Devri

Recherche 'g...' : 4478 mots trouvés

Page 55 : de groel (2701) à gronner-2 (2750) :
  • groel
    groel

    m. (alimentation) Gruau.

    (1723) CHal 32. Caut groel, tr. «coulis de gruau.» ●(1732) GReg 221b. Coulis de gruau, tr. «Van[netois] caudt groël. caudt gourel

    (1907) VBFV.fb 50a. gruau, tr. «groel, m.»

  • groeñv
    groeñv

    s. Support de chandelle.

    (1919) DBFVsup 11a. brif (Kervignac), tr. «bâton fendu pour recevoir une chandelle. – Ailleurs, krouib (Lang[uidic], groeñù (fr. griffe ?).»

  • grog
    grog

    m. –où (alimentation) Grog.

    (1916) LILH 4 a C'hwevrer. Enep d'er grip é ma ret um zerhel tuem mat, pas ivet nitra iein ha kemér grogeu. ●(1993) MARV xii 19. (Kawan) Ha me h a d'ober deo eur «grog», unan hag a stago warnoh.

  • grognal
    grognal

    v. intr.

    I. (en plt des animaux)

    (1) Grogner.

    (1659) SCger 64a. gronder, tr. «grognal.» ●152a. grongnal, tr. «gronder.» ●(1732) GReg 474b. Grogner, parlant des pourceaux, tr. «groignal. pr. groignet.» ●(1744) L'Arm 178b. Grogner, parlant des cochons, tr. «Grognale

    (1910) EGBT 43. ar vuoc'h a vlej, ar porc'hel a c'hrogn.

    (2) =

    (1902) PIGO I 174. Ar blei a grogaz da c'hrognal. ●(1907) PERS 170. da c'hrognal evel eun ours.

    II. (en plt de qqn) Grogner, grommeler.

    (1659) SCger 64a. grommeler, tr. «groign

    (1894) BUZmornik 173. kaer en devoue he goaz grougnal ha skandalat. ●294. ober a rea dioc'htu hag heb grougnal kement tra a veze lavaret d'ezhi.

    (1926) FHAB Du 434. e vezo kavet abeg da c'hrounial !

  • grognamant
    grognamant

    m. –où Grognement.

    (1633) Nom 216a. Grunnitus, suum est, stridor suis : grognement : grouingnamant, dochal eguis vn guys.

  • grognellat
    grognellat

    v. intr. Grogner, grommeler.

    (1982) PBLS 626. (Langoned) grognelad, tr. «grogner, grommeler.»

  • grogner
    grogner

    m. –ion Grogneur.

    (1732) GReg 474b. Grogneur, tr. «groigner. p. yen

    (1912) RVUm 206. On ajoute quelques fois : Ne oé meit er grognérig ér gir.»

  • grognon
    grognon

    coll. Bouloches.

    (1732) GReg 467b. Grain, parlant du drap cotonné, tr. «Groignoñnen. p. groignon

    (1876) TDE.BF 254b. Grognon, s. m., tr. «La partie cotonneuse du drap.» ●(1890) MOA 189b. Cotonneux, adj. Partie cotonneuse du drap, tr. «grognoun, subs. m.»

  • grognonal / grognonat / grognoniñ
    grognonal / grognonat / grognoniñ

    v. intr. Grogner.

    (1744) L'Arm 178b. Grogner, parlant des cochons, tr. «Grognonnein

    (1856) VNA 183. je ne pense qu'à mon ventre ; je grogne sans cesse quand il est vide, tr. «ne mès chonge meit a me hov ; me hrognon dalmad a pe vé goulihue.»

    (1903) EGBV 24. grognonal, grognonein, tr. «grogner, murmurer». ●25. er pen moh e hrognon. ●(1907) VBFV.fb 49b. grogner, tr. «grognonat.» ●63a. marmotter, tr. «grouignonat.» ●(1912) BUEV 71. de hrognonat èl un ours.

  • grognonañ / grognoniñ
    grognonañ / grognoniñ

    v.

    I. V. tr. d. Faire cotonner un drap.

    (1732) GReg 438a. Friser, rendre crépu, inegal, faire cotonner un drap, tr. «Groignoñni. groignoñna. ppr. groignoñnet

    II. V. intr.

    (1) Friser naturellement.

    (1876) TDE.BF 254b. Grognoni, v. n., tr. «Friser naturellement, parlant des cheveux.»

    (2) Boulocher.

  • grognonat
    grognonat

    voir grognonal

  • grognonek
    grognonek

    adj. Cotonneux (en prlt d’un drap).

    (1732) GReg 438a. Drap frisé comme il faut, tr. «Mezer groignoñnecq.» ●467b. Drap couvert de grains, comme l'est la ratine, la futaine à grains d'orge, &c., tr. «Mezer groignonnecq

    (1876) TDE.BF 254b. Grognonek, adj., tr. «Cotonneux, parlant du drap.»

    (1890) MOA 189b. Cotonneux, adj. Partie cotonneuse du drap, tr. «grognoun, subs. m. – grognounek, adj.»

  • grognonenn
    grognonenn

    f. –où, grognon Bouloche.

    (1732) GReg 467b. Grain, parlant du drap cotonné, tr. «Groignoñnen. p. groignon.»

  • grognonerezh
    grognonerezh

    m. Grognement.

    (1744) L'Arm 178b. Grognement, tr. «grognonnereah. m.»

  • grognoniñ .1
    grognoniñ .1

    voir grognonal

  • grognoniñ .2
    grognoniñ .2

    voir grognonañ

  • grognus
    grognus

    adj. Grognon.

    (1838) OVD 237. un imur grognus.

  • grogoliañ
    grogoliañ

    v. tr. d. (pathologie) Gargariser.

    (1932) OALD 39/331. ober eur palastr tomm gand eun dournad deliou frigaset, ha grogolia ho kenou gand an dour bervet warni.

  • groilh
    groilh

    m. Son fêlé.

    (1916) KZVr 189 - 15/10/16. Trouz ar groilh a ra, tr. «il rend un son fêlé, Loeiz ar Floc'h.» ●(1931) VALL 298a. son fêlé, tr. «son (ou trouz) ar groilh L[éon].»

  • groilhañ
    groilhañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Se fêler.

    (1752) PEll 378. Groilla, tr. «se fendre avec éclat.»

    (1876) TDE.BF 254b. grollia, v. n., tr. «Se fêler, parlant d'une cloche.»

    (2) S'érailler.

    (1876) TDE.BF 254b. grollia, v. n., tr. «s'enrouer, parlant d'un chantre, d'un chanteur.»

    II. V. tr. d. Fendre.

    (1752) PEll 378. Groilla, tr. «Fendre avec bruit.»

  • groilhenn
    groilhenn

    f. Femme de mauvaise vie.

    (1732) GReg 467b. Marie graillon, injure, tr. «Groilhenn. grailheñ.» ●603b. Marie graillon, femme malpropre &c., tr. «Mary groilhenn

    (1876) TDE.BF 254b. groillenn (les L mouillées), s. f., tr. «Femme de mauvaise vie, drôlesse.»

  • groilhet
    groilhet

    adj.

    (1) Fendu, fêlé.

    (1869) TDE.FB 393b. La cloche est fêlée, tr. «grolliet eo ar c'hloc'h.» ●395a. La cloche est fendue, tr. «grolliet eo ar c'hloc'h.» ●(1876) TDE.BF 254b. grolliet, adj. et participe, tr. «Fêlé, parlant d'une cloche.»

    (1941) FHAB Meurzh/Ebrel 35. (Skrignag) Ar maen-mañ a zo groilhet, anez e oa bet mat da ober eur gellann.

    (2) sens fig. (en plt de la voix, d'un son) Éraillé, cassé.

    (1876) TDE.BF 254b. grolliet, adj. et participe, tr. «rauque, parlant de la voix.» ●(1877) FHB (3e série) 4/30b. he vouez a ioa groillet oll divar ar guin.

    (3) fam. (en plt d'un chantre) Bezañ groilhet e gloc'h : être enrhumé.

    (1869) TDE.FB 339a. Le chantre est enrhumé, tr. «ar c'hiniad a zo grolliet he c'hloc'h, Fam.»

  • groll .1
    groll .1

    f. –ed

    (1) Truie qui a des porcelets.

    (1732) GReg 943b. Truïe qui a de petits cochons, tr. «groll. ur c'hroll. ar c'hroll. p. grolled.» ●(1744) L'Arm 174b. Gore, tr. «Grolle.. létt

    (1876) TDE.BF 254b. Groll, s. V[annetais] T[régor] C[ornouaille], tr. «Truie qui a des petits.»

    (2) Femme de forte poitrine débraillée.

    (1744) L'Arm 174b. On nomme, Grolle, une personne du Sexe, qui a de la gorge & ne la couvre pas modestement. ●175b. Gourgandine, tr. «Grolle : Gaste.» ●311b. Prostituée, tr. «Grolle.. létt. f.»

    (1876) TDE.BF 254b. Groll, s. V[annetais] T[régor] C[ornouaille], tr. «par extension, femme qui se débraille des seins, prostituée.»

    (1931) VALL 298b. Femme ; débraillée, tr. «groll

  • groll .2
    groll .2

    f. –où (sport)

    (1) Balle du jeu de crosse.

    (1732) GReg 237b. La balle du crossement, tr. «groll. p. grollou

    (1876) TDE.BF 254b. Groll, s. f., tr. «La balle qui sert au jeu de la crosse ; pl. ou

    (1931) VALL 173a. la balle du jeu de crosse, tr. «groll m.»

    (2) Foetañ groll : jouer à la crosse.

    (1732) GReg 237b. Crosser, jouer à la crosse, tr. «fouëtta groll

  • grollañ
    grollañ

    v. intr. Jouer à la crosse.

    (1876) TDE.BF 254a. Grolla, v. n., tr. «Jouer au jeu de la crosse.»

    (1931) VALL 56a. Balle ; du jeu de crosse, groll f. (d'où grolla jouer avec cette balle).

  • grom .1
    grom .1

    f. (pathologie animale) Gourme.

    (1857) CBF 109. Va marc'h a zo klan gand ar c'hromm, tr. «Mon cheval a la gourme.»

    (1906) GWEN 5. Evit ar c'hrom, ar gwella tra a zo eo ar mel.

  • grom .2
    grom .2

    f. (harnachement) Gourmette de bride.

    (1499) Ca 99a. Gourm. g. gourme de bride vide in iguenn. ●115b. gourme de bride. b. gorm.

    (1659) SCger 63a. gourmette, tr. «gromm

    (1876) TDE.BF 254b. Gromm, s. f., tr. «Gourmette de bride. On dit de préférence, chadenn gromm

  • gromañ / gromiñ
    gromañ / gromiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Gourmer.

    (1732) GReg 464b. Gourmer un cheval, tr. «Gromma ur marc'h. pr. grommet

    (1876) TDE.BF 254b. Gromma, v. a., tr. «Mettre la gourmette à un cheval.»

    (2) sens fig. Malmener.

    (c.1825-1830) AJC 5800-5801. on enemied epouanted a harme hac a redé / cried a voa dimb antren en tier evid o groman, tr. «...pour les chatouiller.» ●(18--) SBI II 206. Hac hen commans da c'hromman ar paour kès milinèr, tr. «Et lui de commencer à secouer le pauvre cher meunier.»

    (3) Heurter (des coudes, etc.).

    (1919) KZVr 356 - 28/12/19. gromma, tr. «heurter (des coudes, etc.).»

    (4) Rouspéter.

    (1977) PBDZ 198. (Douarnenez) gromiñ, tr. «rouspéter.»

    II. V. pron. réci. En em c'hromañ : se confronter.

    (c.1825-1830) AJC 3736. neuse ne ellemb quen en em hroman, tr. «Alors, nous ne pouvions plus nous confronter.»

  • gromellat
    gromellat

    v. intr. Grommeler.

    (1659) SCger 152a. grommellat, tr. «grommeller.» ●(1732) GReg 474b. Grommeler, tr. «Grommellaat. pr. grommelleët

    (1876) TDE.BF 254b. Grommelat, s. f., tr. «Grogner, parler entre ses dents.»

  • gromeller
    gromeller

    m. –ion Grogneur.

    (1732) GReg 474b. Grogneur, tr. «Gromeller. p. gromelléryen

  • grond-
    grond-

    voir gront-

  • grondin .1
    grondin .1

    f. –où (armement) Carabine.

    (1732) GReg 135b. Carabine, sorte d'arme à feu, tr. «grondin. p. grondinou, grondined

    (1876) TDE.BF 254b. Groñdin, v. a., tr. «Carabine.»

    (1931) VALL 96b. Carabine, tr. «grondin f. pl. ou (Grég.).»

  • grondin .2
    grondin .2

    s. -ed (ichtyonymie) Grondin (Local. Houat & Hœdic).

    (1850) HHO 71. Grondins, Trigla cuculus & Trigla gurnadus, tr. « Grondeignet. »

  • groñj
    groñj

    f. –où

    I. (anatomie)

    (1) Menton.

    (1633) Nom 19b. Mentum : menton : helguez, grouing.

    (1659) SCger 78b. menton, tr. «gronch.» ●152a. grouch, tr. «menton.» ●(1710) IN I 194. mar bez tennet toutafæt ar varo eus ar c'hroinch hac ar bleo eus ar pen. ●(1732) GReg 615b. Menton, tr. «groiñch. p. ou

    (1838) CGK 12. He gronc'h (lire : gronch), en furm d'eur vaz dotu. ●(1876) TDE.BF 254a. Groñch, s. m. T[régor] C[ornouaille], tr. «Menton.» ●(1883) MIL 150. Eun espes rebech so dindan he c'hronch. ●(1895) GMB 293. pet[it] Trég[uier] groñch, menton.

    (1900) KEBR 16. Ar c’hronch, tr. « Le menton ». ●(1902) PIGO I 176. he dent hag he c'hronch. ●(1983) PABE 134. (Berrien) groñj, tr. «menton.»

    (2) Groin.

    (1659) SCger 64a. groin, tr. «gronch

    (1876) TDE.BF 254a. Groñch, s. m. T[régor] C[ornouaille], tr. «groin des pourceaux.»

    (3) Groñch hinkin : menton en galoche.

    (1876) TDE.BF 291a. Groñch hinkin, tr. «menton de galoche.»

    II. Chas (d'une aiguille).

    (1940) SAV 18/20. kement ha groñch (kroz) eur spilhenn. ●(1955) STBJ 31. ken bihan ha groñch eur spilhenn. ●223. groñch eur spilhenn : kros.

  • groñjad
    groñjad

    m. –où =

    (1910-15) CTPV I 65. gronchadeu avalow, tr. «Des pommes plein la chemise.»

  • groñjañ / groñjiñ
    groñjañ / groñjiñ

    v. intr. S'accouder.

    (1732) GReg 9a. S'accouder.. S'appuyer sur les coudes, tr. «Groingea. pr. Groinget. Van[netois] Gronjein. pr. Gronjet

  • groñjeg
    groñjeg

    m. groñjeion Homme qui a un grand menton.

    (1732) GReg 615b. Un homme qui a un grand menton, tr. «groiñchecq. p. éyen

  • groñjek
    groñjek

    adj. Qui a un grand menton.

    (1876) TDE.BF 254a. Groñchek, adj., tr. «Qui a un grand menton.»

  • groñjet
    groñjet

    adj.

    (1) Accoudé.

    (1927) FHAB Gouere 141. Eun dimezell yaouank gronchet (1) war unan eus ar prenecher, dremmou brao, koantik ha kunv d'ezi. (1) gronchet, e galleg appuyée, penchée. ●(1938) CDFi 23 avril. Gruncha 'reas war gwele Herve. ●(1943) FHAB Meurzh/Ebrel 269. kronchet = accoudé négligemment, affalé. ●(1955) STBJ 95. eun daolig hir a oa groñchet outi moused-all. 123. groñchet atô ouz ar prenestr. ●(1958) BRUD 3/24. Azezet war an diou vardell aneañ pe groñchet outo da zelled ouz an dour.

    (2) par ext. Courbé, appuyé.

    (1872) DJL 12. Ne ma ket mui ar ghiz da zoughen bragou-braz, / Na da vont d'ar foariou gronchet var eur penn-baz.

  • gronn .1
    gronn .1

    f.

    (1) (agriculture) Rouable.

    (1942) FHAB Meurzh/Ebrel 149. (Plouarzhel) Grounn (gg) = benveg da zastum an ed war al leur, evit o bernia.

    (2) (tissage) Pivoire.

    (1918) ITEX 46. Pivoire (rouleau de bois sur lequel on enroule de fil de la chaîne). Groun (Vann. languidic).

  • gronn .2
    gronn .2

    m.

    I. Monceau, amas.

    (1876) TDE.BF 255a. Gronn, s. m. V[annetais] T[régor] C[ornouaille], tr. «Monceau, amas.»

    II.

    (1) Lakaat ar gronn àr, en-dro da : encercler.

    (1910) ISBR 165. Lakat e hrezant er gronn ar kér. ●(1921) GRSA 327. lakat er gron én dro d'hou kastel. ●(1935) DIHU 284/212. lakat er gronn ar Uengamp. ●(1937) TBBN 6. Jorj e laka er gron ar Garnag.

    (2) Terriñ ar gronn =

    (1921) GRSA 328. donet tré a gér aveit torrein er gron.

    (3) Ober gronn war udb., ub. =

    (1909) FHAB C'hwevrer 50. n'eo ket ma rafemp gronn war yez ar C'hallaoued, mez hon youl eo e karfe hag ec'h anavezfe ar Vretoned o yez o unan da genta. ●(1909) FHAB Ebrel 118. A-hont, da vihana, emezan, ne vezo ket great a c'hronn varnon.

    (4) Stad a c'hronn : état de siège.

    (1847) FVR 349. ar jeneral Michaud, e gward e Pontivi, a ziskleriaz penaoz e lakaje e stad a c'hrounn kement parrez e pehini e vije lazet eur re bennak.

    (5) Enveloppe.

    (1744) L'Arm 284a. Pie-mére, tr. «Gronn tosstan de véle er peenn.»

    (1907) VBFV.bf 28b. gron, m. pl. –ñneu, tr. «pièce de toile qui sert à envelopper quelque chose.» ●(1942) DHKN 75. é roegein gron el lihér get he hroched.

  • gronn .3
    gronn .3

    s. –où Gronn grizilh : grêlon.

    (1867) FHB 115/83b. ar gronnou grizill a oa ker braz.

  • gronn-aod
    gronn-aod

    m. =

    (1903) MOAO 17. Na dosta ket (...) / ouz grounn-aot ken du ha mouar, tr. «N'approche pas (...) de la grève où pourrit une masse de goémon noir comme la mûre.» ●(1915) KZVr 112 - 25/04/15. A Molène d'après M. Cuillandre : on appelle groun aod les tas de «tali» que l'on met à pourrir pour faire la soude.

  • gronn-lin
    gronn-lin

    m. Quenouillée de lin.

    (1876) TDE.BF 256a. Grounn-lin, s. m., tr. «Quenouillée de lin.»

  • gronn-neud
    gronn-neud

    m. Bobine, fusée de fil.

    (1876) TDE.BF 256a. Grounn-neud, s. m., tr. «Le fil placé sur une bobine, sur un fuseau.»

  • gronnad
    gronnad

    m. –où

    (1) Paquet, amas, groupe.

    (c.1718) CHal.ms ii. floccon, tr. «gronnat, un toupennat.» ●un floccon de laine, tr. «ur peh gloan, ur gronnat gloan.» ●(1732) GReg 420a. Flocon de laine, tr. «Van[netois] gronnad gloan. p. ëu.» ●690b. Paquet, tr. «Van[netois] gronnad. p. ëu.» ●(1744) L'Arm 217a. Liasse, tr. «Gronnat-papérieu.. adeu-papérieu.» ●267a. Paquet, tr. «Gronnatt.. adeu

    (1829) CNG 102. E bèn sacret zou curunet / Guet ur gronnat spern hérisset, / E oasquant quer stert ar é bèn / Ma hai en drein bed er vélèn. ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 51. ean (...) e voulgé guet en [dorn] aral ur gronnad treu e oé guet-hou. ●(1890) MOA 115a. Amoncellement, tr. «Grounnad

    (2) Quantité de.

    (1932) GUTO 41. ur gronnad loñnedigeu dishanval en eil doh égilé. ●(1939) RIBA 5. ur groñnad groagé.

  • gronnadur
    gronnadur

    m. –ioù Enveloppement.

    (1744) L'Arm 439a. Enveloppement, tr. «Gronnadurr. m.»

  • gronnañ / gronniñ
    gronnañ / gronniñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Entourer (de linge).

    (1790) MG 184. a pe fal deign er gronnein [me hroaidur]. ●(17--) TE 41. Hi (…) e hronnas é zeourn hag é oug guet crohèn er mènnèt-gavr-hont. ●164. ur paquêttad dillad gronnét guet crohèn.

    (1818) HJC 365. Hint e gueméras enta er horf ac ir gronnas guet liennage. ●(1855) BDE 291. el lienneu e oé doh er gronnein. ●(1856) VNA 227. les envelopper et les démaillotter, tr. «ou gronnein hac ou divailhurein.»

    (1906) HIVL 74. liéneu de hroñnein er horv. ●(1913) AVIE 337. Ind e gemér enta korv Jézus hag el lién én ul linsél, doh er gronnein get lezeu huek.

    (2) Envelopper (de papier).

    (1942) DHKN 70. emé Vonick, én ur hronnein endro el lévrig kaer én é sé papér skanù.

    (3) Cerner, assiéger.

    (17--) TE 223. Ean e gassas enta soudardèt de hronnein er Guær.

    (1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 95. un armé a béh a soudardèd eit gronnein Tipasa. ●(1866) FHB 69/130a. da c'hrounna an ti ma voa ar missioner caloneg enha. ●(1891) CLM 7. Ha neaoh ur bobl tud em grôn hag e houlen guet n'ein peb tra.

    (1912) BUAZpermoal 113. ar Zôzon a c'hronnas Roazon. ●(1921) GRSA 329. ou lézel de hronnein er hastel.

    (4) Amasser.

    (1659) SCger 152a. gronna, tr. «amasser.» ●(1732) GReg 31b. Amasser du foin ou de la paille, à brassées, tr. «gronna foën, pe colo.»

    (1908) FHAB Mae 140. ne vez ket kavet aour e kear da c'hrounna gant ar rozel. ●(1922) IATA 43. eb arc'hant da c'hrouna e c'heller beza eüruz.

    (5) [au passif] Envahir.

    (1867) BUE 88. eunn de ma oa Kervarzin gronnet a bevien.

    (1931) GWAL 136-137/427. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Gronna (grounna) : e galleg : envahir (e-lec'h : entourer, encercler). Da sk. : gronnet eo ar park-mañ gant al louzou fall.

    (6) Rassembler, mettre, accueillir.

    (1876) TDE.BF 255a. Gronna, v. a., T[régor] C[ornouaille], tr. «Assembler, réunir, cerner.»

    (1944) EURW I 114. eun deltenn veur (...) a c'heller grounna dek mil a dud enni.

    (7) Bout gronnet d'ar c'housked : être gagné par le sommeil.

    (1818) HJC 187. Pierre, ac er hré e oai guet hon, e oai gronnet d'er housquèd.

    (8) fig. Envelopper.

    (1844) DMB 4. En éerh a hron en doar èl ul lincér, tr. « La neige enveloppe la terre comme d’un linceul. »

    II. V. intr. S'assembler.

    (1928) BFSA 26. E vignoned a c'hronnas (s'assembler) buan en-dro d'ezan.

    III. V. pron. réfl. En em c'hronnañ.

    (1) S'envelopper.

    (1849) LLB 1717. Neoah hum hronet mat, kemeret manegeu.

    (1901) LZBg 59 blezad-2l lodenn 110. lanjérieu e vé displeget ar er plancheris, ean hum hroñn én-hé. ●(1915) RNDL 128. Hanval doh ur roué gouéù en hum hroñn a vouk, tr. «Pareil à un roi barbare qui s'enveloppe de pourpre.» ●(1982) PBLS 480. (Langoned) en em c'hronnit mad, tr. «habillez vous chaudement.»

    (2) S'entortiller.

    (c.1718) CHal.ms i. Le lierre, la vigne le serpent s'entortillent autour des arbres, tr. «en deliau, en Iliau, er c'huin er serpant en him gue' en him dortuill' en him groun' ardrou er güe.»

  • gronner .1
    gronner .1

    m. –ion Assiégeant.

    (1931) VALL 41a. Assiégeant, tr. «grounner

  • gronner .2
    gronner .2

    m. –ioù Machine agricole de ramassage.

    (1975) UVUD 81. (Plougerne) Ni dlie beha bet freuzet ennez ar c'hae-se. E vehe plantet an arad a-zignan ag benn a'fin oa deut da fouera ganeomp ; setu gant ar grounner dac'houde. E vehe staget ar c'hezeg, daou loan ac'h ar grounner… Eur grounner 'peus bet gwelet da ramañs an ed kentoc'h el leuriou alato ; eun tamm koat ledan, 1 metr 30, 1 m 40 ahe-se.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...