b. Deganter, tr. «divanega. Van[netois] divanegueiñ.»

    ●(1876) TDE.BF 153b. Divanega, v. a., tr. «Oter les gants.»

    II. sens fig.

    (1) Divanegañ e ivinoù : montrer, sortir ses griffes.

    ●(1877) FHB (3e série) 23/186b. hoc'h euz divaneget hoc'h ivinou.

    (2) Divanegañ ar spered : éveiller l'esprit.

    ●(1732) GReg 380a. Cela est propre à éveiller, ou à réveiller l'esprit, tr. «Mad eo an dra-ze da divanega ar spered.»

    (3) Divanegañ an daoulagad : déciller les yeux.

    ●(1732) GReg 250a-b. Deciller, ouvrir les yeux, tr. «Divanega an daoulagad.»

    (4) Divanegañ e deod : parler beaucoup.

    ●(1659) SCger 43b. deuider & parler beaucoup, tr. «diluia, diuanega e teaut.»

  • divaneget
    divaneget

    adj. Déganté.

    ●(1732) GReg 257b. Deganté, ée, tr. «Divaneguet.»

  • divanet
    divanet

    adj. Épuisé, exténué.

    ●(1982) PBLS 96. (Langoned) divanet, tr. «épuisé, exténué.» ●180. divanet, tr. «épuisé.»

  • divaneur
    divaneur

    m. =

    ●(1872) ROU 79b. Daou vloaz divaner en d-euz, tr. «il a deux ans pour débarrasser les champs de la ferme qu'il exploitait.»

  • divaneuriñ
    divaneuriñ

    v. tr. d.

    (1) Déblayer.

    ●(1872) ROU 79b. Débarrasser, décombrer, tr. «divaneri, en parlant d'un terrain à cultiver.» ●Daou vloaz divaneri en d-euz, tr. «il a deux ans pour débarrasser les champs de la ferme qu'il exploitait.»

    ●(1919) LZBt Du 7. c'houezan tan aman ha du-hont 'vit dibab ha divaneri al lec'h kavet dereat ouz ar Mision.

    (2) absol. =

    ●(1957) ADBr lxiv 4/456. (An Ospital-Kammfroud) Divaneuri : v. – Maneuri (manœuvrer) + di (préf. priv.) : dond a rê re a id d'al leur : an dud e tro an dornerez ne hellent ket ken divaneuri.

  • divaniel
    divaniel

    adj.

    (1) Attr./Épith. (Façons) libre, sans gêne.

    ●(1839) BSI 56. ne dit qet d'o zy gand fæçzonyou qen divaniell.

    (2) Adv. Sans faire de manières.

    ●(1872) ROU 91a. Sans manières, tr. «Divaniel.» ●(1874) FHB 476/46a. Eo da, eme Veneat divaniel aoualc'h.

  • divanier
    divanier

    adj. Sans égard.

    ●(1530) J p. 15b. Allas goae me pebez mecher / Eu coll breman glan dimanyer / An oignamant quer leueret, tr. «Hélas ! malheur à moi ! qu'est-il besoin de répandre ainsi en pure perte ce parfum si estimé.»

  • divaniñ
    divaniñ

    voir divanat

  • divank
    divank

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) (en plt de qqn, d'un animal) =

    ●(1867) BBZ III 238. hag hen dreo ha divank, tr. «le cœur gai et dispos.» ●348. heudet mat ho marc'h divank, tr. «entravez bien votre poulain folâtre.»

    ●(1900) KAKE 250. krouadurik divank / E'r fount, guell eo chomm dic'habouz.

    (2) = difazi.

    ●(18--) SAQ I 17. Ha Doue (...) her c'havas [an den] divank, diabeg e pep gis.

    (3) (en plt des événements) Sur, immanquable, inéluctable, fatal.

    ●(1732) GReg 514b. Nous mourrons une fois, cela est immancable, & certain, tr. «Mervell a raïmp oll ur veach, qemeñze a so divanc hac açzur.»

    II. Adv. Sans faute.

    ●(17--) ST 330. Ar pez a lavaran a renk bout gret divank, tr. «Ce que je vous dit doit être exécuté fidèlement.»

  • divankadur
    divankadur

    m. –ioù

    (1) Correction d'un devoir par écrit.

    ●(1931) VALL 156b. Correction action de rectifier, tr. «divankadur m.»

    (2) Texte corrigé de ses fautes.

    ●(1931) VALL 157a. (un) corrigé (de devoir), tr. «divankadur m.»

  • divankañ
    divankañ

    v. intr.

    (1) Changer de banc.

    ●(1872) ROU 77a. Je trouve difficile de changer de banc, tr. «diez e cavan divanca.»

    (2) (pêche) Quitter les bancs de pêche.

    ●(1977) PBDZ 768. (Douarnenez) divankañ, tr. «quitter les bancs de pêche.»

  • divankañ / divankiñ / divankout
    divankañ / divankiñ / divankout

    v. tr. d.

    (1) Corriger, détromper.

    ●(1872) ROU 79a. Corriger, tr. «divanca.» ●An eil a zivanco egile, tr. «si l'un se trompe l'autre le redressera.»

    ●(1925) FHAB Du 434. mar c'houitan warni, c'houi a zivanko ac'hanon. ●(1975) YABA 17.05. Hani nen doè krédet divankein er baourkèh. ●(1975) LIMO 17 avril. Divankein, tr. «détromper.»

    (2) Corriger (un texte, etc.).

    ●(1931) VALL 157a. Corriger, rendre correct ; un devoir, etc., tr. «divanka.» ●(1935) BREI 439/3c. Divanka troidigeziou.

    ►absol.

    ●(1920) LZBl Gouere 341. ne reen nemet taol evez, ha divankout.

    (3) (agriculture) Remplacer (des plants).

    ●(1907) VBFV.bf 17a. divankein, v. a., tr. «remplacer.» ●(1934) BRUS 80. Remplacer (les plants d'une plantation), tr. «divankein.»

  • divanket
    divanket

    adj. (en plt d'un devoir) Divanket.

    ●(1931) VALL 157a. Corrigé (devoir), tr. «divanket.»

  • divankiñ
    divankiñ

    voir divankañ

  • divankout
    divankout

    voir divankañ

  • divannac'h .1
    divannac'h .1

    voir divanne .1

  • divannac'h .2
    divannac'h .2

    voir divanne .2

  • divanne / divannac'h .1
    divanne / divannac'h .1

    adj.

    (1) (météorologie) Sans pluie.

    ●(1732) GReg 545b. Jour sans pluïe, tr. «Deiz divanne.» ●731a. S'il ne pleut pas tantôt, tr. «Mar béz divanne e-verr.»

    ●(1876) TDE.BF 153b. mar bez divanne ann amzer, tr. «s'il ne pleut pas.»

    ●(1919) DBFVsup 19a. divaneh, adj., tr. «sans pluie.» ●Chom e hrei divaneh, tr. «il n'y aura pas de pluie.» ●(1932) DIHU 249/43. Glaù ha glaù perpet, pas un dé divaneh ! ●(1934) BRUS 165. Sans pluie, tr. «divaneh.» ●(1957) ADBr lxiv 4/456. Divanne : adj. – Sans une goutte (...) de pluie : n'eo ket sur e chomfe an amzer divanne hirio. ●(1962) EGRH I 66. divanne a., tr. « (temps) sans pluie). »

    (2) (en plt de qqn) Qui n'est pas ivre, à jeun.

    ●(1935) BREI 392/stag 1. Ne ve biken divannac'h. ●(1942) VALLsup 100b. divanne, divannac'h, tr. «qui n'est pas ivre, prop. qui n'a pas bu.» ●(1957) ADBr lxiv 4/456. (An Ospital-Kammfroud) Divanne : adj. – Sans une goutte (...) de boisson : an den a oa chomet divanne e-pad an dei(z).

  • divanne / divannac'h .2
    divanne / divannac'h .2

    m.

    (1) (météorologie) Période sans pluie.

    ●(1787) BI 211. durand unn divannéh quenn hir.

    (2) Gouttière d'un toit.

    ●(c.1500) Cb 21b. g. degouttement / ou gouttiere. b. dibannech. ●34a. g. gouttiere de maison. b. diuanne. ●g. petite gouttiere. b. diuanneyc.

  • divanneañ
    divanneañ

    v. intr. (en plt de la pluie) Cesser de tomber.

    ●(1942) VALLsup 30a. si la pluie cessait, tr. «ma teufe da zivannea.»

  • divañsonat
    divañsonat

    v. tr. d. Démurer.

    ●(1732) GReg 266a. Demurer, ouvrir une porte, une fenêtre murée, tr. «Divaçzounat. pr. divaçzounet. divançzoñna. pr. et.»

    ●(1804) RPF 84. en hermittet-aral e-yas de zivassonnat é zor.

    ●(1931) VALL 199a. Démurer ; enlever une maçonnerie qui obstrue une ouverture, tr. «divañsona(t).»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...