Devri

Recherche 'm...' : 3749 mots trouvés

Page 49 : de minigansou (2401) à mintard (2450) :
  • minigañsoù
    minigañsoù

    plur. Manières.

    ●(1710) IN I 273-274. beza difficil hep caout jamæs e ve netra preparet mat na neat, ober misteriou ha minigançou bep tam.

  • minijup
    minijup

    s. Minijupe.

    ●(1966) YDERrien 9d. Pe vez tomm pe vez yen a lak he mini-jup.

  • minik
    minik

    adj. (argot de La Roche-Derrien)

    I. Petit.

    ●(1975) LLMM 169/101. Lugn 'ta miñsoner, an dovergn minik !...

    II.

    (1) Kelien minik : enfants.

    ●(1975) BAHE 87/13. Kelien minik : bugale.

    (2) Ostant minik : fils de la maison.

    ●(1893) RECe xiv 267. An osten miniq 'n eva laret d'i añjes : M'añjes, divoared d'in pes 'm eus da gâd gant ho ches.

    (3) Raton minik : vicaire.

    ●(1975) BAHE 87/4. raton-minik ar Vilaj. ●14. Raton minik : ar c'hure.

    (4) Ambreilhon minik : benjamin.

    ●(1893) RECe xiv 268. an añbelhin miniq en deva mouget toud en bilheoz en eva. (...) hag eñ galoñpad warlerc'h an añbrelhin miniq.

    (5) Lostenn vinik : mini-jupe.

    ●(1968) BAHE 56/59. Ar ger lostennoù-minik a vez komprenet gant an holl.

    (6) Talar minik : déjeuner.

    ●(1885) ARN 33. Voici les quatre repas habituels : Déjeuner. Br. : lein. Arg[ot] talar minik. – Dîner. Br. : mern. Arg[ot] talar kreiz (repas du milieu, de midi). Collation. Br. : advern. Arg[ot] Arg[ot] talar bihan, petit repas. Bihan est breton ; minik est argot. Souper. Br. koan. Arg[ot] : talar-noter (repas de la nuit, du soir).

  • miniñ
    miniñ

    voir minañ

  • miniour
    miniour

    m. –ion Grimacier.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. grimacier, tr. «grimaçour, miniour.»

  • minister
    minister

    m.

  • ministr
    ministr

    m. –ed

    I. (politique)

    (1) Ministre.

    ●(1499) Ca 138b. Ministr. g. ministre.

    ●(1732) GReg 627a. Ministre, parlant de Roïaume, tr. «Ministr ar Rouë. p. Ministred.»

    ●(1894) BUZmornik 191. her c'hemeraz da genta ministr.

    ●(1906) BOBL 11 août 99/2a. ministr an Deskadurezh publik. ●(1910) MBJL 53. ministred ar rouanez Viktoria. ●(1915) HBPR 20. ministred pinvidik meur. ●(1925) BUAZ 196. kenta ministr ar c'halif pe roue ar Mahometaned. ●(1934) BRUS 303. Un ministre, tr. «ur ministr –ed.»

    (2) Administrateur.

    ●(c.1500) Cb 10b. gal. administrateur. b. ministr.

    II. (religion)

    (1) Ministre.

    ●(1557) B I 28. Me a ray maruaill debraillet / Fez Iesu Crist he ministret, tr. «Je rendrai terriblement effrontés les ministres de la foi de Jésus-Christ.»

    ●(1838) OVD 205. ministrèd en Eutru Doué.

    (2) Ministr aoter =

    ●(1880) SAB 50-51. ar pez ne zere nemet ouz an ilizou cals ministret auter enno.

  • ministrañ
    ministrañ

    v. tr. d.

    (1) (religion) Administrer (les sacrements).

    ●(1499) Ca 138b. Ministraff. g. ministrer.

    (2) Décider.

    ●(14--) N 178-179. Dre hon reol ret eo dre scol goulenn / Ha dren chabistr quent maz ministrenn, tr. «D'après notre règle, il me faut nécessairement demander / Au chapitre, avant que je décide.»

  • ministrerezh
    ministrerezh

    m. –ioù Ministère.

    ●(1931) VALL 470a. Ministère, tr. «ministrerez m.» ●(1954) BAHE 2/9. Ministrerezh an Deskadurezh. ●(1958) BAHE 15/3. Ministrerezh an Diabarzh.

  • minmalañ
    minmalañ

    v. tr. d. fam. Anéantir.

    ●(1931) VALL 25b. Anéantir, tr. «minmala C[ornouaille] fam.»

  • minoc'h .1
    minoc'h .1

    m. –ed (zoologie) Musaraigne.

    ●(1869) FHB 218/72a. aleiz a velfet, a logod, a vinoc'het, ha dreist oll a brenvet glaz. ●(1872) GAM 35. hir a moan evel beg eur minouc'h.

  • minoc'h .2
    minoc'h .2

    m. –ed (entomologie) Charançon.

    ●(1716) PEll.ms 951. Minoc'h, sing. Minoc'hen, pl. Minoc'het, vermine ou insecte nommé en François calendre et charenson, qui perse et ronge le blé. ●(1732) GReg 216a. Cosson, ver qui gâte les blez, les pois, les fèves, tr. «Treg[or] minoc'h. p. minoc'hed.»

    ●(1931) VALL 158. Cosson, tr. «minoc'h m. pl. ed.»

  • minoc'hell
    minoc'hell

    f. –où (agriculture) Boucle pour groin.

    ●(1732) GReg 106b. Boucle de pourceau, languette de cuivre qu'on lui met au groüin, pour l'empêcher de toruner la terre, tr. «Trég[or] Minoc'hell. p. minoc'hello.»

  • minoc'hellañ
    minoc'hellañ

    v. tr. d. Boucler (le groin d'un porc).

    ●(1732) GReg 106b. Boucler les groüins des pourceaux, tr. «minoc'hellañ moc'h, evit miret outo da oc'hellât.»

  • minoch
    minoch

    m. (droit) Ancien droit d'une poignée de blé par sac de blé.

    ●(1732) GReg 308b. Le droit de Monseigneur l'Evêque de Leon sur les pochées de blé qui viennent au marché à Saint Paul, qui est une pognée de chacune, tr. «Ar minoch.»

  • minod
    minod

    m. –où (mesure) Minot.

    ●(12--) Cqlé f° 60r° [143]. De terra que dicitur Berhal, minot frumenti et tres numni pro carne, minot brac, guastell, non quolibet anno, sed secundo anno, et dimidium multonis ; ad Pascha, torth panis cum ovis suis ; ad Natale Domini, iterum torth panis cum duabus gallinis. tr. « mine, mesure de capacité ». ●(1499) Ca 138b. Minot. g. mine cest vne mesure.

    ●(c.1718) CHal.ms iv. vendre en boisseau, tr. «guerhein dré vinot.» ●(1732) GReg 627a. Minot, mesure de grain, de sel, tr. «minod. p. minodou.» ●Un minot de froment ; un minot & demi de froment, tr. «Ur minot guïniz ; ur minod-hanter a viniz.» ●(1744) L'Arm 240b. Minot, tr. «Minott.. odeu. m.»

    ●(1856) GRD 127. rein minodeu ha sahadeu grein. ●(1895) FOV 261. Un hantér minot kerh.

  • minodad
    minodad

    m. –où Contenu d'un minot.

    ●(c.1718) CHal.ms i. boisselée, tr. boësellat, ur minodat.»

  • minor .1
    minor .1

    adj. Orphelin.

    ●(1866) FHB 64/96a. ar vugale minor (pupilles). ●(1868) FHB 154/397b. minor oa, hag oa bet savet gant eun eontr hag eur voereb dezhan. ●(1878) EKG II 256-257. Ha penaoz lezer aman pemp minorik paour var va lerc'h ?

  • minor .2
    minor .2

    m. –ed

    (1) Mineur.

    ●(1499) Ca 138b. Minor. g. mineur.

    ●(1732) GReg 626b. Mineur, celui qui est en tutelle, tr. «Minor. p. minored. (Van[netois] minour. p. ed.»

    ●(1847) MDM 350. pep minor [A dle kaout] he gulator.

    (2) Minor deuet en oad : ex-pupille, ex-mineur.

    ●(1942) SAV 23/64. Eur pennad war-lerc’h, e teuas eur minor deuet en oad (ex-pupille, ex-mineur) da lakaat sevel d’ezañ e lod-ivantor (compte de tutelle).

    (3) Orphelin.

    ●(1659) SCger 86b. orfelin, tr. «minor.» ●(1792) BD 1177. nin vo minoret abret mat, tr. «Nous serons tôt orphelins.»

    (4) Fils unique.

    ●(1849) LLB 237. minour er Gili.

    ●(1957) DSGL 180. Mignonet ével ur minour, tr. «Choyée comme un enfant unique.»

  • minor-plouz
    minor-plouz

    m. plais. = (?) Pauvre orphelin (?).

    ●(1905) DIHU 5/89. ne gavér ket stank minoured plouz èldon.

  • minoraj
    minoraj

    m.

    (1) Minorité (âge).

    ●(1732) GReg 627a. Minorité, age de mineur, tr. «Minoraich. Van[netois] minourach.»

    (2) (religion) Ordres mineurs.

    ●(1732) GReg 626b. Mineurs, les quatre ordres mineurs, tr. «Minoraich. Van[netois] minouraich.» ●Prendre les quatre mineurs, tr. «Qemeret minoraich.»

  • minored
    minored

    plur. (religion) Frères mineurs.

    ●(1931) VALL 470a. Frères mineurs, tr. «Minored.»

  • minorelezh
    minorelezh

    f. Minorité d'un mineur.

    ●(1931) VALL 470a. Minorité ; d'un mineur, tr. «minorelez f.»

  • minoret
    minoret

    adj. Devenu mineur.

    ●(1883) MIL 59. Deuit da velet eur prins iaouank, esperans eur bobl, hirio minoret hag e danjer he vuez e ti he dad.

  • minorez
    minorez

    f. –ed

    (1) Fille unique.

    ●(1849) LLB 270. ur vinourez vras. ●272. mab er vinourez.

    ●(1942) DHKN 76. Fonapl é rédas dré er barréz er vrud éh oè torret er broch étré er vinouréz hag hé galant.

    (2) Orpheline.

    ●(1878) EKG II 171. Ar barrez a-bez a ioa en em zestumet enn drà d'ar vinorez keaz.

    (3) (apiculture) Koloenn vinorez : ruche orpheline.

    ●(1908) BOBL 29 août 192/2d. Eur goloen pehini e deuz kollet eh mam, a zo hanvet eur goloen minorez.

  • minoriezh
    minoriezh

    f. Minorité d'un mineur.

    ●(1931) VALL 470a-b. Minorité ; d'un mineur, tr. «minouriez f.»

  • minorig
    minorig

    m. –ed (ornihologie) Roiteler.

    ●(1919) DBFVsup 50a. minourig (Cl[éguérec]), m., tr. «roitelet.» ●(1927) GERI.Ern 395. minourig V[annetais], tr. «roitelet.»

  • minot
    minot

    m. –où Muselière.

    ●(1941) SAV 20/19. (Pleiben) Minot, ano gourel, liester : minotou. Eun dra eo hag a vez lakaet en dro da veg eul loen da virout outañ da gregi. Sk. : Lakait ar minot d'ar marc'h tik. ●(1955) STBJ 94. eur minot war e fri. ●224. Minot : minwal, minwask, «muselière», e galleg.

  • minotañ
    minotañ

    v. tr. d. Museler.

    ●(1941) SAV 20/19. (Pleiben) Minota, verb. Lakaat eur minot d'eul loen. Sk. : Ken diviñs eo va c'hi, ma'm eus ranket e vinota.

  • minotenn
    minotenn

    f. –où Sentier.

    ●(1732) GReg 859a. Sentier, ou sente, petit chemin battu, tr. «Van[netois] minodten. p. éü.»

    ●(1838) OVD 279. na hènt na minoten. ●(1857) LVH 329. disquet t'ein hou minottenneu. ●334. ur vinotten dret. ●(1861) BSJ 54. groeit dehou minotenneu éan.

    ●(1901) GKLA 32. Pelleit eus ho minojen ar vignonet diroll. ●(1906) HIVL 72. ar gement minotenn e zibouké é kér é vezé guélet tud é tonet. ●(1921) BUFA 184. èl me oé er sant én ur vinoten. ●(1924) SBED 35. ni iei hun deu ar un dro get er memes minojen. ●(1934) BRUS 279. Un sentier, tr. «ur vinoten.»

  • minotezet
    minotezet

    adj. À qui on a mis les menottes.

    ●(c.1825-1830) AJC 2394. den honduin minoteset dar ger a landreger.

  • minotezoù
    minotezoù

    plur. Menottes.

    ●(17--) Cc 1103. Daou re youettesou da laquat voar nese, tr. «deux paires de menottes à mettre sur eux.»

    ●(1908-1910) VROJ Here-Kerzu. Lakaet eo ar minotezou da Droc'h-Yalc'h. (d'après KBSA 292).

  • minouer
    minouer

    f. –où (zootechnie)

    (1) Boucle pour groin.

    ●(1732) GReg 106b. Boucle de pourceau, languette de cuivre qu'on lui met au groüin, pour l'empêcher de toruner la terre, tr. «Minoüer. p. minoüerou.»

    (2) Muselière.

    ●(1931) VALL 487b. Muselière, tr. «minouer m.»

  • minouerañ
    minouerañ

    v. tr. d. (zootechnie)

    (1) Boucler le groin (d'un cochon).

    ●(1732) GReg 106b. Boucler les groüins des pourceaux, tr. «Minoüera moc'h, evit miret outo da oc'hellât.» ●(1766) MM 740. da vinouera hô moc'h, tr. «à enferonner leurs cochons.»

    ●(1857) CBF 96. Mad e ve ho minouera, tr. «Il serait bon de leur boucler le groin.»

    (2) Museler.

    ●(1931) VALL 487b. Museler, tr. «minouera.»

  • minoueret
    minoueret

    adj. (Cochon) à qui on a bouclé le groin.

    ●(1877) EKG I 125. evel ma'z oant minoueret [ar moc'h] gand eun tamm neud orjal.

  • miñs .1
    miñs .1

    adj. Haché.

    ●(1792) BD 2656. minset euel col mins, tr. «hachés comme du chou émincé.»

  • miñs .2
    miñs .2

    f. –où Escalier tournant. cf. biñs

    ●(1903) MBJJ 84. e keñver ar vinz. ●364. Miñz = escalier. ●(1910) EGBT 64. mins, tr. «escalier.» ●(1936) BREI 444/3a. a-hed minz an Drinded ez eus meur a bazenn. ●(1982) TKRH 35. Miñs, dorojoù, prenistri. ●66. o ruilhal gant miñs ar c'hrignol, gant miñs ar gambr.

  • miñsadur
    miñsadur

    m. –ioù (cuisine) Hachis.

    ●(1931) VALL 351a. Hachis, tr. «miñsadur kig.»

  • miñsañ / miñsat
    miñsañ / miñsat

    v. tr. d. Hacher, mettre en pièces.

    ●(1857) HTB 2. minsat ha drailla a re oll kement a vije laket entre he zaouarn. ●(1896) GMB 434. tréc[orois] minsat découper, déchirer, Histoariou 2, pet[it] tréc[orois] miñset.

    ●(1931) VALL 351a. Hacher ; traiter durement L[éon], tr. «miñsa.»

  • miñsenn
    miñsenn

    f. Miette.

    ●(1954) Le Carre – K 1366. (Plogastell-Sant-Jermen) or visenn : miette, brin goutte. Probablement pour briñsenn ‘une pincée'.

  • miñserez
    miñserez

    f. Hachoir mécanique.

    ●(1931) VALL 351a. Hache-viande, tr. «miñserez-kig f. miñserezed-kig.»

  • miñset
    miñset

    adj. Haché.

    ●(1633) Nom 55b. Minutal : chair mincée, hachis, paté en pot : quic mincet, haceïs, pastez pot.

    ●(1732) GReg 484a. Hachis, râgout de viande hachée, tr. «qicq. mincet.» ●(1792) BD 2656. minset euel col mins, tr. «hachés comme du chou émincé.»

    ●(1931) VALL 351a. Hachis, tr. «kig miñset.»

  • miñson .1
    miñson .1

    adj. & interj. (argot de La Roche-Derrien)

    I. Adj.

    (1) Mauvais.

    ●(1885) ARN 56. Mauvais. Br. : Fall. Arg[ot] : Minson. ●Minson e bet ann tariek, tr. «maigre a été le pourboire.» ●(1893) RECe xiv 269. en deus divoaret toud i c'hourdajo gañd ër bilhezed miñson.

    (2) Tunodoù miñson : mensonges.

    ●(1935) ANTO 82. N'eus nemet tunodou miñson gant i jes.

    (3) Miñson war da glankouer : ferme ta gueule.

    ●(1974) SKOL 55/45. E Lannuon, e lavaras dezhañ : «Miñson war da glankouer !»

    II. Interj. Rien, que dalle.

    ●(1968) BRUD 30/18. netra d'ober (...) «Miñson», da laras Rohiz.

  • miñson .2
    miñson .2

    m. –ed (argot des tailleurs vannetais) Enfant.

    ●(1932) BRTG 74. Girieu ag el langaj «kemenér» misoned = bugalé.

  • miñsonajoù
    miñsonajoù

    plur. (argot de La Roche-Derrien) Mauvaises actions.

    ●(1893) RECe xiv 268. groet 'm eus miñsonajo eneb ën éñ ag eneb d'o ches.

  • miñsonardiñ
    miñsonardiñ

    v. intr. (argot de La Roche-Derrien) Médire.

    ●(1935) ANTO 82. Goût a oar miñsonardi gant e glank ?

  • miñsoner
    miñsoner

    m. (argot de La Roche-Derrien) Homme pingre.

    ●(1885) ARN 27. Pingre. – Br. : Tastoner. Arg[ot] : Minsoner.

    ●(1970) BHAF 61. Tro da gein, «misoner», ma «spoeñsin» dit eun toulladig karotez da lakaad em zrotaj. ●(1975) BAHE 87/9. Goje, miñsoner, deus e-barzh ar c'houez ha taol da bouez war ar bank. 'T eus ket granig, paour ? ●10. Ho chez, miñsoner, a zo ur sapre ambreilhon. ●14. Miñsoner : ma faotr, gwaier.

  • miñsonet
    miñsonet

    adj. (argot de La Roche-Derrien) En colère.

    ●(1893) RECe xiv 269. Neuze oa miñsonet an añbrelhin.

  • mint
    mint

    m. (botanique)

    (1) Menthe.

    (2) Mint-du : menthe poivrée.

    ●(1990) TTRK 75. ar mint-du (Mentha piperita).

  • mintard
    mintard

    m.

    (1) Froid, froidure.

    ●(1732) GReg 439a. Froid, froidure, tr. «Et burlesquement. Miñtard, mitard.»

    ●(1876) TDE.BF 460b. Miñtard, mitard, s. m. V[annetais] Le P. Grégoire donne à ce mot, en style burlesque, le sens de froidure, par rapport aux corps animés.»

    (2) En devout ar mintard : avoir froid.

    ●(1732) GReg 439a. Avoir grand froid, tr. «Van[netois] endevout er mitard.»

    ●(1876) TDE.BF 460b. Endevout er mitard, V[annetois], tr. «attraper froid.»

    (3) Serriñ ar mintard : attraper froid.

    ●(1732) GReg 439a. J'ai ramassé du froid, tr. «Van[netois] serret em es er miñtard.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...