Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 144 : de divasan-divasin (7151) à divein (7200) :
  • divasañ / divasiñ
    divasañ / divasiñ

    v. tr. d. Débâter.

    ●(1732) GReg 245b. Debater, ôter le bât d'un mulet, tr. «Divaçza. pr. divaçzet.» ●(1744) L'Arm 90b. Débâter, tr. «Divassein.»

    ●(1876) TDE.BF 154b. Divasa, v. a., tr. «Oter le bât à une bête de somme.»

    ●(1931) VALL 183a. Débâter, tr. «divasa.» ●(1962) EGRH I 67. divasañ v., tr. « enlever le bât (d’une bête de somme). »

  • divasiañ
    divasiañ

    v. intr. =

    ●(1924) NFLO. passer. [l'eau ne peut] passer au fur er à mesure sous le pont qui est trop petit, tr. «an dour n'hell ket divasia.»

  • divasiñ
    divasiñ

    voir divasañ

  • divaskell
    divaskell

    d. askell

  • divaskellañ
    divaskellañ

    v. intr. Battre des ailes.

    ●(1867) MGK 20. Enn eur ziouaskella (…) al labouz keaz ! / (…) kuit d'he gouldri a zistroaz. ●(1876) TDE.BF 137b. Diouaskella, v. n., tr. «Etendre ou déployer ses ailes.»

    ●(1902) MBKJ 157. Ann er a c'hoar diouaskella ha plava huel a-zioc'h an douar.

  • divaskellek
    divaskellek

    adj. Ailé.

    ●(1896) HIS 36. èron divaskellek. ●(1899) HZB 50. aered diweskelleg.

  • divaskl
    divaskl

    adj. Qui n'a pas de masque.

    ●(1732) GReg 263b. Demasqué, ée, sans masque, tr. «Divasql.»

  • divasklañ
    divasklañ

    v.

    (1) V. tr. d. Démasquer.

    ●(1732) GReg 263b. Demasquer, ôter le masque, tr. «Divasqla. pr. divasqlet.»

    ●(1914) DFBP 85b. demasquer, tr. «Divaskla.» ●(1931) VALL 197a. Démaquer, tr. «divaskla.»

    (2) V. intr. Se démasquer.

    ●(1732) GReg 263b. Se demasquer, tr. «divasqla.»

  • divastar
    divastar

    adj.

    (1) Propre, sans souillure.

    ●(1912) BUAZpermoal 864. Ar pez a dremen er c'horf, en despet d'an den, ne vir ket outan da vezan divastar.

    (2) sens fig. (Langue) parfaite, sans faute.

    ●(1921) FHAB Du 298. Yez divastar ha giziou fur. ●(1928) BREI 54/1d. eur brezoneg flour ha divastar a c'halleg.

  • divastarañ
    divastarañ

    v. tr. d. Nettoyer.

    ●(1890) MOA 230a. Essuyer, effacer, nettoyer, tr. «divastara.»

  • divastikañ
    divastikañ

    v. tr. d. Démastiquer.

    ●(1931) VALL 197a. Démastiquer, tr. «divastika.»

  • divastrouilhiñ
    divastrouilhiñ

    v. tr. d. Débarbouiller.

    ●(1732) GReg 245b. Debarbouiller, tr. «Van[netois] divastrouilheiñ. pr. et.»

    ●(1931) VALL 182b. Débarbouiller ; décrasser, tr. «divastrouilha.»

  • divat
    divat

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn) Méchant.

    ●(1530) Pm 97. an yuzeu diuat, tr. «le Juif cruel.» ●252. Dyuat sathan hep ehanaff / Da pep eneff plant so gantaff, tr. «Le cruel Satan, sans s'arrêter, / Sur toute âme a prise.» ●(1530) J 33a. Gant tut dimat a drouc atret, tr. «de la part des méchants et des scélérats.»

    ●(1659) SC 111. are-se so dinvat ha ne veuint quet pell. ●(c.1680) NG 275. er mastin diuat.

    ●(1867) BUE 6. c'houi a (lire : he) zello evel re divad da gaout ho kraso mad. ●22. da heul kenseurted divad. ●(1872) ROU 91b. Divad out, pa res eur seurt poan d'as vam, tr. «tu es bien méchant, de faire une telle peine à ta mère.»

    ●(1943) FATI 140. eur verc'hig ken dister... ken divat !

    B.

    (1) Mauvais.

    ●(1580) G 321-322. Dra vech flam mam ha tat || goude sourcy dymat, tr. «Que vous soyez joyeux, mère et père / Après le mauvais souci.»

    (2) Cruel.

    ●(1659) SCger 9a. aspre, tr. «dînvat.» ●(1688) MD II 10. staguet / Gant querdin crè ha chadennou dinvat. ●27. Mé deus gant spern dinvat ho curunet. ●(1732) GReg 961a. Le suplice du feu est très violent, tr. «Ar jayn eus an tan a so diñvad.» ●(17--) CBet 1914. en defo poan divat, tr. «subira un châtiment terrible.»

    ●(1825) COSp 63. mar dé divat tærision hou anemiset.

    (3) Fort.

    ●(1688) MD II 51. tourmantet gant eur sec'het dinvat. ●(c.1718) G 95 / 154 - H 155 / 191 - I/J 191 / 271 - K 271 - L 272/325 - M 325/422) (N 1/31 - O 32/70 - P 71/219 - Q 220/242 - R 242/426) (S 1/138 - T 149/251 - U/V/W 252/343 - Y 343/344 - Z 344/345)">CHal.ms ii. Le feu est le plus fort de tous les elements, tr. «n'en des quet elemant a oper' guet brassoh nerh euit en taan, n'endés netra diuatoh aüeit en tan, en tân e er crean es en ol Elemanteu.»

    ●(1838) OVD 147. biscoah ul labour groeit guet un hærre divad nen dé bet groeit mad.

    (4) Avel divat : vent fou.

    ●(c.1718) G 95 / 154 - H 155 / 191 - I/J 191 / 271 - K 271 - L 272/325 - M 325/422) (N 1/31 - O 32/70 - P 71/219 - Q 220/242 - R 242/426) (S 1/138 - T 149/251 - U/V/W 252/343 - Y 343/344 - Z 344/345)">CHal.ms ii. un vent fort et uiolent, tr. «un aüel diuat.» ●Voila du gros temps, tr. «chetu aüel diuat, un dourmant' a him brepar', amser calet, rust'.»

    ●(1829) CNG 51. Dré en ahuél divat.

    II. Adv.

    (1) [dans une phrase au négat.] Guère.

    ●(1895) CHAl.loth 28. bas vannet[ais]. divad, adverbe : pas trop.

    ●(1968) LIMO 26 octobre. Betag breman ne vezè ket groet lèh divad d'er brehoneg a Vro-Guéned é Radio-Roahon. ●(1974) YABA 28.09. Er varhadourion nen dant ket divat d'en tuad-sé. ●YABAlevr 243. Divat adv. guère, peu souvent ; – Ne vezent ket gwelet divat en davarn-se : On ne les voyait guère en cette taverne. ●(1976) LIMO 13 mars. En amzér-sé, ne oè divad nameiton hag e ouiè un tamm bennag penn d'er bed. ●(1982) LIMO 4 juin. Ne vè ket mui luskellet divat er vugalé.

    (2) Abondamment.

    ●(c.1718) G 95 / 154 - H 155 / 191 - I/J 191 / 271 - K 271 - L 272/325 - M 325/422) (N 1/31 - O 32/70 - P 71/219 - Q 220/242 - R 242/426) (S 1/138 - T 149/251 - U/V/W 252/343 - Y 343/344 - Z 344/345)">CHal.ms i. il pleure a chaudes larmes, tr. «goüilein ara estrang', diuat.» ●(c.1718) G 95 / 154 - H 155 / 191 - I/J 191 / 271 - K 271 - L 272/325 - M 325/422) (N 1/31 - O 32/70 - P 71/219 - Q 220/242 - R 242/426) (S 1/138 - T 149/251 - U/V/W 252/343 - Y 343/344 - Z 344/345)">CHal.ms ii. Il est haut a la main, tr. «biu' é ha pront de zournein, pront é diuat, de scoein, de bilat.» ●(c.1718) G 95 / 154 - H 155 / 191 - I/J 191 / 271 - K 271 - L 272/325 - M 325/422) (N 1/31 - O 32/70 - P 71/219 - Q 220/242 - R 242/426) (S 1/138 - T 149/251 - U/V/W 252/343 - Y 343/344 - Z 344/345)">CHal.ms iv. Suer a grosses gouttes, tr. «huezein diuat, bras, huezein a boteranedeu.» ●Il uente bien fort, tr. «aüelein ara diuat.»

    (3) Cruellement.

    ●(1530) J p. 11a. Un rifier sclacc diblas ha dissaczun / Eguyt lacat difuat ha dinatur / A crenn ennhy an re so afuyus, tr. «une rivière glacée, fade et dégoûtante où l'on jette, sans miséricorde et sans pitié, les envieux.» ●(1575) M 2415. Ha tan grizias hastiff ouz ho lesquiff dimat, tr. «Et le feu ardent, en hâte les brûlant cruellement.» ●(1580) G 930. hac y dymat en chotadas, tr. «Et méchamment ils le souffletèrent.»

    ●(c.1718) G 95 / 154 - H 155 / 191 - I/J 191 / 271 - K 271 - L 272/325 - M 325/422) (N 1/31 - O 32/70 - P 71/219 - Q 220/242 - R 242/426) (S 1/138 - T 149/251 - U/V/W 252/343 - Y 343/344 - Z 344/345)">CHal.ms i. battre cruellement, tr. «pilat diuat.»

  • divatañ / divatiñ
    divatañ / divatiñ

    v.

    (1) V. intr. Revenir d'un évanouissement.

    ●(17--) TE 257. a pe oai divattet.

    ●(1908) PIGO II 115. ar bobl, avat, a reas evel divatan. ●150. hano Janig en e ziouskouarn a ra d'ar c'hemener divatan. ●(1919) BUBR 4/107. An aoun a laka ac'hanon da zivata. ●(1972) SKVT I 167. Ne zivate ket. ●(1974) SKVT III 37. tre ma tivate.

    (2) V. tr. d. Ranimer.

    ●(1978) LIMO 11 mars. eid he devatein. ●Devatein, tr. «ranimer.»

  • divateri
    divateri

    f. Méchanceté.

    ●(1659) SC 113. an ingrateri hag an dinvateri en andret d'ar peevrien. ●(1688) MD II 13. Evit expia an oll divateri.

  • divatiñ
    divatiñ

    voir divatañ

  • divatorelliñ
    divatorelliñ

    v. intr.

    (1) Revenir d'un évanouissement.

    ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. Divatorelli, tr. «revenir d'évanouissement.»

    (2) Dessoûler.

    ●(1954) VAZA 109. hep divatorelliñ e-pad eizh devezh diouzh tu.

  • divav .1
    divav .1

    adj. Qui n'est pas engourdi par le froid.

    ●(1907) DIHU 28/444. Bizied divaù.

  • divav .2
    divav .2

    voir divavañ

  • divav .3
    divav .3

    voir divaviñ

  • divavañ / divaviñ / divav
    divavañ / divaviñ / divav

    v.

    I. V. intr.

    (1) Dégourdir.

    ●(1659) SCger 41a. degourdir, tr. «divavi.»

    ●(1849) LLB 1554. Lakeit ind [el loned] de zivaw.

    (2) Cesser d'être engourdi par le froid.

    ●(1890) MOA 239a. Revenir de cet état [engourdi par le froid], tr. «divava, - divaoi.»

    II. V. tr. d.

    (1) Désengourdir.

    ●(1732) GReg 258a. Degourdir, desengourdir les mains, tr. «Divava. pr. divavet. divava an daouzorn.»

    ●(1907) VBFV.fb 27b. dégourdir, tr. «divaùein.» ●(1932) BRTG 43. divaùein é vizied. ●(1934) BRUS 57. Désengourdir, tr. «divaùein.» ●(1962) EGRH I 67. divavañ v., tr. « dégourdir. »

    (2) Tiédir légèrement.

    ●(1934) BRUS 86. Tiédir, tr. «divaùein (très peu).»

  • divaviñ .2
    divaviñ .2

    voir divavañ

  • divaviñ / divav .1
    divaviñ / divav .1

    v.

    (1) V. tr. d. Ôter la bave.

    ●(1744) L'Arm 28a. Oter la bave, tr. «Divaouein.»

    (2) V. intr. Baver.

    ●(1849) LLB 1554. Lakeit ind de zivaw.

    ●(1939) RIBA 74. Chistra, lagouta, divaùein ha digardellat e hrè.

  • divavouziñ
    divavouziñ

    v. tr. d. Enlever la bave (de).

    ●(1939) RIBA 74. divaùouzein en taolieu.

  • divazeng
    divazeng

    adj. (argot de Pont-l'Abbé) Désœuvré.

    ●(1973) SKVT II 17. Paotred korn ar veilh, anvet ivez al lonkerien-heol, losteiged ar veilh, ar friterien-moger, en ur ger, an «druchoned divazeñg».

  • divazhoul
    divazhoul

    adj. (Cloche) sans battant.

    ●(1732) GReg 922b. Timbre, tr. «Cloc'h divazoul.»

    ●(1904) LZBg Mae 101. ur hloh divahoul.

  • divazhoulenn
    divazhoulenn

    adj. (Cloche) sans battant.

    ●(1911) SKRS II 200. ar c'hloc'h divazoulen. ●201. kleier divazoulen.

  • divazhoulennañ
    divazhoulennañ

    v. tr. d. Ôter le battant (d'une cloche).

    ●(1877) EKG I 233. divazoulenna ar c'hleier.

  • divazhoulennet
    divazhoulennet

    adj. (Cloche) dont on a ôté le battant.

    ●(1874) FHB 514/349b. Cleier divazoulennet.

  • diveboariñ
    diveboariñ

    v. tr. d. =

    ●(1934) MAAZ 97. é ben mordosek e rekezen bout bet flastret aveit en diveboérein ! ●174. get en hoant d'hou tiveboérein.

  • divec'h .1
    divec'h .1

    [di- .2 + bec’h]

    Adj.

    (1) Exempté.

    ●(1931) VALL 222a. Dispensé, tr. «divec'h»

    (2) Divec'h d'ar c'hof : facile, léger à digérer, digeste.

    ●(1857) CBF 74. Ne zebrann nemet boed divec'h d'ar c'hof, tr. «Je ne mange que des mets faciles à digérer.»

  • divec'h .2
    divec'h .2

    [di- .2 + bec’h]

    M.

    (1) Décharge.

    ●(1931) VALL 186b. Décharge, tr. «divec'h m.» ●222a. Dispense, tr. «divec'h m.» ●283b. Exemption, tr. «divec'h m.»

    (2) Soulagement.

    ●(1931) VALL 703a. Soulagement, tr. «divec'h m.»

  • divec'hañ
    divec'hañ

    voir divec'hiañ

  • divec'hiadur
    divec'hiadur

    [di- .2 + bec’h -adur / -iadur]

    M. Dispense.

    ●(1931) VALL 222a. Dispense, tr. «divec’hiadur m.» ●283b. Exemption, tr. «divec’hiadur m.»

  • divec'hiañ / divec'hañ / divec'hiñ
    divec'hiañ / divec'hañ / divec'hiñ

    [di- .2 + bec’hiañ / bec’hañ / bec’hiñ]

    V.

    I. V. tr. d.

    (1) Soulager d'un fardeau.

    ●(1732) GReg 249a. Decharger, diminuer la charge, ôter la charge, le fardeau, retrancher ce qui incommode, tr. «Van[netois] diveheiñ.»

    ●(1849) LLB 88. Mar kawet pri pé mein, divehet hou soheu. ●(1857) AVImaheu 3. ean e zivéhiou é bobl a ou féhedeu.

    (2) sens fig. Soulager moralement, rassurer.

    ●(1824) BAM 24. Deut d'am c'haout, c'hui pere a so scuis hac hoc'heus beac'h, ha me o tivecho (lire : tivec'ho). ●(1847) FVR 16. Ann absolvennou a roont / na hellont divec'hia den. ●(1866) FHB 89/293a. He c'homzou o doa kement a ners m'a tiveïent ar sperejou muia sammet. ●(1879) BMN 289. an hini a glaske (...) an dud sammet evit ho divec'hia.

    ●(1910) MBJL 123. peadra da zivec'han eun tamm ma c'halon. ●(1931) VALL 703a. Soulager, tr. «divec'hia.» ●(1939) MGGD 55. Netra nemet ar gwel anezi a zivec'hias an den yaouank. ●(1974) THBI 182. evit diverc'ha he mamm eun tammig.

    (3) Divec'hiañ ar galon : épancher son cœur, s'épancher.

    ●(1943) VKST Genver-C'hwevrer 223. Da belec'h mont da zivec'hia ar galon nemet e kalon ar vamm ?

    ►sens fig. Vomir.

    ●(c.1718) CHal.ms iv. Vomir, tr. «diuehein er galon.»

    (3) Divec'hiañ ar goustiañs : soulager sa conscience.

    ●(1943) VKST Genver-C'hwevrer 223. E ti ar Vamm eo aesoc'h divec'hia ar goustians.

    (4) Soulager financièrement.

    ●(1866) FHB 75/184a. Loeiz evid divec'hia he vamm, a fell d'ezhan, daoust d'he hoad tener, mond da c'hounid he voued.

    (5) Utiliser un récipient de cuisson pour la première fois.

    ●(1996) VEXE 251. Une poêle neuve doit être «rodée» (divehet).

    (6) Divec'hiañ e gorf : chier.

    ●(2003) ENPKP 76. (Ploueskad) diveia da gorf ma peus c'hoant.

    (7) Exempter.

    ●(1847) FVR 170. ne divec'h ket anhe, na da chom hep labourat, na da ober ann oberou mad.

    II. V. intr. Divec'hiañ diouzh udb. : se défaire, se débarrasser de.

    ●(1880) SAB 113. divehia diouz ar seurt poaniou-ze.

    II. V. pron. réfl. En em zivec'hiañ : se soulager.

    ●(1857) HTB 50. Ac'h ! nag en em veulo neuze da vean en em divec'hiet euz he bec'hejou.

    ●(1934) ALMA 45. red eo anzav e deus ar Vro kement a zleou, ma rank klask en em ziveac'hia a bep tu, gand aoun da rankout fila he stal.

  • divec'hiñ
    divec'hiñ

    voir divec'hiañ

  • divec'hus
    divec'hus

    [di- .2 + bec’hius / bec’hus]

    Adj. Facile à digérer.

    ●(1890) MOA 218b. Facile à digérer, tr. «divec'huz da boull ar galoun.»

  • diveg
    diveg

    adj.

    (1) (Sabot) sans pointe.

    ●(18--) SBI ii 108. Unan dizeul, un all divec, tr. «L’un sans semelle, l’autre sans pointe.»

    (2) Sans pointe, sans bec.

    ●(1962) EGRH I 67. diveg a., tr. « sans pointe, sans bec. »

  • divegadur
    divegadur

    m. –ioù Taille (de haie).

    ●(1732) GReg 928b. Tonture des bouïs, tr. «divegadur.»

  • divegal
    divegal

    v. intr. Roter.

    ●(1942) VALLsup 152b. Roter, tr. «divegal (L. ar Floc'h).»

  • divegamant
    divegamant

    m. Entretien, propos, pourparlers.

    ●(1968) LIMO 26 octobre. Rérall euè e vo reit en tu dehè d'obèr un divegemant benag [ér radio]. ●Divegemant, tr. «entretien, propos.» ●(1974) YABA 02.03. A gement-sé, Yann nen des ket groeit divegemant erbet d'ein. ●27.04. Divegemant e zo laket étré en deu Aotrou. ●YABAlevr 243. Divegamant m. pourparler, entretien, explication ; Bout a zo divegamant etreze : il y a des pourparlers entre eux, ils se sont entretenus. ●(1974) YABA 06.07. aveit kavout divegemant get er hansort Visant.

  • divegañ / divegiñ
    divegañ / divegiñ

    v. tr. d.

    (1) Écimer, étêter.

    ●(1732) GReg 48b. Decouronner un arbre, en ôter la cime, tr. «Divega ur vezen.»

    ●(1857) CBF 113. Divegit ar wezen-ze, tr. «Coupez la tête de cette arbre.» ●(1877) EKG I 55. An avel a c'houeze ken na zivege ar guez dre ma'z ea.

    ●(1962) EGRH I 67. divegañ v., tr. « ôter le sommet. »

    ►absol.

    ●(1922) BUBR 13/10. tad ha mab gant ar chelp hag an hach / A ziskour, a ziveg, a zivrank, a zivach.

    (2) Épointer.

    ●(1744) L'Arm 139a. Epointer, tr. «Diveêguein ur beennhuêc bénac.»

    ●(1931) VALL 572a. Enlever la pointe à, tr. «divega.» ●(1939) MGGD 60-61. divega gar ar bluenn gant e gontell. ●(1962) EGRH I 67. divegañ v., tr. « ôter la pointe. » ●(1982) PPBA 92. (Argol) divega, tr. «enlever la pointe.»

    (3) Défaire (le haut d'une meule).

    ●(1942) HERV 54. krapet evel eur marmouz da zivega ar bern bras.

    (4) Aplanir.

    ●(1905) IVLD 237. abalamour ma oa red divega ar roc'h evit gellout diazeza ann iliz.

    (5) Décapiter (une église, etc.).

    ●(1883) MIL 149. Tour Lambaol (...) diveget diou pe deir guech gant ar gurun.

    (6) Tondre (haie, etc.).

    ●(1732) GReg 928a. Tondre des buissons, des bouïs de jardin, tr. «Divega. pr. diveguet.»

    (7) Ôter le bec.

    ●(1962) EGRH I 67. divegañ v., tr. « ôter le bec. »

  • divegañs
    divegañs

    f. Mépris.

    ●(1929) RECe xxxxvi 153. une forme de la Haute-Cornouaille (Le Faouët, Morbihan) : devegans (devegãs), mépris. ●(1931) VALL 461b. Mépris, tr. «devegañs h[aute] C[ornouaille] (Rev. Celt Vol. 46, p. 153) f.» ●(1942) VALLsup 115a. Devegañs manifestation de mépris, affront, donné comme de h[aute] C[ornouaille] (Le Faouët), «Rev. Celt.», serait mieux divegañs.

  • diveget .1
    diveget .1

    adj. Épointé.

    ●(1732) GReg 932b. Tournoi, ancien exercice de Cavaliers bien montez lestement parez & armez de lances, tr. «Stourmérez gand al lançzou diveguet.»

    ●(1838-1866) PRO.tj 179. E lostic coant / (…) Voa diveguet.

  • diveget .2
    diveget .2

    adj. Exprimé.

    ●(1933) ALBR 23. penôs e oa hi eur plac'h atout hag a lavare e begement da bep hini diveget mat.

  • divegiñ .1
    divegiñ .1

    v.

    (1) V. intr. =

    ●(1936) DIHU 295/6. Bourus e vè cheleuet doh en duchentil-sé, meur a ùéh, dreistol a pe ziveg tud fin èl Mazé.

    (2) V. tr. d. Prononcer, dire.

    ●(1895) FOV 250. Divég en orémus ag ur pen bet en al, tr. «prononcer la formule d'un bout à l'autre.»

    ●(1934) MAAZ 51. ne hel ket divegein rah er chongeu e saù d'é spered. ●(1935) DIHU 283/206. En ur dremén étalonn é tiveg, get trouz ur fust e vér é houlé : «On les aura, fourrier !» ●(1942) DHKN 251. hep divégein ur gir.

    ►[au narrat. indir.]

    ●(1942) DIHU 377/156. Malloh ru arnoh ! anstu, e zivègé er iondr.

  • divegiñ .2
    divegiñ .2

    voir divegañ

  • diveglemmañ
    diveglemmañ

    v. tr. d. Épointer.

    ●(c.1718) CHal.ms i. espointer, tr. «torrein er bec, moussein, diueclemein venat de beclem qui signifie pointe.»

  • divegon
    divegon

    adj.

    (1) (en plt d'un organisme vivant) Qui a peu d'énergie vitale.

    ●(1935) DIHU 293/267. arnehon ur bodad man benak, divegon, keijet get ur geoten hesk e vehé laret trohet en un tam parlak merglet.

    (2) sens fig. (en plt d'un travail) = (?) De peu d'envergure, de courte haleine (?).

    ●(1937) DIHU 314/308-309. Mâl é d'er skrivagnerion a Vreih dileskel en troidigeheu hag el labourieu divegon, ha diskoein é hellant, ind eùé neijal get ou diùaskel ou unan.

  • divein
    divein

    adj. Sans pierres.

    ●(1876) TDE.BF 155a. Divein, adj., tr. «Où il n'y a pas de pierres.»

    ●(1923) SKET I 23. douar bloat ha divein.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...