Devri

Recherche 'g...' : 4478 mots trouvés

Page 53 : de grilh-borzh (2601) à gripin (2650) :
  • grilh-borzh
    grilh-borzh

    f. grilhoù-porzh Grille, herse de porte de ville.

    (1633) Nom 242a. Cataracta : la herse, ou le gril d'vne porte de la ville : an glouet pe an gril á portz pe á dor vn kær.

  • grilh-douar
    grilh-douar

    m. grilhed-douar (entomologie) Cigale.

    (1732) GReg 168b. Cigale, insecte qui vole, & qui chante, tr. «Grilh-doüar. p. grilhed-doüar

    (1876) TDE.BF 253a. Grill-douar, s. m., tr. «Cigale, insecte.»

    (1924) CBOU 2/30. Koulskoude ez eus muioc'h a c'hrilhed-douar eged a verien.

  • grilh-dour
    grilh-dour

    m. grilhed-dour (ichtyonymie) Écrevisse.

    (1931) VALL 240a. Écrevisse, tr. «grilh(-dour) m.» ●(1955) VBRU 72. grilhed-dour aozet e-giz ar vro.

  • grilh-glas
    grilh-glas

    m. grilhed-glas (ichtyonymie) Langouste verte.

    (1941) ARVR 20/3a. gwerzet e Kameled 11.000 kiload grilhed glas. ●(1977) PBDZ 925. (Douarnenez) ar grilhed glas a dapez anezho en aod, tr. «on prend les langoustes vertes à proximité de la côte.»

  • grilh-mor
    grilh-mor

    f./m. grilhed-mor (ichtyonymie) Langouste Palinurus vulgaris.

    (1732) GReg 320a. Ecrevisse, poisson de mer, tr. «grilh-vor. p. grilhed-vor.» ●(1738) GGreg 34. Brec'hyou ar c'hrilh-vor, tr. «les branches et les pinces de l'Ecrevisse de mer.»

    (1876) TDE.BF 253b. Grill-vor, s. m., tr. «Chevrette ou crevette, crustacé marin.»

    (1931) VALL 240a. Écrevisse ; de mer, tr. «grilh-mor m.» ●417b. Langouste, tr. «grilh-vor L[éon] f. pl. grilhed-mor

    ►absol.

    (1934) BRUS 256. Une langouste, tr. «ur grill –ed, m.»

  • grilh-sabl
    grilh-sabl

    f./m. (ichtyonymie) Langoustine.

    (1941) FHAB Gwengolo/Here 90. (Tregon ha tro-dro) Stok-lostou = Doare grilhed-sabl a stok o lostou. ●(1972) BLBR 190/24. Gantañ e tiskenn flourik-flourik an istr, ar hrilled-sabl pe stok-lost, hag ar meuziou eus ar seurd-se.

  • grilh-saoz
    grilh-saoz

     f./m. (ichtyonymie) Cigale de mer Scyllarus arctus.

    (1973) ICTB II R-173. Scyllarus arctus, Cigale de mer : Grill-saoz.

  • grilh-traezh
    grilh-traezh

    m. grilhed-traezh (ichtyonymie) Langoustine.

    (1942) VALLsup 105b. Langoustine, tr. «grilh-traez.» ●(1936) IVGA 42. bagadou grilhed-traez. ●102. Penaos ez eus, er mor, brilli, sardin ha grilhed-traez, da ober teil, hag e ranker, e gwirionez, o c'has d'ar bern teil.

  • grilhad
    grilhad

    f. –où (cuisine) Plein un gril de.

    (1977) PBDZ 718. (Douarnenez) grilhad, grilhadoù, tr. «plein un gril (de sardines mises à la cuisson).»

  • grilhadeg
    grilhadeg

    f. –où Quantité de choses grillées en une fois.

    (1732) GReg 473b. Grillade, tr. «grilhadecg. p. grilhadegou

  • grilhadenn
    grilhadenn

    f. –où Quantité de choses grillées en une fois.

    (1732) GReg 473b. Grillade, tr. «Grilhadenn. p. grilhadennou. Van[netois] grilhadenn. p. ëu

    (1903) BTAH 204. Eur c'hrilladen kistin melen, tr. «une grillade de châtaignes dorées.»

  • grilhaj
    grilhaj

    m. –où Grillage.

    (1907) VBFV.fb 49b. grille, tr. «grillaj, m. (pl. eu).»

  • grilhan
    grilhan

    m. –ed (entomologie)

    (1) Grillon.

    (1849) LLB 1459. pe gleuer er grillan.

    (1907) VBFV.fb 49b. grillon, tr. «grillan, m. (pl. –ñned).» ●(1931) GUBI 11. Hemb arsaù, noz ha dé / E kañné er Grillan. ●(1942) DIHU 373/98. er grillan é krikal didan er maen fornel.

    (2) Grilhan bras : criquet.

    (1792) HS 70. un troh grillandet brass e zivorai tout, er frèh, er guyaut, enn ædeu.

  • grilhañ .2
    grilhañ .2

    v. tr. d. Casser en morceaux.

    (1869) SAG 206. Kerkent ar veren ampouezounet a ia a damou en ear, edoare pa vije bet grillet gant eun taol-morzol.

    (1982) MABL II 75. (Lesneven) grilhañ un tamm koad, troad ur forc'h : terriñ anezhañ a dammoù.

  • grilhañ / grilhiñ .1
    grilhañ / grilhiñ .1

    v. tr. d. (cuisine) Griller.

    (1732) GReg 473b. Griller, faire rôtir sur le gril, tr. «Grilha. pr. grilhet. van[netois] grilheiñ

    (1889) ISV 429. hag e lakeas pesked da c'hrilla evit he goan.

    (1907) VBFV.fb 49b. griller, tr. «grillein

    ►absol.

    (1732) GReg 473b. Faire griller sur le gril, tr. «Lacqât da c'hrilha var ar c'hrilh.»

  • grilheris
    grilheris

    m. = (?) Grillage (?).

    (1907) DIHU 22/366. er grilheris e hoaranté en eskobti.

  • grilhet .1
    grilhet .1

    adj. Grillagé.

    (1887) LZBg 45et blezad-3e lodenn 132. fenestri grillet guet hoarn.

  • grilhet .2
    grilhet .2

    adj. Brisé.

    (c.1825-1830) AJC 5514. me song evoand grilled. ●(1847) FVR 73. prenestrou ha doriou ann Iliz a zo grillet ha diskaret a doliou mein. ●(1866) BOM 68. Patatra ! grilled ar podad ! ●(1869) SAG 206. Kerkent ar veren ampouezounet a ia a dammou en ear, edoare pa vije bet grillet gant eun taol-morzol.

    (1935) LZBl Gwengolo/Here 168. Setu hen torret, grilhet e mil damm !...

  • grilhet .3
    grilhet .3

    adj. (cuisine) Grillé.

    (1732) GReg 464a. Un morceau de goulier grillé, est bon, tr. «Un tam bron grilhet a so mad.»

  • grilheta
    grilheta

    v. intr. Pêcher la langouste.

    (1941) ARVR 20/3a. Distro eur vag-grilheta.

  • grilhez
    grilhez

    s.

    (1647) Am.ms 557. Mar ho pe grilles leiz prez da essa. ●558. Aleiz eur barill à ves a grilles. ●559. Carguet couchet puil a bill a grilles. ●560. Ha gant he grilles neuse compoesicq. ●697. Ma halles creguy hen he gabyes, / Paqua he grilles eus dre trompeson, tr. «Si tu pouvais le saisir au collet, / Attraper ses (?) . . . (?) par trahison.»

  • grilhig-maen
    grilhig-maen

    m. (botanique) Grémil Lithospermum officinale.

    (1732) GReg 472a. Gremil, petite plante, autrement appelée, l'herbe au perles, ou semence pierreuse, tr. «Grilhicq-væn

    (1876) TDE.BF 253a. Grillik-vean, s. f., tr. «Grémil, petite joubarbe, oreille de souris, plantes.» ●(1879) BLE 25. Grémil. (Lithospermum T.) Grilik-véan.

    (1931) VALL 344a. Grémil, tr. «grilhig-maen m.»

  • grim
    grim

    m. –où Grimace.

    (1838) OVD 119. nag a hobér grime erbet e ellehé discoein é mant tinér doh en droug. ●(1843) LZBg 1 blezad-2l lodenn 95. Er mandarin e hra grimeu scontus. ●(1856) VNA 90. Il ne vous convient pas de faire des grimaces quand je vous parle, tr. «Ne jauge quet doh-oh gobér grimeu, a pe gonzan doh-oh.» ●(1879) GDI 47. e drohou un næden pé e hrei ur grim benac aral a drest en hani clan. ●48. pé ean en dès confianç ér grimeu-cé pé n'en dès chet.

    (1905) DIHU 4/61. hemb grim erbet. ●(1922) EOVD 190. rah er grimeu-se e zisko é vér melzin hag é karér en tammeu mat. ●(1927) BBMT 11. hemb grim erbet.

  • grimandell
    grimandell

    f. –où Rossignol.

    (1612) Cnf 18a. an heny pe-heny gant fals alueziou, pé gant grimandellou (da lauaret eo instrumantou pegant ré ez dialuezer an holl potaillou) à antré en tyer.

  • grimandellañ
    grimandellañ

    v. tr. d. Crocheter.

    (1931) VALL 172a. Crocheter une serrure, tr. «grimandella.»

  • grimandeller
    grimandeller

    m. –ion Crocheteur.

    (1931) VALL 172a. Crocheteur, tr. «grimandeller

  • grimañsennet
    grimañsennet

    adj. Bigarré.

    (1910-15) CTPV I 75. un dantir sei grimañsennet, tr. «un tablier de soie bigaré.»

  • grimaod
    grimaod

    m. Homme sans savoir vivre, malotru.

    (1647) Am.ms 696. Chetu ar palot grimot bulsodet., tr. Herve Bihan « Voici le rustre malotru abruti »

  • grimas
    grimas

    s. –où

    (1) Grimace.

    ►[au plur. après un art. ind.]

    (1834) SIM 124. gant ur grimaçou ridicul.

    (2) [au plur] Façons, manières.

    (c.1718) CHal.ms ii. que de façons, tr. «guet a orimanteu, guet a fa'connieu, guet a c'hrig c'hrimaceu.» ●(1790) MG 405. ha possibl vehai en hou pehai anfin renonciét d'en devotion ha d'er grimaceu e uélèn bamdé gueneoh hac en dehai imbèrr me laqueit de follein ?

  • grimaser
    grimaser

    m. –ion Homme qui fait des façons, des manières.

    (c.1718) CHal.ms ii. façonnier grimacier, tr. «grimaçour, orimantour.»

    (1869) FHB 225/124a. evel ma ra brema kalz orbidouryen, klaz grimaseryen.

  • grimaserezh
    grimaserezh

    m. Façons, manières.

    (1905) LZBl Mae 135. oc'h ober a bep seurt grimasserez. ●(1957) ADBr lxiv 4/462. (An Ospital-Kammfroud) Grimaserez : n. f. – Emprunté au français, ainsi que son synonyme koñplimañchou. Les deux vocables s'emploient familièrement en parlant de personnes qui se font prier exagérément quand on les invitent à manger ou qui, ayant accepté de se mettre à table, se confondent en politesses excessives : ne dal(v) ket ar boan da bedi anei ma'z-eus kement-se a hrimaserez hag a goñplimañchou ganti. Autre synonyme : ober kizou (avec un sens plus général.

  • grimasus
    grimasus

    adj. Grimaçant.

    (1838) OVD 159. ou doustér gimaçus.

  • grimilh
    grimilh

    voir gremilh

  • grin .1
    grin .1

    adj. (argot de La Roche-Derrien) (Pain) blanc.

    (1893) RECe xiv 268. o deus eltresen grin pez eloñt da c'housañ. ●271. eltresen grin, pain blanc. (...) J'ignore le sens exact de grin dans eltresen grin.

  • grin .2
    grin .2

    adv. Ruz-grin : incarnat.

    (c.1718) CHal.ms ii. Incarnat, tr. «ru biu', ru grin

    (1914) DIHU 110/125. Er melchon ru grin (1) Ru grin e vé laret ag incarnat ; de laret é : ru, liù er hig. ●(1942) DHKN 70. bokedeu ru grin.

  • grinac'het
    grinac'het

    adj. =

    (1944) DGBD 129. goloet amañ hag ahont a baletuvez treut ha grinac'het.

  • gringailh
    gringailh

    m. (minéralogie) Gravillons.

    (1942) FHAB Meurzh/Ebrel 149. (Plouarzhel) Gringailh (g) = mein vihan, gravillon e galleg.

  • griñs
    griñs

    m. (alimentation) Gruau.

    (1942) VALLsup 90a. Gruau. gris L[éon] (L[oeiz] ar Fl[oc'h]). Grins, en T[régor], désigne la partie la plus fine et la plus légère du son qui reste une fois le son enlevé. On dit aussi grinson. ●(1959) BRUD 7/24. Kezeg Olier ar Roh a veze lard-pilh ato. Evel just ne vanke dezho nag ar griz nag ar gwiniz. ●25. Ar griz. – Ar pez a jom warlerh an ed du. Galleg : gruau. ●(1969) BAHE 62/23. moc'h ar milinoù a oa maget gant brenn ha griz.

  • griñsal
    griñsal

    v. tr. d. Faire grincer.

    (1732) GReg 474a. Grincer, grincer les dents, tr. «Grinçzal an dent.»

  • griñsamant
    griñsamant

    m. –où Grincement.

    (c.1680) NG 1122. Grinsementeu ha garmë.

  • griñsenn
    griñsenn

    f., pron. & interj. –où

    (1) B. Miette.

    (1868) FHB 200/349b. n'oa ket chomet eur c'hrissen euz a gement a allet da grignat.

    (1915) MMED 418-419. Choum a rea avechou daou pe dri dervez hep dibri eun esken, eur c'hrinsen.

    (2) Pron. ind. [au négat.] Rien, miette.

    (1877) EKG I 35. n'en doa tamm da zebri he-unan, na grinsenn da rei d'he vugale. ●45. n'em euz debret grinsenn. ●(1878) EKG II 303. n'oa grinsenn da rei d'ezho.

    (1931) VALL 660b. Rien ; désignant une très petite quantité dans une phrase négative, tr. «griñsenn f.»

    (3) Interj. Pas du tout !

    (1857) CBF 69. Grinsen ! tr. «Oh non !»

  • griñserezh
    griñserezh

    m. Grincement.

    (1732) GReg 473b. Grincement, tr. «grincérez an dént. Van[netois] grincereh en dént.»

  • griñson
    griñson

    m. Gruau.

    (1942) VALLsup 90a. Gruau. gris L[éon] (L[oeiz] ar Fl[oc'h]). Grins, en T[régor], désigne la partie la plus fine et la plus légère du son qui reste une fois le son enlevé. On dit aussi grinson.

  • grip
    grip

    m. (pathologie) Grippe.

    (1916) LILH 4 a C'hwevrer. Enep d'er grip é ma ret um zerhel tuem mat, pas ivet nitra iein ha kemér grogeu. ●(1920) LZBt Meurzh 18. An hini kentan a varvas gant ar gripp.

  • gripañ
    gripañ

    (habillement) = (?).

    (1982) HYZH 147/19. (Treboull) Hag ar re-se neuze [ar boteier], ar re vie toulloù bihan, vient pik d'al laez ha vie al lezenn-dreñv izeloc'h a vie lavaret deuzouto ar re gripañ. Gripañ, ya. (…) pak din ur rumm gripañ evit an nen-mañ-nen !

  • griped
    griped

    m. –où, gripidi

    (1) Piège denté.

    (1732) GReg 413a-b. Filet, ou pieges pour prendre des bêtes sauvages, renards, chats, loups, &c., tr. «gryped. p. grypedou.» ●721b. Piege, machine de fer pour prendre des bêtes nuisibles, tr. «Griped. p. gripedou.» ●Tendre des pieges, tr. «Antell gripedou

    (1866) FHB 82/239b-240a. eur gripet da baca guedon. ●(1876) TDE.BF 253b. Griped, s. m., tr. «Piège pour prendre des animaux.»

    (1909) FHAB Ebrel 126. al louarn tapet er gripet. ●(1924) ZAMA 22. Gwilhou ar Bleiz paket gantañ e lost e-barz ar griped. ●(1975) UVUD 113. (Plougerne) Pudasked vehe ie ; gant gripiji vehent paket.

    (2) = (?) plur. de grip / krip (?).

    (1889) ISV 446. Leda contam, stigna cripet.

    (3) sens fig. Piège.

    (1710) IN I 262. nep piou bennâc a so couezet e gripedou an amourousdet-mâ.

    (1876) TDE.BF 253b. Griped, s. m., tr. «coupe-gorge.»

  • gripet
    gripet

    adj. (pathologie) Grippé.

    (1920) FHAB Mezheven 368. Daoust ha grippet e vefec'h ?

  • gripez
    gripez

    s. Ober ar gripez =

    (1741) RO 1114. hep ober ar gripes.

  • gripi
    gripi

    m.

    (1) Mauvais génie.

    (1732) GReg 269b. Demon, esprit soit bon, soit mauvais, génie, tr. «grippy.» ●455a. Génie, mauvais genie, ou mauvais esprit, tr. «grippy

    (2) Surnom du diable.

    (1876) TDE.BF 253b. Grippi, s. m., tr. «nom burlesque donné au diable.»

    (3) Griffon.

    (1732) GReg 473a. Griffon, animal fabuleux, tr. «Grippy

    (1876) TDE.BF 253b. Grippi, s. m., tr. «Griffon, animal imaginaire et ayant la forme d'un gros oiseau.»

  • Gripin
    Gripin

    m. Surnom du diable.

    (1876) TDE.BF 253b. Gripin, s. m. C[ornouaille], tr. «Un des noms que l'on donne au démon.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...