Devri

Recherche 'ki...' : 469 mots trouvés

Page 6 : de killiou (251) à kimiader (300) :
  • Killioù
    Killioù

    n. de l. Le Quillio.

    (1) Killioù.

    ●(1930) FHAB Ebrel/123. Labourat a reas e Merleak, Killio.

    (2) Noms de famille.

    ●(1970) NFBT 237 N° 1867. Quilliau. ●238 N° 1868. Quillio. ●N° 1869. Quilliou.

  • kilogramm
    kilogramm

    m. –où Kilogramme.

    ●(1834) SIM 127. calculi grammou, hectogrammou ha kilogrammou.

  • kilometr
    kilometr

    m. –où Kilomètre.

    ●(1914) DFBP 194a. kilomètre, tr. «Kilometr.» ●(1943) HERV 157. Ne deo nemet eur c’hilometr bennak en tu all da di hent houarn Landivizio.

  • kilometrad
    kilometrad

    m. –où Kilomètre.

    ●(1933) ALBR 78. 100 kilometrad garlantez.

  • kilometrañ
    kilometrañ

    v. tr. d. Kilométrer.

    ●(1914) DFBP 194a. kilométrer, tr. «Kilometra.»

  • kilpenn
    kilpenn

    m. –où (anatomie)

    (1) Occiput.

    ●(1732) GReg 919b. Le derriere de la tête, tr. «qilpenn. ar c'hilpenn.»

    ●(1876) TDE.BF 346a. Kilpenn, s. m., tr. «Occiput.»

    ●(1931) VALL 507a. Occiput, tr. «kilpenn m.»

    (2) Kouezhañ war e gilpenn : tomber à la renverse.

    ●(1732) GReg 805a. Tomber à la renverse, tr. «Couëza var e guil-penn.»

  • kilpennad
    kilpennad

    m. –où

    (1) Coup sur la nuque.

    ●(1931) VALL 503a. Coup sur la nuque, tr. «kilpennad m.»

    (2) Acte d'obstination.

    ●(1931) VALL 506a. un acte d'obstination, tr. «kilpennad m.»

  • kilpennadenn
    kilpennadenn

    f. –où Acte d'obstination.

    ●(1931) VALL 506a. un acte d'obstination, tr. «kilpennadenn f.»

  • kilpennadur
    kilpennadur

    m. Obstination.

    ●(1931) VALL 261b. Entêtement ; manière d'agir entêtée, tr. «kilpennadur m.» ●506a. Obstination, manière d'agir obstinée, tr. «kilpennadur m.»

  • kilpennegezh
    kilpennegezh

    f. Obstination.

    ●(1931) VALL 506a. Obstination, qualité d'une personne obstinée, tr. «kilpennegez f.»

  • kilpennek
    kilpennek

    adj. Entêté, obstiné, opiniâtre.

    ●(1659) SCger 2b. Acariastre, tr. «quilpennec.» ●168a. quilpennec, tr. «opiniâtre.» ●(1752) PEll 502. Kilpennec, tr. «Opiniâtre, indocile, mutin, rebelle.»

    ●(1959) TGPB 62. Kilpennek eo ar gwragez diwar ar maez.

  • kilpennerezh
    kilpennerezh

    m. Entêtement.

    ●(1931) VALL 261b. Entêtement ; manière d'agir entêtée, tr. «kilpennerez m.»

  • kilpenniñ
    kilpenniñ

    v. intr.

    (1) S'obstiner.

    ●(1931) VALL 506a. Obstiner (s'), tr. «kilpenni.»

    (2) Être récalcitrant.

    ●(1931) VALL 627b. être récalcitrant, tr. «kilpenni.»

  • kilpod
    kilpod

    voir kouign-pod

  • kilredenn
    kilredenn

    f. –où Remous d'eau refoulée.

    ●(1931) VALL 642a. Remous d'eau refoulée, tr. «kilredenn f.»

  • kilsachañ
    kilsachañ

    v. intr. Tirer en reculant.

    ●(1900) KAKE 148. a bouez chacha, kiljacha.

  • kilsellad
    kilsellad

    m. Coup d'œil rétrospectif.

    ●(1931) VALL 657a. (un) coup d'œil rétrospectif, tr. «kilsellad m.»

  • kilseller
    kilseller

    m. –ioù Rétroviseur.

  • kilsellout
    kilsellout

    v. Regarder en arrière ; donner un coup d'œil rétrospectif.

    ●(1931) VALL 657a. Rétrospectif, tr. «-kilsellout.»

  • kilsellus
    kilsellus

    adj. Rétrospectif.

    ●(1931) VALL 657a. Rétrospectif, tr. «kilsellus.»

  • kilstourm
    kilstourm

    m. (politique) Réaction.

    ●(1931) VALL 626b. Réaxction volontaire, tr. «kilstourm m.»

  • kilstourmer
    kilstourmer

    m. –ion (politique) Réactionnaire.

    ●(1931) VALL 626b. Réaction volontaire, tr. «kilstourmer m.»

  • kilstourmus
    kilstourmus

    adj. (politique) Réactionnaire.

    ●(1931) VALL 626b. Réaction volontaire, tr. «kilstourmus.»

  • kiltarzh
    kiltarzh

    m. (domaine maritime) Ressac.

    ●(1953) ANBR 5. eonenn ar c'hiltarz.

  • kiltr
    kiltr

    s. Sommet de la tête.

    ●(1752) PEll 502. Kiltreu, & en raccourci Kiltr, Le sommet de la tête. C’est un terme de jargon.

  • kiltreu
    kiltreu

    s. Sommet de la tête.

    ●(1752) PEll 502. Kiltreu, & en raccourci Kiltr, Le sommet de la tête. C'est un terme de jargon.

  • kilvedenn
    kilvedenn

    f. Imprécation.

    ●(1834-1840) BBZcarn I 51. mar pige laret bergeren eur gilveden benach / biscoas james ho pugale n’emfont anaet ho sat, tr. « Si vous aviez fait, bergère, une quelconque imprécation, / Jamais vos enfants n’auraient connu leur père. »

  • kilvers
    kilvers

    adj. & m.

    (1) Adj. Opiniâtre.

    ●(1659) SCger 2b. Acariastre, tr. «quilvers.» ●86a. opiniastre, tr. «quiluerz.» ●168a. quilverz, tr. «aheurté.» ●(1732) GReg 21a. Aheurté, tr. «qilvers.» ●675a. Opiniatre, tr. «qilvers. p. tud qilvers.»

    (2) M. Homme opiniâtre.

    ●(1732) GReg 675a. Un homme opiniâtre, tr. «ur c'hilvers.»

  • kilverzerezh
    kilverzerezh

    m. Entêtement.

    ●(1931) VALL 261b. Entêtement ; manière d'agir entêtée, tr. «kilverzerez m.»

  • kilverziñ
    kilverziñ

    v. int.

    (1) S'entêter.

    ●(1931) VALL 261b. s'entêter, tr. «kilverzi.»

    (2) Être récalcitrant.

    ●(1931) VALL 627b. être récalcitrant, tr. «kilverzi.»

  • kilvid
    kilvid

    f. –où Coudraie, noiseraie.

    ●(1732) GReg 220a. Coudraye, lieu planté de coudriers, tr. «qilvid.» ●Je vais à la coudraye, tr. «Beza ez an da-'r guilvid.»

    ●(1876) TDE.BF 346a. Kilvid, s. m. C[ornouaille], tr. «Lieu planté de coudriers.»

  • kilvij
    kilvij

    coll. (botanique) Faînes.

    ●(1967) BAHE 52/47. Dindan ar fav e tastume kilvij da zebriñ. Arabat debriñ re avat, ar c'hilvij-se a ro poan-benn.

  • kilvizerezh
    kilvizerezh

    m. Charpenterie.

    ●(1732) GReg 154a. Charpenterie, tr. «Qilvigérez.»

  • kilviziañ / kilviziat
    kilviziañ / kilviziat

    v. tr. d.

    (1) Charpenter.

    ●(1732) GReg 154a. Charpenter, tr. «Qilvizyat. pr. qilvizyet.»

    ●(1876) TDE.BF 346a. Kilvizia, v. n., tr. «Travailler du métier de menuisier, de charpentier.»

    ►absol.

    ●(1937) FHAB Kerzu 357. P'oa bihan Jezuz, Josef a gilvizie kalonek evit gounit bara d'e familh.

    (2) =

    ●(1921) LZBl Du 213. kilviziat ar c'hoat. ●(1935) BREI 410/1c. da gilviziat eur yenn pe diou.

  • kilviziat
    kilviziat

    voir kilviziañ

  • kilvizien
    kilvizien

    plur. kalvez

  • kilviziet
    kilviziet

    adj. Tailladé.

    ●(1877) EKG I 296. ar c'horf kilvisiet a daoliou kleze pe a daoliou baionettez.

  • kilvroen
    kilvroen

    coll. Petit jonc fourchu des landes.

    ●(1962) EGRH I 34. kilvroen coll., tr. « petit jonc fourchu des landes (Vallée). »

  • kilwe
    kilwe

    m. & adv. –où

    I. M. Sinuosité.

    II. Adv. A-gilwe.

    (1) Mont a-gilwe : aller de travers.

    ●(1879) ERNsup 158. moñd a gilwe, tr. «aller de travers. Trég[or], Go[élo].» ●(1896) GMB 555. pet[it] tréc[orois] mont a gilwe (...) aller de travers.

    (2) Épith. Sinueux.

    ●(1879) ERNsup 158. hend a-gilwe, tr. «chemin sinueux, Trég[or], Go[élo].»

  • kilweañ
    kilweañ

    v. intr. Aller de travers, sinuer.

    ●(1879) ERNsup 158. kilweañ, tr. «aller de travers. Trég[or], Go[élo].» ●(1896) GMB 555. pet[it] tréc[orois] kilweañ (...) aller de travers.

  • kilwed
    kilwed

    m. & adv. cf. kelc’hwid

    (1) M. Cyclone.

    ●(1962) EGRH I 34. kilwed m., tr. « cyclone (= kelc’houid) (Vallée). »

    (2) Épith. Avel-gilwed : cyclone.

    ●(1931) VALL 177b. cyclone, tr. « avel-gilwed f., (…) avel-gelc’houid f. »

    (3) Épith. Avelioù-kilwed : vents cycloniques.

    ●(1931) VALL 177b. vents cycloniques, tr. « aveliou-kilwed. »

    (4) Adv. A-gilwed-kaer = (?) En sinuant (?).

    ●(1925) FHAB Mezheven 226. Ober a rejont daou-c'hant kammed, a gilwid kaer dre ar c'hoad.

  • kilwedenn
    kilwedenn

    f. –où

    (1) Boucle dans une corde.

    ●(1931) VALL 74b. Boucle dans une corde, tr. «kilwidenin (lire : kilwidenn).»

    (2) Partie embrouillée d'une corde, etc.

    ●(1931) VALL 248b. partie embrouillée (d'une corde, d'un écheveau, etc.), tr. «kilwedenn f.»

    (3) (en plt de qqn) Femme flâneuse.

    ●(1942) VALLsup 75b. Femme flaneuse, tr. «kilwidenn.»

  • kilwedennek
    kilwedennek

    adj. Contourné.

    ●(1942) VALLsup 39a. Contourné, tr. «kilwidennek.»

  • kilwedennet
    kilwedennet

    adj. (Fils) embrouillé.

    ●(1896) GMB 555. pet[it] tréc[orois] kilwedenet (fil) embrouillé, entortillé.

    ●(1942) VALLsup 39a. Contourné, tr. «kilwidennet.»

  • kilwedenniñ
    kilwedenniñ

    v. intr.

    (1) (en plt d'une corde) Former des boucles.

    ●(1931) VALL 74b. se former en boucles (corde), tr. «kilwidenni.»

    (2) = (?) Tournoyer (?).

    ●(1925) FHAB Eost 297. hag ar vaz a yudas en eur gilwidenni.

    (3) Flâner.

    ●(1931) VALL 248b. S'embrouiller comme une corde (et au fig. flâner), tr. «kilwedenni.» ●(1942) VALLsup 78b. Flâner en allant à droite et à gauche, tr. «kilwidenni.»

    (4) S’enchevêtrer.

    ●(1931) VALL 248b. S’embrouiller comme une corde (et au fig. flâner), tr. «kilwedenni.» ●(1962) EGRH I 34. kilwedenniñ v., tr. « s’enchevêtrer. »

  • kilwid-
    kilwid-

    voir kilwed-

  • Kimerc'h
    Kimerc'h

    n. de l. Quimerc’h (Pont-de-Buis).

    (1) Kimerc’h.

    ●(18--) SAQ I 15. Prezegen Var ar Galon Zakr. Great e Quimerc’h evit ar pardoun. ●(1865) FHB 18/144b. Ar C’houarnamant en deuz accordet da barresionis Quimerc’h ar som a bevar c’hnat scouet. ●(1890) MOA 25a. Kimerc’h.

    ●(1905) ALMA 34. A hanter-hent etre Kimerc’h ha Loperek edo o choum e ti he vamm, Katel. ●(1915) HBPR 193. da vaner an Nivod e parrez Quimerc’h. ●(1951) KROB 31/19. radio Kimerc’h. ●(1974) ISHV 6. goude bezañ treuzet torgenn Gimerc’h.

    (2) Nom de famille.

    ●(1970) NFBT 233 N° 1824. Quémerc'h. ●237 N° 1862. Queymerch. ●239 N° 1877. Quimerch.

  • kimiad
    kimiad

    m. –où

    I. Congé, licence, autorisation.

    ●(14--) Jer.ms 66. Ha nep a duy extraneall / Hep ma quemyat eguyt chatall / Ez gourchemennaff am havall / Squegaff e pen cren en leall., tr. « Et quiconque viendra (?) de l’extérieur (?) / Sans mon autorisation, pour (prendre) du bétail, / J’ordonne, il me semble, /De lui trancher la tête, net, tout droit ». ●(14--) Jer A.171. Quer Autrou dezrou mat / rey dyff lem hoz quemyat, / mar deu hoz plygadur, tr. « Cher Seigneur, pour commencer, / me donner promptement votre permission, / si c’est votre plaisir » ●(1499) Ca 171b. Quimyat g. congie / ou licence.

    II.

    (1) Adieu.

    ●(1659) SCger 168a. quimiat, tr. «adieu.» ●(1732) GReg 12a. Adieu, tr. «Qimyad. p. qimyadou.» ●12b. Dire le dernier adieu, tr. «ober ar c'himyad divezâ.»

    ●(1921) PGAZ 85. D'ar meurz, ne glevet e Brec'hichen nemet kimmiadou glac'haruz ha lenv.

    (2) (en plt de plusieurs personnes) Kemer kimiad : se séparer, se dire adieu.

    ●(17--) ST 448. Mes pa eo pred eo d'eomp holl kemeret hor c'himiad, tr. «Mais puisqu'il faut nous séparer.»

    (3) Kemer kimiad digant : faire ses adieux, prendre congé de.

    ●(1857) HTB 141. e kemeras kinviad digant an Eonianed. ●151. Goude kement-ze a kemeras ar prins he ginviad evit mont pare.

    (4) Kimiad da : adieu à.

    ●(1847) FVR 50. Kimiad ann Aotrou ann Hermit da barrez Gwimaek.

  • kimiadañ / kimiadiñ
    kimiadañ / kimiadiñ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Dire adieu.

    ●(1575) M 1153. groa mat quent quemiadaff, tr. «fait le bien avant de dire adieu.»

    ●(1659) SCger 29b. dire adieu a quelqu'vn, tr. «quimiada.» ●(1689) DOctrinal 191. o discoursi eux à traezou divin hac quent ma quemyadas. ●(1732) GReg 12a-b. Dire adieu, tr. «Qymyada. qimyadi. ppr. qimyadet.» ●12b. Dire le dernier adieu, tr. «Qemyada evit mad.»

    ●(1869) SAG 47. en devoa goulennet kinviada.

    (2) Kimiadiñ diouzh, digant : dire adieu à.

    ●(1732) GReg 12b. Sans dire adieu à son frère, tr. «Hep qimyada digand e vreuzr.»

    ●(1834) SIM 189. Qimiadi a eure dious e dud. ●(1867) FHB 118/109a. Kinviada a reont euz an douar. ●(18--) SAQ I 247. kimiada dioc'h holl draou an douar.

    ●(1921) PGAZ 85. Al lun a dremenas o velet ar gerent nesa hag o kimmiada diout'ho.

    II. V. tr. d.

    (1) Faire ses adieux à.

    ●(1659) SCger 29b. prendre congé de quelqu'vn, tr. «quimiada vre benac.» ●96b. prendre congé, tr. «quimiadi vrebenac.» ●168a. quimiadi vre benac, tr. «dire adieu a quelqu'vn.» ●(1732) GReg 12b. Sans dire adieu à son frère, tr. «Hep qimyada e vreuzr.»

    (2) Quitter (qqc.).

    ●(1575) M 1450. En dez man drouc ha mat, he stat á quemiado, tr. «En ce jour, mauvais et bon quitteront la vie de ce monde.

  • kimiader
    kimiader

    m. –ion Homme qui fait ses adieux.

    ●(1732) GReg 12b. Celui qui adieu, tr. «Qimyadér. p. qimyadéryen.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...