Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 147 : de diverzan (7301) à divezvin-2 (7350) :
  • diverzañ
    diverzañ

    v. tr. d. Retirer une défense, une interdiction.

    (1931) VALL 191b. retirer une défense, tr. «diverza

  • diverzh
    diverzh

    adj. Imperceptible, qu'on ne perçoit pas, inaperçu.

    (1876) TDE.BF 155b. Diverz, adj., tr. «Imperceptible.»

    (1931) VALL 376b. Imperceptible, qu'on ne perçoit pas, tr. «diverz.» ●380b. Inaperçu, tr. «diverz

  • diverzhus
    diverzhus

    adj. Imperceptible, impossible d'apercevoir.

    (1931) VALL 376b. Imperceptible, qu'il n'est pas possible d'apercevoir, tr. «diverzus

  • diverzhusted
    diverzhusted

    f. Imperceptibilité.

    (1931) VALL 376b. Imperceptibilité, tr. «diverzusted f.»

  • divesk
    divesk

    adj.

    (1) Attr./Épith. Qui n'est pas brouillé, pur.

    (1906) KANngalon Eost 184. heno eo e teu da darza bepred sklear ha divesk eienen ar guir feiz. ●(1907) AVKA 231. an nard ar muia divesk. ●(1962) EGRH I 67. divesk a., tr. « sans mélange. »

    (2) Loc. adv. Mesk-divesk : pêle-mêle.

    (1904) BOBL 31 décembre 15/1b. mesk divesk emaint. ●(1921) FHAB Kerzu 331. O c'houeza war gribenn ar menez mesk-divesk, / Enni holl c'houeziou mat an douar hag an aod.

  • diveskañ / diveskiñ
    diveskañ / diveskiñ

    v. tr. d.

    (1) Trier.

    (1732) GReg 263b. Demeler, mettre en ordre, débrouiller, tr. «Divesqa. pr. divesqet

    (1857) HTB 91. gout a rei ervad ho had kavout, ho diveska [eskern ha ludu an dud varo], ho dibab hag ho hadjunta.

    (2) Remuer.

    (1933) TREM 25. Mez na vern ket / Diveskan teil ken koz !! tr. «Mais quel profit, remuer de si vieilles choses !»

    (3) Délayer.

    (1925) FHAB Mae 198. em eus (...) divesket en eur skudell eun tamm goell-bier abarz hen teurel etouez an traou all.

  • diveskell
    diveskell

    adj. Sans biais.

    (1857) CBF 101. bete'n dalar eo eat didro da (lire : ha) dibeskel, tr. «jusqu'aux sillons en travers je l'ai tracé droit et sans biais.»

  • divesker
    divesker

    d.

    I.

    (1) Jambes.

    (14--) N 1599. Ma deuesquer so leheryet, tr. «Mes cuisses sont disloquées.» ●1819-1820. Memeux estlam mazoff camet / Ha ma diuesquer leheryet, tr. «J'ai le malheur d'être boiteux / Et mes jambes disloquées.»

    (1710) IN I 159. pa zeu e zivisquer da gouenvi.

    (1877) EKG I 296. eur vreac'h torret, an divisker bruzunet.

    (1876) TDE.BF 155b. Divesker. Ce pluriel duel, en dépit de sa valeur propre, s'emploie aussi en parlant d'un animal à quatre pieds. Divesker eur marc'h, les jambes d'un cheval. ●432b. sounnet he zivesker out-han. ●434b. he zivesker bihan. ●(1883) MIL 93. eur saro fanfarluchet a ziskenne beteg koublou an divesker.

    (1900) KEBR 20. Ar c’har, tr. « La jambe » ●An divesker, tr. « Les jambes ». ●(1909) FHAB C'hwevrer 57. mont da ziskuiza o divesker da di Fanch an Hostis.

    ►[au duel après un art. ind.] Un divesker : une paire de jambes.

    (1910) MAKE 69. eun divesker berr.

    (2) Astenn e zivesker : allonger la jambe, hâter le pas.

    (1876) TDE.BF 434b. kaer avad en devoa astenn gant tiz he zivesker bihan ha skein mibin gant he zaou droadik enn hent.

    II. (en plt d'un animal) Les pattes d'un quadrupède, d'un insecte.

    (1710) IN I 402. evel ma teu ar guenanigou da guemeret grouanennou mein etre o divesquer pa vezont surprenet gant an avel var ar meas evit gallout en em valanci en ear.

    (1909) FHAB Meurzh 76. eun ebeul (...) stumet brao, divesker neat.

    ►[au duel après un art. ind.] Un divesker : les quatre jambes.

    (1950) KROB 25/6. eun diwesker moan hag hir [kazeg].

    III. (en plt de qqc.) Pieds.

    (1877) FHB (3e série) 2/13b. Pep leren a zo keit ha divesker eur marc'h caneller.

  • diveskeret
    diveskeret

    adj. Qui a des jambes (…).

    (1952) LLMM 32-33/133. (Douarnenez) Diveskeret-mat.

  • diveskiñ
    diveskiñ

    voir diveskañ

  • divestr
    divestr

    adj. Qui n'a pas de maître.

    (1982) PBLS 179. (Langoned) divestr, tr. «sans maître.»

  • divet
    divet

    adj. Deuxième (au féminin).

  • diveubl
    diveubl

    adj. Immeuble.

    (1732) GReg 622a. Meuble & immeuble, tr. «Meubl, ha diveubl. madou meubl, ha madou diveubl.»

  • diveud
    diveud

    adj. Qui est né sans pouces.

    (1732) GReg 743b. Qui est né sans pouces, tr. «Diveud

  • diveudek
    diveudek

    adj. Qui est né sans pouces.

    (1732) GReg 743b. Qui est né sans pouces, tr. «diveudecq

  • diveudet
    diveudet

    adj. Qui a perdu un, ou ses pouces.

    (1732) GReg 743b. Qui a perdu le, ou les pouces, tr. «Diveudet

    (1876) TDE.BF 155b. Diveudet, adj., tr. «Qui a perdu par accident un pouce de la main ou du pied.»

  • diveukañ
    diveukañ

    v. = (?).

    (1973) AMED 24. Ar zervel ar bar zegal, ar galon hag ar zac'h braz ren ken nemed diveuka nezo.

  • diveulbeziñ
    diveulbeziñ

    v. tr. d. Déniaiser.

    (1879) ERNsup 151. diveulbeziñ, déniaiser, attrapper, Trév[érec] ; diveulbezein, St-M[ayeux]. ●(1899) MSLp xi 95. pet[it] tréc[orois] beulbes «sot, niais» : drouk zañt Beulbes «le mal de saint Niais, la niaiserie»; diveulbeziñ «déniaiser, attraper».

  • diveuleudi
    diveuleudi

    adj. Inglorieux.

    (1931) VALL 390a. Inglorieux, tr. «diveuleudi

  • diveulus
    diveulus

    adj.

    (1) Déshonnorable.

    (1732) GReg 275b. Déshonorable, non honorable, tr. «diveulus

    (1931) VALL 433a. qui n'est pas louable, tr. «diveulus

    (2) Désapprobateur.

    (1931) VALL 379a. Improbateur, tr. «diveulus

  • diveunekaat
    diveunekaat

    v. tr. d. Rendre joyeux, faire quitter la tristesse.

    (1939) RIBA 127. Ret é hé diamalekat ha diveunekat.

  • diveür
    diveür

    adj. Qui n'est pas mûr.

    (1732) GReg 623a. Qui n'est pas meur, tr. «Divëur

  • diveurbl
    diveurbl

    adj. Sans meuble.

    (1732) GReg 264a. Demeublé, ée, qui n'est pas meublé, maison ou chambre sans meuble, tr. «Diveubl

  • diveurbliñ
    diveurbliñ

    v. tr. d. Démeubler.

    (1659) SCger 42a. demeubler, tr. «diueubli.» ●(1732) GReg 264a. Demeubler, tr. «diveubli. pr. diveublet. Van[netois] diverbleiñ

  • diveureiñ
    diveureiñ

    v. intr. Se lever tard.

    (1732) GReg 570b. Se lever tard, tr. «Diveureiñ

    (1876) TDE.BF 155b. Diveurei, v. n., tr. «Dormir la grasse matinée.»

    (1927) GERI.Ern 98. diveurei, tr. «se lever tard.»

  • diveuroù
    diveuroù

    plur. = (?) Avantages en nature (?).

    (1980) LLMM 210/268. Gopr ur mevel (...) ne oa ket bras en arc'hant, met da heul e oa an diveuroù, da laret eo : botoù, dilhad, kemenerezh, fererezh (...).

  • diveus
    diveus

    prép. De.

    (17--) EN 102. boutailad dives ar guin neve, tr. «une bouteillée du vin nouveau.» ●1792. en em disor diues an drouc spered, tr. «se défaire du mauvais esprit.»

  • diveutur
    diveutur

    adj. Grossier, sauvage, barbare.

    (17--) CSbsm 5. Er-ré diveuturran e yas dehou aben. ●10. Er-ré diveuturan e lacas én ou fèn / Ar gouste ou buhé de zihuennein er uen.

    (1919) DBFVsup 19a. diveutur (Arg[oad]), dibeutur (Arv[or]), diventur (Cons. S. 358), adj., tr. «grossier, sauvage, barbare.»

  • diveuz .1
    diveuz .1

    adj. (agriculture) Épié.

    (1957) ADBr lxiv 4/457. (An Ospital-Kammfroud) diveuz brao eo ar gwiniz. ●(1962) EGRH I 67. diveuz a., tr. « monté en épi. »

  • diveuz .2
    diveuz .2

    adj. À peine tiède.

    (1942) GWAL 148-149/324. Diveuz ano-gwan : n'eo ket yen ken, hep beza c'hoaz klouar. (...) n'eo ket tomm ar c'hafe ken, eun tammig diveuz eo c'hoaz. ●(1962) EGRH I 67. diveuz a., tr. « légèrement tiède. »

  • diveuz .3
    diveuz .3

    adj. Émergé.

    (1962) EGRH I 67. diveuz a., tr. « non submergé, émergé. »

  • diveuziñ .1
    diveuziñ .1

    v. intr. Monter en épi. Cf. diheudiñ .2

    (1942) GWAL 148-149/324. Diveuzi verb gwan : dont pennou pe tañvouez warnañ en eur gomz eus an ed : prest eo ar gwiniz da ziveuzi. ●(1957) ADBr lxiv 4/456-457. (An Ospital-Kammfroud) Diveuzi : v. – Monter en épis en parlant des céréales et des graminées (cf. dihoda, greunia, divodein...) : Prest eo an id da ziveuzi. ar herh n’eo ket diveuzet mad ’r bloa(z)-mañ. ●(1962) EGRH I 67. diveuziñ v., tr. « monter en épi. »

  • diveuziñ .2
    diveuziñ .2

    v. intr.

    (1) Tiédir.

    (1942) GWAL 148-149/324-325. Diveuzi, verb gwan : koll e yenïen, evel m’eo «distana» koll e nerz. (...) D’am meno n’eo ket «diriva» ken kreñv ha «diveuzi». Evit ma tiveuzfe eun dra bennak e ranker kaout nerz an tan. ●(1962) EGRH I 67. diveuziñ v., tr. « rendre légèrement tiède, chauffé légèrement. »

    (2) Devenir tiède.

    (1962) EGRH I 67. diveuziñ v., tr. « devenir légèrement tiède. »

  • diveuziñ .3
    diveuziñ .3

    v. intr. Émerger, exonder.

    (1878) SVE 164 §997. Pa ziveuzo Is / E veuzo Paris, tr. «Quand des flots Is émergera / Paris submergé sera.»

    (1955) SKOL 3/17. diveuziñ, tr. «émerger.» ●(1962) EGRH I 67. diveuziñ v., tr. « émerger. »

  • diveuziñ .4
    diveuziñ .4

    voir divaouziñ

  • divev
    divev

    adj. Sans vie.

    (1962) EGRH I 67. divev a., tr. « sans vie. »

  • divevel .1
    divevel .1

    adj. Qui n'a pas de domestique.

    (1931) VALL 227a. sans domestique, tr. «divevel

  • divevel .2
    divevel .2

    m. Ex-domestique.

    (1931) VALL 227a. divevel subs., tr. «qui a cessé d'être domestique.»

  • divevenn
    divevenn

    adj. Indéfini.

    (1931) VALL 384b. Indéfini, tr. «divevenn

  • divevennañ
    divevennañ

    v. tr. d. Enlever le bord (de qqc.).

    (1931) VALL 184a. Déborder, enlever le bord (vêtement, etc.), tr. «divevenna

  • divezh
    divezh

    adj.

    I. Éhonté.

    (1499) Ca 66b. [diuez] g. non honteux. b. dimez. ●g. homme sans vergoingne non honteux. b. den diuezz. ●(c.1500) Cb 67b. [diuez] g. non honteux. diuez. ●(1575) M 453. dren maru diuez, tr. «par la mort effrontée.»

    (1659) SCger 41b. dehonté, tr. «diuez.» ●48b. effronté, tr. «divez.» ●69b. insolent, tr. «divez.» ●(1792) BD 1188. te so dinves hac effrontet, tr. «Tu est hardi et effronté.» ●(1792) CAg 176. É Jesus ind ë crocg divéh.

    (1829) CNG 102. pe zas divéh / sant Pier d'en nahein tair-gùéh.

    II. Bezañ divezh evel ur c'hi : voir ki.

  • divezhded
    divezhded

    f. Effronterie, insolence.

    (c.1718) CHal.ms ii. Insolence, tr. «diuergondag' diuergontis, diuehtet, Insolanç.»

    (1834) SIM 75. calz (...) a c'hoarze dre divestet.

    (1934) BRUS 210. L'insolence, tr. «en divéhded

  • divezhet
    divezhet

    adj.

    (1) Éhonté.

    (c.1500) Cb 67b. [diuez] Jdem epudoratus / ta / tum. b. diuezet.

    (1872) GAM 53. Pebez gaou divezed ! ●(1877) FHB (3e série) 29/227a. ar re a lavar kement-se a lavar eur gaou, eur gaou divezet. ●(1877) FHB (3e série) 30/238b. ar Morlaisien a zo divezet aoualc'h evit lavaret en deuz relijion ! ●(1893) IAI 148. en em rei d'ho zechou divezet.

    (1911) BUAZperrot 50. E Rom, kear an hudurnez, an ioulou fall a zo divezet.

    (2) (en plt de qqn) Éhonté.

    (1659) SCger 69b. insolent, tr. «diuezet

    (1859) SAVes 2. lounqerrien distronqet / Ha Mezierezet divezet. ●(1883) SBI I 264. eur plac'h iaouanc divezet, tr. «une jeune fille éhontée.»

    (1911) BUAZperrot 515. pec'herez divezet. ●(1915) HBPR 31-32. merc'hed divezet ha paotred iaouank libertin. ●(1915) MMED 48. komzou louz eur mevel divezet. ●(1925) BUAZmadeg 81. Ar c'hreg divezet. ●(1938) FHAB Genver 4. ambrouget gant merc'hed divezet. ●357. plac'hed divezet o veza deut d'he denti.

  • divezhoni
    divezhoni

    f. Effronterie.

    (1889) ISV 198. o deus bet Renan hag he genseurt an divezoni da lavaret n'oa ket Doue !…

  • divezhus
    divezhus

    adj. =

    (1868) FHB 155/406a. pep-unan a ziskuez an habijou drola ha divezusa.

  • diveziañ
    diveziañ

    v.

    (1) V. tr. d. Exhumer.

    (1732) GReg 280a. Deterrer, exhumer, tr. «Divezhya ur re.»

    (1847) FVR 204. he vez a oe digoret hag he relegou divesiet. ●(1867) BBZ III 138. Hag a iez d'he ziveia, tr. «et m'en allai le déterrer.»

    (1913) FHAB Here 344. ar c'horf pe ar relegou a o bet diveziet pevar miz a zo.

    (2) V. intr. Sortir de la tombe.

    (1847) FVR 188. ma halfent divesia / Hon tado da zont er bed-man, / En em gafent gwall souezet.

  • divezv
    divezv

    adj.

    I.

    (1) Qui n'est pas soûl.

    (1895) GMB 158. pet[it] Trég[uier] divê qui n'est pas ivre.

    (1902) PIGO I 159. a-rôg ma vo diveo mad. ●(1925) SFKH 37. Loeiz, én ur arriù ér gér, divèu, énep d'en ordinér. ●(1942) VALLsup 100b. divezo, tr. «qui n'est pas ivre.» ●(1957) AMAH 23. Ur ral e veze e welout divezv.

    (2) Loc. adv. Mezv-divezv : toujours plus ou moins ivre.

    (1977) PBDZ 782. (Douarnenez) mezv-divezv, tr. «toujours entre deux vins, toujours plus ou moins ivre.»

    II. Divezv evel un astell-yod : voir astell.

  • divezvet
    divezvet

    adj. Qui n'est plus soûl.

    (1902) PIGO I 132. Rene a zavaz e zaoulagad digor-frank war ar c'hemener ; divevet e oa. ●(1942) VALLsup 100b. divezvet, tr. «sorti, tiré de l'ivresse.»

  • divezviñ .1
    divezviñ .1

    v.

    (1) V. intr. Dessoûler.

    (1723) CHal 64. Diveaoüein, tr. «Desennivrer, dessouler.» ●(1732) GReg 277a. Dessaouler, dessouler, desenyvrer, tr. «Divézvi. pr. divézvet

    (1841) IDH 123. A pe ziveàuas, ean e huélas, mæs rai-zehuéhat, er faute en doé groeit.

    (1909) BROU 228. (Eusa) Ne zivèzo ket, tr. «il ne dessoûle pas.» ●(1931) VALL 194a. Dégriser, tr. «divezvi.» ●(1955) STBJ 77. d'ho kwele goude, war-eeun, da zivêvi. ●(1962) EGRH I 67. divezviñ v., tr. « desenivrer. »

    (2) V. tr. d. Dessoûler.

    (1936) PRBD 88. Freskadurez an dour a zivesvas anezan. ●(1962) EGRH I 67. divezviñ v., tr. « dessoûler. »

  • divezviñ .2
    divezviñ .2

    v. intr. Mezviñ ha divezviñ : se soûler souvent.

    (1732) GReg 977b. Yvrogner, boire souvent & par excès, tr. «mézvi ha divézvi

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...