Devri

Recherche 'ka...' : 2103 mots trouvés

Page 18 : de kandailh (851) à kanikorn (900) :
  • kandailh
    kandailh

    m. –où (architecture)

    (1) Faîtage de mottes sur un toit de chaume.

    (1744) L'Arm 152b. Faîtage, tr. «Candaye.. eu. m.» ●438a. Enfaiteau ou Faitiere, tr. «Candaye. m.»

    (1904) DBFV 121a. kandei, m. pl. eu, tr. «faîtage, faîtière, enfaîteau, tuile pour couvrir le faît d'un bâtiment.» ●(1931) VALL 293a. Faîtage, tr. «ka(n)dailh C[ornouaille] V[annetais] m.» ●(1976) LIMO 20 novembre. Ar gandei en ti, tr. «sur le faîte (en chaume) de la maison.» ●(1982) LIMO 08 septembre. Er handailh (kandailh), tr. «le faîtage d'un toit de chaume, fait de grosses mottes.» ●(1988) TIEZ II 130. L'avant-dernier liteau est à nouveau fixé à 28 cm du dernier, placé lui-même le plus près possible de la panne faîtière. Celle-ci, en Pays de l'Aven, marque exactement le faîte : c'est en réalité un liteau plus important que tous les autres (kindai).

    (2) Kandailh-plom : enfaîtement.

    (1744) L'Arm 438a. Enfaitement, tr. «Candaye-plom. m.»

  • kandailhañ / kandailhat
    kandailhañ / kandailhat

    v. tr. d.

    (1) Enfaîter.

    (1744) L'Arm 438a. Enfaiter, tr. «Candayein

    (1904) DBFV 121a. kandeiein, v. a., tr. «enfaîter (l'A.).» ●(1931) VALL 293a. mettre le faîtage, enfaîter, tr. «ka(n)dailhein V[annetais].»

    (2) Épouvanter, bouleverser.

    (1962) EGRH I 25. kandailhat v., tr. « enfaîter, épouvanter, bouleverser (Ern. Vallée). »

  • kandailhat
    kandailhat

    voir kandailhañ

  • kanded
    kanded

    m. (boucherie) Lard kanded : graisse du péritoine.

    (1931) VALL 341b. Graisse qui entoure l'intestin, tr. «lard kanded m.»

  • kandedenn
    kandedenn

    f.

    I.

    (1) (anatomie) Graisse du péritoine.

    (1931) VALL 341b. Graisse dans les membranes qui entourent l'intestin, tr. «kande(u)denn f.» ●549b. graisse du péritoine, tr. «kande(u)denn f.»

    (2) (charcuterie) Rost-kandedenn =

    (1925) BILZ 135. tad ar gwadigennou, ar silzig hag ar rost-kandadenn. ●Rost-kandadenn, tr. «fibres du lard dont on a extrait la graisse qui fait le saindoux.»

    (3) fam. Pénis.

    (17--) EN 3001. allon [ta], gastouair, jened o candeuden, tr. «allons donc, putassier, glacez votre membre.»

    II. Lipat e gandedenn : s’abstenir de manger.

    (1957) AMAH 119 (T) *Jarl Priel. Krog e oan da vezañ faezh o lipat va c'handedenn, rak ne vane netra eus ar bitailh pourvezet e Varsovia.

  • kandren
    kandren

    v. tr. d. Conduire l'attelage de la charrue.

    (1931) VALL 142a. Conduire l'attelage de la charrue, tr. «kandren V[annetais].» ●(1932) DIHU 257/173. Kroget é pen er jau, m’er handréné, aketus mat d’en tennein a zeheu pe gleùen toh, d’er boutein a glei pe huchè me zad kus.

  • kandrenour
    kandrenour

    m. –ion Conducteur l'attelage de la charrue.

    (1931) VALL 142a. Conducteur des chevaux de la charrue, tr. «kandrenour V[annetais].»

  • kaned
    kaned

    s. (ornithologie) Cane.

    (1856) VNA 24. Cane, tr. «Quenèd

  • kaneiz
    kaneiz

    f. Chant, gazouillement.

    (1962) EGRH I 25. kaneiz f., tr. « chant, gazouillement. »

  • kanell .1
    kanell .1

    f. –où

    I.

    (1) Cannelle, robinet.

    (1633) Nom 161a. Epistomium : robinet : vn tuellen, vr canel da tennaff guin. ●240b. Epistomium : le robinet, la canelle : vn ploummen petuellenn guin pe vn dra all bennac, vn canell.

    (2) Canette, bobine.

    (1659) SCger 19a. canelles pour deuider du fil, tr. «canellou.» ●(1732) GReg 133b. Canelle, sur quoi on devide les echevaux de fil, tr. «Canell. p. canellou.» ●(1772) KI 281. er Rot canel, tr. «une roue à canelle.»

    (1857) CBF 93. Dibuna ann neud war ar ganellou, tr. «Dévider le fil sur les bobines.» ●(1897) EST 59. De getan é teli dibun en darnedeu, / Ou funein hoah goudé ar ol er henelleu / Hag ou lakat ér stern steinwet ha klomet mat, tr. «Tout d'abord il doit dévider les écheveaux, enrouler ensuite le fil sur de petites roues, et enfin, le mettre bien tendu et bien noué sur le métier.»

    (1903) MBJJ 2. trei a ræ ar rojo gant an ahel 'vel eur ganel gant ar werzid. ●(1949) KROB 17/13. c'houec'h pe eiz loan, stag ouz ar bannou, a lako tro en dornerez dre an ahel, ar rod vras hag ar ganell vihan... ●(1978) BRUDn 19/9. Ne oa ket homañ eul loen-korn bennag, med eun tamm koad, eur ganell goz bet neud endro dezi gwechall, faoutet, biskornet, distammet hag eur gwiskad kratouz warni.

    (3) (marine) Sich-kanell : Banc de pompe.

    (1978) ARVA I 40. Les marins utilisent fréquemment le terme de chich kanel (Audierne, etc.), pour désigner les bancs de pompe.

    (4) Cylindre de moulin à pommes.

    (1934) BRUS 273. Un cylindre (moulin à pommes), tr. «ur gannel –leu

    II. fam. [au plur.] Jambes, guiboles, gambettes.

    (1977) PBDZ 194. (Douarnenez) kanelloù, tr. «guiboles.»

    III.

    (1) Rez evel ur ganell : juste comme une bobine.

    (1912) MELU XI 201 (T-Trevereg). Rés 'vel eur gannel, tr. E. Ernault «Juste comme une bobine.»

    (2) (Treiñ, mont, kerzhet) evel ur ganell // Mont evel war ur ganell : fonctionner sans problème.

    (1903) MBJJ 2 (T) L. le Clerc. Trei a ræ ar rojo gant an ahel 'vel eur ganell gant ar werzid. ●329. Trei a ra peb tra ganin 'vel eur ganel, ha me d'ar gær. ●(1910) MBJL 179 (T) L. le Clerc. Da gentan ec'h a pep tra evite evel war eur ganel. ●(1928) BREI 58/1d (T). Forz tud a oa hag ar gouel a gerzas evel eur ganel. ●(1951) LLMM 25/75 (T) *Jarl Priel. A-dal m'ac'h eus kement tra a fell dit kaout, war da veno mont a ra ar bed evel ur ganell.

    (3) Dresañ e ganelloù da ub. : dresser les côtes à qqun.

    (1952) LLMM 31/57 (Ki-Douarnenez). me zreso e ganellou dezhañ : je lui dresserai les côtes.

  • kanell .2
    kanell .2

    m. (botanique) Cannelle.

    (1499) Ca 31a. Canell. g. canelle. ●(1633) Nom 72b. Casia, cinnamomum, cinnamum : canelle : canell.

    (1727) HB 347. ur c'huez dilicat evel ar c'hanel. ●(1732) GReg 133b. Canelle, écorce d'un arbrisseau, tr. «Canell.» ●(1744) L'Arm 185a. Hipocras, du vin apprêté avec du sucre, de la canelle & du girofle, tr. «Gùin auzétt guett sucre, cannelle, ha giloufre ha tremeinétt dré un tam mihiérr : Razassol. m.»

    (1855) BDE 365. ur frond quenhuég èl canel. ●(1857) LVH 248. ur frond huèg haval doh hani er hanel hag er baum.

    (1974) THBI 172. krampouez kanell.

  • kanell-sukr
    kanell-sukr

    f. kanelloù-sukr (botanique) Canne à sucre.

    (1918) LZBt Mae 17. 32 kanel sukr. ●30. eur bakaden kannello sukr.

  • kanellad
    kanellad

    f. –où Ce que contient une canette.

    (1732) GReg 133b. Canelle couverte de fil, tr. «canellad. p. canelladou. canellad neud.»

    (1876) TDE.BF 318a. Kanellad, s. f., tr. «Le fil ou laine, soie que contient une bobine.»

  • kanellat
    kanellat

    v. intr. Déguerpir, décamper.

    (1966) LIMO 14 octobre. Groeit en toul, risklet d'en diaz, koéhet er liorh, ha Yann é kenélad parma hellé.

  • kaneller
    kaneller

    m. Marc'h-kaneller : cannelier.

    (1732) GReg 133b. Cannellier, instrument qui comprend une douzaine de cannelles de fil pour ourdir une piece de toile, tr. «Marc'h-canneller

    (1876) TDE.BF 318a. Marc'h kaneller est le chevalet qui sert aux tisserands pour ourdir. ●(1877) FHB (3e série) 2/13b. Pep leren a zo keit ha divesker eur marc'h caneller.

    (1905) FHAB Gouere/Eost 126. dornikel ar marc'h-kaneller.

  • kanenn .1
    kanenn .1

    f. –où Canne.

    (1732) GReg 133a. Canne, jet d'un arbre de même nom, tr. «Canenn. p. canennou

    (1857) HTB 79. war veg eur ganen. ●(1869) FHB 237/222b. he c'hronch harpet gantha var eur ganen a ioa etre he zaouarn. ●(1889) ISV 76. ne c'helle bale nemet var bouez eur ganen.

  • kanenn .2
    kanenn .2

    f. –où

    (1) Chant, cantique.

    (c.1680) NG 810. hon hannen. ●(1732) GReg 150b. Chanson, tr. «Van[netois] canenn. p. canenneü

    (1838) OVD 81. er hannenneu spirituel. ●(1854) PSA I 204. un nivér bras a æled e hré dassonnein en aibr guet ou hannenneu mélodius. ●(1857) GUG iii. mar-a-gannen nehué (…) er hannenneu couh.

    (1922) EOVD 75. èl ma hré David én é livr kañnenneu.

    (2) Kanenn ar c’hanennoù : le Cantique des Cantiques.

    (1922) EOVD 85. ur livr ag er Skritur Santél hanùet kañnen er Hañnenneu.

    (3) Kanenn-veur.

    (1942) DRAN 142. Eur paotr bennak, eus Siberia pe eus Moskow, a c’hoarie kanenn veur peorien ar bed holl : War Sao Tud Daonet An Douar.

  • kanenn-gleze
    kanenn-gleze

    f. kanennoù-kleze Canne-épée.

    (1732) GReg 133a. Canne qui renferme une épée, tr. «Canenn-gleze. p. canennou-cleze

  • kaner
    kaner

    m. –ion

    (1) Chanteur.

    (1732) GReg 151a. Chanteur, qui chante des aires, &c., tr. «Caner. p. canéryen

    (1876) TDE.BF 318b. Kaner, s. m., tr. «Chateeur, chantre d'église.»

    (1911) BUAZperrot 437. O veza ma oa telenner, kaner ha barz.

    (2) (religion) sans compl. Chantre.

    (1880) SAB 47. caneurien ar c'heur.

    (1914) FHAB Mae 139. Na me na va c'haner n'omp dienkrez.

    (3) [empl. comme épith.] Chantant.

    (1865) LZBt Gouere 24. larat pedenno ar groaz (...) enn ho iez kaner.

    (4) (botanique) Louzaouenn-ar-ganerien =

    (1933) OALD 45/214. Louzaouen ar ganerien, tr. «Erysinum.»

  • kanerezh
    kanerezh

    m. Manière de chanter, pratique du chant.

    (1923) FHAB Here 364. Achu eo an holl genstrivadegou (kanerez, prezegerez, displegerez, lennerez). ●(1931) VALL 110a. art du chant, tr. «kanerez m.» ●(1933) ALBR 36. O kanerez, mar zo hini, / Ho mouez flourik a zo 'vit an holl eun dudi.

  • kanetenn
    kanetenn

    f. –où, kanetinier

    A.

    (1) Cannette (bille).

    (1931) VALL 67b. Bille à jouer, tr. «kanetenn f.»

    (2) C’hoari (gant) kanetennoù : jouer aux billes.

    (18--) ALB (FHAB du/kerzu 1941 p. 100b). C’hoari galoch, kanetennou, / Horell, patati ha kilhou.

    (1903) MBJJ 297. c’hoari gant kanetenno.

    (3) C’hoari kanetenn : jouer aux billes.

    (1989) TDBP IV 31. C'hoari kanetenn, tr. « Jouer aux billes. »

    B. sens fig. Kanetenn gazarc’h : gros grêlon.

    (1978) BRUDn 19/19. Pemp munut goude, setu o koueza kanetennou kazarh, a dorr an toennou, ar gwér, gand eur zafar skrijuz !

  • kanevedenn
    kanevedenn

    f. –où

    I.

    A. (météorologie)

    (1) Arc-en-ciel.

    (1659) SCger 135b. caneueden, tr. «arc en ciel.» ●(1732) GReg 49a. Arc-en-ciel, tr. «Canevedenn. p. canevedennou

    (1821) SST.ab v. Noé e ras ur sacrifice de Zoué én ur sortiein ag en arche, Doué e ras é venediction dehou ha d'é vugalé, én ur grattat ne vé bet mui jamæs a zeluge universel, hac é rein er ganivedeu (lire : ganiveden) eit assurance a guement-cé. ●(1874) POG 192. barz er ganaveden.

    (1912) MMPM 22. evel eur geneveden var lerc'h an arne.

    (2) Kanevedenn-ar-glav : arc-en-ciel.

    (1499) Ca 90a. Ganiuedenn an glau. vide in goarec an glau.

    B. (architecture) Pilier (par analogie de forme de l'arc).

    (1867) FHB 102/395b. eur goaz benâg du-ma du-ont herp ouz ar c'hanevedennou (pilierou). ●(1869) FHB 255/364a. Enho a zav eus an traon eun niver bras a ganevedennou evit harpa baotou huel. ●(1870) FHB 283/171b. na chomm diouantan (lire : dioutan) nemet ar hanevedennou.

    II. Kaer evel ar ganevedenn : très beau.

    (1974) LLMM 164/183 (T) E. ar Barzhig. An hini a garan a zo ken kaer hag ar ganevedenn.

  • kanevedenn-ar-glav
    kanevedenn-ar-glav

    voir kanevedenn

  • kanfantenn
    kanfantenn

    f. –ed Coquette.

    (1905) BOBL 03 juin 37/3a. e komans an dud iaouank distrei d'ar yêr, mez paz heb boud paëet o «lod ar pardon» d'ar ganfantennou. ●(1924) BUBR 43-44/998. Sell eur ganfantenn aze, emean. ●(1931) VALL 154a. Coquette, tr. «kanfantenn T[régor].»

  • kanfard
    kanfard

    m. –ed

    A.

    (1) Fanfaron.

    (1647) Am 725. Canfard., tr « (?) Galant (?) ».

    (1732) GReg 397b. Fanfaron, faux brave, tr. «cañfard. p. cañfarded.» ●Faire le fanfaron, tr. «ober ar c'hañfard. ober e gañfard.» ●Il y a deus petites Villes en basse Bretagne, dont on appelle les Habitans, fanfarons, tr. «Diou guæricq vihan a so eñ Breiz-isel, pe eus a re e halvér ar vourhisyan, cañfarded.» ●Les Espagnols fanfarons, tr. «cañfardet Spaign.»

    (1868) FHB 184/221a. eur orin kanfarted, briz Bretoned, eul lastez kristenien, a zebro kig guener ha sadorn, koraiz ha digoraiz.

    (1906) KANngalon C’hwevrer 34. eur guchennik kanfarted, ne vezont morse var dro iliz ebed. ●(1957) AMAH 244. Klev’ta, emezañ, a-benn ur sizhun e vo aet kuit ar ganfarded-se, rak n’int ket kustum da welout ur vaouez o verat en-dro dezho pa vefe o spiañ outo. ●(1967) BAHE 33. Pichon = kanfard, c’hwil, paotr fin, paotr da zisfiziout dioutañ h.a. Hennezh a zo ur pichon : kentoc’h gant ur ster gwashaat. Ne vez implijet nemet evit paotred. Evit ar merc’hed e leverer : honnezh a zo ur baborez, ur ganfardez, ur gavalez h.a.

    (2) Gamin adolescent.

    (1974) TDBP III 210. Kañfarded ar bourk ha paotred ar porz a oa oc’h en em veinata, tr. « les gamins du bourg et les garçons du port étaient en train de se battre à coups de pierres »

    (3) Yann-Ganfard : personnification des adolescents.

    (1908) PIGO II 5. Ar re-ze na chomont ket da chileo Yan Ganfard o sutal.

    B.

    (1) Toile grossière.

    (1909) BROU 210. (Eusa) Kánfard, tr. «Toile grossière faite de chiffons effilochés, cardés et refilés ; aussi ces chiffons eux-mêmes.» ●(1985) OUIS 220. Pour les travaux quotidiens, les femmes revêtent une lourde robe brune ou kanfard fait d’un tissu grossier à chaîne de lin et trame de laine.

    (2) sens fig. Ur c’hanfard a : un fier.

    (1889) ISV 343. edon o verdea var eur c'hanfard a lestr a reat al Louarn anezhan.

  • kanfardenn
    kanfardenn

    f. –ed Élégante.

    (1942) VALLsup 61b. une élégante, tr. «kañfardenn

  • kanfarderezh
    kanfarderezh

    m.

    (1) Fanfaronnade.

    (1732) GReg 397b. Fanfaronnade, vanterie, en paroles, rodomontade, tr. «cañfardérez

    (2) Mise recherchée.

    (1942) VALLsup 75a. kañfarderez, tr. «mise recherchée.»

    (3) Fatuité.

    (1931) VALL 296a. Fatuité, tr. «kañfarderez m.»

  • kanfardez
    kanfardez

    f. –ed

    (1) Fanfaronne.

    (1945) DWCZ 12. setu aze eur ganfardez na he vo ket mouget buan gant he relijion. ●(1967) BAHE 33. Pichon = kanfard, c’hwil, paotr fin, paotr da zisfiziout dioutañ h.a. Hennezh a zo ur pichon : kentoc’h gant ur ster gwashaat. Ne vez implijet nemet evit paotred. Evit ar merc’hed e leverer : honnezh a zo ur baborez, ur ganfardez, ur gavalez h.a.

    (2) Élégante.

    (1942) VALLsup 61b. une élégante, tr. «kañfardez

    (3) Ober he c'hanfardez : fanfaronner, faire sa belle.

    (1890) MOA 139b. Faire sa belle, tr. «ober he c'hanfardez

  • kanfardiz
    kanfardiz

    f. Fatuité.

    (1931) VALL 296a. Fatuité, tr. «kañfardiz f.»

  • kanfart
    kanfart

    adj. Fanfaron, prétentieux.

    (1866) FHB 62/76a. desket ha kelennet oa bet er skolajou gant compagnuned canfard, edro ha difeiz.

    (1929) MKRN 18. diskoeit c'hoaz eur vech d'ar gournerien kanfard, tr. «montrez une fois de plus aux lutteurs prétentieux.»

  • kañfr
    kañfr

    coll. Camphre.

    (1931) VALL 93a. Camphre, tr. «kañfr col. ; un morceau de camphre kañfrenn f. pl. ou

  • kañfrenn
    kañfrenn

    f. –où Camphre.

    (1931) VALL 93a. Camphre, tr. «kañfr col. ; un morceau de camphre kañfrenn f. pl. ou

  • kañfret
    kañfret

    adj. Camphré.

    (1931) VALL 93a. Camphre, tr. «kañfr col. ; un morceau de camphre kañfrenn f. pl. ou ; camphré kañfret

  • kang
    kang

    f. –où Cangue (instrument de torture).

    (1865) LZBt Here 38. eur gang hag a devoa eiz troatad hed.

  • kangourou
    kangourou

    m. –ed (zoologie) Kangourou.

    (1931) VALL 412a. Kangourou, tr. «kangourou m. pl. ed

  • kangrenn
    kangrenn

    f. (pathologie)

    (1) Gangrène. cf. kankrenn

    (1767) ISpour 404. hou honzeu él er gangrenn é ouni oll ur hartér.

    (2) Glande. cf. gwagrenn

    (1732) GReg 459b. Glande, partie du corps, molle & spongieuse, tr. «Van[netois] cangrenn. p. cangrennëu

    (1744) L'Arm 12a. Amigdales, tr. «Cangrenneu. f.»

  • kangrennet
    kangrennet

    adj. Gangrené.

    (1767) ISpour 95. ur galon corromplet ha cangrennet. ●(17--) TE 9. er haloneu cangrènnét guet en ivi.

    (c.1802-1825) APS 142. ur mambr cangrennet.

  • kangrenniñ
    kangrenniñ

    v. intr. Se gangrener.

    (1774) AC 70. ac a rafe dizi cangreni, tr. «qui pourroiennt (…) y causer la gangrene.»

  • kani
    kani

    interj. Onomatopée pour appeler les canards.

    (1978) MOFO 121. Cani, cani, cani ! Les canards arrivent.

  • kaniañ
    kaniañ

    v. tr. d. Creuser, raviner (le visage).

    (1936) PRBD 80. ma teuas an dour a skuilhe, bemdez, e zaoulagad, da gania e ziouvoc'h.

  • kanibl
    kanibl

    coll. (météorologie) Nuages.

    (1732) GReg 663b. Nue, nuée, tr. «qanibelen. p. qanibl. qanublen. p. qanubl.» ●(1744) L'Arm 255a. Des nuages, tr. «Canible m.»

  • kaniblenn
    kaniblenn

    f. –où, kanibl (météorologie) Nuées.

    (1732) GReg 663b. Nue, nuée, tr. «qanibelen. p. qanibl. qanublen. p. qanubl.» ●(1744) L'Arm 255a. NVage, vapeur condensée, nuée épaisse, tr. «Caniblenn f.»

  • kanienn
    kanienn

    f. –où (géographie) Vallon arrosé.

    (1867) FHB 138/272a. an dour a red hag a ia da goll e gouelet ar c'haniennou pe ar stankennou. ●(1876) TDE.BF 318b. Kanienn, s. f. (anc.), tr. «Vallon arrosé.» ●(1877) EKG I 120. a-hed ar ganienn. ●(1880) SAB 256. steriou, caniennou, voaziou dour red.

    (1903) MSLp xii 277. An dudiusa disheolien E kreiz bruskoadik eur ganien «le plus agréable ombrage au milieu du bosquet d'un vallon (Combeau)», Mil. ms. ●(1905) HFBI 402. a hed canièn Pont-ar-Chastel.

  • kaniennad
    kaniennad

    f. Contenu d'un vallon.

    (1962) EGRH I 25. kaniennad f., tr. « contenu d'un vallon. »

  • kaniennañ
    kaniennañ

    v.

    (1) Éroder en creusant des rigoles.

    (1962) EGRH I 25. kaniennañ v., tr. « éroder en creusant des rigoles. »

    (2) Éroder en creusant des vallées profondes.

    (1962) EGRH I 25. kaniennañ v., tr. « éroder en creusant des vallées profondes. »

  • kaniet
    kaniet

    adj.

    (1) (en plt de la terre, du sol) Raviné.

    (1866) FHB 89/296a. An hentchou all so bet ive caniet ha freuzet e meur a leac'h.

    (1982) TKRH 170. kaniet an douar war ar c'hostez ha dihadet an tachennoù nevez-hadet.

    (2) (en plt du visage) Labouré, creusé (de rides, etc.).

    (1835 AMV 245. En despet d'am bisaich caonyet gant ar famin. ●(1874) FHB 480/80a. he dal a ioa caniet gant ar ridou.

    (1934) PONT 172. hag e skuilhas kement a zaelou, ma oa kaniet e ziwoc'h. ●(1936) PRBD 40. Hag e leñvas kement, epad e vuhez, d'ar pec'hed-se, ma oa kaniet e ziou chot gant an daelou a skuille.

  • kanifl
    kanifl

    f. Canif.

    (17--) TE 241. ean hé rougas guet ur ganifl.

    (1931) VALL 94a. Canif, tr. «kanived f. pl. ou

  • kanik
    kanik

    m. –ed Canard.

    (1958) BLBR 115/7 (d’après Kannadig parrez Plounevez-ar-Faou). o werza d’ar bardonerien kaniked karn en devoa lakeet da neui ebarz eur bailhad dour.

  • kanikennat
    kanikennat

    v. intr. Marcher en canard, chalouper.

    (1919) FHAB Kerzu 178. Kanikennat 'ra, war larer.

  • kanikorn
    kanikorn

    m. –où Corne.

    (1939) RIBA 40. Sellet, en darz minaouid kenikorneu.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...