Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 147 : de diverzan (7301) à divezvin-2 (7350) :
  • diverzañ
    diverzañ

    v. tr. d. Retirer une défense, une interdiction.

    ●(1931) VALL 191b. retirer une défense, tr. «diverza.»

  • diverzh
    diverzh

    adj. Imperceptible, qu'on ne perçoit pas, inaperçu.

    ●(1876) TDE.BF 155b. Diverz, adj., tr. «Imperceptible.»

    ●(1931) VALL 376b. Imperceptible, qu'on ne perçoit pas, tr. «diverz.» ●380b. Inaperçu, tr. «diverz.»

  • diverzhus
    diverzhus

    adj. Imperceptible, impossible d'apercevoir.

    ●(1931) VALL 376b. Imperceptible, qu'il n'est pas possible d'apercevoir, tr. «diverzus.»

  • diverzhusted
    diverzhusted

    f. Imperceptibilité.

    ●(1931) VALL 376b. Imperceptibilité, tr. «diverzusted f.»

  • divesk
    divesk

    adj.

    (1) Attr./Épith. Qui n'est pas brouillé, pur.

    ●(1906) KANngalon Eost 184. heno eo e teu da darza bepred sklear ha divesk eienen ar guir feiz. ●(1907) AVKA 231. an nard ar muia divesk. ●(1962) EGRH I 67. divesk a., tr. « sans mélange. »

    (2) Loc. adv. Mesk-divesk : pêle-mêle.

    ●(1904) BOBL 31 décembre 15/1b. mesk divesk emaint. ●(1921) FHAB Kerzu 331. O c'houeza war gribenn ar menez mesk-divesk, / Enni holl c'houeziou mat an douar hag an aod.

  • diveskañ / diveskiñ
    diveskañ / diveskiñ

    v. tr. d.

    (1) Trier.

    ●(1732) GReg 263b. Demeler, mettre en ordre, débrouiller, tr. «Divesqa. pr. divesqet.»

    ●(1857) HTB 91. gout a rei ervad ho had kavout, ho diveska [eskern ha ludu an dud varo], ho dibab hag ho hadjunta.

    (2) Remuer.

    ●(1933) TREM 25. Mez na vern ket / Diveskan teil ken koz !! tr. «Mais quel profit, remuer de si vieilles choses !»

    (3) Délayer.

    ●(1925) FHAB Mae 198. em eus (...) divesket en eur skudell eun tamm goell-bier abarz hen teurel etouez an traou all.

  • diveskell
    diveskell

    adj. Sans biais.

    ●(1857) CBF 101. bete'n dalar eo eat didro da (lire : ha) dibeskel, tr. «jusqu'aux sillons en travers je l'ai tracé droit et sans biais.»

  • divesker
    divesker

    d.

    I.

    (1) Jambes.

    ●(14--) N 1599. Ma deuesquer so leheryet, tr. «Mes cuisses sont disloquées.» ●1819-1820. Memeux estlam mazoff camet / Ha ma diuesquer leheryet, tr. «J'ai le malheur d'être boiteux / Et mes jambes disloquées.»

    ●(1710) IN I 159. pa zeu e zivisquer da gouenvi.

    ●(1877) EKG I 296. eur vreac'h torret, an divisker bruzunet.

    ●(1876) TDE.BF 155b. Divesker. Ce pluriel duel, en dépit de sa valeur propre, s'emploie aussi en parlant d'un animal à quatre pieds. Divesker eur marc'h, les jambes d'un cheval. ●432b. sounnet he zivesker out-han. ●434b. he zivesker bihan. ●(1883) MIL 93. eur saro fanfarluchet a ziskenne beteg koublou an divesker.

    ●(1900) KEBR 20. Ar c’har, tr. « La jambe » ●An divesker, tr. « Les jambes ». ●(1909) FHAB C'hwevrer 57. mont da ziskuiza o divesker da di Fanch an Hostis.

    ►[au duel après un art. ind.] Un divesker : une paire de jambes.

    ●(1910) MAKE 69. eun divesker berr.

    (2) Astenn e zivesker : allonger la jambe, hâter le pas.

    ●(1876) TDE.BF 434b. kaer avad en devoa astenn gant tiz he zivesker bihan ha skein mibin gant he zaou droadik enn hent.

    II. (en plt d'un animal) Les pattes d'un quadrupède, d'un insecte.

    ●(1710) IN I 402. evel ma teu ar guenanigou da guemeret grouanennou mein etre o divesquer pa vezont surprenet gant an avel var ar meas evit gallout en em valanci en ear.

    ●(1909) FHAB Meurzh 76. eun ebeul (...) stumet brao, divesker neat.

    ►[au duel après un art. ind.] Un divesker : les quatre jambes.

    ●(1950) KROB 25/6. eun diwesker moan hag hir [kazeg].

    III. (en plt de qqc.) Pieds.

    ●(1877) FHB (3e série) 2/13b. Pep leren a zo keit ha divesker eur marc'h caneller.

  • diveskeret
    diveskeret

    adj. Qui a des jambes (…).

    ●(1952) LLMM 32-33/133. (Douarnenez) Diveskeret-mat.

  • diveskiñ
    diveskiñ

    voir diveskañ

  • divestr
    divestr

    adj. Qui n'a pas de maître.

    ●(1982) PBLS 179. (Langoned) divestr, tr. «sans maître.»

  • divet
    divet

    adj. Deuxième (au féminin).

  • diveubl
    diveubl

    adj. Immeuble.

    ●(1732) GReg 622a. Meuble & immeuble, tr. «Meubl, ha diveubl. madou meubl, ha madou diveubl.»

  • diveud
    diveud

    adj. Qui est né sans pouces.

    ●(1732) GReg 743b. Qui est né sans pouces, tr. «Diveud.»

  • diveudek
    diveudek

    adj. Qui est né sans pouces.

    ●(1732) GReg 743b. Qui est né sans pouces, tr. «diveudecq.»

  • diveudet
    diveudet

    adj. Qui a perdu un, ou ses pouces.

    ●(1732) GReg 743b. Qui a perdu le, ou les pouces, tr. «Diveudet.»

    ●(1876) TDE.BF 155b. Diveudet, adj., tr. «Qui a perdu par accident un pouce de la main ou du pied.»

  • diveukañ
    diveukañ

    v. = (?).

    ●(1973) AMED 24. Ar zervel ar bar zegal, ar galon hag ar zac'h braz ren ken nemed diveuka nezo.

  • diveulbeziñ
    diveulbeziñ

    v. tr. d. Déniaiser.

    ●(1879) ERNsup 151. diveulbeziñ, déniaiser, attrapper, Trév[érec] ; diveulbezein, St-M[ayeux]. ●(1899) MSLp xi 95. pet[it] tréc[orois] beulbes «sot, niais» : drouk zañt Beulbes «le mal de saint Niais, la niaiserie»; diveulbeziñ «déniaiser, attraper».

  • diveuleudi
    diveuleudi

    adj. Inglorieux.

    ●(1931) VALL 390a. Inglorieux, tr. «diveuleudi.»

  • diveulus
    diveulus

    adj.

    (1) Déshonnorable.

    ●(1732) GReg 275b. Déshonorable, non honorable, tr. «diveulus.»

    ●(1931) VALL 433a. qui n'est pas louable, tr. «diveulus.»

    (2) Désapprobateur.

    ●(1931) VALL 379a. Improbateur, tr. «diveulus.»

  • diveunekaat
    diveunekaat

    v. tr. d. Rendre joyeux, faire quitter la tristesse.

    ●(1939) RIBA 127. Ret é hé diamalekat ha diveunekat.

  • diveür
    diveür

    adj. Qui n'est pas mûr.

    ●(1732) GReg 623a. Qui n'est pas meur, tr. «Divëur.»

  • diveurbl
    diveurbl

    adj. Sans meuble.

    ●(1732) GReg 264a. Demeublé, ée, qui n'est pas meublé, maison ou chambre sans meuble, tr. «Diveubl.»

  • diveurbliñ
    diveurbliñ

    v. tr. d. Démeubler.

    ●(1659) SCger 42a. demeubler, tr. «diueubli.» ●(1732) GReg 264a. Demeubler, tr. «diveubli. pr. diveublet. Van[netois] diverbleiñ.»

  • diveureiñ
    diveureiñ

    v. intr. Se lever tard.

    ●(1732) GReg 570b. Se lever tard, tr. «Diveureiñ.»

    ●(1876) TDE.BF 155b. Diveurei, v. n., tr. «Dormir la grasse matinée.»

    ●(1927) GERI.Ern 98. diveurei, tr. «se lever tard.»

  • diveuroù
    diveuroù

    plur. = (?) Avantages en nature (?).

    ●(1980) LLMM 210/268. Gopr ur mevel (...) ne oa ket bras en arc'hant, met da heul e oa an diveuroù, da laret eo : botoù, dilhad, kemenerezh, fererezh (...).

  • diveus
    diveus

    prép. De.

    ●(17--) EN 102. boutailad dives ar guin neve, tr. «une bouteillée du vin nouveau.» ●1792. en em disor diues an drouc spered, tr. «se défaire du mauvais esprit.»

  • diveutur
    diveutur

    adj. Grossier, sauvage, barbare.

    ●(17--) CSbsm 5. Er-ré diveuturran e yas dehou aben. ●10. Er-ré diveuturan e lacas én ou fèn / Ar gouste ou buhé de zihuennein er uen.

    ●(1919) DBFVsup 19a. diveutur (Arg[oad]), dibeutur (Arv[or]), diventur (Cons. S. 358), adj., tr. «grossier, sauvage, barbare.»

  • diveuz .1
    diveuz .1

    adj. (agriculture) Épié.

    ●(1957) ADBr lxiv 4/457. (An Ospital-Kammfroud) diveuz brao eo ar gwiniz. ●(1962) EGRH I 67. diveuz a., tr. « monté en épi. »

  • diveuz .2
    diveuz .2

    adj. À peine tiède.

    ●(1942) GWAL 148-149/324. Diveuz ano-gwan : n'eo ket yen ken, hep beza c'hoaz klouar. (...) n'eo ket tomm ar c'hafe ken, eun tammig diveuz eo c'hoaz. ●(1962) EGRH I 67. diveuz a., tr. « légèrement tiède. »

  • diveuz .3
    diveuz .3

    adj. Émergé.

    ●(1962) EGRH I 67. diveuz a., tr. « non submergé, émergé. »

  • diveuziñ .1
    diveuziñ .1

    v. intr. Monter en épi. Cf. diheudiñ .2

    ●(1942) GWAL 148-149/324. Diveuzi verb gwan : dont pennou pe tañvouez warnañ en eur gomz eus an ed : prest eo ar gwiniz da ziveuzi. ●(1957) ADBr lxiv 4/456-457. (An Ospital-Kammfroud) Diveuzi : v. – Monter en épis en parlant des céréales et des graminées (cf. dihoda, greunia, divodein...) : Prest eo an id da ziveuzi. ar herh n’eo ket diveuzet mad ’r bloa(z)-mañ. ●(1962) EGRH I 67. diveuziñ v., tr. « monter en épi. »

  • diveuziñ .2
    diveuziñ .2

    v. intr.

    (1) Tiédir.

    ●(1942) GWAL 148-149/324-325. Diveuzi, verb gwan : koll e yenïen, evel m’eo «distana» koll e nerz. (...) D’am meno n’eo ket «diriva» ken kreñv ha «diveuzi». Evit ma tiveuzfe eun dra bennak e ranker kaout nerz an tan. ●(1962) EGRH I 67. diveuziñ v., tr. « rendre légèrement tiède, chauffé légèrement. »

    (2) Devenir tiède.

    ●(1962) EGRH I 67. diveuziñ v., tr. « devenir légèrement tiède. »

  • diveuziñ .3
    diveuziñ .3

    v. intr. Émerger, exonder.

    ●(1878) SVE 164 §997. Pa ziveuzo Is / E veuzo Paris, tr. «Quand des flots Is émergera / Paris submergé sera.»

    ●(1955) SKOL 3/17. diveuziñ, tr. «émerger.» ●(1962) EGRH I 67. diveuziñ v., tr. « émerger. »

  • diveuziñ .4
    diveuziñ .4

    voir divaouziñ

  • divev
    divev

    adj. Sans vie.

    ●(1962) EGRH I 67. divev a., tr. « sans vie. »

  • divevel .1
    divevel .1

    adj. Qui n'a pas de domestique.

    ●(1931) VALL 227a. sans domestique, tr. «divevel.»

  • divevel .2
    divevel .2

    m. Ex-domestique.

    ●(1931) VALL 227a. divevel subs., tr. «qui a cessé d'être domestique.»

  • divevenn
    divevenn

    adj. Indéfini.

    ●(1931) VALL 384b. Indéfini, tr. «divevenn.»

  • divevennañ
    divevennañ

    v. tr. d. Enlever le bord (de qqc.).

    ●(1931) VALL 184a. Déborder, enlever le bord (vêtement, etc.), tr. «divevenna.»

  • divezh
    divezh

    adj.

    I. Éhonté.

    ●(1499) Ca 66b. [diuez] g. non honteux. b. dimez. ●g. homme sans vergoingne non honteux. b. den diuezz. ●(c.1500) Cb 67b. [diuez] g. non honteux. diuez. ●(1575) M 453. dren maru diuez, tr. «par la mort effrontée.»

    ●(1659) SCger 41b. dehonté, tr. «diuez.» ●48b. effronté, tr. «divez.» ●69b. insolent, tr. «divez.» ●(1792) BD 1188. te so dinves hac effrontet, tr. «Tu est hardi et effronté.» ●(1792) CAg 176. É Jesus ind ë crocg divéh.

    ●(1829) CNG 102. pe zas divéh / sant Pier d'en nahein tair-gùéh.

    II. Bezañ divezh evel ur c'hi : voir ki.

  • divezhded
    divezhded

    f. Effronterie, insolence.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. Insolence, tr. «diuergondag' diuergontis, diuehtet, Insolanç.»

    ●(1834) SIM 75. calz (...) a c'hoarze dre divestet.

    ●(1934) BRUS 210. L'insolence, tr. «en divéhded.»

  • divezhet
    divezhet

    adj.

    (1) Éhonté.

    ●(c.1500) Cb 67b. [diuez] Jdem epudoratus / ta / tum. b. diuezet.

    ●(1872) GAM 53. Pebez gaou divezed ! ●(1877) FHB (3e série) 29/227a. ar re a lavar kement-se a lavar eur gaou, eur gaou divezet. ●(1877) FHB (3e série) 30/238b. ar Morlaisien a zo divezet aoualc'h evit lavaret en deuz relijion ! ●(1893) IAI 148. en em rei d'ho zechou divezet.

    ●(1911) BUAZperrot 50. E Rom, kear an hudurnez, an ioulou fall a zo divezet.

    (2) (en plt de qqn) Éhonté.

    ●(1659) SCger 69b. insolent, tr. «diuezet.»

    ●(1859) SAVes 2. lounqerrien distronqet / Ha Mezierezet divezet. ●(1883) SBI I 264. eur plac'h iaouanc divezet, tr. «une jeune fille éhontée.»

    ●(1911) BUAZperrot 515. pec'herez divezet. ●(1915) HBPR 31-32. merc'hed divezet ha paotred iaouank libertin. ●(1915) MMED 48. komzou louz eur mevel divezet. ●(1925) BUAZmadeg 81. Ar c'hreg divezet. ●(1938) FHAB Genver 4. ambrouget gant merc'hed divezet. ●357. plac'hed divezet o veza deut d'he denti.

  • divezhoni
    divezhoni

    f. Effronterie.

    ●(1889) ISV 198. o deus bet Renan hag he genseurt an divezoni da lavaret n'oa ket Doue !…

  • divezhus
    divezhus

    adj. =

    ●(1868) FHB 155/406a. pep-unan a ziskuez an habijou drola ha divezusa.

  • diveziañ
    diveziañ

    v.

    (1) V. tr. d. Exhumer.

    ●(1732) GReg 280a. Deterrer, exhumer, tr. «Divezhya ur re.»

    ●(1847) FVR 204. he vez a oe digoret hag he relegou divesiet. ●(1867) BBZ III 138. Hag a iez d'he ziveia, tr. «et m'en allai le déterrer.»

    ●(1913) FHAB Here 344. ar c'horf pe ar relegou a o bet diveziet pevar miz a zo.

    (2) V. intr. Sortir de la tombe.

    ●(1847) FVR 188. ma halfent divesia / Hon tado da zont er bed-man, / En em gafent gwall souezet.

  • divezv
    divezv

    adj.

    I.

    (1) Qui n'est pas soûl.

    ●(1895) GMB 158. pet[it] Trég[uier] divê qui n'est pas ivre.

    ●(1902) PIGO I 159. a-rôg ma vo diveo mad. ●(1925) SFKH 37. Loeiz, én ur arriù ér gér, divèu, énep d'en ordinér. ●(1942) VALLsup 100b. divezo, tr. «qui n'est pas ivre.» ●(1957) AMAH 23. Ur ral e veze e welout divezv.

    (2) Loc. adv. Mezv-divezv : toujours plus ou moins ivre.

    ●(1977) PBDZ 782. (Douarnenez) mezv-divezv, tr. «toujours entre deux vins, toujours plus ou moins ivre.»

    II. Divezv evel un astell-yod : voir astell.

  • divezvet
    divezvet

    adj. Qui n'est plus soûl.

    ●(1902) PIGO I 132. Rene a zavaz e zaoulagad digor-frank war ar c'hemener ; divevet e oa. ●(1942) VALLsup 100b. divezvet, tr. «sorti, tiré de l'ivresse.»

  • divezviñ .1
    divezviñ .1

    v.

    (1) V. intr. Dessoûler.

    ●(1723) CHal 64. Diveaoüein, tr. «Desennivrer, dessouler.» ●(1732) GReg 277a. Dessaouler, dessouler, desenyvrer, tr. «Divézvi. pr. divézvet.»

    ●(1841) IDH 123. A pe ziveàuas, ean e huélas, mæs rai-zehuéhat, er faute en doé groeit.

    ●(1909) BROU 228. (Eusa) Ne zivèzo ket, tr. «il ne dessoûle pas.» ●(1931) VALL 194a. Dégriser, tr. «divezvi.» ●(1955) STBJ 77. d'ho kwele goude, war-eeun, da zivêvi. ●(1962) EGRH I 67. divezviñ v., tr. « desenivrer. »

    (2) V. tr. d. Dessoûler.

    ●(1936) PRBD 88. Freskadurez an dour a zivesvas anezan. ●(1962) EGRH I 67. divezviñ v., tr. « dessoûler. »

  • divezviñ .2
    divezviñ .2

    v. intr. Mezviñ ha divezviñ : se soûler souvent.

    ●(1732) GReg 977b. Yvrogner, boire souvent & par excès, tr. «mézvi ha divézvi.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...