Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 74 : de digaeraat (3651) à digaotet (3700) :
  • digaeraat
    digaeraat

    v. tr. d. Enlaidir.

    ●(c.1718) CHal.ms i. enlaidir, tr. «digaerat, difeçonnein, tristat, uilat.»

    ●(1904) DBFV 51a. digaerat, v. a., tr. «enlaidir.»

  • digailhar
    digailhar

    adj.

    (1) Pur, non souillé.

    ●(1876) TDE.BF 125b. Digaillar, adj., tr. «Sans boue, sans ordures.» ●(1886) SAQ I 10. e vevas digaillar e peb giz epad he buez hed ha hed. ●(1889) ISV 310. derc'hel he zae digaillar. ●(18--) SAQ I 44. Doue a c'houlenn ma kerzimp digaillar var hent ar barados. ●(18--) SAQ II 430. Eurus ar re a gerz digaillar, gant an hent, hag atao ervez lezen Doue.

    ●(1907) PERS 310. digaillar sae venn he vadiziant. ●(1911) BUAZperrot 197. an Oan digailhar, dizaotr, disi ha dinam. ●(1912) MMKE xvii. Ar bugel a zo evelse : e spered eon c'hoaz, e galon digailhar.

    (2) (en plt d'un travail) Qui ne salit pas.

    ●(1872) DJL 6. brema n'eus an hini [ar garg] digalliar a feneant.

    (3) (en plt d'une langue) Pure.

    ●(1907) MVET 2. Ra virint ivez o brezonek yac'h ha digailhar dioc'h ar sklabez gallek a zigas lod anezo eus a Vret !

  • digailharañ
    digailharañ

    v. tr. d. Laver, nettoyer, décrotter.

    ●(1659) SCger 40b. decrotter, tr. «dicaillara.» ●(1732) GReg 253a. Decrotter, tr. «Digailhara. pr. digailharet.»

    ●(1876) TDE.BF 125b. Digailhara, v. a., tr. «Décrotter.» ●(1890) MOA 204a. Décrotter habits, tr. «digaillara dillad.»

    ●(1907) PERS 28. He blijadur eo digaillara anezho [ar beorien] ha laza an hostizien a gave var ho dillad fank. ●(1914) DFBP 81a. décrotter, tr. «Digaillara.» ●(1931) VALL 190a. Décrotter, tr. «digailhara.»

  • digalastrañ
    digalastrañ

    voir diganastrañ

  • digalastriñ
    digalastriñ

    voir diganastrañ

  • digalediñ
    digalediñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Amollir.

    ●(1732) GReg 33b. Amolir, rendre moins dur, tr. «Digaledi. pr. digaledet.» ●(1744) L'Arm 12b. Amolir, tr. «Digalédein.»

    ●(1962) EGRH I 57. digalediñ v., tr. « perdre sa dureté. »

    (2) Déconstiper.

    ●(1732) GReg 557a. Lacher le ventre, tr. «digaledi.»

    ●(1876) TDE.BF 125b. Digaledi ar c'hof, tr. «lâcher le ventre.»

    ●(1927) FHAB Gouere 145. Eun doare aes da zigaledi ar c'horf evid ar re ne garont ket kemeret spurjou. ●(1931) VALL 147b. bon contre la constipation, tr. «mat da zigaledi ar c'horf.»

    (3) Assouplir (des chaussures).

    ●(1924) BILZbubr 43-44/1025. Digaledet int bet gant al lardigenn, duet gant ar galc'hudenn.

    II. V. intr. sens fig. Cesser d'être dur.

    ●(1911) SKRS II 52. he galoun ker kaledet koulzkoude a zeu bep eun tammik da zigaledi.

  • digaledus
    digaledus

    adj. Laxatif.

    ●(1931) VALL 420a. Laxatif, tr. «digaledus (d'ar c'horf).»

  • digaletaat
    digaletaat

    v. tr. d. Amollir.

    ●(1744) L'Arm 12b. Amolir, tr. «Digalétatt.»

  • digalon .1
    digalon .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Sans cœur, cruel.

    ●(1902) PIGO I 219. an den digalon a oa o ren warnoc'h. ●(1904) DBFV 51a. digalon, adj., tr. «sans cœur.»

    (2) Lâche.

    ●(1659) SCger 32b. couard, tr. «digalon.» ●94b. poltron, tr. «digalon.» ●(1732) GReg 224a. Sans courage, qui n'a point de courage, tr. «digaloun.» ●557a. Lâche, qui n'a point de cœur, tr. «Digalon.»

    ●(1867) MGK 61. Evit-han da vout digaloun, / A lakea ann holl da grena. ●(1868) FHB 175/146b. tud digalon pa lezent evelse didama ho rouantelez. ●(1880) SAB 88. ar bobl dizantel, digalon ha dizacred.

    ●(1904) DBFV 51a. digalon, adj., tr. «lâche.»

    B. (en plt de qqc.) fait par qqn sans cœur.

    ●(1878) EKG II 212. pa gomzan a draou ker kriz, ken digaloun ha maro ar paour keaz koueriad.

    II. Adv. À contre-cœur.

    ●(1939) RIBA 139. ha monet e hra getè digalon kaer.

  • digalon .2
    digalon .2

    f.

    (1) Découragement.

    ●(1732) GReg 252a. Il est tombé dans le découragement, tr. «an digaloun a so gand-hâ.»

    ●(1847) FVR 368. ma teuaz enn eunn taol, e 1812, ar skourn, ann dienez, ann emgannou, ann digaloun da goll, e gweleac'hiou ien ar Rusia, ar c'haera arme a oa biskoaz gwelet war droad. ●(1866) LZBt Ebrel 105. e oa ar gristenien-geaz enn eunn digalon ar brasan.

    (2) Lâcheté.

    ●(1931) VALL 414b. Lâcheté, tr. «digalon m.»

  • digalon .3
    digalon .3

    m. Personne lâche.

    ●(1880) SAB 48-49. An digalon-se ne benglinas ket evel ar re all da adori mister an Incarnasion. ●(1883) IMP 47. An digalon !

  • digalondeb
    digalondeb

    s. Désespoir, découragement.

    ●(1921) LABR iii. Meit ne badé ket pél er goéhat-se a zigalondeb.

  • digalonder
    digalonder

    m. Lâcheté.

    ●(1919) MVRO 7/4d. digalonder an dud.

  • digalonegezh
    digalonegezh

    f.

    (1) Découragement.

    ●(1924) FHAB C'hwevrer 76. Oh ! n'eo ket dre aon na digalonegez an hini eo. ●(1976) LLMM 176/201. an digalonegezh a zeue d'o c'hrignañ bep ur mare.

    (2) Lâcheté.

    ●(1931) VALL 414b. Lâcheté, tr. «digalonegez f.»

  • digalonek
    digalonek

    adj.

    (1) Lâche, sans courage.

    ●(1732) GReg 557a. Lâche, qui n'a point de cœur, tr. «digalounecq.»

    (2) Qui manque de cœur, faible.

    ●(1838) OVD 276. ur médecinour péhani e grihua un dén digalonnêc é rein dehou d'ivet a certæn deur mad de gonfortein er galon.

  • digalonekaat
    digalonekaat

    v.

    (1) V. intr. Perdre courage, se décourager.

    ●(1876) TDE.BF 126a. Digalounekaat, v. n., tr. «Perdre courage.» ●(1878) EKG II 87. n'em boa ket a c'hoant da zigalounekaat. ●122. eur penn kalet, ne zigalouneka jamez.

    ●(1903) MBJJ 205. N'int ket dare kennebeut da zigalonekât.

    (2) V. pron. réfl. En em zigalonekaat : perdre courage, se décourager.

    ●(1862) JKS 31. Arabad eo eta d'e-omp en em zigalounekaat. ●109. ne dle ket koll fisians nag en em zigalounekaat.

  • digalonekaet
    digalonekaet

    adj. Découragé.

    ●(1878) EKG II 107. n'omp ket digalounkeat.

  • digalonekaus
    digalonekaus

    adj. Décourageant, désespérant.

    ●(1931) VALL 189b. Décourageant, tr. «digalonekaüs.» ●208b. Désespérant, tr. «digalonekaüs.»

  • digaloniezh
    digaloniezh

    f. Couardise.

    ●(1732) GReg 218b. Couardise, tr. «digalounyez.»

    ●(1931) VALL 159b. Couardise, tr. «digal n oniez f.»

  • digaloniñ
    digaloniñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Décourager.

    ●(17--) TE 246. eit ou lorhein hac ou digalonein.

    ●(1928) LEAN 94. An tammigou trubuilh-ze o dije digalonet marteze re all.

    (2) Digaloniñ (ub.) ouzh udb. : faire perdre l'envie de.

    ●(1838) OVD 270. ne glasque nameit hou yennein hac hou tigalonein doh en œvreu mad.

    II. V. intr. Perdre courage.

    ●(1864) SMM 85. Dioual da zigaloni. ●139. Hoc'h ene, gant an anken, a ve poulzet da zigaloni.

    III. V. pron. réfl. En em zigaloniñ : se décourager.

    ●(1907) BSPD I 81. lod aral, spontet é huélet en tourmanteu blaoèhus é oent eit gouzanv, hum zigaloné. ●159. el lakat d'hum zigalonein.

  • digalonus
    digalonus

    adj. Décourageant.

    ●(1877) BSA 293. Goude eur respont ken digalounuz.

    ●(1931) VALL 189b. Décourageant, tr. «digalonus.»

  • digalzañ / digalziñ
    digalzañ / digalziñ

    v. tr. d. Gaspiller.

    ●(1936) IVGA 303. Digalzet 'm eus va buhez. ●(1972) SKVT I 18. n'oa ket teneridigezh da zigalzañ.

  • digalzer
    digalzer

    m. –ion Gaspilleur.

    ●(1936) IVGA 137. digalzerien ar gouarnamant. ●(1952) LLMM 32-33/79. klasker-boued, digalzer, debrour-ar-vre. ●(1972) SKVT I 142. Frost eo ar vartoloded, ha digalzerien, ken ez int.

  • digalziñ
    digalziñ

    voir digalzañ

  • digamambre
    digamambre

    adj.

    (1) Sans manières, sans façons.

    ●(1909) FHAB C'hwevrer 48. giziou digamambre ar Vretouned. ●(1962) EGRH I 57. digamambre a., tr. « simple, sans manière. »

    (2) Qui ne font pas de manières, de façons.

    ●(1913) FHAB C'hwevrer 52. ar skouadren vihan-ze, pôtred digamambre varnezi. ●(1931) VALL 290a. gens sans façons (qui ne font pas de manières), tr. «digamambre L[eon].»

  • digamm
    digamm

    adj.

    (1) Adj. Droit, sans courbure.

    ●(1849) LLB 843. en eflen digam. ●(1895) GMB 157. pet[it] Trég[uier] digam non courbé.

    ●(1904) DBFV 51a. digam, adj., tr. «qui n'est pas courbé, droit, effilé.» ●(1934) BRUS 119. Droit, tr. «digam (sans courbure).»

    (2) Loc. adv. Kamm-digamm : boitillant.

    ●(1977) PBDZ 783. (Douarnenez) kamm-digamm, tr. «qui marche en boitant.»

  • digammañ/ digammiñ
    digammañ/ digammiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) (en plt d'une voie) Rectifier.

    ●(1928) BREI 54/1b. digrec'hian, digamman, kompezan, touflean an holl henchou-treuz 'tre Keraez ha Gwengamp... ●(1974) SKVT III 12. digammañ an hentoù hedro.

    (2) Faire cesser (qqn) d'être boîteux.

    ●(1921) GRSA 269-270. un dén (...) hag e zizallè er geih tud, ou divoarè, ou digammè, ou diglenùedè.

    (3) Redresser, détordre, dégauchir, défausser.

    ●(1732) GReg 257b. Degauchir, tr. «digamma. pr. digammet.» ●(1744) L'Arm 96a. Degauchir, tr. «Digammein.. étt.»

    ●(1876) TDE.BF 126a. Digamma, v. a., tr. «Dégauchir, redresser.» ●(1895) GMB 157. digamañ, tr. «redresser, pet[it] Trég[uier].» ●(18--) SAQ II 61. Eur blanten iaouank a zo eaz da zigamma ; eur blanten goz a dorfe kentoc'h eget eüna.

    ●(1904) DBFV 51a. digammein, v. a., tr. «dégauchir.» ●(1931) VALL 191a. Défausser, tr. «digamma.» ●(1934) BRUS 80. Redresser (décourber), tr. «digammein.»

    (4) sens fig. Rendre honnête suivant les préceptes.

    ●(18--) SAQ II 103. Red eo ive digamma, euna, divosa 'n ene.

    II. V. intr. Cesser d'être courbé.

    ●(1895) GMB 157. digamañ, tr. «cesser d'être courbé, pet[it] Trég[uier].»

  • digammiñ
    digammiñ

    voir digammañ

  • digampadur
    digampadur

    m. Action de lever le camp.

    ●(1904) DBFV 51a. diganpadur, m., tr. «action de décamper.»

  • digampiñ
    digampiñ

    v. intr.

    (1) Décamper, lever le camp.

    ●(1732) GReg 248b. Decamper, tr. «Van[netois] digampeiñ.» ●(17--) TE 91. a pe oai rét digampein.

    ●(1904) DBFV 51a. diganpein, v. n., tr. «décamper.»

    (2) Décamper, s'enfuir rapidement.

    ●(17--) VO 43. ean e zigamp quer sontil, que-ne spurmantèr quet dré-men e pass.

    ●(1856) VNA 187. pour moi je décampe, tr. «eid-on-mé me zigamp.» ●(1877) EKG I 297. ne zaleaz ket da zigampi ac'hano.

  • digampost
    digampost

    adj. Sans ordre, désordonné.

    ●(1917) LZBt Gouere 2. Tud ar vro, kouskoude, a ve digampost hag eun (lire : eur) graman louz war o dremmo. ●(1966) BAHE 47-48-49/20. Gwerzennoù digampost ha goullo. ●(1982) TKRH 27. Emichañs e oa un tamm digampost ar menaj gante memestra.

  • diganastrañ / diganatrañ / diganastriñ / digalastriñ / digalastrañ
    diganastrañ / diganatrañ / diganastriñ / digalastriñ / digalastrañ

    v. tr. d.

    (1) Écanguer (le lin, le chanvre).

    ●(1931) VALL 235a. Écanguer le lin, chanvre, séparer la partie ligneuse, tr. «diganastra, –tri L[éon].» ●(1962) EGRH I 57. diganastrañ, diganastriñ v., tr. « écanguer (le lin, le chanvre…). » ●(1984) HBPD 11. guélet em es er labourér doh en dihélestrein ar é varhkoed [er hoarh].

    (2) sens fig. Donner une raclée à, rosser.

    ●(1907) FHAB Kerzu 317. Ar Gouarnamant hen d'euz lavaret rei da baotred ar Maroc eun distres euz ar re vella. M'oarvad, araog ma lennot Feiz ha Breiz, e vint bet digalastret. ●(1929) CDFi 19 janvier. an ankou zo o vont da gerc'hat an tri laer am eus diganatret.

  • diganastriñ
    diganastriñ

    voir diganastrañ

  • diganatrañ
    diganatrañ

    voir diganastrañ

  • digant
    digant

    prép.

    (1) De.

    ●(1499) Ca 62a. Digant. g. de. ●(c. 1501) Donoet 17-13. ate, diguenide, tr. « ate, par toi »

    ●(1847) FVR 166. bean eou eur ro diant Doue.

    (2) D'avec.

    ●(1612) Cnf 29a. reueliff nep secret cleuet digant vn den arall. ●45b. An heny à pren digant an ezomec è eth.

    ●(1710) IN I 397. ec'his ur gouan calet eo, peini a lam he oll guenet digat an douar. ●(1732) GReg 314b. Il nous a échapé, tr. «Achapet eo digueneomp. achapet eo quyt diganeomp.» ●(1752) BS 17. tennet vezo diguenet ar sclerigen. ●(1792) BD 1232-1233. ma calon aso glacharet / Pan doch diguenemp dessedet, tr. «Mon cœur est affligé / Puisque vous nous avez quitté.» ●(17--) SP I 29. Hep sicour dianec'h.

    ●(1862) BSH 69. Vit cavet digane êno eul louncquaden. ●(1888) SBI II 134. Digant unan ar vêleienn, tr. «De l'un quelconque des prêtres.»

    ●(1905) ALLO 39. Hanter kant lur evit mezer / A glaskan diganed, straner.

    (3) [avec le v. «goulenn»] À.

    ●(1612) Cnf 27a. ha da goulen digantaff, pe-rac ez edoc'h-huy aman. ●(1621) Mc 84. autreit diff an pez á goullennaff digueneoch.

    ●(c.1680) NG 195. Deguet Joseph e voy goulenet. ●537-538. E goulen deguet Doué / Vangeancë ol ahanamp. ●(1752) BS 17. Petra c'houlennit-u diguenê, va Doue ? ●(17--) EN.ap 35. dre sé e houllenan diannach compagnonnes, tr. «aussi je vous demande, compagnie.»

    ●(1847) FVR 166. red eou eta hen goulenn diant-han dre ar iun, ar beden hag ann aluzon. ●(1852) MML 36. hag e c'houl dian'hîn. ●(1877) EKG I 9. goulennet diganthan ar memes tra. ●(1884) BUZmorvan 1. Ne c'houlennann diganez nemed eunn dra.

    ●(1900) MSJO 23-24. Doue a c'houlen daganen. ●(1934) PONT 23. ar pez a c'houlenn diganto.

    ►[form. conju.]

    S1 diganin

    ●(1752) BS 17. diguenê.

    ●(1852) MML 36. dian'hîn. ●(1862) BSH 69. digane.

    ●(1900) MSJO 23-24. daganen.

    S2 diganit / diganide / diganez

    ●(c. 1501) Donoet 17-13. diguenide.

    ●(1752) BS 17. diguenet.

    ●(1884) BUZmorvan 1. diganez.

    ●(1905) ALLO 39. diganed.

    S3m digantañ

    ●(1612) Cnf 27a. digantaff. ●(1621) Mc 59. digantaff.

    ●(1847) FVR 166. diant-han. ●(1877) EKG I 9. diganthan.

    S3f diganti

    P1 diganimp / diganeomp

    ●(1732) GReg 314b. digueneomp. diganeomp. ●(1792) BD 1233. diguenemp.

    P2 diganeoc'h

    ●(1621) Mc 84. digueneoch.

    ●(17--) SP I 29. dianec'h. ●(17--) EN.ap 35. diannach.

    P3 diganto

    ●(1934) PONT 23. diganto.

  • digantaj
    digantaj

    m. Rognage.

    ●(1950) ANTK 76. Uzul ha digantaj voneiz.

  • digantañ
    digantañ

    v. tr. d. Rogner (des pièces).

    ●(1950) ANTK 76. Neb a brest war uzul hag a zigant skoejoù.

  • digañv
    digañv

    m. Fin de deuil.

    ●(1950) ANTK 32. Kerkent hag an digañv, ur c'haer a zimezi ho pezo da vinnigañ.

  • digañvet
    digañvet

    adj. Qui n'est plus en deuil.

    ●(1977) PBDZ 774. (Douarnenez) digañvet, tr. «qui a quitté le deuil.»

  • digañviñ
    digañviñ

    v.

    (1) V. intr. Sortir de deuil.

    ●(c.1836) COM vi moj. 21. Ar c'holl euz eunn Ozac'h n'é-d-a ket hep daélou. / §§§Diganvi a rêeûr goudé kalz a glemmou.

    ●(1962) EGRH I 57. digañviñ v., tr. « quitter le deuil. »

    (2) V. tr. d. Faire sortir de deuil.

    ●(1966) BRUD 22/7. ne dalvez ket deom klask troiou da douella on daoulagad na da zigañvi on ene : kaset eo bet ganeom d'ar vered disadorn eizteiz zo.

  • digañvoù
    digañvoù

    adj. Sans douleur.

    ●(1530) Pm 180. En ty maz ve scaff dicaffou, tr. «Dans la maison où il serait, certes sans douleur.»

  • digaoc'h
    digaoc'h

    voir digaoc'hañ

  • digaoc'hañ / digaoc'hiñ / digaoc'h
    digaoc'hañ / digaoc'hiñ / digaoc'h

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Ôter la merde de, démerder, ébréner, torcher.

    ●(1876) TDE.BF 126a. Digaoc'ha, v. a., tr. «Décrasser, parlant des enfants.» ●(1890) MOA 204a. Décrasser, v. a. Déc… les enfants, tr. «digaoc'ha ar vugale vihan.»

    ●(1904) DBFV 52a. digohein, digauhein, v. a., tr. «ôter l'ordure.» ●(1931) VALL 190a. Décrotter les marmots, tr. «digaoc'ha.» ●(1936) IVGA 44. pa ne ve ken evit digoc'ha ar vugale. ●(1960) BAHE 25/32. da zigaoc'hañ ar vugalennoù. ●(1962) EGRH I 57. digaoc’hañ v., tr. « décrasser (un enfant). » ●(1977) PBDZ 775. (Douarnenez) digaoc'hiñ, tr. «démerder.»

    (2) par ext. Nettoyer, décrasser.

    ●(1732) GReg 253a. Decrotter, tr. «digauc'ha. pr. digauc'het.»

    ●(1905) HFBI 402. é teué oll mérched ar charter da zigaoc'ha ô dilliad. ●(1982) MABL II 71. (Lesneven) digaoc'hañ : tennañ an traoù lous.

    (3) sens fig. =

    ●(1936) BREI 446/1c. Bez o doa eun teod da zigaoc'ha Brezoneg, evel ne vez ket kavet bemdez evit pemp gwenneg.

    (4) fam. Donner de l'éducation (à un enfant).

    ●(1876) TDE.BF 126a. Digaoc'ha, v. a., tr. «Par extension, ce verbe signifie, en termes familiers, donner de l'éducation à un enfant.»

    II. V. pron. réfl. En em zigaoc'hañ : se torcher.

    ●(1922) DIHU 131/67. «Fri hir ha groah dizant. Kouh gavr ha merh chouan. E vouten mé geti nezé eit hi chokein, «Skarh ér mez ag en ti !» Er reskond e zè buan : «Huéh ha fri, emé hi, ha kè d'um zigaohein !» ●(1970) GSBG 332. (Groe) en em zigaoc'hiñ, tr. «se démerder.»

  • digaoc'hiñ
    digaoc'hiñ

    voir digaoc'hañ

  • digaodiñ
    digaodiñ

    voir digaotañ

  • digaot
    digaot

    m. Bout digaot da ub. : être débrouillard.

    ●(1919) DBFVsup 16a. digaud, tr. «action de se débrouiller» ●henneh e zou digaud dehou, tr. «c'est un débrouillard.»

  • digaotadur
    digaotadur

    m. Décollement.

    ●(1732) GReg 251a. Decollement, parlant d'une chose collée, tr. «Digautadur.»

  • digaotañ / digaotiñ / digaodiñ
    digaotañ / digaotiñ / digaodiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Décoller.

    ●(1732) GReg 251a. Decoller, détacher une chose collée, tr. «Digaudta. pr. digaudetet.»

    ●(1876) TDE.BF 126a. Digaota, v. a., tr. «Décoller ce qui est collé à la colle.»

    ●(1904) DBFV 51b. digaudein, v. a., tr. «décoller.» ●(1907) VBFV.fb 27a. décoller, détacher, tr. «digaudein.» ●(1962) EGRH I 57. digaotañ v., tr. « décoller (un vêtement). »

    (2) Évider (une toile), ôter l'apprêt (d'une toile, etc.).

    ●(1732) GReg 381a. Evuider, évider du linge, ou le purger du trop d'empois qu'on y a mis, tr. «Digauta. pr. digautet.» ●(1744) L'Arm 146b. Digaudein el liein ampoézétt.

    ●(1876) TDE.BF 126a. Digaota, v. a., tr. «évider ou dresser le linge à repasser.»

    ●(1904) DBFV 51b. digaudein, v. a., tr. «évider (du linge, en ôter l'empois).» ●(1952) LLMM 32-33/132. (Douarnenez) Digaotañ : tennañ ar c'haot : digaotañ ul liñser nevez. ●(1977) PBDZ 775. (Douarnenez) digaotiñ, tr. «enlever l'apprêt (d'un tissu), lui faire son premier lavage.» ●(1978) ARVA I 54. La voile est encore blanche ; quelques sorties seront effectuées pour bien la «dégoder» (éliminer l'apprêt du tissu, et le laisser prendre ses dimensions définitives, du breton digodin, littéralement défroncer) avant le premier cachoutage.

    ►absol.

    ●(1732) GReg 381a. La blanchisseuse est à évuider son linge empesé, tr. «Ez ma ar vénneurès o digauta.»

    II. V. intr.

    (1) Se décoller.

    ●(1954) VAZA 116. ul lanchore bras-divent anezhañ (…) kerzhout a raen en ur stumm iskis-tre, evel pa vije bet steket gant peg kalvez e izili ouzh e gorf, ha dalc'hmat war var digaotañ, da bep kammed a rae.

    (2) Se débrouiller.

    ●(1919) DBFVsup 16a. digaudein, v. n., tr. «se débrouiller (Arv[or]).»

    (3) plais. Aimer les nouvelles modes.

    ●(1952) LLMM 32-33/132. (Douarnenez) Digaotañ, dre fent, reiñ an ton d'ar modoù nevez. Honnezh a zigaot.

    III. V. pron. réfl. En em zigaotañ a, eus udb. : se débarrasser de qqc.

    ●(1744) L'Arm 374a. il s'en débarasse le mieux qu'il peut, tr. «ean a um zigaud anehai guêllan ma eell.»

  • digaoter
    digaoter

    m. –ioù (habillement) Devant de tablier.

    ●(1924) DIHU 161/164. (Groe) Digotér, «(s.m.) devantier du tablier.» Dastumet get I.P. Kalloh 1923 (lire : 1913).

  • digaotet
    digaotet

    adj. Décati.

    ●(1977) PBDZ 191. (Douarnenez) digaotet, tr. «décati.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...