Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 138 : de distrons-1 (6851) à disturlu (6900) :
  • distroñs .1
    distroñs .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) (en plt d'un véhicule) Bien suspendu.

    ●(1868) FHB 198/334a. ar seurt kirri-ze a zo calz eassoc'h ha distrounsoc'h eget ar c'hirri all.

    ●(1924) KANNgwital 263/195. eur c'harr distrons a gasas an dijentil gouliet da di e dud.

    (2) (en plt d'un chemin) Non accidenté, sans ornières.

    ●(1869) FHB 247/297b. an hent a heuillit a zo distrons ha diboagn. ●(1869) FHB 253/351b. ma en devezo amzer vad hag hentchou distrons.

    ●(1901) FHAB Meurzh 236. Ni a ell ober hirio an henchou-ze distrounssoc'h ha disclabessoc'h egetho.

    II. Adv. (en plt de qqn) Sans trébucher.

    ●(1874) FHB 493/183a. E kerze distrons.

  • distroñs .2
    distroñs .2

    adj.

    I. Adj. Rabattues (en plt des coiffes des femmes) qui les portaient ainsi en signe de deuil.

    ●(18--) GBI II 382. Petra 'zo a-newez aman, / M'eo distrons ar c'hoeffo er gis-man ? tr. «Qu'y a-t-il donc ici de nouveau, / Que les coiffes (des femmes) sont ainsi rabattues ?»

    ●(1955) STBJ 212. Ar merc'hed a yee d'eun interamant ha, zoken, d'ar zervijou, a veze distroñs o c'hoef ganto. ●222. Distrons (koef) : dibintet, an troñsou anezañ en-istrilh war ar bruched.

    II. M. & adj. Stroñs-distroñs.

    (1) M. Cahots répétés.

    ●(1931) VALL 90a. Cahots répétés, tr. «stroñs-distroñs.»

    (2) Adj. Cahoté.

    ●(1931) VALL 90a. stroñs-distroñs, tr. «adj. cahoté.»

  • distroñs .3
    distroñs .3

    m. Cahot, contre-coup.

    ●(1876) TDE.BF 152a. Distroñs, s. m., tr. «Cahot de voiture.»

    ●(1914) DFBP 64b. contre coup, tr. «Distrons.»

  • distroñsañ .1
    distroñsañ .1

    v. tr. d.

    (1) Retrousser.

    ●(1895) GMB 183. tréc[orois] distroñsañ retrousser.

    ●(1925) FHAB Mezheven 228. o tistronsa he manchou. ●(1977) PBDZ 771. (Douarnenez) distroñsiñ, tr. «retourner (un parapluie, par ex.).»

    (2) Relever (un rideau).

    ●(1950) KROB 31-32/16. Hag unan eus an teir c'hoar a oa en traoñ ha distroñsa ar gouel-prenestr.

  • distroñsañ .2
    distroñsañ .2

    v.

    (1) V. tr. d. Amortir (une chute).

    ●(1964) BAHE 38/64. en doare da zistroñsañ al lamm.

    (2) V. intr. Loc. v. Troñsañ ha distroñsañ : cahoter beaucoup.

    ●(1876) TDE.BF 152a. Troñsa (lire : distroñsa) ha distroñsa a ra ar c'harr, tr. «la voiture cahote beaucoup.» ●596a. Stroñsa ha distroñsa a ra ar c'harr, tr. «la charrette cahote beaucoup.»

    ●(1931) VALL 90a. Cahoter, tr. «stroñsa(-distroñsa).»

  • distroñsenn
    distroñsenn

    f. (jeu) Retourne.

    ●(1931) VALL 656a. Retourne, au jeu de cartes, tr. «distroñsenn f.»

  • distroñset .1
    distroñset .1

    adj. Retroussé.

    ●(1924) ZAMA 171. eun tamm fri savet ha distronset..

  • distroñset .2
    distroñset .2

    adj. (en plt d’un véhicule) Renversé par un cahot.

    ●(1941) ARVR 9/3a. Eur c’hamionad tud a zo bet distroñset war hent Konk-Leon.

  • distroñsus
    distroñsus

    adj.

    (1) Attr./Épith. (Place) où on n'est pas secoué.

    ●(1905) IVLD 16. er plas soupla ha distronsusa. ●264. enn eun train blotoc'h, distronsusoc'h eget ar re all.

    (2) Adv. Sans être secoué par les cahots.

    ●(1905) IVLD 305. hag ez ejot d'ar gar distronsusa ma oe gellet.

  • distropañ / distropiñ
    distropañ / distropiñ

    v. intr. =

    ●(1943) FHAB Gwengolo/Here 350. (Kleder) Pa vezer o vedi strob-distrob, ez aer da genta war araok hed-a-hed d'ar c'hlas : stropa, ha goude-ze e teuer endro en eur zastum an dramm : distropa. ●(1949) KROB 17/13. An dud, daoubleget, ne baouezint mui da zistropa : eul labour skuizus meurbet. ●(1978) VWMZ 14. (Ar Yeuc'h) ur gwaz o troc'hiñ gant ar falc'h vras ha goude-se vie unan all o tistropiñ. ●(1983) PABE 25. (Berrien) distropa, tr. «dégager ce qui a été coupé à la faucille.»

  • distropiñ
    distropiñ

    voir distropañ

  • distrouezh .1
    distrouezh .1

    adj. Sans broussailles.

    ●(1732) GReg 486a. Sans halliers, tr. «Distroëz. ul lec'h distroëz.»

    ●(1876) TDE.BF 152a. Distrouez, adj., tr. «Sans broussailles, sans halliers, sans ronces.»

    ●(1962) EGRH I 65. distrouezh a., tr. « sans buissons, sans épines. » ●(1970) BHAF 47. erru om war al lein, distrouez.

  • distrouezh .2
    distrouezh .2

    m. Essart.

    ●(1914) DFBP 127b. essart, tr. «Distroez.»

  • distrouezhadur
    distrouezhadur

    m. –ioù Essartement.

    ●(1914) DFBP 127b. essartement, tr. «Distroezadur.»

  • distrouezhañ
    distrouezhañ

    v. tr. d. Essarter.

    ●(1659) SCger 41a. defricher, tr. «distroueza.» ●53a. essarter, tr. «distroez.» ●144b. distroueza, tr. «oster les ronces.» ●(1732) GReg 368a. Essarter, couper les buissons, arracher les racines, les ronces d'une terre, tr. «Distroëza. pr. distroëzet.» ●486a. Couper les halliers, tr. «Distroëza. pr. distroëzet. distrouëza. pr. et.»

    ●(1876) TDE.BF 152a. Distroueza, v. n., tr. «Oter ou couper les halliers pour cultiver la terre.» ●(18--) SAQ II 3. distroueza an hent.

    ●(1911) BUAZperrot 488. o tistroueza hag o trei an douar. ●(1914) DFBP 127b. essarter, tr. «Distroeza.» ●(1931) VALL 192b. Défricher ; les broussailles, tr. «distroueza.» ●(1933) BRND 15. distroueza an dachenn. ●(1962) EGRH I 65. distrouezhañ v., tr. « enlever les broussailles. »

  • distrouezhennet
    distrouezhennet

    adj. Essarté.

    ●(18--) SAQ I 141. gant ma vezo distrouezennet.

  • distrouilh .1
    distrouilh .1

    adj. Peu salissant.

    ●(1931) GWAL 136-137/426. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Distrouilh : peu salissant. Da sk. : eun davañjer distrouillh a zo ganit hirio. ●(1962) EGRH I 65. distrouilh a., tr. « non salissant. » ●(1982) PBLS 56. (Sant-Servez-Kallag) distrouilh, tr. «peu salissant.»

  • distrouilh .2
    distrouilh .2

    s. Évier.

    ●(1876) TDE.BF 152a. Distrouill, s. m. C[ornouaille], tr. «Cloaque, évier d'écurie, de cuisine, égoût.»

    ●(1933) KANNkerzevod 75/10. an teir gemenerez er memes guele kloz, ar pilhaouer en distrouilh. ●(1962) EGRH I 66. distrouilh m., tr. « cloaque, évier, égoût (L. G., Tr.). »

  • distrouilhañ
    distrouilhañ

    v. tr. d. Ôter la saleté de.

    ●(1931) VALL 516a. tirer l'ordure de, tr. «distrouilha.»

  • distroüs
    distroüs

    adj. Tortueux.

    ●(1732) GReg 869b. Sinueux, euse, tr. «Van[netois] distroüs.» ●929b. Tortueux, euse, qui va en tournant, tr. «distroüs.» ●Une Riviere tortueuse, tr. «Ur stær distroüs.»

  • distru
    distru

    voir distruk

  • distruj .1
    distruj .1

    adj.

    (1) En mauvais état.

    ●(1752) BS 31. distruchoc'h alies, eguet an tyer e pere e lojont o-unan ! ●102. en un ty paour ha distruich. ●754. en ul logig distruich.

    ●(1866) HSH 227. en ul lochic distruch. ●(1874) FHB 482/89a. he vaner a ioa eat distruch.

    (2) Blême.

    ●(1838) CGK 6. Distruch, casty, diflacquet, foulet e nem dreina. ●(1883) IMP 30. Distruch, dû gant an naoun, casi anter varo. ●(1889) ISV 102. an oll a daolaz ho zell var ar bugel kez, o velet pe gen treud ha pe gen distruch oa.

    ●(1906) KANngalon Mezheven 140. treut, distruj, tenval he daoulagad. ●(1940) SAV 18/20. Ken distruj eo hag eun den maro. ●23. distruj ha roufennet e zremm gant an anken.

    (3) =

    ●(1966) BAHE 50/39. gant e zremm leun a varv lous ha distruj.

    (4) Faible.

    ●(1868) FHB 170/106b. ha calz anezho a vez ker kasset, ken astud, ken distruj gant an naoun (...) ma varvont ep dale.

    ●(1962) EGRH I 66. distruj a., tr. « très maigre (à l’aspect malade). »

    (5) (agriculture) Inculte, infertile.

    ●(1876) TDE.BF 152a. Distruj, adj., tr. «Qui n'es pas fertile.»

    ●(1905) BOBL 21 janvier (d’après GMGE). douarou distruj gwechall. ●(1962) EGRH I 66. distruj a., tr. « qui n’est pas fertile. »

  • distruj .2
    distruj .2

    m. –où

    (1) Destruction.

    ●(c.1500) Cb 67b. [distrugaff] g. destruction / ou mort. b. distrug.

    ●(1732) GReg 257b. Degat, ravage, desolation, tr. «distruich. Van[netois] distruch.» ●265b. Demolition, destruction d'un bâtiment, tr. «Distruich.» ●279a. Destruction, tr. «Distruich. p. distruigeou.» ●La destruction de de Jerusalem, tr. «An distruich eus a guear a Jerusalem.»

    ●(1868) FHB 182/205a. kement a zistruj hag a froz en hor bro. ●(1880) SAB 208. e comzas dezo divarben an distruj ac an dismantr a vize. ●(1889) ISV 60. ober distruch en he Rouantelez.

    ●(1931) VALL 211b. Destruction, tr. «distruj m.» ●(1964) ABRO 165. N'ouzon ket ped anezho a voe lazhet, met un distruj bras a ranjomp en o zouez.

    (2) Ober distruj war : détruire.

    ●(1866) FHB 72/159b-160a. Ne deus nemet al labous noz hanvet an duc-bras hag a rafe e guirionez distruch var al labouset all.

  • distruj .3
    distruj .3

    voir distrujañ

  • distrujadeg
    distrujadeg

    f. -où Destruction massive.

    ●(1962) EGRH I 66. distrujadeg f. -où, tr. « destruction. »

  • distrujadenn
    distrujadenn

    f. -où Destruction.

    ●(1962) EGRH I 66. distrujadenn f. -où, tr. « destruction. »

  • distrujamant
    distrujamant

    m.

    (1) Destruction.

    ●(c.1802-1825) APS 118. En distrugeamant general hac eahus-cé.

    (2) Abolissement.

    ●(1744) L'Arm 4a. Abolissement, tr. «Disstrugemantt.. teu. m.» ●35a. Boulversement, tr. «Disstrugemantt.»

  • distrujañ / distrujiñ / distruj
    distrujañ / distrujiñ / distruj

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Détruire.

    ●(1499) Ca 59b. distrugaff. ●66b. Distrugaff. g. destruire / ou dissiper. ●(1530) Pm 269. An dour dyluyg a dystrugo / Neat an bet man, tr. «L'eau du déluge détruira / Complètement ce monde.» ●(1576) Cath p. 20. terry ha distrugaff en inginou se, tr. «rompre et détruire ces instruments.»

    ●(1659) SCger 40b. defaire, tr. «distrugea.» ●43b. detruire, tr. «distrugea.» ●144b. distrugea, tr. «destruire.» ●(1732) GReg 254b. Defaire, détruire, tr. «Distrugea. pr. distruget.» ●257b. Faire du dégât, tr. «distrugea. pr. distruget. Van[netois] distrugeiñ.» ●(1744) L'Arm 13a. Anéantir, tr. «Distrugein.»

    ●(1834) SIM 101. guelet distruch monumantchou public. ●(1872) ROU 81a. Détruire, tr. «Distruja.»

    (2) Tuer, mettre à mort, éliminer.

    ●(14--) Jer.ms 84. Myret na sonet guyc un gueric byzvyquen / A Iesu Nazaret nepret a goez nep den, / Dydan poan damany, querz pep try ho dyren / Da bezaff dystruget, ha crouguet mar grear quen., tr. Herve Bihan « Prenez garde de ne dire rien, (pas) un seul petit mot jamais / De Jésus de Nazareth, jamais au sur de personne, / Sous peine certes, assurément, trois par trois d’être conduits, / Pour être tués, et pendus, si on fait autrement ». ●(1576) Cath 19. neuse an impalazr leun a frenesy a lauaras dezy choas vnan a daou : daoust dit pete a sacrifio hac ez beuy a pe a anduro tonrmanchou exquis ha ma vizy distruget, tr. «Alors l'empereur, plein d'emportement, lui dit : choisis un des deux : ou bien tu sacrifieras et tu vivras, ou bien tu endureras des tourments cruels et tu seras mise à mort.» ●(1650) Nlou 14. Da distrugaff hep sy an'bugaleygaou, tr. «détruire sans faute les petits enfants.» ●65. Me gray rez é mezaff, ambuig do dystrugaff, tr. «Je ferai facilement, dit-il, une embuscade pour les détruire.» ●359. Ne gous pet cant Inocantet, / Dre ambuig à voue distruget, tr. «On ne sait combien d'innocents / furent abattus par ruse.»

    ●(1659) SCger 81b. faire mourir, tr. «distrugea.» ●(17--) ST 392. Da reï da c'hoût d'ar bobl e vezo distrujet, tr. «et faites savoir au peuple qu'elle doit être mise à mort.» ●(17--) FG II 9. mil diaouleres da zistruja ar zibier.

    ●(1839) BESquil 364. distrugein er Grechénion. ●(1866) FHB 73/162b-163a. da zistruja dioc'htu en eun taol kement beleg a ioa e kær Loret. ●(1889) ISV 446a. stigna cripet / En esper distruja razet.

    ●(2002) TEBOT 99. 'Benn un toullad deizioù / Ar prosez echuet / A zo laret penaos / 'Oa da vezañ distrujet.

    II. V. pron. En em zistrujañ.

    (1) V. pron. réfl. Se suicider.

    ●(1732) GReg 255b-256a. Se défaire, se détruire, tr. «Hem zistrugea. pr. hem zistruget. Van[netois] him distrugeiñ.»

    ●(1879) GDI 74. m'en doé hiriss doh-t-hou é hunan, hag ean en hum zistrujas.

    ●(1911) SKRS II 37. m'emaoun e sonj d'en em zistruja. ●(1923) LZBt Gouere 7. e c'hallje ar paour kez plac'h 'n em distrujan.

    (2) V. pron. réci. S'entretuer.

    ●(1838) OVD 45-46. péh brezél e hroant dalh-mad en eile d'éguilé ; penaus en hum zécriant ; en hum zistrugeant hag en hum lahant en eile hag éguilé.

    ●(1963) LLMM 99/275. Peogwir, eme El Lobo, en ur c’hoarzhin yud, eo krog ar c’henaouien-mañ d’en em zistrujañ an eil egile.

    III. V. intr. Dépérir.

    ●(1659) SCger 39a. deperir, tr. «distrugea.»

  • distrujer
    distrujer

    m. –ion

    (1) Destructeur.

    ●(c.1500) Cb 67b. [distrugaff] g. deuoreur. b. distruger.

    ●(1732) GReg 257b. Celui qui fait du dégât, tr. «distruger. p. distrugéryen. Van[netois] distrugeour. p. yon, yan.»

    ●(1914) DFBP 86b. demolisseur, tr. «Distrujer.»

    ►[empl. comme épith.]

    ●(1855) BDE 399. un tàn distrujour. ●(1866) FHB 71/149a. ar c'hlenved se ken distrujer a ioa adarre er vro.

    (2) Exterminateur.

    ●(1732) GReg 388a. Exterminateur, tr. «Distruiger. p. distruigéryen.»

    ►[empl. comme épith.]

    ●(1732) GReg 388a. an eal distruiger. ●(17--) TE 188. en Æl distrugér.

  • distrujerezh
    distrujerezh

    m. –ioù Destruction.

    ●(1931) VALL 211b. Destruction, tr. «distrujerez m.»

  • distrujet
    distrujet

    adj. Détruit.

    ●(1499) Ca 66b. Distruget. g. destruit.

    ●(c.1680) NG 573. Guellet distruiet ol / Hon bro den huguenaudet. ●(1744) L'Arm 13a. Anéanti, tr. «Disstrugétt.»

    ●(1920) FHAB Genver 200. ar broiou distrujet.

  • distrujidigezh
    distrujidigezh

    f. –ioù Destruction.

    ●(1931) VALL 211b. Destruction, tr. «distrujidigez f.» ●(1962) EGRH I 66. distrujidigezh f. -ioù, tr. « destruction. »

  • distrujiñ
    distrujiñ

    voir distrujañ

  • distrujus
    distrujus

    adj.

    (1) Destructeur.

    ●(c.1500) Cb. [techet] g. transitoire / destructoire. b. distrugus.

    ●(1834) SIM 102. en he effortchou distrujus. ●(1866) FHB 55/21a. eur c'hlenvet quen distrujus.

    (2) Infertile.

    ●(1876) TDE.BF 152b. Distrujuz, adj., tr. «Qui n'est pas fertile.»

  • distruk
    distruk

    adj. (en plt d'une île adjacente) Que l'on peut atteindre à pied à marée basse.

    ●(1978) BZNZ 14. (Lilia-Plougernev) Ni a oa e Kemenez vihan hag un enez vras oa ie neuze, hag hounnezh, da hanter-vare veze distru ; e c'hellemp mont war droad neuze, tr. (THAB 1/12) «Nous, nous étions sur la petite Kéménez. Il y a une grande île aussi et à mi-marée le passage était découvert. Nous pouvions donc y aller à pied.»

  • distrum
    distrum

    adj. Qui n'est pas estropié, paralysé, pas infirme.

    ●(1919) DBFVsup 19a. distrom, Arv[or], tr. «qui n'est pas estropié, ingambe, dispos.»

  • distrumiñ
    distrumiñ

    v. tr. d. Débarrasser.

    ●(1919) DBFVsup 66a. stromet, sturmet, part. embarrassé, infirme. D'où disturmein (Plouay), débarrasser. ●(1934) BRUS 53. Débarrasser, tr. «disteurmein.» ●(1957) DSGL 136. disteurmet peb korn, tr. «tout nettoyé.»

  • distu
    distu

    adj.

    (1) (agriculture) Douar distu : terre en jachère.

    ●(1659) SCger 117b. terre froide, tr. «douar distu.» ●145b. douar distu, tr. «terre non labourable.» ●(1732) GReg 437a-b. Friche, terre qu'on ne cultive point, tr. «douar distu.»

    ●(1876) TDE.BF 152b. Distu, adj. C[ornouaille], tr. «En friche, non cultivé.»

    ●(1960) EVBF I 330. douar didremp, douar distu, douar skuiz, –skuizet, terre épuisée, qui n'a pas encore assimilé la nouvelle fumure (tout l'ouest du Finistère).

    (2) =

    ●(1954) BGUE 35/25. dorieu en hoariva, kalz distéroh ha distuoh eit hanni Morlanwelz.

  • distuc'h
    distuc'h

    adj. Sans plumes.

    ●(c.1500) Cb [pluenn]. implumis et hoc / me. g. sanz plume. b. distuch pelyet.

    ●(1732) GReg 732a. Qui n'a point de plumes, tr. «distuc'h.»

    ●(1871) FHB 312/414b. daou labous distuc'h. ●(1876) TDE.BF 152b. Distuc'h, adj., tr. «Sans plumes.»

    ●(1962) EGRH I 66. distuc’h a., tr. « non garni de plumes. »

  • distuc'hiañ
    distuc'hiañ

    v. tr. d. Déplumer.

    ●(1876) TDE.BF 152a. Distuc'hia, v. a., tr. «Déplumer.»

  • distudi
    distudi

    adj. Qui n'a pas fait d'études, inculte, ignorant.

    ●(1931) VALL 279a. qui n'a pas fait d'études, tr. «distudi.» ●384a. Inculte (esprit), tr. «distudi.»

  • distultennañ / distultenniñ
    distultennañ / distultenniñ

    v.

    (1) V. tr. d. Faire passer un caprice à.

    ●(1931) VALL 265a. faire passer l'envie (caprice), tr. «distultenna (à qqn u. b.).» ●347b. Guerir d'une lubie, tr. «distultenna.»

    (2) Perdre l'envie.

    ●(1931) VALL 265a. distultenni v. n., tr. «perdre l'envie.»

  • distultenniñ
    distultenniñ

    voir distultennañ

  • distumm
    distumm

    adj.

    I. (en plt de qqc.)

    (1) Informe.

    ●(1909) BOBL 09 janvier 211/2e. eur bern traou distum o tivogedi. ●(1911) BUAZperrot 416. an aour o tont eus an douar a zo c'hoaz distum ha saotret.

    (2) Difforme.

    ●(1857) HTB 60. fralladur distum.

    ●(1902) PIGO I 89. Arnus an evoa gret ober eur feunteun pe eur blommen : seiz loen distum a dôle gwin-ardant dre o geno. ●(1908) PIGO II 175. henvel-beo 'oa zur ouz eur c'hlasker-bara, gant e dog distum, e zilhad trist hag hudur. ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. Distum, tr. «mal bâti.» ●(1928) BREI 60/1b. Gwelout o izili distumm a oa eun drue... ●(1970) BHAF 117. eun dervenn doñgn ha distumm.

    (3) Laid à entendre.

    ●(1908) PIGO II 38. An tôn hag ar zôn a zeblantas d'in ken paour, ken distum.

    II. (en plt de qqn)

    (1) Humble.

    ●(1575) M 268. Distum nobl ho (lire : ha) comun, tr. «Sans pompe, noble et vilain.»

    (2) Qui ne paye pas de mine.

    ●(1907) PERS 97. Me gave d'in, emezhan, goudeze, kaout un den a zoare e pep giz, ha pa dal, ne gavan nemed eun den distum. ●(1914) MNOTes 52. Distum (…) Ce mot veut dire en trécorois «qui n'a pas de mine».

  • distummañ
    distummañ

    v.

    (1) V. tr. d. Rendre difforme.

    ●(1912) BUAZpermoal 801. ar c'hlenved a zistummas e dremm ken euzus, ma souze an holl diwarnan. ●(1922) FHAB Ebrel 113. Hounnez a vije bet koant paneved d'an tort a zistumme he c'hein.

    (2) V. intr. Se déformer.

  • distummet
    distummet

    adj. Déformé.

    ●(1963) LLMM 99/264. war o c’hof-kar distumet gand gwaziet koeñvet ha seul ma taoulamment.

  • distur
    distur

    adj.

    I. (marine) Sans gouvernail.

    ●(1922) FHAB Eost 248. en eur vag distur. ●(1935) BREI 407/2a. bagiou distur.

    II. sens fig.

    (1) Sans règle.

    ●(1905) MRPL 36. An diaoul he-unan, a dra zur, / A c'hoez an tan en dud distur. ●(1909) BLYA 95. beva en kreiz ar blijadur, / Herve ar vue frank hag ar vue distur ! ●(1931) VALL 220b. sans direction, tr. «distur.»

    (2) Sans guide.

    ●(1912) MMKE 126. renet gant madelez / E gammejou distur.

  • disturiañ
    disturiañ

    v.

    (1) V. tr. d. (marine) Enlever le gouvernail d'un bateau.

    ●(1978) BZNZ 102. (Lilia-Plougernev) Disturiet e veze ar vag ie. Tennet ar stur.

    ►absol.

    ●(1978) BZNZ 102. (Lilia-Plougernev) Abitud 'n oa da sturiañ ha da zisturiañ.

    (2) V. intr. Perdre la direction.

    ●(1867) MGK 58. Bagik ann daou bried, / Gant arne ha gwall vor, o tont da zisturia.

  • disturiet
    disturiet

    adj. Déboussolé, qui a perdu la bonne direction.

    ●(1943) VKST Genver-C'hwevrer 224. Da heul ar c'hredennou-se ar c'halonou a zo ivez, nebeut ha nebeut, dianket, dinerzet, disturiet.

  • disturlu
    disturlu

    voir diskrelu

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...