Devri

Recherche 'g...' : 4478 mots trouvés

Page 53 : de grilh-borzh (2601) à gripin (2650) :
  • grilh-borzh
    grilh-borzh

    f. grilhoù-porzh Grille, herse de porte de ville.

    ●(1633) Nom 242a. Cataracta : la herse, ou le gril d'vne porte de la ville : an glouet pe an gril á portz pe á dor vn kær.

  • grilh-douar
    grilh-douar

    m. grilhed-douar (entomologie) Cigale.

    ●(1732) GReg 168b. Cigale, insecte qui vole, & qui chante, tr. «Grilh-doüar. p. grilhed-doüar.»

    ●(1876) TDE.BF 253a. Grill-douar, s. m., tr. «Cigale, insecte.»

    ●(1924) CBOU 2/30. Koulskoude ez eus muioc'h a c'hrilhed-douar eged a verien.

  • grilh-dour
    grilh-dour

    m. grilhed-dour (ichtyonymie) Écrevisse.

    ●(1931) VALL 240a. Écrevisse, tr. «grilh(-dour) m.» ●(1955) VBRU 72. grilhed-dour aozet e-giz ar vro.

  • grilh-glas
    grilh-glas

    m. grilhed-glas (ichtyonymie) Langouste verte.

    ●(1941) ARVR 20/3a. gwerzet e Kameled 11.000 kiload grilhed glas. ●(1977) PBDZ 925. (Douarnenez) ar grilhed glas a dapez anezho en aod, tr. «on prend les langoustes vertes à proximité de la côte.»

  • grilh-mor
    grilh-mor

    f./m. grilhed-mor (ichtyonymie) Langouste Palinurus vulgaris.

    ●(1732) GReg 320a. Ecrevisse, poisson de mer, tr. «grilh-vor. p. grilhed-vor.» ●(1738) GGreg 34. Brec'hyou ar c'hrilh-vor, tr. «les branches et les pinces de l'Ecrevisse de mer.»

    ●(1876) TDE.BF 253b. Grill-vor, s. m., tr. «Chevrette ou crevette, crustacé marin.»

    ●(1931) VALL 240a. Écrevisse ; de mer, tr. «grilh-mor m.» ●417b. Langouste, tr. «grilh-vor L[éon] f. pl. grilhed-mor.»

    ►absol.

    ●(1934) BRUS 256. Une langouste, tr. «ur grill –ed, m.»

  • grilh-sabl
    grilh-sabl

    f./m. (ichtyonymie) Langoustine.

    ●(1941) FHAB Gwengolo/Here 90. (Tregon ha tro-dro) Stok-lostou = Doare grilhed-sabl a stok o lostou. ●(1972) BLBR 190/24. Gantañ e tiskenn flourik-flourik an istr, ar hrilled-sabl pe stok-lost, hag ar meuziou eus ar seurd-se.

  • grilh-saoz
    grilh-saoz

     f./m. (ichtyonymie) Cigale de mer Scyllarus arctus.

    ●(1973) ICTB II R-173. Scyllarus arctus, Cigale de mer : Grill-saoz.

  • grilh-traezh
    grilh-traezh

    m. grilhed-traezh (ichtyonymie) Langoustine.

    ●(1942) VALLsup 105b. Langoustine, tr. «grilh-traez.» ●(1936) IVGA 42. bagadou grilhed-traez. ●102. Penaos ez eus, er mor, brilli, sardin ha grilhed-traez, da ober teil, hag e ranker, e gwirionez, o c'has d'ar bern teil.

  • grilhad
    grilhad

    f. –où (cuisine) Plein un gril de.

    ●(1977) PBDZ 718. (Douarnenez) grilhad, grilhadoù, tr. «plein un gril (de sardines mises à la cuisson).»

  • grilhadeg
    grilhadeg

    f. –où Quantité de choses grillées en une fois.

    ●(1732) GReg 473b. Grillade, tr. «grilhadecg. p. grilhadegou.»

  • grilhadenn
    grilhadenn

    f. –où Quantité de choses grillées en une fois.

    ●(1732) GReg 473b. Grillade, tr. «Grilhadenn. p. grilhadennou. Van[netois] grilhadenn. p. ëu.»

    ●(1903) BTAH 204. Eur c'hrilladen kistin melen, tr. «une grillade de châtaignes dorées.»

  • grilhaj
    grilhaj

    m. –où Grillage.

    ●(1907) VBFV.fb 49b. grille, tr. «grillaj, m. (pl. eu).»

  • grilhan
    grilhan

    m. –ed (entomologie)

    (1) Grillon.

    ●(1849) LLB 1459. pe gleuer er grillan.

    ●(1907) VBFV.fb 49b. grillon, tr. «grillan, m. (pl. –ñned).» ●(1931) GUBI 11. Hemb arsaù, noz ha dé / E kañné er Grillan. ●(1942) DIHU 373/98. er grillan é krikal didan er maen fornel.

    (2) Grilhan bras : criquet.

    ●(1792) HS 70. un troh grillandet brass e zivorai tout, er frèh, er guyaut, enn ædeu.

  • grilhañ .2
    grilhañ .2

    v. tr. d. Casser en morceaux.

    ●(1869) SAG 206. Kerkent ar veren ampouezounet a ia a damou en ear, edoare pa vije bet grillet gant eun taol-morzol.

    ●(1982) MABL II 75. (Lesneven) grilhañ un tamm koad, troad ur forc'h : terriñ anezhañ a dammoù.

  • grilhañ / grilhiñ .1
    grilhañ / grilhiñ .1

    v. tr. d. (cuisine) Griller.

    ●(1732) GReg 473b. Griller, faire rôtir sur le gril, tr. «Grilha. pr. grilhet. van[netois] grilheiñ.»

    ●(1889) ISV 429. hag e lakeas pesked da c'hrilla evit he goan.

    ●(1907) VBFV.fb 49b. griller, tr. «grillein.»

    ►absol.

    ●(1732) GReg 473b. Faire griller sur le gril, tr. «Lacqât da c'hrilha var ar c'hrilh.»

  • grilheris
    grilheris

    m. = (?) Grillage (?).

    ●(1907) DIHU 22/366. er grilheris e hoaranté en eskobti.

  • grilhet .1
    grilhet .1

    adj. Grillagé.

    ●(1887) LZBg 45et blezad-3e lodenn 132. fenestri grillet guet hoarn.

  • grilhet .2
    grilhet .2

    adj. Brisé.

    ●(c.1825-1830) AJC 5514. me song evoand grilled. ●(1847) FVR 73. prenestrou ha doriou ann Iliz a zo grillet ha diskaret a doliou mein. ●(1866) BOM 68. Patatra ! grilled ar podad ! ●(1869) SAG 206. Kerkent ar veren ampouezounet a ia a dammou en ear, edoare pa vije bet grillet gant eun taol-morzol.

    ●(1935) LZBl Gwengolo/Here 168. Setu hen torret, grilhet e mil damm !...

  • grilhet .3
    grilhet .3

    adj. (cuisine) Grillé.

    ●(1732) GReg 464a. Un morceau de goulier grillé, est bon, tr. «Un tam bron grilhet a so mad.»

  • grilheta
    grilheta

    v. intr. Pêcher la langouste.

    ●(1941) ARVR 20/3a. Distro eur vag-grilheta.

  • grilhez
    grilhez

    s.

    ●(1647) Am.ms 557. Mar ho pe grilles leiz prez da essa. ●558. Aleiz eur barill à ves a grilles. ●559. Carguet couchet puil a bill a grilles. ●560. Ha gant he grilles neuse compoesicq. ●697. Ma halles creguy hen he gabyes, / Paqua he grilles eus dre trompeson, tr. «Si tu pouvais le saisir au collet, / Attraper ses (?) . . . (?) par trahison.»

  • grilhig-maen
    grilhig-maen

    m. (botanique) Grémil Lithospermum officinale.

    ●(1732) GReg 472a. Gremil, petite plante, autrement appelée, l'herbe au perles, ou semence pierreuse, tr. «Grilhicq-væn.»

    ●(1876) TDE.BF 253a. Grillik-vean, s. f., tr. «Grémil, petite joubarbe, oreille de souris, plantes.» ●(1879) BLE 25. Grémil. (Lithospermum T.) Grilik-véan.

    ●(1931) VALL 344a. Grémil, tr. «grilhig-maen m.»

  • grim
    grim

    m. –où Grimace.

    ●(1838) OVD 119. nag a hobér grime erbet e ellehé discoein é mant tinér doh en droug. ●(1843) LZBg 1añ blezad-2l lodenn 95. Er mandarin e hra grimeu scontus. ●(1856) VNA 90. Il ne vous convient pas de faire des grimaces quand je vous parle, tr. «Ne jauge quet doh-oh gobér grimeu, a pe gonzan doh-oh.» ●(1879) GDI 47. e drohou un næden pé e hrei ur grim benac aral a drest en hani clan. ●48. pé ean en dès confianç ér grimeu-cé pé n'en dès chet.

    ●(1905) DIHU 4/61. hemb grim erbet. ●(1922) EOVD 190. rah er grimeu-se e zisko é vér melzin hag é karér en tammeu mat. ●(1927) BBMT 11. hemb grim erbet.

  • grimandell
    grimandell

    f. –où Rossignol.

    ●(1612) Cnf 18a. an heny pe-heny gant fals alueziou, pé gant grimandellou (da lauaret eo instrumantou pegant ré ez dialuezer an holl potaillou) à antré en tyer.

  • grimandellañ
    grimandellañ

    v. tr. d. Crocheter.

    ●(1931) VALL 172a. Crocheter une serrure, tr. «grimandella.»

  • grimandeller
    grimandeller

    m. –ion Crocheteur.

    ●(1931) VALL 172a. Crocheteur, tr. «grimandeller.»

  • grimañsennet
    grimañsennet

    adj. Bigarré.

    ●(1910-15) CTPV I 75. un dantir sei grimañsennet, tr. «un tablier de soie bigaré.»

  • grimaod
    grimaod

    m. Homme sans savoir vivre, malotru.

    ●(1647) Am.ms 696. Chetu ar palot grimot bulsodet., tr. Herve Bihan « Voici le rustre malotru abruti »

  • grimas
    grimas

    s. –où

    (1) Grimace.

    ►[au plur. après un art. ind.]

    ●(1834) SIM 124. gant ur grimaçou ridicul.

    (2) [au plur] Façons, manières.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. que de façons, tr. «guet a orimanteu, guet a fa'connieu, guet a c'hrig c'hrimaceu.» ●(1790) MG 405. ha possibl vehai en hou pehai anfin renonciét d'en devotion ha d'er grimaceu e uélèn bamdé gueneoh hac en dehai imbèrr me laqueit de follein ?

  • grimaser
    grimaser

    m. –ion Homme qui fait des façons, des manières.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. façonnier grimacier, tr. «grimaçour, orimantour.»

    ●(1869) FHB 225/124a. evel ma ra brema kalz orbidouryen, klaz grimaseryen.

  • grimaserezh
    grimaserezh

    m. Façons, manières.

    ●(1905) LZBl Mae 135. oc'h ober a bep seurt grimasserez. ●(1957) ADBr lxiv 4/462. (An Ospital-Kammfroud) Grimaserez : n. f. – Emprunté au français, ainsi que son synonyme koñplimañchou. Les deux vocables s'emploient familièrement en parlant de personnes qui se font prier exagérément quand on les invitent à manger ou qui, ayant accepté de se mettre à table, se confondent en politesses excessives : ne dal(v) ket ar boan da bedi anei ma'z-eus kement-se a hrimaserez hag a goñplimañchou ganti. Autre synonyme : ober kizou (avec un sens plus général.

  • grimasus
    grimasus

    adj. Grimaçant.

    ●(1838) OVD 159. ou doustér gimaçus.

  • grimilh
    grimilh

    voir gremilh

  • grin .1
    grin .1

    adj. (argot de La Roche-Derrien) (Pain) blanc.

    ●(1893) RECe xiv 268. o deus eltresen grin pez eloñt da c'housañ. ●271. eltresen grin, pain blanc. (...) J'ignore le sens exact de grin dans eltresen grin.

  • grin .2
    grin .2

    adv. Ruz-grin : incarnat.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. Incarnat, tr. «ru biu', ru grin.»

    ●(1914) DIHU 110/125. Er melchon ru grin (1) Ru grin e vé laret ag incarnat ; de laret é : ru, liù er hig. ●(1942) DHKN 70. bokedeu ru grin.

  • grinac'het
    grinac'het

    adj. =

    ●(1944) DGBD 129. goloet amañ hag ahont a baletuvez treut ha grinac'het.

  • gringailh
    gringailh

    m. (minéralogie) Gravillons.

    ●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 149. (Plouarzhel) Gringailh (g) = mein vihan, gravillon e galleg.

  • griñs
    griñs

    m. (alimentation) Gruau.

    ●(1942) VALLsup 90a. Gruau. gris L[éon] (L[oeiz] ar Fl[oc'h]). Grins, en T[régor], désigne la partie la plus fine et la plus légère du son qui reste une fois le son enlevé. On dit aussi grinson. ●(1959) BRUD 7/24. Kezeg Olier ar Roh a veze lard-pilh ato. Evel just ne vanke dezho nag ar griz nag ar gwiniz. ●25. Ar griz. – Ar pez a jom warlerh an ed du. Galleg : gruau. ●(1969) BAHE 62/23. moc'h ar milinoù a oa maget gant brenn ha griz.

  • griñsal
    griñsal

    v. tr. d. Faire grincer.

    ●(1732) GReg 474a. Grincer, grincer les dents, tr. «Grinçzal an dent.»

  • griñsamant
    griñsamant

    m. –où Grincement.

    ●(c.1680) NG 1122. Grinsementeu ha garmë.

  • griñsenn
    griñsenn

    f., pron. & interj. –où

    (1) B. Miette.

    ●(1868) FHB 200/349b. n'oa ket chomet eur c'hrissen euz a gement a allet da grignat.

    ●(1915) MMED 418-419. Choum a rea avechou daou pe dri dervez hep dibri eun esken, eur c'hrinsen.

    (2) Pron. ind. [au négat.] Rien, miette.

    ●(1877) EKG I 35. n'en doa tamm da zebri he-unan, na grinsenn da rei d'he vugale. ●45. n'em euz debret grinsenn. ●(1878) EKG II 303. n'oa grinsenn da rei d'ezho.

    ●(1931) VALL 660b. Rien ; désignant une très petite quantité dans une phrase négative, tr. «griñsenn f.»

    (3) Interj. Pas du tout !

    ●(1857) CBF 69. Grinsen ! tr. «Oh non !»

  • griñserezh
    griñserezh

    m. Grincement.

    ●(1732) GReg 473b. Grincement, tr. «grincérez an dént. Van[netois] grincereh en dént.»

  • griñson
    griñson

    m. Gruau.

    ●(1942) VALLsup 90a. Gruau. gris L[éon] (L[oeiz] ar Fl[oc'h]). Grins, en T[régor], désigne la partie la plus fine et la plus légère du son qui reste une fois le son enlevé. On dit aussi grinson.

  • grip
    grip

    m. (pathologie) Grippe.

    ●(1916) LILH 4 a C'hwevrer. Enep d'er grip é ma ret um zerhel tuem mat, pas ivet nitra iein ha kemér grogeu. ●(1920) LZBt Meurzh 18. An hini kentan a varvas gant ar gripp.

  • gripañ
    gripañ

    (habillement) = (?).

    ●(1982) HYZH 147/19. (Treboull) Hag ar re-se neuze [ar boteier], ar re vie toulloù bihan, vient pik d'al laez ha vie al lezenn-dreñv izeloc'h a vie lavaret deuzouto ar re gripañ. Gripañ, ya. (…) pak din ur rumm gripañ evit an nen-mañ-nen !

  • griped
    griped

    m. –où, gripidi

    (1) Piège denté.

    ●(1732) GReg 413a-b. Filet, ou pieges pour prendre des bêtes sauvages, renards, chats, loups, &c., tr. «gryped. p. grypedou.» ●721b. Piege, machine de fer pour prendre des bêtes nuisibles, tr. «Griped. p. gripedou.» ●Tendre des pieges, tr. «Antell gripedou.»

    ●(1866) FHB 82/239b-240a. eur gripet da baca guedon. ●(1876) TDE.BF 253b. Griped, s. m., tr. «Piège pour prendre des animaux.»

    ●(1909) FHAB Ebrel 126. al louarn tapet er gripet. ●(1924) ZAMA 22. Gwilhou ar Bleiz paket gantañ e lost e-barz ar griped. ●(1975) UVUD 113. (Plougerne) Pudasked vehe ie ; gant gripiji vehent paket.

    (2) = (?) plur. de grip / krip (?).

    ●(1889) ISV 446. Leda contam, stigna cripet.

    (3) sens fig. Piège.

    ●(1710) IN I 262. nep piou bennâc a so couezet e gripedou an amourousdet-mâ.

    ●(1876) TDE.BF 253b. Griped, s. m., tr. «coupe-gorge.»

  • gripet
    gripet

    adj. (pathologie) Grippé.

    ●(1920) FHAB Mezheven 368. Daoust ha grippet e vefec'h ?

  • gripez
    gripez

    s. Ober ar gripez =

    ●(1741) RO 1114. hep ober ar gripes.

  • gripi
    gripi

    m.

    (1) Mauvais génie.

    ●(1732) GReg 269b. Demon, esprit soit bon, soit mauvais, génie, tr. «grippy.» ●455a. Génie, mauvais genie, ou mauvais esprit, tr. «grippy.»

    (2) Surnom du diable.

    ●(1876) TDE.BF 253b. Grippi, s. m., tr. «nom burlesque donné au diable.»

    (3) Griffon.

    ●(1732) GReg 473a. Griffon, animal fabuleux, tr. «Grippy.»

    ●(1876) TDE.BF 253b. Grippi, s. m., tr. «Griffon, animal imaginaire et ayant la forme d'un gros oiseau.»

  • Gripin
    Gripin

    m. Surnom du diable.

    ●(1876) TDE.BF 253b. Gripin, s. m. C[ornouaille], tr. «Un des noms que l'on donne au démon.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...