Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 37 : de dianalan-dianalin (1801) à diantan (1850) :
  • dianalañ / dianaliñ
    dianalañ / dianaliñ

    v. intr.

    (1) Respirer.

    (c.1718) CHal.ms i. aspirer soufler, tr. «huehein, dianalein

    (1857) HTB 91. An hini en deuz roet ar vuez d'oll kement a finv hag a dihalana. ●(1869) FHB 214/39a. en pad pell amser, hep dialana. ●(1896) LZBt Meurzh 38. na grede ket zoken diaelani krenv !

    (1904) DBFV 53a. dihanalein, v. n., tr. «aspirer, respirer.» ●(1907) VBFV.bf 15a. dihanalein, v. n., tr. «respirer.» ●(1910) MAKE 84. ken en deus poan dihalana.

    (2) Être à bout de souffle, s'essouffler, perdre haleine.

    (1878) EKG II 191. ne laka ket ac'hanomp da zialana evel-henn o c'haloupat var da lerc'h.

    (1911) BUAZperrot 10. hag a rede ker buhan ma venne dihalana. ●645. beteg ma venne dihalana. ●(1981) ANTR 45. Ar «sœcula…a» a vez dihasted warnañ beteg dialani.

  • dianalet
    dianalet

    adj. Essoufflé.

    (1659) SCger 66b. hors d'aleine, tr. «dianalet

    (1878) EKG II 38. Pa en em gaviz dirag Maner-al-Liorzou, oan evel dialanet.

  • dianaliñ
    dianaliñ

    voir dianalañ

  • dianañ
    dianañ

    adv. Au moins (forme abrégée de «da vihanañ»).

    (1862) JKS 175. nep seurt poan, pe dihana nebeut anezho. ●361. Pa livirit, pe diana pa selaouit ann oferen. ●(1867) MGK 16. Ma ve, diana, kre hoc'h eskel. ●(1868) KMM xi. En dro-ma diana, grit mad aneza. ●(1870) MBR 68. Kemer dihana, va map, ar pez a weli. ●(1876) TDE.BF 130a. Dihana, diana, adv., tr. «Pour le moins, au moins. Ce mot est une contraction de da vihana.

    (1932) ALMA 145. Var a lavarer, diana...

  • dianaou .1
    dianaou .1

    adv.

    I. En bas.

    (c.1680) NG 1145-1146. Bihanic dialhué, / Ha ledan diadeneu. ●(c.1718) CHal.ms i. en bas, tr. «en dias, dianneu

    (1829) CNG 75. Tan diar-lué, dianneu tan.

    (1904) DBFV 45b. diañneu, adv., tr. «en bas.» ●(1927) GERI.Ern 100. diañneu V[annetais] adv., tr. «en bas.» ●(1962) EGRH I 53. dianaoù adv., tr. « en bas. »

    II. Loc. adv.

    A. Ouzh dianaou : en contrebas.

    (c.1718) CHal.ms i. contrebas, tr. «doh deguias, doh dianneu, doh d'en dias.»

    (1904) DBFV 45b. doh diañneu, tr. «en contrebas.» ●(1927) GERI.Ern 100. doh diañneu V[annetais] adv., tr. « en contre-bas.»

    B. Dre zianaou : par dessous.

    (1744) L'Arm 268a. Par-dessous, tr. «Dré-zianneu.» ●348b. Sapper, tr. «Diffoncein dré zianneu.» ●429a. Colagogue, qui porte la bile par le bas, tr. «Dram a gasse er bile dre zianneu.

    (1927) GERI.Ern 100. dre ziañneu V[annetais] adv., tr. « par dessous.»

    C. A-zianaou.

    (1) En bas.

    (1732) GReg 793b. Regarder au dessous de soi, tr. «selleiñ a zianéü

    (1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 21. liamein men divar a zianneu.

    (2) De dessous, d'en bas, par le bas.

    (c.1718) CHal.ms i. que le vent uienne d'en haut, ou d'en bas, il ne m'importe pas, tr. «det en aüel a zerlüe, a zialüé, pé ac en dias, a zianeü ne vern' quet tin.» ●(1732) GReg 900a. User de tabac en supositoire, tr. «Lacqât butum a ziañ naou

    (1904) DBFV 15b. a ziañneu, tr. «de dessous.» ●45b. a ziañneu, tr. «d'en bas, par en bas.» ●(1907) VBFV.bf 13b. a ziañneu, tr. «par le bas.» ●(1927) GERI.Ern 100. a ziañneu V[annetais] adv., tr. « par le bas.» ●(1934) BRUS 114. D'en bas, tr. «a ziañneu

    ►[empl. comme épith.]

    (1744) L'Arm 430b. Cotron, tr. «Cotillon à zianneu. m.»

  • dianaou .2
    dianaou .2

    m. Partie basse, bas.

    (c.1718) CHal.ms i. Le bas de la uille, tr. «en dianneu a guer, en dias quer.» ●(1744) L'Arm 27a. Le bas, tr. «Enn dianneu

    (1904) DBFV 45b. diañneu, m., tr. «bas, partie basse.» ●(1927) GERI.Ern 100. diañneu V[annetais] m., tr. «(Le) bas.» ●(1962) EGRH I 53. dianaoù m., tr. « bas. »

  • dianaoudegezh
    dianaoudegezh

    f. Ingratitude.

    (1659) SCger 69b. ingratitude, tr. «dianaudeguez

    (1877) BSA 257. ma'z eo an dianaoudegez tech fall an douar, an anaoudegez vad eo vertuz ar baradoz. ●(18--) SAQ I 279. trei a reomp he vadoberou en he enep. Pebeuz dianaoudegez !

    (1902) MBKJ 65. an dianaoudegez hag an drubarderez. ●(1911) BUAZperrot 195. bezomp anaoudek atô ; an dianaoudegez a zo eun dra ken divalo !

  • dianaoudek
    dianaoudek

    adj.

    (1) Qui ne connaît pas (son métier, etc.), ignorant.

    (1893) IAI 95. eun den dianaoudek euz he garg.

    (1907) PERS 71. Abalamour ma oa ken dianaoudeg he barezioniz var ho deveriou kristen. ●183. hen ken dianaoudeg hag heb iec'het. ●(1927) GERI.Ern 114. dianaoudek, tr. «ignorant.»

    (2) Ingrat.

    (1659) SCger 69b. ingrat, tr. «dianaoudec.» ●(1710) IN I 131. ez omp estrainch dianaoudec.

    (1806) JOS 10. Da veza bet quen disounch a quen dianaoudec. ●(1889) SFA 312. Breman em euz mez ha keuz o veza bet kenn dianaoudek enn ho kenver. ●(18--) SAQ I 147. Dianaoudek e kever Doue.

  • dianaout
    dianaout

    voir dianavezout

  • dianat
    dianat

    adj. Invisible.

    (1825) COSp 91. consideret penaus tout er peh e zisco bout brav dirac hou teulegat, e za ag ur pèn quetan dihanad pehani e zou er vravité a ol viscoah.

    (1931) VALL 380b. Inapparent, tr. «dianat.» ●(1941) DIHU 358/252. dibunet get ur gigant dianat.

  • dianav .1
    dianav .1

    adj.

    (1) Inconnu.

    (1876) TDE.BF 112b. Dianaf, adj., tr. «Inconnu.»

    (2) Anonyme.

    (1962) EGRH I 53. dianav a., tr. « anonyme. »

  • dianav .2
    dianav .2

    m. Homme inconnu.

    (1883) IMP 35. Un dianav o tremen en un evelep stus.

  • dianavez
    dianavez

    adj. Inconnu.

    (1854) MMM 31. Un den dianaves a offras disi tri bez arc'hant.

  • dianavezet
    dianavezet

    adj.

    (1) Inconnu.

    (1575) M 2190. Pe diuers loeznet goez, ha diaznauezet, tr. «Ou diverses bêtes sauvages et inconnues.»

    (1659) SCger 69a. inconnu, tr. «dianauezet

    (1859) MMN 80. Eun den dianavezet a deu er vro. ●(1877) BSA 88. eur japel dianavezet.

    (1925) FHAB Mae 188. tra dianavezet n'hell ket beza karet.

    (2) Méconnu.

    (1900) MSJO 209. pegen kuzet eo bet Jesus, pegen dianavezet gant an dud. ●212. en em blijomp o veva dianavezet.

  • dianavezout / dianavout / dianaout
    dianavezout / dianavout / dianaout

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Méconnaître, ne pas connaître.

    (c.1500) Cb 20a. [aznaout] Jtem dinosco / scis / g. decongnoistre. b. diaznauout. ●(1521) Cc. [aznaout] Jtem disnoco cis. g. decognoistre. b. diaznaout.

    (1659) SCger 78b. mesconnoistre, tr. «dianaout, p. dianauezet

    (1860) BAL 22. ur c'heuz braz am euz em c'halon, o veza ma em euz dianavezed ho madelez eb fin. ●(1866) BOM 4. Bete goud n'ho zianvefenn. ●(1877) BSA 50. gragez ar bed a zianav ar joaiou guirion. ●(1880) SAB 25. ar misteriou ne c'heller ket o dianaout eb risca mont da goll.

    (2) Ne pas reconnaître.

    (1860) BAL 268. grit na vezo nicun ebed ahanomp dall avoalh da zianaout ahanoc'h evel ar Juzevien.

    (1905) IVLD 26. Da zianaout a rean ep da varo. ●(1923) FHAB Genver 11. an holl, nemed e vamm marteze, a zianavezje anezan !

    (3) Reconnaître, distinguer.

    (1904) CDFi août-septembre. Teñval eo c'hoaz an amzer, ha ne c'hellont ket dianaout ar sant ervat. (d'après KBSA 105). ●(1905) BOBL 11 novembre 60/2e. mez penaoz e tinaouin-me (lire : tianaouin) ho preur etre kement all a dud a zo eno ! ●(1906) BOBL 27 janvier 71/2e. e c'helli dianaout ac'hanoun eaz tre. ●(1906) BOBL 10 mars 77/2f. maz out goest da zianaout ac'hanoun e touez ar re all. ●(1906) BOBL 10 mars 77/2f. hi avad a joumo beg he lost war c'horre an dour, hag egiz-se e tianavezi anezhi.

    (4) Dianavezout udb. diouzh : reconnaître qqc. à.

    (1911) KANNgwital 103/47. Evel ma tianavezer ar vezen dioc'h ar frouez.

    (5) Dianaout udb. diouzh udb. all : distinguer une chose d'une autre.

    (1913) KANNgwital 122/251. kerkent ha ma vezont goest da zianaout bara ar Zakramant euz ar bara ordinal.

    (6) Ne pas être reconnaissant de.

    (1866) LZBt Ebrel 126. dianaout an tol-skoa hon deuz bet a-beurz an Otrone.

    II. V. pron. réfl. En em zianavezout =

    (1939) KLDZgwal 42. Pa vez unan bennak dibreder a-walc'h diwar e benn e-unan (...) e teu buan, alies d'en em zianavezout (1) e-giz ma lavar Kerneviz. (1) da zireiza. ●(1955) STBJ 163. Pa gavemp (...) merc'hed yaouank dispak o bleo a-zindan koefou striz ha brodet (...) e lavare e oant plac'hed en em zianavezet.

  • dianavout
    dianavout

    voir dianavezout

  • diañchañ
    diañchañ

    voir diantañ

  • diandell
    diandell

    voir diantell

  • diandellañ
    diandellañ

    v. (agriculture) Défaire les andains.

    (1955) STBJ 222. Diresta foenn : diandella, didaolia.

  • diandellat
    diandellat

    v. tr. i. Diandellat ouzh ub. : cesser d'ennuyer, d'importuner qqn.

    (1939) RIBA 15. Diandellet ha diardeuet dohonn.

  • diandon
    diandon

    adj. (en plt d'un lieu) Qui n'est pas pourvu de sources.

    (1903) MBJJ 98. pan eo gwir em euz laret eo diandon ar vro.

  • dianeet
    dianeet

    adj. (en plt d’une terre) Dégraissée et délavée par les eaux.

    (c.1718) CHal.ms i. La terre est bien degraissée et delauée par les eaus, tr. «oeit é guet er glaü' en ol druni es en doüar, dizrunet é en doüar ha disolheit guet er glaü'. en doüar a so dianneet ol, ha disolheit guet en deur.»

    (1904) DBFV 45b. diañnéet, part., tr. «(terre) dégraissée, (et délavée par les eaux). (Ch. ms.).»

  • dianeiñ
    dianeiñ

    v. intr. (plt du grain) Dépérir.

    (c.1718) CHal.ms i. le grain deperit, tr. «tesquein, diannein, goannat goahat, fallat, disterat, dehuiguein ara en et.»

    (1904) DBFV 45b. diañnein, v. n., tr. «dépérir, parl. du grain, du blé. (Ch. ms.).»

  • dianeost
    dianeost

    m. Automne.

    (1732) GReg 71a. Automne, troisiéme saison de l'Année, tr. «dianéaust

    (1876) TDE.BF 112b. Dianeost, s. m., tr. «Automne.»

    (1927) GERI.Ern 99. dianeost m., tr. «Automne.»

  • diangaj
    diangaj

    adj.

    I.

    (1) (en plt d'une journée) Où il n'est pas prévu de faire qqc.

    (1727) HB 591. ne vez quet great e Offiç, mæs differet vez da un devez all bennâc hac a ve diangaich.

    (2) (en plt d'un lieu) Dégagé, libre.

    (1957) ADBr lxiv 4/452. (An Ospital-Kammfroud) Diangaj : adj. – Innocupé, prêt, vide, libre, «dégajé». Douar diangaj. N'eo ket diangaj an hent. ●(1958) BLBR 110/4. An hent a zo kompez ha diangaj. (d'après Kannadig Landi Meurz-Here 1957)(1979) VSDZ 15. (Douarnenez) en tu stribourzh ma 't eus c'hoant a vie tout an traoù, setu an tu vabourzh vie atav diangaj, tr. (p. 184) «Tout le matériel se trouvait à tribord ; ainsi babord était totalement libre.»

    II. (en plt de qqn)

    (1) Qui n'est pas demandé en mariage.

    (18--) RGE 41. Cetu amàn ur plac'h yaouanq, / (...) / A zo diangach a bep lec'h.

    (2) Détaché (des biens matériels).

    (1732) GReg 279b. Une homme detaché de toutes choses, tr. «Un dèn diangaich. ur galoun diangaich.» ●(1752) BS 669. ne gonsist quet o veza dibourvez eus a vadou ar bed, mæs o caout ar galon diangaich diout-o.

    (3) Bezañ diangaj a, udb., diouzh udb. =

    (1710) IN I (prefaç) i. nep so pell ha diangaich diouz ar c'homerç hac ar sourci eus ar bed. ●(1727) HB 195. beza diangaich diouz ar Bed.

    (1846) DGG 218. tud diangach a briedelez. ●(1847) MDM 1. diangaich dioud ho labourou ordinal.

    ►sans compl.

    (1847) MDM 195. ar pez epken a zere oud eun den diangaich.

  • diangajiñ
    diangajiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Libérer, dégager.

    (17--) SP II 72. Hac e diangagi deus a dy ar Roue, tr. «et le faire sortir de la maison du roi.»

    (1847) MDM 237. e ranker diangaji he benn d'ann hini klan.

    (1904) DBFV 45b. diangagein, v. a., tr. «dégager (l'A.).» ●(1957) ADBr lxiv 4/452. (An Ospital-Kammfroud) Il existe aussi diangajet, part. passé de diangaji, débarrasser, libérer.

    (2) Diangajiñ ub. eus e gomz : rendre sa parole à qqn.

    (c.1718) CHal.ms iii. Ie lui ai rendu sa parole, tr. «memes en diangaget és é goms.»

    II. V. pron. réfl. En em ziangajiñ : se désengager.

    (1710) IN I (prefaç) i. d'en em ziangagi ha da bellaat diouto.

  • diangraviñ
    diangraviñ

    v. tr. d. = cf. (?) grazu- (?).

    (1732) GReg 258b. Degrader quelqu'un de la prêtrise, tr. «diañgraui ur re. pr. diañgravet

  • diank .1
    diank .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Diank a, diouzh : libre, dégagé de.

    (14--) N 253. Maz vizimp franc, dianc diouz pep anquen, tr. «Pour que nous soyons libres et dégagés de tout souci.» ●(1575) M 3183. Eno cuyt franc dianc à pep ancquen, tr. «Là affranchi, libre, dégagé de toute peine.»

    (2) Égaré.

    (1876) TDE.BF 112b. Diañk, adj., tr. «Egaré, ou perdu pour un temps, hors de son chemin, parlant des gens, des bêtes et des choses.» ●(1884) SAQ I 9. c'houi gueach all eveldon-me hirio, a c'houlenne ho mab diank.

    (1927) GERI.Ern 99. diank adj., tr. «Egaré.»

    (3) Bezañ diank : faire défaut, être manquant.

    (1877) BSA 123. Unan ebken a ioa dianc, ar c'habiten en devoa goapeat santes Anna.

    (1923) AAKE 7. N'eo ket keneut 'zo diank er vro-man. ●(1927) GERI.Ern 99. diank adj., tr. «absent (qui manque).» ●(1958) BLBR 114/2. Peb tra, koulz lavared, a oa diank, ar hig, ar bara, ar sukr a veze tailhet.

    (4) Bezañ diank da ub. : faire défaut, manquer à qqn.

    (1870) MBR 334. Petra zo diank d'id, Kristof ? tr. «Que te manque-t-il, Christophe ?» ●(1880) SAB 142. Na voelit ket. Petra zo dianc deoc'h ?

    (1923) AAKE 12. Kement-se a ra d'in sonjal eus diank d'eomp c'hoaz eun dra red. ●(1927) GERI.Ern 99-100. petra a zo diank d'eoc'h ? tr. «qu'est-ce qui vous manque ?» ●(1929) FHAB Février 1924 - texte parfois différent)">LAPK 7. hor bro Frans a-bez, hag hon eskopti zoken, a zo diank d'ezo beleien.

    (5) Ober diank da ub. : faire défaut, manquer à qqn.

    (1929) FHAB Eost 314. Netra ne rae diank d'ezo.

    II. Adv. Sans faute, sans manquer.

    (17--) ST 378. Grit diank ho tever, tr. «Faites votre devoir sans faiblesse.»

  • diank .2
    diank .2

    m.

    (1) Kaout diank diouzh ub. : regretter de ne pas avoir qqc.

    (1895) GMB 160. on dit à St Clet, en petit Tréguier, beañ 'ma diañk dutañ, tr. «je ne l'avais pas, je le regrettais.»

    (1927) GERI.Ern 100. diank m., tr. «besoin, regret (diouz de).

    (2) Échappatoire, issue.

    (14--) N 80. Me eo hep dianc an ancou, tr. «Je suis la Mort inévitable.» ●(1530) J p. 12a. Ez vez taulet dre pechet couuetis / Da biruif stang hep dianc e languis / Nep e pep guys dre coantis na pris quet, tr. «est précipité, à cause du péché d'avarice, pour bouillir comprimé, sans issue, en langueur, quiconque ne se soucie point (…).» ●(1575) M 274. hep dyanc, tr. «sans pouvoir s'échapper.»

  • diank .3
    diank .3

    voir diankañ

  • diankadell
    diankadell

    f. Essoufflement.

    (1906) DIHU 14/242. En diankadel en doé kroget enné. ●DIHU 14/golo v. Diankadel = essoufflement.

  • diankadenn
    diankadenn

    f. –où

    (1) Absence de qqc.

    (1927) GERI.Ern 100. diankadenn f., tr. «absence (de ce qu'on ne sait où trouver).»

    (2) Absence, distraction de l'esprit.

    (1949) LLMM 12-13/16. na goap e gamaraded na gourdrouzoù ar mestr ne zeuent a-benn eus ar pezh a anvent e ziankadennoù.

  • diankajoù
    diankajoù

    plur.

    (1) Besoins.

    (1911) BUAZperrot 84. ar paour en deus kement a ziankachou. ●583. An darn vihana eus e vadou a zalc'he evit diankachou e di. ●(1912) MMPM 126. Leandr a ïoa o vont da brena he ziankachou gant ar gwenneïen en doa espernet.

    (2) Prenañ diankajoù : faire les courses, les commissions.

    (1911) BUAZperrot 342. da brena diankachou an ti. ●583. An darn vihana eus e vadou a zalc'he evit diankachou e di. ●(1920) AMJV 46. Ar plac'h a iea (…) da brena bemdez an diankachou d'ar c'houvi.

    (1926) FHAB Du 434. prena o diankachou ha merka o dispignou.

    (3) Ce dont on a besoin.

    (1876) TDE.BF 112b. Diañkachou, s. pL m., tr. «Menus objets d'une boutique d'épicier à l'usage des ménages.»

    (1911) BUAZperrot 788. epad m'edod o klask an diankachou-ze e kear. ●(1927) GERI.Ern 100. diankachou pl., tr. «menus objets qu'il faut dans le ménage.»

  • diankañ / diankiñ / diank
    diankañ / diankiñ / diank

    v.

    I. V. tr. d. Égarer.

    (1659) SCger 48ab egarer, tr. «dianca.» ●141b. dianc, tr. «egarer.»

    (1876) TDE.BF 112b. Diañka, v. a., tr. «Egarer ou perdre pour un temps.»

    (1904) DBFV 45b. diankein, v. a., tr. «égarer.»

    II. V. intr.

    (1) S'échapper.

    (1499) Ca 60a. Dianc. g. desueer. ●(1575) M 2138. Pedre ho deffe lanc, da dianc à ancquen, tr. «Par quoi ils auraient moyen de se délivrer de peine.»

    (2) Échapper (à).

    (1530) Pm 163. Coz na ioanc ne dianco, tr. «Vieux ni jeune n'échappera.» ●(1575) M 103. Den coz, na den Iaouanc, ne dianc é langour, tr. «Vieillard ni jeune homme n'échappe à sa blessure.»

    (3) Diankañ digant ub. : échapper à qqn, à sa surveillance.

    (1727) HB 63. pa ziancas he map diganti en Templ e spaç a dri dez.

    (1945) GPRV 50. trede kleze a geuz ar Werc'hez Glorius Vari a voe pa ziankas he mab diganti.

    (4) Diankañ diwar e labour : manquer, être absent au travail.

    (1913) KANNgwital 122/227. Neubeut e teskint, ma tiankont alies divar ho labour.

    (5) Fournir, suffire à un travail.

    (1904) DBFV 45b. diankein, v. n., tr. «fournir, suffire à un travail.»

  • diankedoù
    diankedoù

    plur. =

    (1908) FHAB Du 334. an diankedou fiziet ennan !

  • dianken .1
    dianken .1

    adj. Sans angoisse, serein.

    (1876) TDE.BF 113a. Diañken, adj., tr. «Sans chagrin, sans affliction.»

    (1907) PERS 364. ar c'halonou a zo dianken. ●(1912) MMPM 124. bezomp dianken. ●(1912) MMKE 29. hen o ren dianken d'al levenez. ●64. Me a fell d'in mont dianken / D'an Nenv. ●(1962) EGRH I 53. dianken a., tr. « sans souci. »

  • dianken .2
    dianken .2

    m. Absence d'angoisse.

    (1906) KPSA 70. Piou a rento d'ezan an dianken hag ar peoc'h ?

  • diankenat
    diankenat

    voir diankeniañ

  • diankeniañ / diankenat
    diankeniañ / diankenat

    v.

    (1) V. tr. d. Tranquiliser.

    (1864) SMM 126. esper am eus e teuot da rei ners din em agoni, d'am diankenia, d'am savetei.

    (1912) MMPM 58. Diankennet e vezo divarben he gwerc'hded.

    (2) V. intr. Se tranquiliser.

    (1932) BRTG 127. aveit dinéhansal ha diankinat.

  • dianket
    dianket

    adj.

    (1) Égaré.

    (1854) MMM 52. ur beachour, dianqet e creis eun denvaligen vras.

    ►sens fig.

    (1866) FHB 97/358b. An den eurus Ian discalceat a beder dreist oll evit caout an traou dianket.

    (1902) MBKJ 185. va danvadez dianket. ●(1907) PERS 108. an diveza danvad dianket. ●(1910) MBJL 55. e vreudeur dianket.

    (2) =

    (1868) FHB 167/86a. Eun abardaesvez eta en em gavent dianket divar ho hent.

    (3) [empl. comme subst.] An dianket : l'égaré.

    (1909) BLYA 136. Distro an dianket. ●(1910) MAKE 102. Yan ne gave na roud na tres ebet eus an dianket. ●111. hag e reas eur frikou d'an dianket.

  • diankiñ
    diankiñ

    voir diankañ

  • diankrañ
    diankrañ

    v. Désancrer.

    (1499) Ca 60a. Diancraff. g. desancrer.

  • dianne
    dianne

    = (?).

    (1728) Resurrection 149. Couscoude neamoins nendaquet dianne.

  • diannez
    diannez

    adj. Sans meubles.

    (1659) SCger 141b. diannez, tr. «qui n'est meublé.» ●(1732) GReg 257b. Degarni, ie, sans garniture, sans meubles, tr. «diannèz.» ●264a. Demeublé, ée, qui n'est pas meublé, maison ou chambre sans meuble, tr. «diannèz

    (1876) TDE.BF 113a. Diannez, adj., tr. «Sans meubles, non meublé, démeublé.»

  • diannezadeg
    diannezadeg

    f. –où Déménagement.

    (1910) MBJL 64. Daleet on bet gant ma dianneadeg.

  • diannezañ / dianneziñ
    diannezañ / dianneziñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Expulser, chasser (qqn).

    (1530) J 189a. Ma amour ayoa ouz gouruez / E hunan glan en creis an bez / So quent an dez diannhezet, tr. «Mon amour ? Il était là, tout seul, couché dans cette tombe qu'on a ouverte avant le jour.» ●(1580) G 263-264. Ny yvez so dyanhezet / gant an Sauson dyresonet, tr. «Nous sommes aussi expulsés / Par les Saxons sans raison.»

    (2) Démeubler.

    (1659) SCger 42a. demeubler, tr. «dianneza.» ●141b. dianneza, tr. «desameubler.» ●(1732) GReg 257b. Degarnir, tr. «diannèza. pr. diannèzet.» ●264a. Demeubler, tr. «Diannèza. pr. diannèzet

    (1876) TDE.BF 113a. Dianneza, v. a., tr. «Enlever les meubles.» ●(1890) MOA 239b. Enlever meubles de, tr. «dianneza eunn ti.»

    II. V. pron. réfl. En em zianneziñ : se dépourvoir. (?) cf. dienez (?).

    (1931) GWAL 136-137/426. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Diannezi : dibourveza. Da sk. : en em ziannezet eo evit rei an dra-se d'in.

  • diannezet
    diannezet

    adj. Inhabité.

    (1659) SCger 69b. inhabité, tr. «diannezet

  • dianneziñ
    dianneziñ

    voir diannezañ

  • dianouediñ
    dianouediñ

    v. intr.

    (1) Désenrhumer.

    (1732) GReg 274a. Desenrumer, tr. «Van[netois] diannoedeiñ. pr. et

    (1904) DBFV 45b. dianeouidein, dianouidein, dianoédein, dianeoédein, v. a. et n., tr. «désenrhumer.»

    (2) Dégourdir (de l'eau).

    (1904) DBFV 45b. dianeouidein, dianouidein, dianoédein, dianeoédein, v. a. et n., tr. «échauffer un peu.» ●(1907) VBFV.fb 27b. dégourdir, tr. «dianeouidein.» ●33b. échauffer, tr. «dianeouidein

  • diantañ
    diantañ

    v. intr. Creuser une tranchée.

    (1962) EGRH I 53. diañchañ v., tr. « creuser une tranchée (pour l’eau, p. ex.). »

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...