Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés
Page 148 : de divfarzh (7351) à divinellan (7400) :- divfarzhdivfarzh
m. Deux tiers. cf. daoufarzh
●(1871) EVA 2. An diou farz eus a gonseil an ti-kear eta ho deus roet ho demizion, ha dre-ze e vezo eleksiounou nevez.
- divfesenndivfesenn
d. fesenn
- divfeskenndivfeskenn
d. feskenn
- divflac'hdivflac'h
d. flac'h
- divfroenndivfroenn
d. froenn
- divgestaddivgestad
d. kestad
- divgevrennek
- divglundivglun
d. klun
- divgostezdivgostez
d. kostez
- divgroazelldivgroazell
d. kroazell
- divgroazlezdivgroazlez
d. kroazlez
- divgrogennek
- divhanteriñ
- divhardivhar
d. 1. gar
- divharetdivharet
adj. [suivi d'un adj.] Qui a des jambes longues, courtes, etc.
●(1879) ERNsup 152. diouared hu(e)l, haut sur jambes, Gur[hunuel].
- dividivi
adj.
(1) Attr./Épith. Épuisé de fatigue, exténué.
●(1879) ERNsup 151. dívi, fatigué, Trév[érec], Ploezal ; difi, Pleud[aniel, Lang[oat]. ●(1895) GMB 16. On dit en trécorois divi, las, de diviet, lassé.
●(1910) MBJL 188. Skwiz kaer, divi e oamp, ma c'henveajourien ha me. ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. Divi, tr. «épuisé (de fatigue, etc.).»
(2) Adv. intens. Skuizh-divi : très fatigué.
●(1879) ERNsup 151. skouiz-dívi, très fatigué.
- DiviDivi
n. pr. David.
●(14--) N 835-836. Ganteuy (lire : Gant Deuy) esem quifi sot / Languis an cnot hac an stroton, tr. «Tu te trouveras sot à côté de David ; / Tu seras le jouet de ce misérable.» ●1146. setu duet Devy doz quichen, tr. «voici Devy venu près de vous.» ●1191. Da Devy hon em supliomp, tr. «Recommandons-nous à Devy.»
- diviadur
- diviañdiviañ
v. cf. divigiñ
I. V. intr.
(1) (en plt de choses) S'épuiser, se tarir.
●(1530) Pm (Tremenuan) 184. Gladou hep trig ne diffigo (rime en -iʒ-), tr. «Les richesses, sans tromperie, ne s’épuiseront pas.»
●(1895) GMB 159. tréc[orois] diviañ «s'épuiser, se tarir».
●(1902) PIGO I 75. an avalo a diviaz ive. ●(1924) BUBR 43-44/1000. Eun dro bennak e tivias an danve. ●(1927) LZBt Meurzh 70. Digoueout a ra d'ar boed divian ?
(2) Cesser.
●(1580) G 244. ha gloutony hep deffyaf, tr. «Et gourmandise sans cesser.»
(3) (?) S'évanouir (?).
●(c.1825-1830) AJC 5160. prest e queve din evoan da difian.
(4)
●(1650) Nlou 350. Pedomp expres, an guerches man, / Maz ahimp ny guitib vnam, / Dan seig na disych (lire : difych) de quichen, tr. «Prions expressément cette vierge / que nous allions absolument tous / au siège qui ne se fane pas à côté de lui.»
II. V. tr. d. Fatiguer, exténuer, épuiser.
●(1879) ERNsup 151. Ma kéres, me ha da diviañ 'nout, si tu veux je vais te lasser ; formule de défi à la course.
III. V. pron. réfl. (en plt de qqn) En em ziviañ : s'épuiser, se fatiguer, s'exténuer.
●(1903) MBJJ 328. Daoust d'in da gerzet war ma nanf, en em divian buhan.
- diviañsdiviañs
f. Faiblesse.
●(1633) Nom 259b. Defectio, defectio virium, langor virium, imbecillitas, debilitas : deffaillance de force, langueur : diffianç á nerz, languor, fillidiguez.
- divicher
- dividañ
- divider
- divietdiviet
adj.
(1) Lassé.
●(1895) GMB 16. On dit en trécorois divi, las, de diviet, lassé.
(2) Épuisé, fini.
●(1902) PIGO I 90. hostizien diviet o evach. ●(1910) MBJL 139. e sonjomp n'ê ket diviet c'hoaz an neuden a ra ar vugale gatolik 'n eur vont war o c'hiz. ●143. n'eo ket diviet ganimp an danve komz.
(3) Épuisé, fatigué.
●(14--) N 1277. Me so gant cozni difiet, tr. «Je suis accablée de vieillesse.»
- divigadur
- divigetdiviget
adj.
(1) Exténué, épuisé.
●(1790) MG 71. dihuiguét-è guet en nan.
●(1829) CNG 125. Dihuiguêt é arrihuas. ●(1838) OVD 216. dihuiguet ha scuéh-brein.
●(1904) DBFV 54a. dihuiget, tr. «épuisé de fatigue, harassé.»
(2) Diviget gant : épuisé de, par.
●(17--) TE 219. en armé dihuiguét guet er séhèd. ●(17--) VO 8. Ur galon dihuiguét guet er plijadurieu.
●(1861) BSJ 122. Er vostad tud-cé, dihuiguet guet en nân ha hearnet dré er fatig.
- divigiñdivigiñ
v. cf. diviañ
I. V. intr.
(1) Dépérir.
●(c.1718) CHal.ms i. Voila un arbre qui deperit, tr. «dihuïguein ara er c'huen man.» ●le grain deperit, tr. «tesquein, diannein, goannat goahat, fallat, disterat, dehuiguein ara en et.» ●(c.1718) CHal.ms iii. Les batiments qu'on n'occupe point deperissent, tr. «dehuiguein ara un ti abé ne chomm' deen abarh.» ●Voila des arbres qui sont sur leur retour, tr. «dehuiguein ara, disterat ara er guée se.»
●(1904) DBFV 54b. dihuigein, dihuigiein, dehuigein, v. n., tr. «dépérir, s'épuiser.» ●(1907) VBFV.bf 15b. dihuigein, dihuiein, v. n., tr. «n'en plus pouvoir, succomber.» ●(1908) AVES 47. Mar ou hasan d'er gér, ar iun, é tihuigeint ar en hent.
(2) Décliner, déchoir.
●(1904) DBFV 54b. dihuigein, dihuigiein, dehuigein, v. n., tr. «décliner, déchoir.»
(3) Perdre haleine, être essoufflé.
●(1904) DBFV 54b. dihuigein, dihuigiein, dehuigein, v. n., tr. «perdre haleine.» ●(1907) VBFV.fb 38b. essouflé (être), tr. «dihuigein.»
II. V. pron. réfl. En em zivigiñ : s'épuiser.
●(1790) MG 274. ne fal quet dehi ma hum zihuigueint, ha ma hum laheint. ●416. hum zihuiguein e rér é coroll.
●(1856) GRD 110. Hum zihuiguein e hrér doh ou dastum.
- divignon
- divil
- divilgin
- divilhdivilh
adj. & prép.
I.
(1) Adj. Suspendu.
●(1732) GReg 899a. Suspendu uë, pendant, tr. «divilh.»
(2) Loc. prép. En divilh ouzh : suspendu à.
●(1868) KTB.ms 15 p 280. kalz-kalz a goreenno kroc'henn tud en-divill ouz tacho a oa er voger.
II. A-zivilh.
A. Adv. Suspendu.
●(1732) GReg 709b. Pendre, suspendre, tr. «lacqaat a zivilh.» ●(1732) GReg 899a. Suspendu uë, pendant, tr. «a zivilh.»
B. Attr./Épith.
(1) Épith. Pendant.
●(1732) GReg 709a. Des bras pendans, tr. «Divreac'h a zivilh.» ●Des oreilles pendantes, tr. «divscoüarn a divilh.»
(2) Attr. Bezañ a-zivilh : pendre.
●(c.1825-1830) AJC 389. on lien a voa a divil, tr. «Nos voiles pendaient.»
C. Loc. prép. A-zivilh ouzh : suspendu à, pendant à.
●(1633) Nom 170b-171a. Inauris : bague pendant au tendron de l'oreille : goualen á vez á diuil ouz an scouarn.
●(1869) KTB.ms 14 p 287. un druillad alc'houeo a divill euz he c'houriz.
- divilhaldivilhal
voir divilhañ
- divilhañ / divilhaldivilhañ / divilhal
v. intr. Pendiller.
●(1868) GBI ii 414. o tivilla euz ar potanz, tr. «Qui est pendu à la potence !» ●(1896) GMB 680. pet[it] tréc[orois] tivignal, tr. «pendiller.»
●(1954) VAZA 166. panevet d’an drapelloù o fraoñval hag o tivilhal war bep stae ha delez. ●(1955) VBRU 30. un druez hepken sellout ouzh o mañchoù re hir pe re verr, ouzh ar vantell o tivilhal en-dro dezho e-giz ur c’hozh sac’h dindan patatez.
- divilhon
- divilhonatdivilhonat
v. intr. Pendre, pendouiller.
●(1633) Nom 28b. Palear : le fanon d'vn bœuf : an crochen á vez ô diuillounat ouz bouzouc (lire : gouzouc) vn eugen.
- divilinañdivilinañ
v. = (?) cf. divilimañ (?).
●(1867) FHB 117/100b. tapa he iec'het kolled ha divilina he gar dre eun tamig ear vad.
- divilitdivilit
voir diverit
- divilzin
- divin .1
- divin .2divin .2
m. & adv.
I. M. Action de deviner.
●(c.1500) Cb 68a. Fortunate. b. dre diuin.
II. Loc. adv.
(1) War zivin : dans l'incertitude.
●(1877) EKG I 13. e vije emgann etre Kastelliz hag an archerien, n'oa ket da veza var zivin.
(2) Dindan divin : dans l'incertitude.
●(1880) SAB 31. lezer an dud (...) en entre-mar, dindan zivin.
●(1907) FHAB Here 235. Ar gounid bras a deuio d'an Ilis eus ar frankis-se ne man tam ebet dindan divin.
(3) A-zindan-zivin : dans l'incertitude.
●(1877) EKG I 9. n'edo ket azindan-zivin e viche, abarz nebeut, goulennet diganthan ar memes tra. ●(1878) EKG II 181. n'oant ket a-zindan zivin, n'o doa nemed ar maro da c'hortoz.
●(1908) FHAB Ebrel 124. N'emaon ket a zindan-zivin e c'hoar an oll pell-zo – ha gwelloc'h egedon – ar pez a verkan aman. ●(1915) HBPR 209. An archerien kerkoulz, n'oant ket pell a zindan zivin. Eun tammik larkoc'h, en eur vali a gase da Bont-an-Aour e veljond eur bern tud.
- divin .3divin .3
v. pron. réfl. En em zivin = (?) Chercher à comprendre (?).
●(1909) FHAB Kerzu 380. Hag hen kuit, heb klask en em zivin muioc'h.
- divinadelldivinadell
f. –où Devinette.
●(1499) Ca 67b. [diuinaff] g. diuination. b. diuinadell.
●(1732) GReg 284a. Chose à deviner, matiere de divination, devinaille, tr. «Divinadell. p. divinadellou.» ●(17--) TE 130. ur goustelé ar en divinadèl-men.
●(1904) DBFV 44b. devinadel, f. pl. –lleu, tr. «devinette, énigme.» ●(1924) BILZbubr 41/947. Keit ha ma oa ar re yaouank o divinout an divinadellou. ●(1933) DAGO 26. e vezo roet da C'huilcher eun divinadell da ziluia. ●(1934) BRUS 299. Une devinaille, tr. «un divenadel –leu.»
- divinadellek
- divinadellus
- divinadenn
- divinadurdivinadur
m. Action de deviner.
●(c.1500) Cb 68a. [diuinaff] g. deuinement. b. diuinadur. ●g. diuniation. b. diuinadur.
- divinañ .1
- divinañ .2divinañ .2
voir divinout
- divinasiondivinasion
f. Divination.
●(c.1500) Cb 68a. [diuinaff] diuination faicte de lair. b. diuination / groaet en aer. ●g. diuination faicte en terre. b. diuination groat en douar.
- divinellañ