Devri

Recherche 'ta...' : 904 mots trouvés

Page 3 : de tae (101) à tagos-3 (150) :
  • tae
    tae

    interj. Onomatopée pour appeler un chien.

    ●(1766) MM 1378. ar c'hi aou aou... aziredé, / inutil oa parlant outàn. / deus amàn taé, taé, deus amàn, tr. «té, té !»

  • taeliñ
    taeliñ

    v. tr. d. cf. teurel

    (1) Jeter, mettre.

    ●(1908) FHAB Even 176. kaër a zo teli enn-hi e chom ato gollo. ●178. teli glaour ha pri var gement a zo kaër. ●(1910) FHAB C'hwevrer 44. N'eo ket varnoun-me, emichans, eo teli ar beac'h ?

    (2) Taeliñ e voued : vomir.

    ●(1919) MVRO 15/2a. Ar vartoloded a renkas taeli o boued gant ar c'houez-ze.

    (3) Taeliñ ur galv : lancer un appel.

    ●(1919) MVRO 13/1a. Hep dale e ya ar gouarnamant aotrichian da daeli eur galv d'ar bed-holl (…) da druanti an holl vroïou war stad an Aotrich.

  • taer .1
    taer .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Irascible, rude.

    ●(1659) SCger 174b. tear, tr. «rude.» ●(1732) GReg 833b. Rude, qui n'est pas doux, qui est fâcheux, tr. «tear. tær.» ●Un homme rude, tr. «Un dèn tear, ou, tær.»

    ●(1849) LLB 1883-1884. Er guérein e zou ter ha n'en des lon er bet / E gonar bean el-dai.

    ●(1910) EGBT 184b. têr, tr. «vif, irrascible.» ●(1911) SKRS II 189. Gouzout mat a ran ez oun tear dre natur. ●(1954) VAZA 166. Bro ar Vikinged gwechall a zo bepred hini ar voraerien taer.

    (2) (Regard) enflammé.

    ●(1925) FHAB Mae 175. ken têr e lagad ha ma oa drouk-livet e c'henou.

    (3) Taer da vont droug ennañ : irascible.

    ●(1911) BUAZperrot 306. Eur mestr mat, nemed oa eun tamm tear da vont droug ennan. ●509. En e yaouankiz oa tear da vont droug ennan.

    (4) Bezañ taer d'ober udb. = bezañ douget d'e ober.

    ●(1905) KANngalon Du 538. ez oa tear da bedi ha da ober pinijen. ●(1906) KANngalon Du 246. Tear eo da bardouni an offanz great dez-han. ●(1907) KANngalon Genver 305. Tear int da bedi. ●(1911) BUAZperrot 895. Tud fall a damallas Thomas e gaou, hag ar roue a oue re dear d'o c'hredi. ●(1920) FHAB Mezheven 353. Feiz ha Breiz n'eo ket tear d'en em goll.

    (5) Bezañ taer e bav : avoir la main leste.

    ●(1933) KANNkerzevod 78/12. Ha c'houi gompren, ne vije ket bet brao / D'an heur-ze diskouez e oa terr va fao…

    (6) Bezañ taer war udb. : être fou de.

    ●(1990) TTRK 66. Ha bloaz ar per a echue du-mañ gant ar per du, hag ar re-mañ a veze darev ivez e miz Du. Ar re-mañ a oa frouezh greunennek-tre, ha biskoazh n'on bet taer warno.

    (7) Expéditif.

    ●(1472) Js ms latin BNF 1294 f°198. Gruet eu tom hep chom an comun goude dilun an suzun guen. / breman ez guellet guelet scler na gueu quet ter map an spernenn. tr. « Le commun (des saints) a été fait vivement, sans s'arrêter, après le lundi de la semaine blanche (des Rogations) ; / Maintenant vous pouvez voir clairement si le fils de l'Épine n'est pas expéditif. »

    B. (en plt de qqc.)

    (1) (Haleine) saccadée.

    ●(1913) FHAB Genver 25. A neubeudou e verrae varnan ; e halan a deuas da veza tear ha didrouz.

    II. Adv.

    A.

    (1) (?) Rapidement (?).

    ●(1911) BUAZperrot 428. pa wele ne zigemeret ket tear awalc'h e gomzou e rea miraklou d'o c'hennerzi.

    (2) Dur, fort.

    ●(1939) KOLM 70. ma oè tioél en amzér ha ma skornè ter.

    B. Loc. adv. Tizh-ha-taer = buan-ha-buan.

    ●(1934) CDFi 21 avril. boutou koat Marianna o skei tiz ha tear ouz douar kalet al leur. ●(1939) CDFi 29 avril. o tremen tiz ha tear ebiou d'ezo.

    III. Taer evel an tan : voir tan.

  • taer .2
    taer .2

    f. –ed (pathologie) Dartre.

    ●(1925) DIHU 172/343. (Groe) Taer, ed, tr. «(s. f.) dartre.» Dastumet de Vleimor.

  • taeret
    taeret

    adj. Furieux.

    ●(1926) FHAB Eost 303. poan o taeri, poan o chom taeret, ha poan o tidaeri. ●(1932) BRTG 108. Delahein e hra arnehon selleu téret.

  • taeridigezh
    taeridigezh

    f. =

    ●(1874) POG 7. Aotrou Doue, piou an hello souten / Ann deridigez ouz ho justis ?

  • taerijenn
    taerijenn

    f. Emportement, furie.

    ●(1732) GReg 38a. Animosité, haine, aversion, tr. «Tærigenn.» ●334a. Parler sans t'émouvoir, tr. «parlant hep tærigenn.» ●833b. Rudement, tr. «gand tærigenn.» ●Rudesse, severité, tr. «tærigenn.» ●964a. Vivacité, tr. «tærigenn.»

    ●(1910) EGBT 143. An dêrijen a zo eur merk a wanidigez.

  • taeriñ
    taeriñ

    v. intr.

    (1) S'emporter.

    ●(1732) GReg 179a. Se mettre un peu en colere, tr. «teari. pr. tearet. tæri. pr. tæret.» ●Mettre quelqu'un un peu en colère, tr. «Lacqaat da dæri.» ●(1732) GReg 334a. S'émouvoir, être ému, tr. «teari. pr. tearet.» ●Parler sans t'émouvoir, tr. «parlant hep teari.» ●(1790) MG 61. é ma ret souplein de guemènt-ce hemb tærein.

    ●(1838) OVD 142. quentéh èl ma huélamp é hamb de dærein. ●(1856) GRD 54. cleuein e hrér ré é térein én-hai ou hunan eid ur hol distér.

    ●(1909) NOAR 30. Me n'em eus c'hoant ebet d'ober d'eoc'h taeri. ●(1926) FHAB Eost 303. poan o taeri, poan o chom taeret, ha poan o tidaeri.

    (2) Taeriñ ruz : se fâcher tout rouge.

    ●(1921) GRSA 339. Mordraéns e der ru é kleuet en neùéted. ●(1937) TBBN 39. Konomor e déras ru é huélet kement-sé.

    (3) Taeriñ ouzh ub., udb. : s'emporter contre qqn, qqc.

    ●(1732) GReg 38a. S'animer contre quelqu'un, tr. «tæri ouc'h ur re.»

    ●(1932) BRTG 25. a houdé pelzo ne dér ket mui doh é vanbochereh. ●34. É léh térein doh en amzér.

  • taerizion
    taerizion

    f. Emportement, furie.

    ●(1787) BI 105. Er prontitude hac enn tærision divatt ë velim enn treu hac ou laca de oüahat. ●(1790) MG 62. Méh e zeliét hou poud a hou tærision. ●(1792) CAg 74. É boenieu, é visere / É léh touchein hou halon, / Ou laca goah é coleree, / D'intumein guet terision. ●(17--) CT Acte II 528. Mes cleou ase, mechant gant dedirigÿon, / nen deou digant doue et goulenes pardon tr. «Je t'entends là, méchant avec tes dérisions ; / ce n'est pas à Dieu que tu demandes pardon.» ●Note de A. Le Braz : je pense qu'il faut lire : gant da dirizion.

  • taeroni
    taeroni

    f.

    (1) Colère.

    ●(1911) DIHU 66-67/189. Aveit abafein téroni en E. Ankeu. ●(1913) DIHU 92/214. Hag er iondr Pier d'er gér ur horvad téroni geton doh é ni. ●(1932) BRTG 1. é léh monet get é hroah dré gri ha téroni. ●88. aveit torrein ou fennad téroni. ●(1942) VALLsup 34b. Colère, tr. «taeroni f. d'après V[annetais].» ●(1970) BHAF 22. barlennadou taeroni e genitervez.

    (2) Taeroni ruz : violente colère.

    ●(1942) VALLsup 34b. Colère violente, tr. «taeroni ruz.»

  • taerus
    taerus

    adj. Colérique.

    ●(1732) GReg 179a. Colere, colerique, bilieux, sujet à la colere, fougueux, emporté, tr. «tærus.»

  • taf
    taf

    m. –où Bouchon.

    ●(1752) PEll 852. Taf, tr. «Bouchon de bouteille. Pluriel Taffou.»

    ●(1876) TDE.BF 600b. Taff, s. m. (anc.), tr. «Bouchon de bouteille.»

  • tafad
    tafad

    m. –où Grande quantité.

    ●(2003) ENPKP 21. (Ploueskad) Mön, e hreg e deus eun tafad aoun e vije paked a-bouez e deod, tr. (p. 23) Môn, sa femme a une grande frayeur de le voir pris par le bout de la langue.»

  • tafañ
    tafañ

    v.

    (1) V. tr. d. Boucher.

    ●(1931) VALL 74a. Boucher une bouteille, tr. «tafa.»

    (2) V. pron. réfl. sens fig. En em dafañ : se rassasier jusqu'à plus faim, se gorger.

    ●(1964) BRUD 18/27. en em zistrañsi, en em dafa. ●29. En em dafa : kaoud awalh, chom hep galloud debri muioh.

  • tafaner
    tafaner

    m. –ion Homme qui travaille mal.

    ●(1977) PBDZ 525. (Douarnenez) tafaner, tr. «homme qui travaille mal.» ●(1982) HYZH 147/34. (Treboull) Ul lastreg eo an hini na servij da netra, n'eo ket gouest d'ober tra vat ebet. Peotramant ur pagoch vie lavaret ivez. Ur pagoch, ya. Un tafaner, ma faot deoc'h.

  • tafanerez
    tafanerez

    f. –ed Femme qui travaille mal.

    ●(1977) PBDZ 525. (Douarnenez) tafanerez.

  • tafanerezh
    tafanerezh

    m. Action de bâcler un travail.

    ●(1977) PBDZ 742. (Douarnenez) tafanerezh, tr. «action de bâcler un travail.»

  • tafaniñ
    tafaniñ

    v. tr. d. Bâcler (un travail).

    ●(1977) PBDZ 742. (Douarnenez) tafaniñ, tr. «bâcler (un travail).

  • tafarachoù
    tafarachoù

    plur. Fatras.

    ●(1866) FHB 67/116b. dindan ar bern tafarachou.

    ●(1931) VALL 296a. Fatras, tr. «tafarachou.»

  • tafet
    tafet

    adj. Obstrué, engoué.

    ●(1916) KZVr 161 - 02/04/16. Taffet, tr. «bouché, obstrué.» ●Al loen-ze a zo taffet, tr. «cet animal a quelque chose qui obstrue (sa gorge ou son estomac).»

  • tafia
    tafia

    m. (alimentation) Tafia.

    ●(1874) FHB 485/120a. bidon an tafia. ●(1887) LZBg 45et blezad-3e lodenn 135. ur voutouillad «tafia». ●(1890) LZBg 209. N'en d'omb quet ni marhadision, e laramb-ni, n'hun nès chet ni a dafia.

    ●(1905) HFBI 466. eur bidon ac a voa ébars éis boujaren taffia.

  • taflak
    taflak

    interj. Onomatopée qui imite le bruit de qqc. qui tombe.

    ●(1941) FHAB Gwengolo/Here 90. (Tregon ha tro-dro) Ta-flak ! = Trouz eun dra bennak o koueza.

  • taflik ha taflak
    taflik ha taflak

    interj. Onomatopée qui imite le bruits des coups portés.

    ●(1838-1866) PRO.tj 189. Ta flig, ta flag, deus an daou gostez.

    ●(1936) TKAL II 46. glebit adarre ho lost, ruilhit anezañ er boultren hag er fank, hag adarre, taflik ha taflak, e-kreiz e zaoulagad. ●(1941) ARVR 52/4e. Eur foetadenn (eur vradalenn, er vro Vigoudenn) a ra : ta-flik ha taflak.

  • taftas
    taftas

    m. (textile) Taffetas.

    ●(1732) GReg 901b. Tafetas, étoffe de soïe mince & unie, tr. «Taftas.»

    ●(1848) SBI I 160. Eur manchigo taffetas, tr. «Des manchettes de taffetas.» ●(1863) GBI I 130. Ma davanjer taftaz-melenn, tr. «Et mon tablier de taffetas jaune.»

    ●(1929) FHAB Genver 37. lakat taffetas gommet.

  • tag .1
    tag .1

    adj. Âcre.

    ●(c.1718) CHal.ms iv. pommes sauuages, tr. «aualeu tag, coudasqu'.»

    ●(1890) MOA 104. Acre, adj., tag. adj. (parlant des fruits). On dit aussi : tri lounk, adj. dans le même sens.

    ●(1907) VBFV.fb 6a. âpre, tr. «tag.» ●(1974) YABA 21.09. Fed ag er pèr-chas, pé pèr-tag, el ma vè lared eué. ●(1974) LIMO 21 septembre. Pèr tag, tr. «poires à… s'étrangler : il s'agit de variétés qu'on ne saurait consommer, mais excellentes pour faire du poiré.»

  • tag .2
    tag .2

    m. (argot de Pont-l'Abbé)

    (1) Repas.

    ●(1960) LLMM 82/311. Langaj-chon ar vilajenn gran. Tag = Pred. – Mont d'an tag = … da zebriñ.

    (2) Tag-kreisteiz, tag-daouzek : repas de midi.

    ●(1960) LLMM 82/311. Langaj-chon ar vilajenn gran. Tag-kreisteiz = Merenn. – Tag-daouzek = Merenn.

    (3) Tag-teon : repas du soir.

    ●(1936) IVGA 101. griffou da dag-teon. ●(1960) LLMM 82/311. Langaj-chon ar vilajenn gran. Tag-teon = Koan.

  • tag .3
    tag .3

    m./f., interj. & adv. –où

    I. M./F.

    (1) Ce qui étrangle.

    ●(1732) GReg 376b. Ce qui étrangle, parlant de la parque, de la corde, de l'esquinancie, de la mort, tr. «An dag.» ●892a. Suffocation, étouffement, tr. «tag. an dag.» ●(1744) L'Arm 145a. Ce qui étrangle, comme la corde, &c., tr. «Tagg ou Tague.»

    (2) Étranglement.

    ●(1752) PEll 853. Tag, tr. «Etranglement.»

    ●(1876) TDE.BF 600b. Tag, s. m., tr. «Etranglement, suffocation, étranguillon, esquinancie.»

    (3) (médecine) Attaque.

    ●(1846) BAZ 245. ha Joachim en devoe, bete fin he vuez, accidantou, da lavaret e, tagou eus an drouc-ze.

    (4) Engorgement.

    ●(1934) BRUS 223. Un engorgement, tr. «un tag –eu.»

    (5) Querelle, dissension.

    ●(1790/94) PC I 194. Noa mui nemet freus tag ac alter, tr. «il n'y a plus que tumulte, étranglement et délire.»

    ●(1919) MVRO 7/1a. na vez ket an debr hag an dag etrezomp e-pad eur miz.

    II. Loc. interj.

    (1) (imprécation) Malepeste.

    ●(1732) GReg 595a. Male-peste, imprécation, tr. «An dag.»

    (2) An tag dit ! : puisse-tu t'étrangler !

    ●(1744) L'Arm 145a. Puisse-tu t'étrangler, tr. «Enn tagg d'itt.»

    (3) An dag ra'z tago ! : puisse-tu t'étrangler !

    ●(1732) GReg 376b. Puisse-tu t'étrangler, imprécation, tr. «An dag r'-ê Tago.»

    (4) An dag ra'z tago : que la suffocation t'étouffe.

    ●(1732) GReg 892a. La suffocation t'étouffe, imprécation, tr. «an dag r'az tago.»

    III. Loc. adv. A-dizh hag a-dag : très très vite.

    ●(1967) BRUD 26-27/31. Krog e oa da ziskenn kra ar hastell a-diz hag a-dag. ●(1968) BAHE 58/22. e karzhen a-dizh hag a-dag etrezek kêr.

  • tagadur
    tagadur

    m.

    (1) Étranglement.

    ●(c.1500) Cb. [tagaff] ga. estranglement. b. tagadur.

    (2) Action de dévorer.

    ●(c.1500) Cb 60b. [deuoraff] deuoratio / onis. g. deuorance. b. tagadur.

  • tagadurezh
    tagadurezh

    f. –ioù Étranglement.

    ●(c.1500) Cb. [tagaff] g. estranglement. b. tagadurez.

  • tagañ .2
    tagañ .2

    v. tr. d. (argot de Pont-l'Abbé) Manger.

    ●(1960) LLMM 82/311. Langaj-chon ar vilajenn gran. Taga = Debriñ.

  • tagañ / tagiñ .1
    tagañ / tagiñ .1

    v.

    I. V. intr.

    (1) Suffoquer.

    ●(1499) Ca 191b. Suffocaff et tagaff tout vng ibi vide.

    (2) (en plt de la voix) S'étrangler.

    ●(1879) ERNsup 167. Tagañ ra ar vouez, la voix s'arrête, T[ré]vérec, Gur[unhuel].

    (3) Tagañ gant ar sec'hed : avoir très soif.

    ●(1907) DIHU 25/415. Tagein e hran get er séhed ! ●(1971) LIMO 27 novembre. taget on get er sehed.

    ►sans compl.

    ●(1941) DIHU 357/232. Deu var rézin e ra er vestréz dein aveit dispelhein me séhed ha grad e ouian dehi, rak tagein e hran.

    (4) S'étrangler, s'étouffer (en mangeant, en riant, de maladie).

    ●(1732) GReg 376b. S'étrangler en mangeant, tr. «Taga gad un tamm.» ●376b. Puisse-tu t'étrangler, imprécation, tr. «ra dagui.»

    ●(1849) LLB 1549. Mar guélet ged klinwed ul lon é tal tagein.

    ●(1902) PIGO I 209. An otro a grogaz eur c'houad c'hoarzin ennan, ken e oa dare d'ean tagan. ●(1955) VBRU 62. ken prim all e vije bet taget gant ar fent.

    II. V. tr. i. Tagañ d'al labour : se mettre au travail.

    ●(1909) FHAB Du 343. tagomp d'hol labour a galon vat.

    III. V. tr. d.

    (1) Étrangler.

    ●(1499) Ca 192b. Tagaff. g. estranglier. ●(c.1500) Cb. Tagaff. gal. estrangler. ●(1580) G 480. Peauryen goac a taguer hep esper quertery, tr. «Les pauvres faibles, on les étrangle sans espoir de pitié.»

    ●(1732) GReg 376b. Étrangler, tr. «Taga. pr. taguet. Van[netois] tagueiñ. pr. et.» ●(1744) L'Arm 145a. Etrangler, tr. «Taguein.. étt.»

    ●(1876) TDE.BF 600b. Taga, v. a., tr. «Etrangler, étouffer, suffoquer, dévorer, parlant des bêtes féroces ; assaillir ; p. et.»

    ●(1907) VBFV.bf 74a. tagein, v. a., tr. «étrangler, étouffer.» ●(1910) EGBT 26. tagan, tr. « étrangler. »

    (2) Attaquer.

    ●(1878) EKG II 29. taga a reaz pevar zoudard.

    ●(1911) SKRS II 125. An eil a velas he gorf taget gant al lorgnez.

    ►absol.

    ●(1873) FHB 463/364a. an hini ne glask nemet taga ha distruja.

    (3) sens fig. [au passif] Commencer, entamer.

    ●(1867) FHB 118/108a. Cousgoude e laboure goualc'h he galon evid asten al labour taguet gand he vestr.

    (4) Accaparer.

    ●(1908) PIGO II 79. Lez eun dra bennak gant ar re-all. Arabad eo d'ar memes hini tagan tout !

    (5) Envahir.

    ●(1982) PBLS 81. (Sant-Servez-Kallag) taged eo ar park gand onkl, tr. «le champ est envahi d'avoine à chapelet.»

    (6) Dévorer, engloutir.

    ●(c.1500) Cb. [tagaff] trangulo / las. g. trangloutir. b. tagaff.

    ●(1659) SCger 44a. deuorer, tr. «taga.» ●173b. taga, tr. «deuorer.» ●(1732) GReg 284b. Devorer, étrangler, tr. «Taga. pr. taguet.»

    IV. V. pron. En em dagañ.

    (1) V. pron. réfl. S'étrangler.

    ●(1732) GReg 376b. S'étrangler, tr. «Hem daga. pr. hem daguet. Van[netois] him dagueiñ.»

    (2) V. pron. réci. S'attaquer.

    ●(1869) SAG 13. Arabat enem daga nag enem facha, va mignoun, evit ken-nebeut a dra. ●(1872) DJL 44-45. N'ouzer ket ato piou eo ar guella deuz ar re ve o n'em daga etrezo o klask moueziou.

    ●(1919) BUBR 3/65. ez eus milierou tud oc'h en em daga ouz sklêrder an tennou.

  • tagell
    tagell

    f. –où

    (1) Lacet, collet.

    ●(1744) L'Arm 212a. Lacet (...) Pour attraper du gibier, Collet, (...) Quand il y a une fourchette, tr. «Taguêll.. leu. f.»

    (2) Tourtouse, tortouse.

    ●(1744) L'Arm 386a. Tourtouse, tr. «Taguêll.. leu. f.»

    (3) Tagell-groug : corde de potence.

    ●(1744) L'Arm 454a. Licol. V. Licou. Corde pour étrangler les pendus, tr. «Tagæll-croug. f.»

    (4) Vague couverte de goémon et dangereuse.

    ●(1931) VALL 770a. Vague ; couverte de goémon et dangereuse, tr. «tagell f.»

  • tagell-vor
    tagell-vor

    f. (domaine maritime) Point de jonction de deux courants.

    ●(1931) VALL 163a. Point de jonction de deux courants, tr. «tagell(-vor).»

  • tagennañ
    tagennañ

    v. S'égosiller.

    ●(1752) PEll 196. Daghenna, tr. «perdre la voix & la respiration à force de crier ; ce que nous disons en françois s'égosiller, pour s'épuiser le gosier.»

  • tager
    tager

    m. –ion

    (1) Agresseur, attaquant.

    ●(1866) LZBt Du 204. ann dalc'h lekeet ken prim war gounar ma zager. ●(1884) LZBt Mae 98. e ver deud abenn da vonta-kuid ann dagerien.

    ●(1900) KAKE 141. Bea 'zoa eur skoul glaz, tager euz ar goassa. ●(1908) FHAB Ebrel 107. an tager n'eo ket da veza tamallet.

    (2) Étrangleur.

    ●(1752) PEll 853. Tagher, tr. «Etrangleur.»

    ●(1876) TDE.BF 600b. Tager, s. m., tr. «Etrangleur ; pl. ien.»

    (3) Dévoreur.

    ●(1521) Cc. [distrugaff] g. deuoreur. b. taguer.

    ●(1732) GReg 286b. Celui qui devore, tr. «taguer. p. yen.» ●(1752) PEll 853. Tagher, tr. «Dévoreur.»

    (4) Usurier.

    ●(1876) TDE.BF 600b. Tager, s. m., tr. «Il se dit au figuré en parlant d'un homme qui gagne par usure et autres moyens réprouvés.»

  • tagerezh
    tagerezh

    m.

    (1) Action d'avaler rapidement, d'engloutir.

    ●(c.1500) Cb 60b. [deuoraff] deuorement. b. taguerez. ●67b. [distrugaff] g. deuorement. b. taguerez. ●(c.1500) Cb. [tagaff] trangulatio / is. g. trangloutement. b. taguerez.

    (2) Étranglement.

    ●(1521) Cc. [tagaff] g. estranglement. bri. taguerez.

    ●(1732) GReg 376b. L'action d'étrangler, criaillerie, tr. «Taguérez.» ●(1744) L'Arm 145a. L'action d'étrangler, tr. «Taguereah.. heu. m.»

    ●(1907) VBFV.bf 74a. tagereh, m., tr. «action d'étrangler.»

  • taget
    taget

    adj. Étranglé.

    ●(c.1500) Cb. g. estrangle. b. taguet. ●(1521) Cc. g. estrangle. b. taguet.

  • tagn .1
    tagn .1

    adj.

    (1) Avare, radin.

    ●(1931) VALL 50b. Avare, tr. «tagn.» ●(1970) BHAF 46. Lanvezêgiz a zo bepred ken tañgn. ●(1976) BAHE 91/24b-25a. ne oa ket Lukaz paotr d'ober fae war an arc'hant, pell ac'hano. Tagn e oa zoken. ●(1978) LLMM 187/106. evel ma oa tost ha tagn.

    (2) (blason populaire) Tud tagn Lanvezeeg.

    ●(1966) BAHE 50/36. da c’houlenn an aluzen digant tud tagn Lanvezêg.

    ●(2005) HYZH 244/38. Tud tagn Lanvezeeg (Ernest ar Barzhig).

  • tagn .2
    tagn .2

    m. (pathologie) Teigne.

    ●(1647) Am 820(a). Teign e’r penn, tr. « De la teigne dans la tête »

    ●(1732) GReg 908b. Teigne, mal qui vient à la tête, tr. «Tign. taign.»

    ●(1934) BRUS 226. La teigne, tr. «en tagn, m.»

  • tagnous
    tagnous

    adj.

    (1) Teigneux.

    ●(1732) GReg 908b. Teigneux, tr. «tignous. taignous.»

    ●(1883) IMP 25. Ar gosni 'so atao a tanious a diez.

    ●(1908) KMAF 71. N'eo ket re abred, ken tagnouz hag all e-giz ma oa deut da veza eur pennad zo. ●(1910) MAKE 32. eun denig tagnouz meurbed. ●(1931) VALL 345a. Grignoux, tr. «tagnous.»

    (2) Avare.

    ●(1931) VALL 50b. Avare, tr. «tagnous.» ●345a. chiche, tr. «tagnous.»

  • tagnouz
    tagnouz

    m. –ed Personne teigneuse.

    ●(1744) L'Arm 378a. Teigneux, tr. «Taignouss.»

    ●(1935) CDFi 27 avril. eun tagnouz lous, mar deus eun unan !

  • Tagnouz
    Tagnouz

    n. de l. An Tagnouz : La Teignouse (phare, Quiberon).

    ●(1943) CHDI 95. Én tu ral setu en Tinouz, / Porh Halégen, Porh Noaleu.

  • tagnouzal / tagnouzat / tagnouziñ
    tagnouzal / tagnouzat / tagnouziñ

    v. intr. Être teigneux.

    ●(1910) MAKE 83. abalamour ma tagnouze re. chaouia ! ●(1924) ZAMA 189. dispar da dagnouzat. ●197. Nemet e Vadalenn a oa deut eur Geben, eun diaoulez, gant kement ma tagnouze. ●(1931) VALL 345a. être grignoux, tr. «tagnouzal, tagnouzi.» ●(1947) YNVL 77. en ur dagnouzat.

  • tagnouzat
    tagnouzat

    voir tagnouzal

  • tagnouzell
    tagnouzell

    f. –ed Femme teigneuse.

    ●(1744) L'Arm 378a. Teigneuse, tr. «Taignouzeêll.»

  • tagnouziñ
    tagnouziñ

    voir tagnouzal

  • tagnus
    tagnus

    adj. Teigneux.

    ●(1647) Am.ms 556. He sounchen teignus flerius he mussa. ●(1647) Am 820(b). Teignus, tr. « Teigneux »

    ●(1732) GReg 908b. Teigneux, tr. «Tignus.»

  • tagos .1
    tagos .1

    adj. Trapu.

    ●(1857) HTB 146. Torgoz ha tagos e oa.

    ●(1931) VALL 753a. Trapu, tr. «T[régor] tagos.»

  • tagos .2
    tagos .2

    m. –ed (en plt de qqn) Personne trapue.

    ●(1896) GMB 700. tréc[orois] torgos, tagos Rev. celt. XVI, 230.

    ●(1926) FHAB C'hwevrer 62. eun tagoz a baotr bruchedet ledan. ●(1957) AMAH 26. tammoù tagosed a vent ganin-me. ●(1963) LLMM 99/267. ne oa nemet un tagos klañvidik, dalc’het gant ur paz diroll.

  • tagos .3
    tagos .3

    m. Excroissance.

    ●(1931) VALL 283a. Excroissance de chair, tr. «tagos m.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...