Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 74 : de digaeraat (3651) à digaotet (3700) :
  • digaeraat
    digaeraat

    v. tr. d. Enlaidir.

    (c.1718) CHal.ms i. enlaidir, tr. «digaerat, difeçonnein, tristat, uilat.»

    (1904) DBFV 51a. digaerat, v. a., tr. «enlaidir.»

  • digailhar
    digailhar

    adj.

    (1) Pur, non souillé.

    (1876) TDE.BF 125b. Digaillar, adj., tr. «Sans boue, sans ordures.» ●(1886) SAQ I 10. e vevas digaillar e peb giz epad he buez hed ha hed. ●(1889) ISV 310. derc'hel he zae digaillar. ●(18--) SAQ I 44. Doue a c'houlenn ma kerzimp digaillar var hent ar barados. ●(18--) SAQ II 430. Eurus ar re a gerz digaillar, gant an hent, hag atao ervez lezen Doue.

    (1907) PERS 310. digaillar sae venn he vadiziant. ●(1911) BUAZperrot 197. an Oan digailhar, dizaotr, disi ha dinam. ●(1912) MMKE xvii. Ar bugel a zo evelse : e spered eon c'hoaz, e galon digailhar.

    (2) (en plt d'un travail) Qui ne salit pas.

    (1872) DJL 6. brema n'eus an hini [ar garg] digalliar a feneant.

    (3) (en plt d'une langue) Pure.

    (1907) MVET 2. Ra virint ivez o brezonek yac'h ha digailhar dioc'h ar sklabez gallek a zigas lod anezo eus a Vret !

  • digailharañ
    digailharañ

    v. tr. d. Laver, nettoyer, décrotter.

    (1659) SCger 40b. decrotter, tr. «dicaillara.» ●(1732) GReg 253a. Decrotter, tr. «Digailhara. pr. digailharet

    (1876) TDE.BF 125b. Digailhara, v. a., tr. «Décrotter.» ●(1890) MOA 204a. Décrotter habits, tr. «digaillara dillad.»

    (1907) PERS 28. He blijadur eo digaillara anezho [ar beorien] ha laza an hostizien a gave var ho dillad fank. ●(1914) DFBP 81a. décrotter, tr. «Digaillara.» ●(1931) VALL 190a. Décrotter, tr. «digailhara

  • digalastrañ
    digalastrañ

    voir diganastrañ

  • digalastriñ
    digalastriñ

    voir diganastrañ

  • digalediñ
    digalediñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Amollir.

    (1732) GReg 33b. Amolir, rendre moins dur, tr. «Digaledi. pr. digaledet.» ●(1744) L'Arm 12b. Amolir, tr. «Digalédein

    (1962) EGRH I 57. digalediñ v., tr. « perdre sa dureté. »

    (2) Déconstiper.

    (1732) GReg 557a. Lacher le ventre, tr. «digaledi

    (1876) TDE.BF 125b. Digaledi ar c'hof, tr. «lâcher le ventre.»

    (1927) FHAB Gouere 145. Eun doare aes da zigaledi ar c'horf evid ar re ne garont ket kemeret spurjou. ●(1931) VALL 147b. bon contre la constipation, tr. «mat da zigaledi ar c'horf.»

    (3) Assouplir (des chaussures).

    (1924) BILZbubr 43-44/1025. Digaledet int bet gant al lardigenn, duet gant ar galc'hudenn.

    II. V. intr. sens fig. Cesser d'être dur.

    (1911) SKRS II 52. he galoun ker kaledet koulzkoude a zeu bep eun tammik da zigaledi.

  • digaledus
    digaledus

    adj. Laxatif.

    (1931) VALL 420a. Laxatif, tr. «digaledus (d'ar c'horf).»

  • digaletaat
    digaletaat

    v. tr. d. Amollir.

    (1744) L'Arm 12b. Amolir, tr. «Digalétatt

  • digalon .1
    digalon .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Sans cœur, cruel.

    (1902) PIGO I 219. an den digalon a oa o ren warnoc'h. ●(1904) DBFV 51a. digalon, adj., tr. «sans cœur.»

    (2) Lâche.

    (1659) SCger 32b. couard, tr. «digalon.» ●94b. poltron, tr. «digalon.» ●(1732) GReg 224a. Sans courage, qui n'a point de courage, tr. «digaloun.» ●557a. Lâche, qui n'a point de cœur, tr. «Digalon

    (1867) MGK 61. Evit-han da vout digaloun, / A lakea ann holl da grena. ●(1868) FHB 175/146b. tud digalon pa lezent evelse didama ho rouantelez. ●(1880) SAB 88. ar bobl dizantel, digalon ha dizacred.

    (1904) DBFV 51a. digalon, adj., tr. «lâche.»

    B. (en plt de qqc.) fait par qqn sans cœur.

    (1878) EKG II 212. pa gomzan a draou ker kriz, ken digaloun ha maro ar paour keaz koueriad.

    II. Adv. À contre-cœur.

    (1939) RIBA 139. ha monet e hra getè digalon kaer.

  • digalon .2
    digalon .2

    f.

    (1) Découragement.

    (1732) GReg 252a. Il est tombé dans le découragement, tr. «an digaloun a so gand-hâ.»

    (1847) FVR 368. ma teuaz enn eunn taol, e 1812, ar skourn, ann dienez, ann emgannou, ann digaloun da goll, e gweleac'hiou ien ar Rusia, ar c'haera arme a oa biskoaz gwelet war droad. ●(1866) LZBt Ebrel 105. e oa ar gristenien-geaz enn eunn digalon ar brasan.

    (2) Lâcheté.

    (1931) VALL 414b. Lâcheté, tr. «digalon m.»

  • digalon .3
    digalon .3

    m. Personne lâche.

    (1880) SAB 48-49. An digalon-se ne benglinas ket evel ar re all da adori mister an Incarnasion. ●(1883) IMP 47. An digalon !

  • digalondeb
    digalondeb

    s. Désespoir, découragement.

    (1921) LABR iii. Meit ne badé ket pél er goéhat-se a zigalondeb.

  • digalonder
    digalonder

    m. Lâcheté.

    (1919) MVRO 7/4d. digalonder an dud.

  • digalonegezh
    digalonegezh

    f.

    (1) Découragement.

    (1924) FHAB C'hwevrer 76. Oh ! n'eo ket dre aon na digalonegez an hini eo. ●(1976) LLMM 176/201. an digalonegezh a zeue d'o c'hrignañ bep ur mare.

    (2) Lâcheté.

    (1931) VALL 414b. Lâcheté, tr. «digalonegez f.»

  • digalonek
    digalonek

    adj.

    (1) Lâche, sans courage.

    (1732) GReg 557a. Lâche, qui n'a point de cœur, tr. «digalounecq

    (2) Qui manque de cœur, faible.

    (1838) OVD 276. ur médecinour péhani e grihua un dén digalonnêc é rein dehou d'ivet a certæn deur mad de gonfortein er galon.

  • digalonekaat
    digalonekaat

    v.

    (1) V. intr. Perdre courage, se décourager.

    (1876) TDE.BF 126a. Digalounekaat, v. n., tr. «Perdre courage.» ●(1878) EKG II 87. n'em boa ket a c'hoant da zigalounekaat. ●122. eur penn kalet, ne zigalouneka jamez.

    (1903) MBJJ 205. N'int ket dare kennebeut da zigalonekât.

    (2) V. pron. réfl. En em zigalonekaat : perdre courage, se décourager.

    (1862) JKS 31. Arabad eo eta d'e-omp en em zigalounekaat. ●109. ne dle ket koll fisians nag en em zigalounekaat.

  • digalonekaet
    digalonekaet

    adj. Découragé.

    (1878) EKG II 107. n'omp ket digalounkeat.

  • digalonekaus
    digalonekaus

    adj. Décourageant, désespérant.

    (1931) VALL 189b. Décourageant, tr. «digalonekaüs.» ●208b. Désespérant, tr. «digalonekaüs

  • digaloniezh
    digaloniezh

    f. Couardise.

    (1732) GReg 218b. Couardise, tr. «digalounyez

    (1931) VALL 159b. Couardise, tr. «digal n oniez f.»

  • digaloniñ
    digaloniñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Décourager.

    (17--) TE 246. eit ou lorhein hac ou digalonein.

    (1928) LEAN 94. An tammigou trubuilh-ze o dije digalonet marteze re all.

    (2) Digaloniñ (ub.) ouzh udb. : faire perdre l'envie de.

    (1838) OVD 270. ne glasque nameit hou yennein hac hou tigalonein doh en œvreu mad.

    II. V. intr. Perdre courage.

    (1864) SMM 85. Dioual da zigaloni. ●139. Hoc'h ene, gant an anken, a ve poulzet da zigaloni.

    III. V. pron. réfl. En em zigaloniñ : se décourager.

    (1907) BSPD I 81. lod aral, spontet é huélet en tourmanteu blaoèhus é oent eit gouzanv, hum zigaloné. ●159. el lakat d'hum zigalonein.

  • digalonus
    digalonus

    adj. Décourageant.

    (1877) BSA 293. Goude eur respont ken digalounuz.

    (1931) VALL 189b. Décourageant, tr. «digalonus

  • digalzañ / digalziñ
    digalzañ / digalziñ

    v. tr. d. Gaspiller.

    (1936) IVGA 303. Digalzet 'm eus va buhez. ●(1972) SKVT I 18. n'oa ket teneridigezh da zigalzañ.

  • digalzer
    digalzer

    m. –ion Gaspilleur.

    (1936) IVGA 137. digalzerien ar gouarnamant. ●(1952) LLMM 32-33/79. klasker-boued, digalzer, debrour-ar-vre. ●(1972) SKVT I 142. Frost eo ar vartoloded, ha digalzerien, ken ez int.

  • digalziñ
    digalziñ

    voir digalzañ

  • digamambre
    digamambre

    adj.

    (1) Sans manières, sans façons.

    (1909) FHAB C'hwevrer 48. giziou digamambre ar Vretouned. ●(1962) EGRH I 57. digamambre a., tr. « simple, sans manière. »

    (2) Qui ne font pas de manières, de façons.

    (1913) FHAB C'hwevrer 52. ar skouadren vihan-ze, pôtred digamambre varnezi. ●(1931) VALL 290a. gens sans façons (qui ne font pas de manières), tr. «digamambre L[eon].»

  • digamm
    digamm

    adj.

    (1) Adj. Droit, sans courbure.

    (1849) LLB 843. en eflen digam. ●(1895) GMB 157. pet[it] Trég[uier] digam non courbé.

    (1904) DBFV 51a. digam, adj., tr. «qui n'est pas courbé, droit, effilé.» ●(1934) BRUS 119. Droit, tr. «digam (sans courbure).»

    (2) Loc. adv. Kamm-digamm : boitillant.

    (1977) PBDZ 783. (Douarnenez) kamm-digamm, tr. «qui marche en boitant.»

  • digammañ/ digammiñ
    digammañ/ digammiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) (en plt d'une voie) Rectifier.

    (1928) BREI 54/1b. digrec'hian, digamman, kompezan, touflean an holl henchou-treuz 'tre Keraez ha Gwengamp... ●(1974) SKVT III 12. digammañ an hentoù hedro.

    (2) Faire cesser (qqn) d'être boîteux.

    (1921) GRSA 269-270. un dén (...) hag e zizallè er geih tud, ou divoarè, ou digammè, ou diglenùedè.

    (3) Redresser, détordre, dégauchir, défausser.

    (1732) GReg 257b. Degauchir, tr. «digamma. pr. digammet.» ●(1744) L'Arm 96a. Degauchir, tr. «Digammein.. étt

    (1876) TDE.BF 126a. Digamma, v. a., tr. «Dégauchir, redresser.» ●(1895) GMB 157. digamañ, tr. «redresser, pet[it] Trég[uier].» ●(18--) SAQ II 61. Eur blanten iaouank a zo eaz da zigamma ; eur blanten goz a dorfe kentoc'h eget eüna.

    (1904) DBFV 51a. digammein, v. a., tr. «dégauchir.» ●(1931) VALL 191a. Défausser, tr. «digamma.» ●(1934) BRUS 80. Redresser (décourber), tr. «digammein

    (4) sens fig. Rendre honnête suivant les préceptes.

    (18--) SAQ II 103. Red eo ive digamma, euna, divosa 'n ene.

    II. V. intr. Cesser d'être courbé.

    (1895) GMB 157. digamañ, tr. «cesser d'être courbé, pet[it] Trég[uier].»

  • digammiñ
    digammiñ

    voir digammañ

  • digampadur
    digampadur

    m. Action de lever le camp.

    (1904) DBFV 51a. diganpadur, m., tr. «action de décamper.»

  • digampiñ
    digampiñ

    v. intr.

    (1) Décamper, lever le camp.

    (1732) GReg 248b. Decamper, tr. «Van[netois] digampeiñ.» ●(17--) TE 91. a pe oai rét digampein.

    (1904) DBFV 51a. diganpein, v. n., tr. «décamper.»

    (2) Décamper, s'enfuir rapidement.

    (17--) VO 43. ean e zigamp quer sontil, que-ne spurmantèr quet dré-men e pass.

    (1856) VNA 187. pour moi je décampe, tr. «eid-on-mé me zigamp.» ●(1877) EKG I 297. ne zaleaz ket da zigampi ac'hano.

  • digampost
    digampost

    adj. Sans ordre, désordonné.

    (1917) LZBt Gouere 2. Tud ar vro, kouskoude, a ve digampost hag eun (lire : eur) graman louz war o dremmo. ●(1966) BAHE 47-48-49/20. Gwerzennoù digampost ha goullo. ●(1982) TKRH 27. Emichañs e oa un tamm digampost ar menaj gante memestra.

  • diganastrañ / diganatrañ / diganastriñ / digalastriñ / digalastrañ
    diganastrañ / diganatrañ / diganastriñ / digalastriñ / digalastrañ

    v. tr. d.

    (1) Écanguer (le lin, le chanvre).

    (1931) VALL 235a. Écanguer le lin, chanvre, séparer la partie ligneuse, tr. «diganastra, –tri L[éon].» ●(1962) EGRH I 57. diganastrañ, diganastriñ v., tr. « écanguer (le lin, le chanvre…). » ●(1984) HBPD 11. guélet em es er labourér doh en dihélestrein ar é varhkoed [er hoarh].

    (2) sens fig. Donner une raclée à, rosser.

    (1907) FHAB Kerzu 317. Ar Gouarnamant hen d'euz lavaret rei da baotred ar Maroc eun distres euz ar re vella. M'oarvad, araog ma lennot Feiz ha Breiz, e vint bet digalastret. ●(1929) CDFi 19 janvier. an ankou zo o vont da gerc'hat an tri laer am eus diganatret.

  • diganastriñ
    diganastriñ

    voir diganastrañ

  • diganatrañ
    diganatrañ

    voir diganastrañ

  • digant
    digant

    prép.

    (1) De.

    (1499) Ca 62a. Digant. g. de. ●(c. 1501) Donoet 17-13. ate, diguenide, tr. « ate, par toi »

    (1847) FVR 166. bean eou eur ro diant Doue.

    (2) D'avec.

    (1612) Cnf 29a. reueliff nep secret cleuet digant vn den arall. ●45b. An heny à pren digant an ezomec è eth.

    (1710) IN I 397. ec'his ur gouan calet eo, peini a lam he oll guenet digat an douar. ●(1732) GReg 314b. Il nous a échapé, tr. «Achapet eo digueneomp. achapet eo quyt diganeomp.» ●(1752) BS 17. tennet vezo diguenet ar sclerigen. ●(1792) BD 1232-1233. ma calon aso glacharet / Pan doch diguenemp dessedet, tr. «Mon cœur est affligé / Puisque vous nous avez quitté.» ●(17--) SP I 29. Hep sicour dianec'h.

    (1862) BSH 69. Vit cavet digane êno eul louncquaden. ●(1888) SBI II 134. Digant unan ar vêleienn, tr. «De l'un quelconque des prêtres.»

    (1905) ALLO 39. Hanter kant lur evit mezer / A glaskan diganed, straner.

    (3) [avec le v. «goulenn»] À.

    (1612) Cnf 27a. ha da goulen digantaff, pe-rac ez edoc'h-huy aman. ●(1621) Mc 84. autreit diff an pez á goullennaff digueneoch.

    (c.1680) NG 195. Deguet Joseph e voy goulenet. ●537-538. E goulen deguet Doué / Vangeancë ol ahanamp. ●(1752) BS 17. Petra c'houlennit-u diguenê, va Doue ? ●(17--) EN.ap 35. dre sé e houllenan diannach compagnonnes, tr. «aussi je vous demande, compagnie.»

    (1847) FVR 166. red eou eta hen goulenn diant-han dre ar iun, ar beden hag ann aluzon. ●(1852) MML 36. hag e c'houl dian'hîn. ●(1877) EKG I 9. goulennet diganthan ar memes tra. ●(1884) BUZmorvan 1. Ne c'houlennann diganez nemed eunn dra.

    (1900) MSJO 23-24. Doue a c'houlen daganen. ●(1934) PONT 23. ar pez a c'houlenn diganto.

    ►[form. conju.]

    S1 diganin

    (1752) BS 17. diguenê.

    (1852) MML 36. dian'hîn. ●(1862) BSH 69. digane.

    (1900) MSJO 23-24. daganen.

    S2 diganit / diganide / diganez

    (c. 1501) Donoet 17-13. diguenide.

    (1752) BS 17. diguenet.

    (1884) BUZmorvan 1. diganez.

    (1905) ALLO 39. diganed.

    S3m digantañ

    (1612) Cnf 27a. digantaff. ●(1621) Mc 59. digantaff.

    (1847) FVR 166. diant-han. ●(1877) EKG I 9. diganthan.

    S3f diganti

    P1 diganimp / diganeomp

    (1732) GReg 314b. digueneomp. diganeomp. ●(1792) BD 1233. diguenemp.

    P2 diganeoc'h

    (1621) Mc 84. digueneoch.

    (17--) SP I 29. dianec'h. ●(17--) EN.ap 35. diannach.

    P3 diganto

    (1934) PONT 23. diganto.

  • digantaj
    digantaj

    m. Rognage.

    (1950) ANTK 76. Uzul ha digantaj voneiz.

  • digantañ
    digantañ

    v. tr. d. Rogner (des pièces).

    (1950) ANTK 76. Neb a brest war uzul hag a zigant skoejoù.

  • digañv
    digañv

    m. Fin de deuil.

    (1950) ANTK 32. Kerkent hag an digañv, ur c'haer a zimezi ho pezo da vinnigañ.

  • digañvet
    digañvet

    adj. Qui n'est plus en deuil.

    (1977) PBDZ 774. (Douarnenez) digañvet, tr. «qui a quitté le deuil.»

  • digañviñ
    digañviñ

    v.

    (1) V. intr. Sortir de deuil.

    (c.1836) COM vi moj. 21. Ar c'holl euz eunn Ozac'h n'é-d-a ket hep daélou. / §§§Diganvi a rêeûr goudé kalz a glemmou.

    (1962) EGRH I 57. digañviñ v., tr. « quitter le deuil. »

    (2) V. tr. d. Faire sortir de deuil.

    (1966) BRUD 22/7. ne dalvez ket deom klask troiou da douella on daoulagad na da zigañvi on ene : kaset eo bet ganeom d'ar vered disadorn eizteiz zo.

  • digañvoù
    digañvoù

    adj. Sans douleur.

    (1530) Pm 180. En ty maz ve scaff dicaffou, tr. «Dans la maison où il serait, certes sans douleur.»

  • digaoc'h
    digaoc'h

    voir digaoc'hañ

  • digaoc'hañ / digaoc'hiñ / digaoc'h
    digaoc'hañ / digaoc'hiñ / digaoc'h

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Ôter la merde de, démerder, ébréner, torcher.

    (1876) TDE.BF 126a. Digaoc'ha, v. a., tr. «Décrasser, parlant des enfants.» ●(1890) MOA 204a. Décrasser, v. a. Déc… les enfants, tr. «digaoc'ha ar vugale vihan.»

    (1904) DBFV 52a. digohein, digauhein, v. a., tr. «ôter l'ordure.» ●(1931) VALL 190a. Décrotter les marmots, tr. «digaoc'ha.» ●(1936) IVGA 44. pa ne ve ken evit digoc'ha ar vugale. ●(1960) BAHE 25/32. da zigaoc'hañ ar vugalennoù. ●(1962) EGRH I 57. digaoc’hañ v., tr. « décrasser (un enfant). » ●(1977) PBDZ 775. (Douarnenez) digaoc'hiñ, tr. «démerder.»

    (2) par ext. Nettoyer, décrasser.

    (1732) GReg 253a. Decrotter, tr. «digauc'ha. pr. digauc'het

    (1905) HFBI 402. é teué oll mérched ar charter da zigaoc'ha ô dilliad. ●(1982) MABL II 71. (Lesneven) digaoc'hañ : tennañ an traoù lous.

    (3) sens fig. =

    (1936) BREI 446/1c. Bez o doa eun teod da zigaoc'ha Brezoneg, evel ne vez ket kavet bemdez evit pemp gwenneg.

    (4) fam. Donner de l'éducation (à un enfant).

    (1876) TDE.BF 126a. Digaoc'ha, v. a., tr. «Par extension, ce verbe signifie, en termes familiers, donner de l'éducation à un enfant.»

    II. V. pron. réfl. En em zigaoc'hañ : se torcher.

    (1922) DIHU 131/67. «Fri hir ha groah dizant. Kouh gavr ha merh chouan. E vouten mé geti nezé eit hi chokein, «Skarh ér mez ag en ti !» Er reskond e zè buan : «Huéh ha fri, emé hi, ha kè d'um zigaohein !» ●(1970) GSBG 332. (Groe) en em zigaoc'hiñ, tr. «se démerder.»

  • digaoc'hiñ
    digaoc'hiñ

    voir digaoc'hañ

  • digaodiñ
    digaodiñ

    voir digaotañ

  • digaot
    digaot

    m. Bout digaot da ub. : être débrouillard.

    (1919) DBFVsup 16a. digaud, tr. «action de se débrouiller» ●henneh e zou digaud dehou, tr. «c'est un débrouillard.»

  • digaotadur
    digaotadur

    m. Décollement.

    (1732) GReg 251a. Decollement, parlant d'une chose collée, tr. «Digautadur

  • digaotañ / digaotiñ / digaodiñ
    digaotañ / digaotiñ / digaodiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Décoller.

    (1732) GReg 251a. Decoller, détacher une chose collée, tr. «Digaudta. pr. digaudetet

    (1876) TDE.BF 126a. Digaota, v. a., tr. «Décoller ce qui est collé à la colle.»

    (1904) DBFV 51b. digaudein, v. a., tr. «décoller.» ●(1907) VBFV.fb 27a. décoller, détacher, tr. «digaudein.» ●(1962) EGRH I 57. digaotañ v., tr. « décoller (un vêtement). »

    (2) Évider (une toile), ôter l'apprêt (d'une toile, etc.).

    (1732) GReg 381a. Evuider, évider du linge, ou le purger du trop d'empois qu'on y a mis, tr. «Digauta. pr. digautet.» ●(1744) L'Arm 146b. Digaudein el liein ampoézétt.

    (1876) TDE.BF 126a. Digaota, v. a., tr. «évider ou dresser le linge à repasser.»

    (1904) DBFV 51b. digaudein, v. a., tr. «évider (du linge, en ôter l'empois).» ●(1952) LLMM 32-33/132. (Douarnenez) Digaotañ : tennañ ar c'haot : digaotañ ul liñser nevez. ●(1977) PBDZ 775. (Douarnenez) digaotiñ, tr. «enlever l'apprêt (d'un tissu), lui faire son premier lavage.» ●(1978) ARVA I 54. La voile est encore blanche ; quelques sorties seront effectuées pour bien la «dégoder» (éliminer l'apprêt du tissu, et le laisser prendre ses dimensions définitives, du breton digodin, littéralement défroncer) avant le premier cachoutage.

    absol.

    (1732) GReg 381a. La blanchisseuse est à évuider son linge empesé, tr. «Ez ma ar vénneurès o digauta

    II. V. intr.

    (1) Se décoller.

    (1954) VAZA 116. ul lanchore bras-divent anezhañ (…) kerzhout a raen en ur stumm iskis-tre, evel pa vije bet steket gant peg kalvez e izili ouzh e gorf, ha dalc'hmat war var digaotañ, da bep kammed a rae.

    (2) Se débrouiller.

    (1919) DBFVsup 16a. digaudein, v. n., tr. «se débrouiller (Arv[or]).»

    (3) plais. Aimer les nouvelles modes.

    (1952) LLMM 32-33/132. (Douarnenez) Digaotañ, dre fent, reiñ an ton d'ar modoù nevez. Honnezh a zigaot.

    III. V. pron. réfl. En em zigaotañ a, eus udb. : se débarrasser de qqc.

    (1744) L'Arm 374a. il s'en débarasse le mieux qu'il peut, tr. «ean a um zigaud anehai guêllan ma eell.»

  • digaoter
    digaoter

    m. –ioù (habillement) Devant de tablier.

    (1924) DIHU 161/164. (Groe) Digotér, «(s.m.) devantier du tablier.» Dastumet get I.P. Kalloh 1923 (lire : 1913).

  • digaotet
    digaotet

    adj. Décati.

    (1977) PBDZ 191. (Douarnenez) digaotet, tr. «décati.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...