Devri

Recherche 'g...' : 4478 mots trouvés

Page 55 : de groel (2701) à gronner-2 (2750) :
  • groel
    groel

    m. (alimentation) Gruau.

    ●(1723) CHal 32. Caut groel, tr. «coulis de gruau.» ●(1732) GReg 221b. Coulis de gruau, tr. «Van[netois] caudt groël. caudt gourel.»

    ●(1907) VBFV.fb 50a. gruau, tr. «groel, m.»

  • groeñv
    groeñv

    s. Support de chandelle.

    ●(1919) DBFVsup 11a. brif (Kervignac), tr. «bâton fendu pour recevoir une chandelle. – Ailleurs, krouib (Lang[uidic], groeñù (fr. griffe ?).»

  • grog
    grog

    m. –où (alimentation) Grog.

    ●(1916) LILH 4 a C'hwevrer. Enep d'er grip é ma ret um zerhel tuem mat, pas ivet nitra iein ha kemér grogeu. ●(1993) MARV xii 19. (Kawan) Ha me h a d'ober deo eur «grog», unan hag a stago warnoh.

  • grognal
    grognal

    v. intr.

    I. (en plt des animaux)

    (1) Grogner.

    ●(1659) SCger 64a. gronder, tr. «grognal.» ●152a. grongnal, tr. «gronder.» ●(1732) GReg 474b. Grogner, parlant des pourceaux, tr. «groignal. pr. groignet.» ●(1744) L'Arm 178b. Grogner, parlant des cochons, tr. «Grognale.»

    ●(1910) EGBT 43. ar vuoc'h a vlej, ar porc'hel a c'hrogn.

    (2) =

    ●(1902) PIGO I 174. Ar blei a grogaz da c'hrognal. ●(1907) PERS 170. da c'hrognal evel eun ours.

    II. (en plt de qqn) Grogner, grommeler.

    ●(1659) SCger 64a. grommeler, tr. «groign.»

    ●(1894) BUZmornik 173. kaer en devoue he goaz grougnal ha skandalat. ●294. ober a rea dioc'htu hag heb grougnal kement tra a veze lavaret d'ezhi.

    ●(1926) FHAB Du 434. e vezo kavet abeg da c'hrounial !

  • grognamant
    grognamant

    m. –où Grognement.

    ●(1633) Nom 216a. Grunnitus, suum est, stridor suis : grognement : grouingnamant, dochal eguis vn guys.

  • grognellat
    grognellat

    v. intr. Grogner, grommeler.

    ●(1982) PBLS 626. (Langoned) grognelad, tr. «grogner, grommeler.»

  • grogner
    grogner

    m. –ion Grogneur.

    ●(1732) GReg 474b. Grogneur, tr. «groigner. p. yen.»

    ●(1912) RVUm 206. On ajoute quelques fois : Ne oé meit er grognérig ér gir.»

  • grognon
    grognon

    coll. Bouloches.

    ●(1732) GReg 467b. Grain, parlant du drap cotonné, tr. «Groignoñnen. p. groignon.»

    ●(1876) TDE.BF 254b. Grognon, s. m., tr. «La partie cotonneuse du drap.» ●(1890) MOA 189b. Cotonneux, adj. Partie cotonneuse du drap, tr. «grognoun, subs. m.»

  • grognonal / grognonat / grognoniñ
    grognonal / grognonat / grognoniñ

    v. intr. Grogner.

    ●(1744) L'Arm 178b. Grogner, parlant des cochons, tr. «Grognonnein.»

    ●(1856) VNA 183. je ne pense qu'à mon ventre ; je grogne sans cesse quand il est vide, tr. «ne mès chonge meit a me hov ; me hrognon dalmad a pe vé goulihue.»

    ●(1903) EGBV 24. grognonal, grognonein, tr. «grogner, murmurer». ●25. er pen moh e hrognon. ●(1907) VBFV.fb 49b. grogner, tr. «grognonat.» ●63a. marmotter, tr. «grouignonat.» ●(1912) BUEV 71. de hrognonat èl un ours.

  • grognonañ / grognoniñ
    grognonañ / grognoniñ

    v.

    I. V. tr. d. Faire cotonner un drap.

    ●(1732) GReg 438a. Friser, rendre crépu, inegal, faire cotonner un drap, tr. «Groignoñni. groignoñna. ppr. groignoñnet.»

    II. V. intr.

    (1) Friser naturellement.

    ●(1876) TDE.BF 254b. Grognoni, v. n., tr. «Friser naturellement, parlant des cheveux.»

    (2) Boulocher.

  • grognonat
    grognonat

    voir grognonal

  • grognonek
    grognonek

    adj. Cotonneux (en prlt d’un drap).

    ●(1732) GReg 438a. Drap frisé comme il faut, tr. «Mezer groignoñnecq.» ●467b. Drap couvert de grains, comme l'est la ratine, la futaine à grains d'orge, &c., tr. «Mezer groignonnecq.»

    ●(1876) TDE.BF 254b. Grognonek, adj., tr. «Cotonneux, parlant du drap.»

    ●(1890) MOA 189b. Cotonneux, adj. Partie cotonneuse du drap, tr. «grognoun, subs. m. – grognounek, adj.»

  • grognonenn
    grognonenn

    f. –où, grognon Bouloche.

    ●(1732) GReg 467b. Grain, parlant du drap cotonné, tr. «Groignoñnen. p. groignon.»

  • grognonerezh
    grognonerezh

    m. Grognement.

    ●(1744) L'Arm 178b. Grognement, tr. «grognonnereah. m.»

  • grognoniñ .1
    grognoniñ .1

    voir grognonal

  • grognoniñ .2
    grognoniñ .2

    voir grognonañ

  • grognus
    grognus

    adj. Grognon.

    ●(1838) OVD 237. un imur grognus.

  • grogoliañ
    grogoliañ

    v. tr. d. (pathologie) Gargariser.

    ●(1932) OALD 39/331. ober eur palastr tomm gand eun dournad deliou frigaset, ha grogolia ho kenou gand an dour bervet warni.

  • groilh
    groilh

    m. Son fêlé.

    ●(1916) KZVr 189 - 15/10/16. Trouz ar groilh a ra, tr. «il rend un son fêlé, Loeiz ar Floc'h.» ●(1931) VALL 298a. son fêlé, tr. «son (ou trouz) ar groilh L[éon].»

  • groilhañ
    groilhañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Se fêler.

    ●(1752) PEll 378. Groilla, tr. «se fendre avec éclat.»

    ●(1876) TDE.BF 254b. grollia, v. n., tr. «Se fêler, parlant d'une cloche.»

    (2) S'érailler.

    ●(1876) TDE.BF 254b. grollia, v. n., tr. «s'enrouer, parlant d'un chantre, d'un chanteur.»

    II. V. tr. d. Fendre.

    ●(1752) PEll 378. Groilla, tr. «Fendre avec bruit.»

  • groilhenn
    groilhenn

    f. Femme de mauvaise vie.

    ●(1732) GReg 467b. Marie graillon, injure, tr. «Groilhenn. grailheñ.» ●603b. Marie graillon, femme malpropre &c., tr. «Mary groilhenn.»

    ●(1876) TDE.BF 254b. groillenn (les L mouillées), s. f., tr. «Femme de mauvaise vie, drôlesse.»

  • groilhet
    groilhet

    adj.

    (1) Fendu, fêlé.

    ●(1869) TDE.FB 393b. La cloche est fêlée, tr. «grolliet eo ar c'hloc'h.» ●395a. La cloche est fendue, tr. «grolliet eo ar c'hloc'h.» ●(1876) TDE.BF 254b. grolliet, adj. et participe, tr. «Fêlé, parlant d'une cloche.»

    ●(1941) FHAB Meurzh/Ebrel 35. (Skrignag) Ar maen-mañ a zo groilhet, anez e oa bet mat da ober eur gellann.

    (2) sens fig. (en plt de la voix, d'un son) Éraillé, cassé.

    ●(1876) TDE.BF 254b. grolliet, adj. et participe, tr. «rauque, parlant de la voix.» ●(1877) FHB (3e série) 4/30b. he vouez a ioa groillet oll divar ar guin.

    (3) fam. (en plt d'un chantre) Bezañ groilhet e gloc'h : être enrhumé.

    ●(1869) TDE.FB 339a. Le chantre est enrhumé, tr. «ar c'hiniad a zo grolliet he c'hloc'h, Fam.»

  • groll .1
    groll .1

    f. –ed

    (1) Truie qui a des porcelets.

    ●(1732) GReg 943b. Truïe qui a de petits cochons, tr. «groll. ur c'hroll. ar c'hroll. p. grolled.» ●(1744) L'Arm 174b. Gore, tr. «Grolle.. létt.»

    ●(1876) TDE.BF 254b. Groll, s. V[annetais] T[régor] C[ornouaille], tr. «Truie qui a des petits.»

    (2) Femme de forte poitrine débraillée.

    ●(1744) L'Arm 174b. On nomme, Grolle, une personne du Sexe, qui a de la gorge & ne la couvre pas modestement. ●175b. Gourgandine, tr. «Grolle : Gaste.» ●311b. Prostituée, tr. «Grolle.. létt. f.»

    ●(1876) TDE.BF 254b. Groll, s. V[annetais] T[régor] C[ornouaille], tr. «par extension, femme qui se débraille des seins, prostituée.»

    ●(1931) VALL 298b. Femme ; débraillée, tr. «groll.»

  • groll .2
    groll .2

    f. –où (sport)

    (1) Balle du jeu de crosse.

    ●(1732) GReg 237b. La balle du crossement, tr. «groll. p. grollou.»

    ●(1876) TDE.BF 254b. Groll, s. f., tr. «La balle qui sert au jeu de la crosse ; pl. ou.»

    ●(1931) VALL 173a. la balle du jeu de crosse, tr. «groll m.»

    (2) Foetañ groll : jouer à la crosse.

    ●(1732) GReg 237b. Crosser, jouer à la crosse, tr. «fouëtta groll.»

  • grollañ
    grollañ

    v. intr. Jouer à la crosse.

    ●(1876) TDE.BF 254a. Grolla, v. n., tr. «Jouer au jeu de la crosse.»

    ●(1931) VALL 56a. Balle ; du jeu de crosse, groll f. (d'où grolla jouer avec cette balle).

  • grom .1
    grom .1

    f. (pathologie animale) Gourme.

    ●(1857) CBF 109. Va marc'h a zo klan gand ar c'hromm, tr. «Mon cheval a la gourme.»

    ●(1906) GWEN 5. Evit ar c'hrom, ar gwella tra a zo eo ar mel.

  • grom .2
    grom .2

    f. (harnachement) Gourmette de bride.

    ●(1499) Ca 99a. Gourm. g. gourme de bride vide in iguenn. ●115b. gourme de bride. b. gorm.

    ●(1659) SCger 63a. gourmette, tr. «gromm.»

    ●(1876) TDE.BF 254b. Gromm, s. f., tr. «Gourmette de bride. On dit de préférence, chadenn gromm.»

  • gromañ / gromiñ
    gromañ / gromiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Gourmer.

    ●(1732) GReg 464b. Gourmer un cheval, tr. «Gromma ur marc'h. pr. grommet.»

    ●(1876) TDE.BF 254b. Gromma, v. a., tr. «Mettre la gourmette à un cheval.»

    (2) sens fig. Malmener.

    ●(c.1825-1830) AJC 5800-5801. on enemied epouanted a harme hac a redé / cried a voa dimb antren en tier evid o groman, tr. «...pour les chatouiller.» ●(18--) SBI II 206. Hac hen commans da c'hromman ar paour kès milinèr, tr. «Et lui de commencer à secouer le pauvre cher meunier.»

    (3) Heurter (des coudes, etc.).

    ●(1919) KZVr 356 - 28/12/19. gromma, tr. «heurter (des coudes, etc.).»

    (4) Rouspéter.

    ●(1977) PBDZ 198. (Douarnenez) gromiñ, tr. «rouspéter.»

    II. V. pron. réci. En em c'hromañ : se confronter.

    ●(c.1825-1830) AJC 3736. neuse ne ellemb quen en em hroman, tr. «Alors, nous ne pouvions plus nous confronter.»

  • gromellat
    gromellat

    v. intr. Grommeler.

    ●(1659) SCger 152a. grommellat, tr. «grommeller.» ●(1732) GReg 474b. Grommeler, tr. «Grommellaat. pr. grommelleët.»

    ●(1876) TDE.BF 254b. Grommelat, s. f., tr. «Grogner, parler entre ses dents.»

  • gromeller
    gromeller

    m. –ion Grogneur.

    ●(1732) GReg 474b. Grogneur, tr. «Gromeller. p. gromelléryen.»

  • grond-
    grond-

    voir gront-

  • grondin .1
    grondin .1

    f. –où (armement) Carabine.

    ●(1732) GReg 135b. Carabine, sorte d'arme à feu, tr. «grondin. p. grondinou, grondined.»

    ●(1876) TDE.BF 254b. Groñdin, v. a., tr. «Carabine.»

    ●(1931) VALL 96b. Carabine, tr. «grondin f. pl. ou (Grég.).»

  • grondin .2
    grondin .2

    s. -ed (ichtyonymie) Grondin (Local. Houat & Hœdic).

    ●(1850) HHO 71. Grondins, Trigla cuculus & Trigla gurnadus, tr. « Grondeignet. »

  • groñj
    groñj

    f. –où

    I. (anatomie)

    (1) Menton.

    ●(1633) Nom 19b. Mentum : menton : helguez, grouing.

    ●(1659) SCger 78b. menton, tr. «gronch.» ●152a. grouch, tr. «menton.» ●(1710) IN I 194. mar bez tennet toutafæt ar varo eus ar c'hroinch hac ar bleo eus ar pen. ●(1732) GReg 615b. Menton, tr. «groiñch. p. ou.»

    ●(1838) CGK 12. He gronc'h (lire : gronch), en furm d'eur vaz dotu. ●(1876) TDE.BF 254a. Groñch, s. m. T[régor] C[ornouaille], tr. «Menton.» ●(1883) MIL 150. Eun espes rebech so dindan he c'hronch. ●(1895) GMB 293. pet[it] Trég[uier] groñch, menton.

    ●(1900) KEBR 16. Ar c’hronch, tr. « Le menton ». ●(1902) PIGO I 176. he dent hag he c'hronch. ●(1983) PABE 134. (Berrien) groñj, tr. «menton.»

    (2) Groin.

    ●(1659) SCger 64a. groin, tr. «gronch.»

    ●(1876) TDE.BF 254a. Groñch, s. m. T[régor] C[ornouaille], tr. «groin des pourceaux.»

    (3) Groñch hinkin : menton en galoche.

    ●(1876) TDE.BF 291a. Groñch hinkin, tr. «menton de galoche.»

    II. Chas (d'une aiguille).

    ●(1940) SAV 18/20. kement ha groñch (kroz) eur spilhenn. ●(1955) STBJ 31. ken bihan ha groñch eur spilhenn. ●223. groñch eur spilhenn : kros.

  • groñjad
    groñjad

    m. –où =

    ●(1910-15) CTPV I 65. gronchadeu avalow, tr. «Des pommes plein la chemise.»

  • groñjañ / groñjiñ
    groñjañ / groñjiñ

    v. intr. S'accouder.

    ●(1732) GReg 9a. S'accouder.. S'appuyer sur les coudes, tr. «Groingea. pr. Groinget. Van[netois] Gronjein. pr. Gronjet.»

  • groñjeg
    groñjeg

    m. groñjeion Homme qui a un grand menton.

    ●(1732) GReg 615b. Un homme qui a un grand menton, tr. «groiñchecq. p. éyen.»

  • groñjek
    groñjek

    adj. Qui a un grand menton.

    ●(1876) TDE.BF 254a. Groñchek, adj., tr. «Qui a un grand menton.»

  • groñjet
    groñjet

    adj.

    (1) Accoudé.

    ●(1927) FHAB Gouere 141. Eun dimezell yaouank gronchet (1) war unan eus ar prenecher, dremmou brao, koantik ha kunv d'ezi. (1) gronchet, e galleg appuyée, penchée. ●(1938) CDFi 23 avril. Gruncha 'reas war gwele Herve. ●(1943) FHAB Meurzh/Ebrel 269. kronchet = accoudé négligemment, affalé. ●(1955) STBJ 95. eun daolig hir a oa groñchet outi moused-all. ●123. groñchet atô ouz ar prenestr. ●(1958) BRUD 3/24. Azezet war an diou vardell aneañ pe groñchet outo da zelled ouz an dour.

    (2) par ext. Courbé, appuyé.

    ●(1872) DJL 12. Ne ma ket mui ar ghiz da zoughen bragou-braz, / Na da vont d'ar foariou gronchet var eur penn-baz.

  • gronn .1
    gronn .1

    f.

    (1) (agriculture) Rouable.

    ●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 149. (Plouarzhel) Grounn (gg) = benveg da zastum an ed war al leur, evit o bernia.

    (2) (tissage) Pivoire.

    ●(1918) ITEX 46. Pivoire (rouleau de bois sur lequel on enroule de fil de la chaîne). Groun (Vann. languidic).

  • gronn .2
    gronn .2

    m.

    I. Monceau, amas.

    ●(1876) TDE.BF 255a. Gronn, s. m. V[annetais] T[régor] C[ornouaille], tr. «Monceau, amas.»

    II.

    (1) Lakaat ar gronn àr, en-dro da : encercler.

    ●(1910) ISBR 165. Lakat e hrezant er gronn ar kér. ●(1921) GRSA 327. lakat er gron én dro d'hou kastel. ●(1935) DIHU 284/212. lakat er gronn ar Uengamp. ●(1937) TBBN 6. Jorj e laka er gron ar Garnag.

    (2) Terriñ ar gronn =

    ●(1921) GRSA 328. donet tré a gér aveit torrein er gron.

    (3) Ober gronn war udb., ub. =

    ●(1909) FHAB C'hwevrer 50. n'eo ket ma rafemp gronn war yez ar C'hallaoued, mez hon youl eo e karfe hag ec'h anavezfe ar Vretoned o yez o unan da genta. ●(1909) FHAB Ebrel 118. A-hont, da vihana, emezan, ne vezo ket great a c'hronn varnon.

    (4) Stad a c'hronn : état de siège.

    ●(1847) FVR 349. ar jeneral Michaud, e gward e Pontivi, a ziskleriaz penaoz e lakaje e stad a c'hrounn kement parrez e pehini e vije lazet eur re bennak.

    (5) Enveloppe.

    ●(1744) L'Arm 284a. Pie-mére, tr. «Gronn tosstan de véle er peenn.»

    ●(1907) VBFV.bf 28b. gron, m. pl. –ñneu, tr. «pièce de toile qui sert à envelopper quelque chose.» ●(1942) DHKN 75. é roegein gron el lihér get he hroched.

  • gronn .3
    gronn .3

    s. –où Gronn grizilh : grêlon.

    ●(1867) FHB 115/83b. ar gronnou grizill a oa ker braz.

  • gronn-aod
    gronn-aod

    m. =

    ●(1903) MOAO 17. Na dosta ket (...) / ouz grounn-aot ken du ha mouar, tr. «N'approche pas (...) de la grève où pourrit une masse de goémon noir comme la mûre.» ●(1915) KZVr 112 - 25/04/15. A Molène d'après M. Cuillandre : on appelle groun aod les tas de «tali» que l'on met à pourrir pour faire la soude.

  • gronn-lin
    gronn-lin

    m. Quenouillée de lin.

    ●(1876) TDE.BF 256a. Grounn-lin, s. m., tr. «Quenouillée de lin.»

  • gronn-neud
    gronn-neud

    m. Bobine, fusée de fil.

    ●(1876) TDE.BF 256a. Grounn-neud, s. m., tr. «Le fil placé sur une bobine, sur un fuseau.»

  • gronnad
    gronnad

    m. –où

    (1) Paquet, amas, groupe.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. floccon, tr. «gronnat, un toupennat.» ●un floccon de laine, tr. «ur peh gloan, ur gronnat gloan.» ●(1732) GReg 420a. Flocon de laine, tr. «Van[netois] gronnad gloan. p. ëu.» ●690b. Paquet, tr. «Van[netois] gronnad. p. ëu.» ●(1744) L'Arm 217a. Liasse, tr. «Gronnat-papérieu.. adeu-papérieu.» ●267a. Paquet, tr. «Gronnatt.. adeu.»

    ●(1829) CNG 102. E bèn sacret zou curunet / Guet ur gronnat spern hérisset, / E oasquant quer stert ar é bèn / Ma hai en drein bed er vélèn. ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 51. ean (...) e voulgé guet en [dorn] aral ur gronnad treu e oé guet-hou. ●(1890) MOA 115a. Amoncellement, tr. «Grounnad.»

    (2) Quantité de.

    ●(1932) GUTO 41. ur gronnad loñnedigeu dishanval en eil doh égilé. ●(1939) RIBA 5. ur groñnad groagé.

  • gronnadur
    gronnadur

    m. –ioù Enveloppement.

    ●(1744) L'Arm 439a. Enveloppement, tr. «Gronnadurr. m.»

  • gronnañ / gronniñ
    gronnañ / gronniñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Entourer (de linge).

    ●(1790) MG 184. a pe fal deign er gronnein [me hroaidur]. ●(17--) TE 41. Hi (…) e hronnas é zeourn hag é oug guet crohèn er mènnèt-gavr-hont. ●164. ur paquêttad dillad gronnét guet crohèn.

    ●(1818) HJC 365. Hint e gueméras enta er horf ac ir gronnas guet liennage. ●(1855) BDE 291. el lienneu e oé doh er gronnein. ●(1856) VNA 227. les envelopper et les démaillotter, tr. «ou gronnein hac ou divailhurein.»

    ●(1906) HIVL 74. liéneu de hroñnein er horv. ●(1913) AVIE 337. Ind e gemér enta korv Jézus hag el lién én ul linsél, doh er gronnein get lezeu huek.

    (2) Envelopper (de papier).

    ●(1942) DHKN 70. emé Vonick, én ur hronnein endro el lévrig kaer én é sé papér skanù.

    (3) Cerner, assiéger.

    ●(17--) TE 223. Ean e gassas enta soudardèt de hronnein er Guær.

    ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 95. un armé a béh a soudardèd eit gronnein Tipasa. ●(1866) FHB 69/130a. da c'hrounna an ti ma voa ar missioner caloneg enha. ●(1891) CLM 7. Ha neaoh ur bobl tud em grôn hag e houlen guet n'ein peb tra.

    ●(1912) BUAZpermoal 113. ar Zôzon a c'hronnas Roazon. ●(1921) GRSA 329. ou lézel de hronnein er hastel.

    (4) Amasser.

    ●(1659) SCger 152a. gronna, tr. «amasser.» ●(1732) GReg 31b. Amasser du foin ou de la paille, à brassées, tr. «gronna foën, pe colo.»

    ●(1908) FHAB Mae 140. ne vez ket kavet aour e kear da c'hrounna gant ar rozel. ●(1922) IATA 43. eb arc'hant da c'hrouna e c'heller beza eüruz.

    (5) [au passif] Envahir.

    ●(1867) BUE 88. eunn de ma oa Kervarzin gronnet a bevien.

    ●(1931) GWAL 136-137/427. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Gronna (grounna) : e galleg : envahir (e-lec'h : entourer, encercler). Da sk. : gronnet eo ar park-mañ gant al louzou fall.

    (6) Rassembler, mettre, accueillir.

    ●(1876) TDE.BF 255a. Gronna, v. a., T[régor] C[ornouaille], tr. «Assembler, réunir, cerner.»

    ●(1944) EURW I 114. eun deltenn veur (...) a c'heller grounna dek mil a dud enni.

    (7) Bout gronnet d'ar c'housked : être gagné par le sommeil.

    ●(1818) HJC 187. Pierre, ac er hré e oai guet hon, e oai gronnet d'er housquèd.

    (8) fig. Envelopper.

    ●(1844) DMB 4. En éerh a hron en doar èl ul lincér, tr. « La neige enveloppe la terre comme d’un linceul. »

    II. V. intr. S'assembler.

    ●(1928) BFSA 26. E vignoned a c'hronnas (s'assembler) buan en-dro d'ezan.

    III. V. pron. réfl. En em c'hronnañ.

    (1) S'envelopper.

    ●(1849) LLB 1717. Neoah hum hronet mat, kemeret manegeu.

    ●(1901) LZBg 59 blezad-2l lodenn 110. lanjérieu e vé displeget ar er plancheris, ean hum hroñn én-hé. ●(1915) RNDL 128. Hanval doh ur roué gouéù en hum hroñn a vouk, tr. «Pareil à un roi barbare qui s'enveloppe de pourpre.» ●(1982) PBLS 480. (Langoned) en em c'hronnit mad, tr. «habillez vous chaudement.»

    (2) S'entortiller.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Le lierre, la vigne le serpent s'entortillent autour des arbres, tr. «en deliau, en Iliau, er c'huin er serpant en him gue' en him dortuill' en him groun' ardrou er güe.»

  • gronner .1
    gronner .1

    m. –ion Assiégeant.

    ●(1931) VALL 41a. Assiégeant, tr. «grounner.»

  • gronner .2
    gronner .2

    m. –ioù Machine agricole de ramassage.

    ●(1975) UVUD 81. (Plougerne) Ni dlie beha bet freuzet ennez ar c'hae-se. E vehe plantet an arad a-zignan ag benn a'fin oa deut da fouera ganeomp ; setu gant ar grounner dac'houde. E vehe staget ar c'hezeg, daou loan ac'h ar grounner… Eur grounner 'peus bet gwelet da ramañs an ed kentoc'h el leuriou alato ; eun tamm koat ledan, 1 metr 30, 1 m 40 ahe-se.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...