Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 77 : de digempennidigezh (3801) à digilhor (3850) :
  • digempennidigezh
    digempennidigezh

    f. Malpropreté.

    (1732) GReg 597a. Malpropreté, saleté, ordure, tr. «diguempennidiguez. p. ou

  • digempenniñ / digempenn
    digempenniñ / digempenn

    v. tr. d. Mettre en désordre, désordonner.

    (1876) TDE.BF 127a. Digempenn, v. a., tr. «Mettre en désordre, déranger.» ●(1890) MOA 214a. Mettre en désordre, tr. «digempenn, v. a.»

    (1904) DBFV 51a. diganpennein, v. a., tr. «désagencer, décomposer.» ●(1931) VALL 204a. Déranger, tr. «digempenn

  • digempouez .1
    digempouez .1

    adj.

    (1) Qui n'est pas en équilibre.

    (1744) L'Arm 140a. Qui n'est pas en équilibre, tr. «Digampouiss

    (1904) DBFV 51a. diganpouiz, adj., tr. «qui n'est pas en équilibre.»

    (2) (en plt de qqn) Déséquilibré.

    (1964) BAHE 38/75. un den iskis ha digempouez, un den klañv e elvaj.

  • digempouez .2
    digempouez .2

    m. Déséquilibre.

    (1958) BAHE 17/7. Ha pa gomzimp diwar-benn Algeria (sic) hec'h-unan, Aotroù Pennskrivagner, daoust ha ne gav ket deoc'h penaos ar peurheñvelaat ar boblañs Algeriat, koustet a gousto, a zo risklet da grouiñ war dachenn ar gevredigezh, ar vuhezegezh hag an doareoù-soñjal, un digempouez a sacho gwall-zrougioù d'e heul ?

  • digen .1
    digen .1

    adj. Qui n'a pas de beauté.

    (1732) GReg 288b. Difforme, qui n'est pas beau, ni joli, tr. «Dic'hen

  • digen .2
    digen .2

    adj. = (?).

    (1910-15) CTPV I 136. En hostis-se e dro i gein / E za digen én ur ouilein / I galon lan a chagrein, tr. «L'invité tourne le dos, / et s'en revient esseulé (note Ernault : digenvez : solitude) en pleurant, / Le cœur rempli de chagrin.»

  • digened
    digened

    adj. Qui n'est pas beau.

    (1732) GReg 87a. Qui n'a point de beauté de corps, tr. « Dic'hened. hep guened. » ●(1752) PEll 483. Dic'henet, & Dighenet, qui n'a, qui a perdu la beauté.

    (1876) TDE.BF 127a. Digened, adj., tr. «Laid, difforme.»

  • digenedet
    digenedet

    adj. Qui a perdu sa beauté.

    (1867) BUE 163. mac'haniet ha dic'henedet.

  • digenediñ
    digenediñ

    v.

    (1) V. tr. d. Faire perdre sa beauté (à qqn, qqc.), enlaidir.

    (1893) IAI 266. o tic'henedi lidou santel an Iliz.

    (2) V. intr. S'enlaidir.

    (1752) PEll 483. Dic'henedi, devenir laid. participe Dic'henedet.

    (1876) TDE.BF 127a. Digenedi, v. n., tr. «Devenir laid ou difforme.»

  • digenlod
    digenlod

    adj. Désintéressé dans une affaire.

    (1931) VALL 209a. Désinterresé dans une affaire, tr. «digenlod

  • digenlodek
    digenlodek

    adj. Désintéressé dans une affaire.

    (1931) VALL 209a. Désinterresé dans une affaire, tr. «digenlodek

  • digenoù
    digenoù

    = (?) joues (?). cf. div-

    (1829) CNG 119. Hui e gleuoù me fedenneu, / Ruet méma men di-guêneu / Ér Vamen a Oêd précius / En dès eit on scùillet Jesus.

  • digenseurt
    digenseurt

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Seul, sans compagnon, solitaire.

    (1964) BRUD 18/48. Ar Barz digenseurt.

    (2) (en plt d'une langue) Isolée.

    (1937) GWAL 99/60. Eur yez digenseurt eo ar sumereg.

  • digenstrollañ
    digenstrollañ

    v. tr. d. Désassembler.

    (1931) VALL 206b. Désassembler, tr. «digenstrolla

  • digentañ
    digentañ

    adv. Da zigentañ : en premier, d'abord.

    (1994) MARV xiii 24. (An Uhelgoad) kollet anezi da zi-genta.

  • digenter
    digenter

    adj. = (?).

    (1883) MIL 161. Trefeuntegiz, tud digenter, / C'hui n'em gavo ato berr ; / Gant daou pe dri eost ar bla / C'hui vo berr ar memes tra.

  • digentriñ
    digentriñ

    v. tr. d. Désergoter, ôter l'ergot.

    (c.1718) CHal.ms i. Desergotter, tr. «diguentrein, diseueinein.»

    (1904) DBFV 51b. digentrein, v. a., tr. «ôter l'ergot (Ch. ms.).»

  • digeñver
    digeñver

    adv. Isolé. (?) cf. digenvez, keñver (?).

    (1866) FHB 56/30a. Re zigenver ec'h en em gave c'hoaz e touez e dud.

  • digenvez .1
    digenvez .1

    adj.

    (1) Étranger.

    (1872) ROU 84a. Etranger, tr. «digenvez

    (2) Solitaire, désert, isolé.

    (1925) FHAB Mae 165. Ar c'hastell a oa, eta, e 1795, dilezet ha digenvez. ●(1927) GERI.Ern 105. digenvez adj., tr. «solitaire, désert, isolé.»

    (3) En em gavout digenvez : se perdre en chemin.

    (1866) FHB 56/29a. N'en doa ket a bell da vond, ha gouscoude dre ma tostea Yvonic ous ti he dad ec'h en em gave digenvez, ha ret e oue dezan mond var goulennou.

  • digenvez .2
    digenvez .2

    m.

    (1) Solitude.

    (1927) GERI.Ern 105. digenvez m., tr. «Etat de solitude.» ●(1931) VALL 698a. Solitude, tr. «digenvez m.»

    (2) Isolement.

    (1931) VALL 402a. Isolement, tr. «digenvez m.»

  • digenvezañ / digenveziñ
    digenvezañ / digenveziñ

    v. tr. d. Isoler.

    (1931) VALL 402a. Isoler, tr. «digenveza, digenvezi

  • digenveziñ
    digenveziñ

    voir digenvezañ

  • digenvezus
    digenvezus

    adj. Isolant.

    (1931) VALL 402a. Isolant, tr. «digenvezus

  • digerc'hañ
    digerc'hañ

    v. tr. d. Priver d'avoine.

    (1942) VALLsup 16b. priver de l'avoine, tr. «digerc'ha

  • digêret
    digêret

    adj. Qui ne se sent plus chez lui.

    (1952) LLMM 32-33/132. (Douarnenez) digêret eo, tr. «il ne se sent plus chez lui.» ●(1977) PBDZ 775. (Douarnenez) digêret, tr. «qui se trouve perdu parce que hors de sa maison.»

  • digêriñ
    digêriñ

    v.

    (1) V. intr. Quitter la maison.

    (1908) DIHU 35/72. n'hel ket anehon digérein hemb ne vé ataù noz du a pe za d'er gér. ●(1927) GERI.Ern 98. digérein, tr. «partir de la maison.» ●(1931) FEZO 13. digérein en dé-sé. ●(1936) IVGA 110. Digêri a rae d'o heul o ziadou merc'hed ha bugale. ●(1942) DIHU 378/181. ur voéz goh ha n'en des ket digéret. ●(1972) SKVT I 34. Biskoazh n'en doa bet Veig kement a vall da zigêriñ.

    (2) V. tr. d. Éloigner (qqn) de chez lui à dessein.

    (1947) YNVL 84. Me a zo bet klasket va digêriñ.

  • digeriñ / digoriñ
    digeriñ / digoriñ

    v.

    I. V. tr. d. (en plt d'une porte, de qqc. d'assimilé ou d'un lieu clos)

    (1) Ouvrir.

    (1871) FHB 313/413a. araog m'am boa bet amzer da zigeri an draf.

    (1905) IVLD 116. en eur zigeri eun or a frapp.

    ►absol.

    (1877) EKG I 117. Ma ne zigor ket ni a zivarc'ho an nor.

    (2) Digeriñ (an nor, h.a.) war ub. : ouvrir (la porte, etc.) à qqn.

    (1936) PRBD 127-128. pa ve digoret ar vichet warno, e chimudont, e c'hrosmolont eun dra bennag.

    ►absol. Digeriñ war ub. : ouvrir à qqn.

    (1909) KTLR 223. Ar paotr (…) a dapaz an alc'huez hag a zigoraz var Merlik.

    (3) Digeriñ (ur gambr, h.a.) : ouvrir (une chambre, etc.).

    (1909) KTLR 92. setu aze eun alc'huez hag a zigor eur gambr ha na dleit, morse, mond ennhi.

    (4) (en plt d'une boîte, d'un meuble ou qqc. d'assimilé) Ouvrir.

    (1766) MM 286. dont da zigeri ar c'heler.

    (1878) EKG II 121. e tigoriz eur gofesion goz. ●128. da esa digeri eun armel.

    II. V. tr. d. par ext.

    A.

    (1) (en plt d'un nœud) Dénouer.

    (1925) SATR 44. Ar skoulm a zo grêt... ha na vo kin digoret !...

    (2) (en plt de paquets, courrier, etc.) Ouvrir.

    (1612) Cnf 54a. Digueriff, ha disclosaff lizerou.

    (1903) JOZO 29. Er hasour-lihérieu, é tigor er lihér.

    (3) (en plt d'un livre) Ouvrir.

    (1921) GRSA 31. Digor e hran el lévr dirakzè.

    (4) (en plt d'un coquillage) Séparer ses valves.

    (1732) GReg 503b. Ouvrir des huitres, tr. «Digueri histr.»

    B. (en plt de certaines parties de son corps)

    (1) Digeriñ e zaoulagad : ouvrir les yeux.

    (18--) CST 17. Nemet, a wech da wech, e tigore e zaoulagad.

    (2) Digeriñ e zaoulagad : se réveiller.

    (1903) MBJJ 8. mes hadvenel a ran ; ha souezet on, pa digoran da vad ma daoulagad.

    (3) Digeriñ an daoulagad : bien regarder.

    (1877) FHB (3e série) 15/115a. digeri an daoulagad ha beza divibich pa vez da joaz etre daou zen.

    (4) Digeriñ e zaoulagad : commencer à comprendre.

    (1880) SAB 302. ar re a zigoras o daoulagad o velet e oberou, a esclame, a rê marz.

    (1904) DBFV 52a. digorein, v. a., tr. «dessiler (les yeux).»

    (5) Digeriñ e c'henoù : ouvrir la bouche.

    (1868) FHB 161/39a. e tigor he c'hinou da zisvlezi ien.

    (6) Digeriñ e c'henoù : parler.

    (1732) GReg 277b. Il n'a pas desseré les dents, il n'a point parlé, tr. «Ne'n deus qet digoret e c'hinou.»

    (1877) EKG I 248. En aner e c'haloupe, den ne zigoraz he c'hinou.

    (7) Digeriñ an daouarn : desserrer les mains.

    (1732) GReg 277b. Desserrer les mains, tr. «Digueri an daouarn

    C.

    (1) Défricher.

    (1855) MAV 29. o tigeri lanneier. ●(1876) BJM 31. Ama a so douar tirien da zigheri. ●(1879) BMN 129. an douar a oa da zigori a oa gouez.

    (1904) DBFV 52a. digorein, v. a., tr. «défricher.» ●(1960) EVBF I 335. Outre les expressions données plus haut, on trouve encore, pour «défricher» : (…) digor, dïgori douar, Plonéour-L[anvern] digor douar neuez, ouvrir de la nouvelle terre.

    (2) Digeriñ douar kozh : jachérer.

    (1732) GReg 257a. Defricher, mettre une terre en état d'être cultivée, tr. «digueri douar coz

    (3) Digeriñ ambrioù : ouvir de nouveaux sillons sur des anciens.

    (1913) KZVr 29 - 21/09/13. Ambriou, deux bandes, ou «bomm» jetées par la charrue de chaque côté pour former un nouveau sillon du creux, ou «ant», qui séparaient les deux anciens sillons. Cette opération s'appelle «ober» ou «digeri ambriou, digeri war an ambriou» H[au]t Leon.»

    (4) Digeriñ mammennoù : ouvrir des sources.

    (1956) BLBR 94/4. Pa vez kont euz douarou êt re seh, n'eo ket a-walh doura diwar-horre, gwelloh labour eo andona ha digeri ar mammennou.

    (5) Digeriñ hent : ouvrir un chemin, une route.

    (1847) MDM 165. Digeri henchou, steriou.

    (1910) MBJL 60. Digoust eo digeri hencho houarn er vro-man. ●(1912) BUAZpermoal 341. Evit digeri hent, Jann a reas eur mug d'eze [d'ar Saozon].

    (6) (en plt d’un cours d’eau) Creuser.

    (1847) MDM 165. Digeri henchou, steriou. ●(1868) FHB 204/384a. labourat ar foenneier-ze, digeri caniou evit lacat varnezho an dour a lezont da vont da goll.

    (7) Ouvrir, séparer en deux parties.

    (1530) J p. 128b. Ha choaz muy eguyt hoz dihuz / Er guereu digor an mor ruz, tr. «Après vous avoir ouvert un passage commode à travers la mer rouge.»

    (8) Ouvrir (avec une arme tranchante).

    (c.1680) NG 1550. Longeus guet vr glaiuë é digoras e calon.

    III. V. tr. d. sens fig.

    (1) Digeriñ brezel, trouz : engager une guerre, un conflit, les hostilités.

    (1931) VALL 347b. engager la guerre, tr. «digeri brezel.» ●(1932) FHAB Gouere 284. ar yaouankizou (...) eo a zo o tigeri trouz evit kaout eur marc'h-houarn.

    (2) Digeriñ dispignoù : engager des dépenses.

    (1927) FHAB Genver 18. ped tiegez kristen a welit (...) o tigeri dispignou evit kas o bugale d'eur skol gristen ?

    (3) (pathologie) Froisser.

    (1943) FHAB Gwengolo/Here 350. (Kleder) Digoret en deus e vrec'h, distreset, forset. ●(1962) TDBP II 109. Me am-eus digoret ma breh o troha bizi, tr. «je me suis ouvert (forcé) le bras en coupant du goémon.»

    (4) Initier, commencer.

    (1869) HTC 91. Salamon (lire : salomon) a reas digeri al labour evit sevel eun ti.

    (1920) AMJV 77. Ar Vam e doa c'hoant da zigeri labour en eul leac'h all.

    (5) Commencer.

    (1908) FHAB Gwengolo 276. o tigeri eur gavoten.

    (6) Ouvrir, inaugurer.

    (1867) MGK 34. Ar vozadik razed, dastumet a vagad, / A zigoraz kuzul. ●(1869) FHB 257/380a. Ar brezegen great gant ar Pab evit digeri ar Sened.

    (7) Digeriñ e galon : ouvrir son cœur.

    (1732) GReg 252b. Découvrir ses sentiments, s'ouvrir à quelqu'un, tr. «Digueri e galoun da ur re.»

    (8) Digeriñ ar spered : ouvrir l'esprit.

    (1906) KPSA xvii-xviii. Pedi a rea an A. Doue da zigeri d'ezan e spered, ato e chomme poud. ●(1911) BUAZperrot 34. Ar bale-bro a zigor ar spered.

    IV. V. tr. i.

    (1) Digeriñ war (ur gambr, h.a.) : ouvrir (une chambre, etc.).

    (1909) KTLR 92. setu aze eun alc'huez hag a zigor eur gambr ha na dleit, morse, mond ennhi. Ma tigorit var-n-hi, dioc'h-tu e vezoc'h lazet.

    (2) (agriculture) Digeriñ war an ambrioù : ouvir de nouveaux sillons sur des anciens.

    (1913) KZVr 29 - 21/09/13. Ambriou, deux bandes, ou «bomm» jetées par la charrue de chaque côté pour former un nouveau sillon du creux, ou «ant», qui séparaient les deux anciens sillons. Cette opération s'appelle «ober» ou «digeri ambriou, digeri war an ambriou» H[au]t Leon.»

    V. V. intr.

    A.

    (1) (en plt d'une porte) S'ouvrir.

    (1633) Nom 146a. Valuæ, valuæ bifores : porte à deux batans, ou qui s'ouure en deux parties : vn nor á diou stalaff, pe á digor daou anter.

    (1871) FHB 313/412b. pa gleviz dor porz va zi o tigeri a flao... ●(1878) EKG II 118. kaer em boa horta an or, ne zigore ket.

    (1902) PIGO I 51. o c'hortoz an nor da zigori. ●(1904) DBFV 52a. digorein, v. n., tr. «s'ouvrir.»

    (2) Digeriñ war : s'ouvrir en donnant sur.

    (1867) BUE 203. Ann iliz a digore war ru San-Jakez.

    (3) (en plt de fleurs, de feuilles) Éclore.

    (1872) ROU 83a. S'épanouir, tr. «Digori

    (1904) DBFV 52a. digorein, v. n., tr. «s'ouvrir, s'épanouir, éclore.» ●(1928) FHAB Ebrel 136. an deliou o paouez digeri er faou.

    (4) (en plt d'un arbre) Déployer ses branches.

    (1838) OVD 173. Er gùé queneu (…) e hroa un dommage bras : rac èl ma cresquant forh ihuél ha ma tigueorant hilleih, ind en denne tout er chuguon ag en doar.

    (5) (en plt d'un coquillage) Ouvrir ses valves.

    (1867) MGK 121. eunn histren a zigor.

    (6) (en plt de lézardes) Se former.

    (1928) BFSA 72. gwaskou o tigeri er mogeriou.

    B. par ext. (en plt d'un commerce) Ouvrir.

    (1903) MBJJ 168. Ha bazar e-bed na zigoro arc'hoaz.

    C. sens fig.

    (1) (en plt de l'esprit.) S'épanouir.

    (1926) SAHE 13. Kerkent ha ma teuaz e spered da zigeri. ●(1964) BRUD 18/26. Poseve e tigoro e spered gand an oad.

    (2) (en plt d'un événement) Commencer, éclater.

    (1867) MGK 124. Brezel a zigoraz. ●(1869) SAG 302. hag emgann vras a zigoraz. ●(1888) SBI II 300. gwassa bar tourmant a dior ! ●(18--) CST 21. eur brezel spontus a yea da zigeri etre relijion ar baganed hag hini ar gristenien.

    (1923) FHAB Gouere 250. eman ar pardon bras o tigeri. ●(1953) BLBR 57/5. pedi ha pleustri a ra hag en aon ne zigorje brezel etrezo.

    (3) (en plt d'une époque) Commencer.

    (1869) FHB 205/385a. ar re so en oad da ober ho fask er bloaz a ia da zigeri. ●(1893) IAI 92. Pa zigoras an ennekvet kanved.

    (1911) BUAZperrot 900. Ar bloaz nevez a ia da zigeri. ●(1916) KANNlandunvez 60/431. Ha d’al lun e tigoro eur sizuniad nevez ha benniget.

    (4) (marine ; en plt de la mer) Rapporter, augmenter d'amplitude.

    (1962) TDBP II 109. Bremañ emañ ar mor o tigeri, tr. «en ce moment les marées augmentent de hauteur, on approche de la pleine lune ou de la nouvelle lune (le contraire de menel).»

    (5) (en plt des membres) Se développer.

    (1942) FHAB Gwengolo/Here 197b. gant al labour-douar an holl izili a c'hoari a-bep eil hag e tigoront, e kaletaont, ec'h astennont, e startaont.

    (6) S'ouvrir (à qqc.).

    (1924) ARVG Eost 172. mar boa unan dall bennak, didallan a reont ; digeri a ra o daoulagad d'ar wirione.

    VI. V. pron. réfl. En em zigeriñ : s'élargir.

    (1903) MBJJ 104. dre ma savomp e teu an draouien d'en em zigeri.

    VII.

    (1) Digeriñ klaz : voir klaz.

    (2) Digeriñ evel dor ur forn : voir forn.

  • digern
    digern

    adj.

    (1) Sans pointe.

    (1962) EGRH I 57. digern a., tr. « sans pointe. »

    (2) Sans trémie.

    (1962) EGRH I 57. digern a., tr. « sans trémie. »

  • digernezh
    digernezh

    adj.

    I. (en plt de qqn)

    A.

    (1) Impitoyable.

    (1876) TDE.BF 127a. Digernez, adj., tr. «Cruel.» ●(1890) MOA 300b. Impitoyable, adj., tr. «digernez

    (1907) DRSP 57. Ar zaozon digernez. ●(1911) BUAZperrot 72. Digernez oa evitan e unan. ●97. Pez digernez ma 'z out, eme ar verzerez. ●262. eur strollad barbared diniver ha digernez. ●(1915) KANNlandunvez 49/343. ha miret na vent breset gant enebourien digernez. ●(1927) GERI.Ern 105. digernez adj., tr. «Sans ménagement, sans pitié.»

    (2) Bezañ digernezh ouzh ub. : être impitoyable pour.

    (1873) FHB 463/365a. ken digernez oa ountha he unan.

    (1911) BUAZperrot 585. Digernez oa ouz e gorf.

    (3) Bezañ digernezh e-keñver ub. : être impitoyable pour.

    (1911) BUAZperrot 142. e vreur hena her c'hemeras neuze da bôtr saout, hag a oue digernez en e genver.

    B. Qui n'est pas dans le besoin.

    (1905) HFBI 88. Piou éo an den-zé ken diguérnés en amser man, da zigori hé ialc'h da sacrifia dar paour, eur seurt somme arc'hant.

    II. (en plt de qqc.)

    (1) Impitoyable.

    (1911) BUAZperrot 99. e reas neuze eur brezel digernez d'an holl ziou fall a wele en dro d'ezan.

    (2) Inhumain.

    (1911) BUAZperrot 23. he fedennou birvidik, he finijennou digernez.

    (3) =

    (1964) ABRO 92. an dilerc'h eus ar fest digernez o devoa graet ar c'houezidi.

    (4) Bezañ digernezh ouzh udb. =

    (18--) SAQ I 131. beza dizamant, digernez ouz he boan.

    III. Adv. Durement, sans ménagement, sans pitié.

    (1889) ISV 449. var bouez poania digernez.

    (1927) GERI.Ern 105. digernez adv., tr. «Sans ménagement, sans pitié.»

  • digerniañ
    digerniañ

    v. tr. d. Retirer la terre (qui s'est accumulée sous les chaussures).

    (1982) MABL I 82. (Lesneven) kerniañ, 'rankes digerniañ da voutoù neuze bep an amzer. ●(1982) MABL II 71. (Lesneven) digerniañ : tennañ ar c'hernioù douar dindan ar boutoù.

  • digerzhout
    digerzhout

    v. intr. Marcher.

    (17--) SP II 306. Ha digerzet pront, tr. «Marchez bon pas.»

  • digetell
    digetell

    adj. = (?).

    (1927/30) LUMO 42. Ho teod a vo flemmus, hag ho torn digetell !

  • digeuz
    digeuz

    adj. Sans regret.

    (1931) VALL 137b. sans regret, tr. «digeuz.» ●(1982) TKRH 29. Marvet er bloaz mil-eizh-kant digeuz ! Kaset da borzh ar Joa ! Setu an daou grennlavar implijet gwechall evit e gañv.

  • digeuziañ
    digeuziañ

    v. tr. d. Consoler.

    (1944) GWAL 161/48. digeuziañ e galon mantret gant mac'homerezh an estren war ar Vro.

  • digevannez
    digevannez

    adj.

    (1) (Endroit) non fréquenté.

    (1927) GERI.Ern 105. digevannez adj., tr. «Non fréquenté.» ●(1931) VALL 208a. Désert subs., tr. «lec'h digevannez.» ●320a. non fréquenté, tr. «digevannez

    (2) Solitaire.

    (1944) LLMM 12-13/22. Setu ma kavan ur ster d'am buhez digevannez.

  • digevannezus
    digevannezus

    adj. (Lieu) inhospitalier.

    (1927) GERI.Ern 105. digevannezus C[ornouaille] adj., tr. «(lieu) inhospitalier.» ●(1931) VALL 320a. non agréable à fréquenter, tr. «digevannezus

  • digevatal
    digevatal

    adj.

    (1) Disproportionné.

    (1732) GReg 294a. Disproportionné, ée, tr. «diguevatal.» ●761a. Qui n’est pas proportionné, tr. «Diguevatal

    (1872) ROU 97b. Non proportionné, tr. «digavatal

    (1962) EGRH I 57. digevatal a., tr. « disproportionné. »

    (2) Sans équivalence.

    (1962) EGRH I 57. digevatal a., tr. « sans équivalence. »

  • digevatalded
    digevatalded

    f. Inégalité.

    (1931) VALL 387a. inégalité, tr. «digevatalded f.»

  • digevatalder
    digevatalder

    m. Inégalité.

    (1931) VALL 387a. inégalité, tr. «digevatalder m.»

  • digeviñ
    digeviñ

    v. intr. Sortir d'une grotte.

    (c.1836) COM vi moj. 1. eul leon kré, nerzet a zigueô.

  • digevnidañ
    digevnidañ

    v. intr. Ôter les toiles d'araignées.

    (1857) CBF 81. red e vezo d'it diginida, tr. «Il te faudra abattre les toiles d'araignées.»

    (1910) MAKE 73. o tivergla, o spurat, o tigiounida.

  • digevredigezh
    digevredigezh

    f. Incompatibilité.

    (1904) DBFV 51b. digevredigiah, f., tr. «incompatibilité (l'A.).»

  • digevrediñ
    digevrediñ

    v.

    (1) V. tr. d. Séparer, dissocier.

    (1914) DFBP 91a. désassocier, tr. «Digevredi

    (2) V. intr. Se dissocier.

    (1931) VALL 224a. se dissocier, tr. «digevreda, digevredi

  • digevret
    digevret

    adj. Séparé.

    (1941) ARVR 6/4b. Goude eun eurvez vale, ez oant o-daou, digevret-krenn diouto.

  • digig
    digig

    adj. Sans chair.

    (1921) FHAB Kerzu 331. everien divuzel ha digik. ●(1941) FHAB Du/Kerzu 95. e poullou lagad digig an Ankou. ●(1959) BAHE 21/2. an tamm askorn treut ha digig.

  • digigañ
    digigañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Décharner.

    (1876) TDE.BF 127b. Digiga, v. a., tr. «Enlever la chair de dessus les os.» ●(1890) MOA 162b. Oter la chair de dessus les os, tr. «digiga ann eskern.»

    (1904) DBFV 51b. digigein, v. a., tr. «décharner.» ●(1907) BOBL 09 mars 128/3b. eur brank a stagaz deus pluen e fuzul, an tenn a bartiaz, hag a zigigaz d'ean e vrec'h diou. ●(1914) DFBP 78b. décharner, tr. «Digiga.» ●(1931) VALL 186b. Décharner, tr. «digiga.» ●(1962) EGRH I 57. digigañ v., tr. « enlever la viande (des os). »

    (2) Écharner.

    (1732) GReg 314b. Echarner, terme de tanneur, tr. «Diguiga crec'hin.»

    II. V. intr. Maigrir, perdre de l'embonpoint.

    (1732) GReg 331a. Perdre son embonpoint, tr. «diguiga. pr. diguiget

  • digiget
    digiget

    adj. Décharné.

    (1914) DFBP 78b. décharné, tr. «Digiget.» ●(1977) PBDZ 775. (Douarnenez) digiget, tr. «dont on a enlevé la viande.»

  • digilhañ
    digilhañ

    v. tr. d. Désencercler.

    (1911) BUAZperrot 265. edo neuze dre he mab o tigilha Jeruzalem. ●336. Pa glevas he devoa digilhet Orleans. ●(1929) FHAB Mezheven 202. hag e tigilhas Orleans. ●(1930) FHAB Meurzh 95. Jannedig Flamm o tigilha Henbont.

  • digilhet
    digilhet

    adj. Désencerclé.

    (1925) FHAB C'hwevrer 65. ar c'hras a-raok mervel da welet an Naoned digilhet.

  • digilhor
    digilhor

    adj. (Charrue) sans avant-train.

    (1923) SKET I 56. an alar digilhor. ●(1931) VALL 34a. araire, tr. «arar ou alar digilhor

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...